شهدای گرانقدر شهر کوشک قاضی فسا

 بسم رب الشهداء والصدیقین

پژوهش و نگارش : عباس رییسی کوشک قاضی

ویرایش : فرشاد صدقی

انتشارات هدهد – بهار 1405




===================

بنام خدا ،با سلام و عرض ادب

از  مخاطبین و خوانندگان عزیز خواهشمندیم 

هرگونه تصحیح ، تکمیل، خاطره ، نوشته و عکسی از این شهدای عزیز دارید

از طریق ایتای 09176112253 یا ایمیل زیر ارسال فرمائید 

تا با نام خودتان در سایت گذاشته شود.

والسلام - انتشارات هدهد - محمد حسین صادقی

 holyloveandlife@gmail.com

======================





‏سرشناسه : رئیسی کوشک قاضی، عباس، ‏‫۱۳۴۳‏-‬

‏عنوان و نام پديدآور : امام‌زادگان عشق : پرتوی از زندگانی 54 شهید گرانقدر روستای کوشک قاضی فسا/پژوهش و نگارش عباس رییسی‌کوشک‌قاضی ؛ ویرایش فرشاد صدقی.

‏مشخصات نشر : زرقان: انتشارات هدهد، 1405

‏مشخصات ظاهری : ‏‫ 340 ص.‬: عکس(رنگی).

‏شابک : ‭978-964-2508-98-3‬

‏وضعیت فهرست نویسی : فیپا

‏عنوان دیگر : پرتوی از زندگانی 54 شهید گرانقدر روستای کوشک قاضی فسا.

‏موضوع : جنگ ایران و عراق، ۱۳۵۹-۱۳۶۷ -- شهیدان -- سرگذشتنامه

Iran-Iraq War, 1980-1988 -- Martyrs -- Biography

شهیدان -- ایران -- فسا -- بازماندگان -- خاطرات

Martyrs -- Iran -- Fasa -- *Survivors -- Diaries

شهیدان -- ایران -- وصیت‌نامه‌ها

Martyrs -- Ir

n -- Wills

‏شناسه افزوده : صدقی، فرشاد، ‏‫۱۳۴۵‏-‬، ویراستار

‏رده بندی کنگره : ‏‫‬‭DSR۱۶۲۵

‏رده بندی دیویی : ‏‫‬‭۹۵۵/۰۸۴۳۰۹۲۲

‏شماره کتابشناسی ملی : ‭ ۱۰۴۵۱۰۹۴‬






نام کتاب : امام زادگان عشق

پرتوی از زندگانی 54  شهید گرانقدر

روستای کوشک قاضی فسا

پژوهش و نگارش : عباس رییسی کوشک قاضی

ویراستار : فرشاد صدقی

طرح جلد : غفار قربانی

نوبت چاپ : اول / بهار 1405

تیراژ : یکصد نسخه کاغذی و انتشار دیجیتال

شابک : 9789642508983

کلیه حقوق محفوظ است©








کلام ولایت

         شهدا در قهقهه مستانه‌یشان و در شادی وصولشان «عند ربهم یرزقون»اند و از نفوس مطمئنه ای هستند که مورد خطاب «فادخلی فی عبادی وادخلی جنتی» پروردگارند.                          امام خمینی(ره) - صحیفه نور جلد 21 ص 147

        شهیدان سرافراز خود را تجلیل و تقدیس کنید،آخرین وصایای آنان را که غالباً رشحاتی از فیض و هدایت الهی است با چشم تدبر بخوانید.

 شهید امام خامنه‌ای – پیام به کنگره شهدای دانشجو 15/10/1381




فهرست

                    مقدمه ...........................................................................................7

1. زندگینامه شهید بزرگوار محمدمهدی اکبرپور....................... 10

2. زندگینامه شهید بزرگوار عبدالرزاق احمد زاده.......................14 

3. زندگینامه شهید بزرگوار علیرضا اولاد حسینی.......................17 

4. زندگینامه شهید بزرگوار محمد کاظم بذرافشان.....................22 

5. زندگینامه شهید بزرگوار محمد صادق بذرافشان....................28

6. زندگینامه شهید بزرگوار محمد نبی (صادق) بازیاری.............32

7. زندگینامه شهید بزرگوار وحید بادپا.......................................42

8. زندگینامه شهید بزرگوار روح الله بهارلو ده شیبی..................45

9. زندگینامه شهید بزرگوار منصور برفی زاده........................... 48

10. زندگینامه شهید بزرگوار ابراهیم تیموری...............................50

11. زندگینامه شهید بزرگوار اسماعیل تولایی نژاد.......................55

12. زندگینامه شهید بزرگوار غلامعلی جعفرزاده...........................66 

13. زندگینامه شهید بزرگوار ابراهیم چوپانی................................75

14. زندگینامه شهید بزرگوار  فتح الله حسن زاده..........................86

15. زندگینامه شهید بزرگوار کرامت الله حسین زادگان.................94  

16. زندگینامه شهید بزرگوار وحید حافظی پور..........................102

17. زندگینامه شهید بزرگوار عباس حیدری...............................106

18. زندگینامه شهید بزرگوار غلامعباس درستکار...................... 108

19. زندگینامه شهید بزرگوار ناصر رحیم زاده............................114

20. زندگینامه شهید بزرگوار رحیم رحمدار...............................116

21. زندگینامه شهید بزرگوار سید حسین رحیم زاده...................122

22. زندگینامه شهید بزرگوار حبیب الله رضوانی نژاد..................128

23. زندگینامه شهید بزرگوار غلامعباس رمضانپور......................137

24. زندگینامه شهید بزرگوار باقر رجایی....................................143

25. زندگینامه شهید بزرگوار مسعود رستم پور...........................146

26. زندگینامه شهید بزرگوار ابراهیم رضائیان.............................156

27. زندگینامه شهید بزرگوار نادر رئیسی....................................166

28. زندگینامه شهید بزرگوار کریم رئیسی..................................170

29. زندگینامه شهید بزرگوار سید حسین زهدی.........................184

30. زندگینامه شهید بزرگوار عبدالکریم زارعی..........................188

31. زندگینامه شهید بزرگوار عبدالله شیر افکن.......................... 193

32. زندگینامه شهید بزرگوار عبدالرسول صفری(صفوی).......... 199

33. زندگینامه شهید بزرگوار عبدالکریم صالحی........................210 

34. زندگینامه شهید بزرگوار محمد جواد صادقی..................... 213

35. زندگینامه شهید بزرگوار حمید صابری................................231

36. زندگینامه شهید بزرگوار رحیم صابری................................241

37. زندگینامه شهید بزرگوار محمد مهدی صالحی.................... 246

38. زندگینامه شهید بزرگوار علی صفر پور................................254

39. زندگینامه شهید بزرگوار محمد مهدی صولتی.................... 257

40. زندگینامه شهید بزرگوار جلال عباسی.................................259

41. زندگینامه شهید بزرگوار علیرضا عسکری............................265

42. زندگینامه شهید بزرگوار محمد کریم علی پرست ...............268

43. زندگینامه شهید بزرگوار مسعود عبدی................................272

44. زندگینامه شهید بزرگوار نبی الله فتحی پور .........................286

45. زندگینامه شهید بزرگوار علیرضا فرهمند.............................289

46. زندگینامه شهید بزرگوار حکمت الله فدایی..........................292 

47. زندگینامه شهید بزرگوار نصرت الله فیروزیان.......................296

48. زندگینامه شهید بزرگوار قدرت الله قصابی...........................299

49. زندگینامه شهید بزرگوار علیمراد کاروان.............................303

50. زندگینامه شهید بزرگوار علیرضا کشاورز............................310

51. زندگینامه شهید بزرگوار علی کوهپیما.................................314

52. زندگینامه شهید بزرگوار عباس کیانی................................ 320

53. زندگینامه شهید بزرگوار علی قلی مرادی........................... 322

54. زندگینامه شهید بزرگوار گل میرزا مرادی............................325

                  شعری در وصف شهدای کوشک قاضی..............................329

                   اسامی شهدا به ترتیب تاریخ شهادت..................................331

                  چند نکته آماری .................................................................336

                  زیارتنامه عمومی شهدا......................................................  337

                   کتاب نامه..........................................................................340




مقدمه 

کوشک قاضی، روستایی با 54 شهید

با سلام و صلوات بر حضرت محمد و آل محمد وآرزوی تعجیل در فرج آقا امام زمان حضرت مهدی موعود و آرزوی طول عمر با عزت و برکت برای نایب بر حقش، رهبر نظام مقدس جمهوری اسلامی، حضرت امام سید مجتبی خامنه‌ای و درود بیکران بر روح پر فتوح امامین انقلاب اسلامی حضرت امام خمینی (ره) و شهید امام سید علی خامنه ای (قدس الله نفسه الزکیه) و یارانش به ‌ویژه شهدای گلگون کفن و ایثارگران و ملت بزرگ و شریف ایران عزیز. 

و بعد، روستای شهیدپرور کوشک قاضی در بخش مرکزی شهرستان فسا، استان فارس قرار گرفته و با 54 شهید بزرگوار، یکی از پُر شهیدترین و پُر رزمنده‌ترین روستاهای کشور نسبت به جمعیت و وسعت محسوب می‌شود. جمعیت روستا طبق آخرین سرشماری سال ۱۳۹۵،سه هزار و پانصد و هشتاد و چهار نفر است ولی در دوران دفاع مقدس، یعنی حدود چهار دهه قبل، جمعیت روستا بسیار کمتر از این تعداد بوده و تعداد شهدا به نسبت جمعیت آن دوران و حتی در حال حاضر بسیار زیاد و چشمگیر است که نشان از ولایتمداری و شهامت و از خودگذشتگی و وقت‌شناسی مردم شریف این روستا که اکثراً کشاورز و کارگر بوده و هستند دارد.

لذا شایسته است نام این روستا و مناطق مشابه به‌عنوان نام‌های مقدس و ارزشمند بر تارک تاریخ ایران زمین و هم چنین در ذهن مسئولین نقش ببندد.

کتاب ”امام زادگان عشق“ که هر روستا و شهر باید نمونه‌ای از آن را در مورد شهدای عزیز خود داشته باشد درباره این گل‌های سر سبد آفرینش است که خود و خانواده‌هایشان ولی نعمت مسئولین و نظام مقدس جمهوری اسلامی هستند. پهلوانان،قهرمانان،جوانمردان،عارفان،عاشقان،میهن‌پرستان، ایثارگران بی‌ادعا و گمنامی که در یکی از سیاه‌ترین بُرهه‌های تاریخ تجاوز و غارتگری و زورگوئی، زمانی که میهن مظلوم ما غرق دود و خون و خاکستر بود،مردانه و آگاهانه و خالصانه و مشتاقانه، بدون هیچ چشمداشتی، پا به میدان گذاشتند و نه فقط با ارتش وحشی بعث عراق،بلکه با بسیاری از ارتشهای غربی و عربی حامیان صدام درگیر شدند و زیباترین حماسه‌های عشق و ایمان و رهایی را سرودند و آسایش و آرامش و امنیت را به جامعه بر گرداندند. 

آن‌ها با خون پاک خود سند حقانیت ایران و ایرانی را امضا کردند و به رخ جهانیان و تاریخ کشاندند و وطن را از چنگ متجاوزین و جهانخواران و غارتگران نجات دادند. این شهیدان گرامی تا ابد بر اوج شرف و مردانگی و غیرت تکیه زدند. 

لعنت خداوند بر فرصت طلبان و خائنینی که به خون مطهر و استخوان‌های شکسته این عزیزان آفرینش خیانت می‌کنند. بر ما مردم و بازماندگان شهدا نیز لازم است خاطرات آن شهیدان عزیز را درهر فرصت وهر محفل و مجلسی بازگو کنیم و بنویسیم و آن‌ها را به دست فراموشی نسپاریم، چون آن چه دشمن می‌خواهد فراموش شدن ایثارگران و روحیه ایثار است و ما باید در برابر دشمنان داخلی و خارجی با تمام وجود از خون عزیزانمان دفاع کنیم.

جمع‌آوری، تدوین و نگارش این کتاب برای ما توفیق عظیمی بود و افتخار می‌کنیم که قسمتی ازعمرناقابل خود راوقف شناختن و شناساندن شهیدان بزرگوار روستای کوشک قاضی کردیم. شهیدانی که جان عزیزشان راعاشقانه و بی چشمداشت فدای دین و ناموس و وطن ما کردند.و شرمنده‌ایم که بیش ازاین نتوانستیم ولی راه برای نویسندگان و هنرمندان و پژوهشگران باز شده و می‌توانند این مطالب را در قالب مصاحبه و گزارش و شعر و داستان و نمایش و فیلمنامه و غیره ادامه دهند.بدون شک بر اساس آن می توان یک سریال حداقل54 قسمتی ساخت که هر قسمت شامل زندگی و خاطرات یک شهید باشد... ولی در تمام سطرها و صفحات بارها از عمق جان و دل از خداوند خواستیم که ما را در دنیا و آخرت با  شهدا محشور کند.

برای تدوین کتاب روش الفبائی را برگزیدیم و از آنجا که برخی از شهیدان بزرگوار بیش از دو صفحه مطلب داشتند، تصمیم گرفته شد محدودیت را برداریم و درباره هر شهید هر قدر مطلب وجود دارد صفحه اختصاص دهیم. 

در گردآوری این مجموعه بسیاری از بستگان،هم‌رزمان و دوستان شهدا  شریک و سهیم بودند که از باب ”من لم یشکر المخلوق لم یشکر الخالق“ از آن‌ها تقدیر و تشکر خاضعانه داریم. از همکاری خادم الشهداء،حاج محمد حسین صادقی مدیر انتشارات هدهد و برادرِ سردار شهید ابوالفضل صادقی، که در تمامی مراحل جمع‌آوری، نگارش، تدوین، ویراستاری، مجوز چاپ و انتشار کتاب زحمات زیادی متقبل شدند، رئیس بنیاد شهید شهرستان فسا، مسئول فرهنگی بنیاد شهید شیراز و همچنین سرکار خانم زهرا صحراگرد و آقای جعفر صادقی(فرشاد صدقی)که در بازنگری،ویراستاری، ارسال عکس‌های مطهر شهدا و برخی از دست نوشته‌ها و ارتباطات با خانواده‌های معظم شاهد، زحمات بسیاری متقبل شدند نیز صمیمانه سپاسگزاریم.امید است همگی اجر و پاداش خود را از خدای شهیدان دریافت کنند. به هر حال خداوند را بی‌نهایت بار شاکر و سپاسگزاریم که نام ما را ذیل نام مقدس و با عظمت شهدا قرارداد که مایه مباهات ما، در دنیا و آخرت باشد. 


دو نکته پایانی و درخواست نظرات اصلاحی و تکمیلی:

 متن این کتاب  به منظور نظرخواهی و دریافت اصلاحیه‌ها و پیشنهادات عمومی در وبلاگ شهدای کوشک قاضی ،گروهها و کانال‌های مجازی در دسترس خانواده‌های معظم شهدای روستای کوشک قاضی و دوستان و هم‌رزمان شهدا  قرار گرفت و تقاضا شد به صفحه شهید خود مراجعه و متن را بخوانند و اگر کمبودی داشت یا نیاز به تغییر عکس بود یا هر نظر دیگری داشتند اعلام فرمایند تا تصحیحات انجام شود... و بحمدالله انجام شد. اکنون که کتاب ”امامزادگان عشق“ به یاری خداوند متعال و عنایات اهلبیت علیهم السلام و شهدای گرانقدر منتشر شده نیز مجدداً از تمام خانواده‌های معظم شهدا وایثارگران گرامی استدعا داریم هرگونه نظر اصلاحی و تکمیلی، افزودن خاطره و یا نیاز به تعویض عکس را اطلاع دهند تا در نسخه دیجیتال کتاب و همچنین در چاپ‌های بعدی اِعمال شود. 

لازم به ذکر است انتشار کتاب امام زادگان عشق همزمان شده بود با جنگ تحمیلی سوم و حمله دشمن آمریکایی-صهیونی به میهن اسلامی و شهادت قائد امت حضرت امام خامنه ای، دانش آموزان معصوم مدرسه شجره طیبه میناب و جمع کثیری از رزمندگان اسلام و مردم بی دفاع، لذا زندگی نامه شهدای جدید روستای کوشک قاضی (شهیدان گرانقدر : نبی الله فتحی پور، علی صفرپور و علیرضا عسکری) که در جنگ رمضان به شهادت رسیدند به کتاب اضافه گردید.

و ما توفیقی الا بالله. - عباس رییسی – بهار 1405

بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید  بزرگوار

 محمد مهدی اکبرپور


فرزند اصغر                                  

ولادت: 1/2/1343 کوشک قاضی

شهادت9/9/1360 بستان

مزار: گلزار شهدای فسا   

                                                        

پرتوی از زندگی نامه

بسیج میقات پا برهنگان و معراج اندیشه پاک اسلامی است که تربیت یافتگان آن نام و نشان در گمنامی و بی‌نشانی گرفته‌اند. (امام خمینی12/9/1367)

چهره تابناک وپر فروغ بسیجی شهید محمد مهدی اکبرپور فرزند مرحوم حاج شیخ اصغر در اولین روز اردیبهشت ماه 1343 همراه با شکوفا شدن طبیعت و دمیدن بهاران،فضای خانه را که سرشاراز محبت اهل بیت (ع) بود، نورباران کرد. خانواده‌ای که شهید محمد مهدی در آن پا به عرصه وجود نهاد فضیلت، معنویت، عشق به قرآن و شور حسینی را از پاکانی چون ملا حسین یزدی  که از شیفتگان مکتب قرآن بود به ارث برده است. شهید محمد مهدی در دامان مادری مؤمنه و عفیف از تربیتی الهی برخوردار شد و تحت تأثیر اعتقاد پدرش به قرآن واهل بیت(ع) و محبت والای خانواده نسبت به سیدالشهدا‌(ع) از روحی عارف و آگاه بهره مند گردید.فرزند آخر بود و همچون سایر فرزندان بزرگ خانواده با تربیتی برگرفته از اصالت مذهبی به محیط آموزشی پا گذاشت و فکر پرورش یافته او در دوران دبستان و راهنمایی از نظر درسی و اخلاقی وی را فردی نمونه و موفق ساخته بود.

شهید محمد مهدی تحصیلات خود را تا دوم هنرستان فنی حرفه¬ای (صنعتی) ادامه داد. در ایام تحصیل با زحمت و کوششی طاقت‌فرسا کتاب‌های مذهبی تهیه و مطالعه می‌کرد و سپس در اختیار دوستان همفکرش قرار می‌داد تا آنان نیز مطالعه کنند.عشق به نماز جماعت و زیارت، سیمای ملکوتی او را به مسجد کشاند تا این که یکی از افراد ثابت و همیشه حاضر در نماز جماعت مسجد میرزا نبی و مسجد الزهرای شهرستان فسا شد.در دوران پیروزی انقلاب مثل تعداد بی‌شماری از جوانان ایران زمین با حضور چشمگیر خود در راهپیمایی‌ها و گشتزنی‌ها در خیابان برای پاسداری از نوامیس مردم، شور و نشاطی عجیب در بین مردم به وجود آورده بود.ایثارواز خودگذشتگی را در آغوش گرم خانواده و مددکاری را از مولایش علی(ع) آموخته بود.او هیچ گاه از یادگیری و بر پای داشتن فرائض دینی فاصله نگرفت و همواره روح خویش را با فراگیری مسائل معنوی به سکون و آرامش دعوت می‌کرد.در بسیج،نماز جمعه و حزب جمهوری اسلامی فعالیت داشت.سال دوم دبیرستان بود که در پی اطاعت از فرمان امام و مقتدای خود تصمیم گرفت به میدان نبرد برود و در مقابل دشمن متجاوز بعثی بایستد،با ثبت نام در شجره طیبه بسیج و گذراندن آموزش‌های نظامی پس از اعزام به شیراز از پادگان شهید عبدالله مسگرآنها را شبانه روانه ماهشهر کردند، پس از طی کردن یک دوره آموزش نظامی که بیش از بیست روز طول کشید به دهلاویه اعزام و آماده عملیات گسترده طریق القدس شدند که منجر به آزادسازی شهر بستان گردید. در همین عملیات بود که سرانجام روح آرام و ملکوتی شهید محمد مهدی در سن ۱۷ سالگی در 9/9/1360 به پرواز در آمد و پیکر مطهر او بعد از انتقال به زادگاهش و تشییع باشکوه توسط مردم قدرشناس در گلزار شهدای امامزاده حسن(ع) شهرستان فسا به خاک سپرده شد.روحش شاد،راهش پر رهروباد                          

پدر شهید، مرحوم حاج شیخ اصغر که ازقاریان قرآن، مداحان و مرثیه‌خوانان اهل بیت (ع) بود در ایام فاطمیه سال ۱۳۸٠ و مادر مؤمنه شهید در ایام فاطمیه دوم سال ۱۳۸۴ به سرای معبود شتافتند و در قطعه والدین شهدا در امامزاده حسن (ع) به خاک سپرده شدند.                              


 وصیت نامه  

 اللهم ارزقنا توفیق الشهادة فی سبیلک

با نوشتن این وصیت نامه کوچک و جزئی با دشمن کافر و مزدور اتمام حجت می‌کنم و با آغوش باز به استقبال شهادت می‌روم و شهادت دعوتی است به تمام هدایت شدگان در راه خدا.واما پدر و مادر مهربان و عزیزم با خبر شهادت من افتخار کنید، که یکی از فرزندان خود را در راه خدا هدیه نموده‌اید و بدانید پدر و مادرانی که در راه خدا چنین گذشت‌هایی داشته باشند و با شهادت فرزندشان استقامت کنند رستگارند. و اما برادران و خواهران خوب و مهربانم من از شما می‌خواهم تا آن جا که در توان دارید برای اسلام تبلیغ کنید و فقط گوش به فرمان امام خمینی باشید و از روحانیت دور نشوید، چون نمی‌توانند امام را بکوبند می‌خواهند امام را به وسیله روحانیت بکوبند. چند وصیت دارم که امیدوارم به آن عمل شود، اگر شهید شدم جنازه‌ام را در قطعه شهدای فسا دفن و مجلس ختم را با کمال سادگی برگزار کنید. مقداری پول به بوفه هنرستان صنعتی بدهکارم که حدود بیست تومان است و حسابی هم در کتاب فروشی ارشاد دارم که پرداخت نمایید. به پدر و مادرم و خواهرانم خیلی توصیه می‌نمایم که در سوگ من گریه و شیون نکنند که تنها دو راه، برایم باقی مانده بود،ذلت یا شهادت و من شهادت را انتخاب نمودم و به شما توصیه می‌نمایم که این راه را انتخاب کنید که رستگار می‌شوید به دوستان و رفقایم وصیت می‌کنم که ادامه دهندگان راه سرخ شهیدان انقلاب اسلامی باشند، خوب درس بخوانند تا نیازی به کشورهای دیگر نداشته باشیم و سعی کنند انجمن‌های اسلامی را در سراسر مدارس حفظ کنند و دشمن را از این تشکیلات اسلامی ترسناک و هراسناک کنند و کوشش نمایند تا اخلاق اسلامی را گسترش بدهند.آخرین وصیتم این است که از بازماندگان می‌خواهم مرا دعای خیر کنند و از خیرات فاتحه محروم ندارند. پدر و مادرم من را حلال کنید اگر به شما جسارتی نمودم، خیلی مرا ببخشید. پدر، من می‌جنگم برای اسلام و آزادی انسان‌ها. در ضمن ساعتم را بفروشید و بدهکاریم را پرداخت کنید و بقیه‌اش را در راه خدا خرج کنید. نصر من الله و فتح قریب. والسلام 

                         جبهه دهلاویه  محمد مهدی اکبرپور مورخه  6/9/1360 


خاطره از مادر شهید

یک شب شهید محمد مهدی به خوابم آمد،خیلی نورانی شده بود و خوشحال بود، من داخل آشپزخانه بودم و داشتم شیرگرم می‌کردم که به شهید گفتم شیر بیاورم بخوری؟ گفت: من روزه هستم،خیلی تعجب کردم، گفتم الان که ماه رمضان نیست، خندید و گفت: من به نیت امام زمان(عج) روزه هستم، شیر را خودتان بخورید. 

خاطره دیگری که از شهید محمد مهدی دارم این است، یک روز با او بیرون رفته بودیم و درخت‌های میوه در اطراف ما بود، ما چند تا از میوه‌ها که روی زمین ریخته شده بود برداشتیم، او ناراحت شد و گفت شما نباید از این میوه‌ها بخورید، شاید صاحب آن راضی نباشد و میوه‌هایی که ریخته بود جمع کرد و گذاشت زیر درخت.


برای برادرم محمد مهدی نازنین در سالگرد شهادتش نهم آذر ماه ۱۳۶٠

روزی که به راه عاشقی آذر شد  - در شعله جنگ، ناوک اژدر شد

آن روز که صورت خدا را بوسید - در باغ خدا شکوفه پرپر شد

(محمد رضا اکبرپور)

بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید  بزرگوار 

عبدالرزاق احمد زاده


فرزند لطفعلی

ولادت : 9/11/1344 کوشک قاضی

شهادت: 24/10/1365 شلمچه

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی از زندگی نامه

شهادت بالاترین پاداش و مزد جهاد فی سبیل الله است. 

(شهید امام خامنه ای 18/12/1394)

شهید عبدالرزاق احمد زاده فرزند مرحوم لطفعلی در ٩ بهمن ۱۳۴۴ در خانواده‌ای مذهبی و متوسط دیده به جهان گشود و در دامان مادری مهربان و دلسوز و پدری کارگر و زحمتکش پرورش یافت. تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش به پایان رسانید و دوره راهنمایی را در شهرستان فسا ادامه داد. در ایام پیروزی انقلاب با والدین و برادرش در راه‌پیمایی‌های ضد رژیم پهلوی شرکت می‌کرد. با پیروزی انقلاب خیلی خوشحال بود و همیشه حرف از قرآن و نماز می‌زد. مانند خیلی از جوانان روستا برای کمک به معیشت خانواده در کوره‌های آجرپزی و کارگری فعالیت می‌کرد. در مراسم مذهبی و نمازهای جماعت حضوری فعال داشت.

در سال ۱۳۶۴ با رسیدن سن سربازی و علاقه‌ای که به سپاه پاسداران داشت پاسداروظیفه شد وپس ازگذراندن آموزش‌های نظامی در پادگان شهید دستغیب کازرون به جمع رزمندگان گردان روح الله، لشکر۳۳المهدی(عج) ملحق گردید،مدتی مسئول تدارکات بود و زمانی هم مسئول قبضه تیربار دوشیکا. همیشه می‌گفت: ای خدا مرا جزو شهدا قرار بده. سرانجام در عملیات کربلای پنج در تاریخ 24/10/1365 به درجه رفیع شهادت نائل گردید. پیکر مطهرش پس از تشییع در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد. روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد. 

پدر شهید مرحوم لطفعلی احمدزاده در سال ۱۳۹۲ و مادر شهید مرحومه فاطمه بی‌بی باغبان زاده در سال ۱۳۹۳ به رحمت ایزدی پیوستند و در دارالرحمه روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شدند. 


خاطره از آقای تقی پور(دوست شهید) 

شهید عبدالرزاق جوانی پاک، شجاع و مهربان بود، حتی یک لحظه از نماز و روزه و عبادات غافل نبود. روزی که به عنوان سرباز به جبهه رفت در لشکر ۳۳ المهدی(عج) گردان روح الله به خدمت خود ادامه داد. آن جوان رشید و پاکدل مسئول قبضه دوشیکا بود و در عملیات‌های متعدد شرکت داشت و فعالانه خدمت می‌کرد و همیشه حرفش این بود که از روحانیت حمایت کنید، زیرا این‌ها هستند که انقلاب را نگه داشته‌اند. شهید بر مسئله حجاب خیلی تأکید می‌کرد و به نماز اهمیت می‌داد، شب‌ها برای نماز به مسجد می‌رفت. خیلی رابطه صمیمی با برادر و خواهر و والدینش داشت و همگی از او راضی بودند. رفتار و اخلاقش طوری بود که برای کلیه اعضای خانواده و اهالی محل ثابت شده بود که او به شهادت می‌رسد. همیشه می‌گفت آمدن و رفتن ما دست خودمان نیست. آمده‌ایم و بایستی برویم اما کجا! خداوند متعال به ما این اختیار را داده تا خود انتخاب کنیم. مقاومت ما در نرفتن بیهوده است پس حال که باید برویم بهتر است که به قرب الهی برویم. بیهودگی در نرفتن نیست، بیهودگی در مقاومت بی‌ثمر است. البته ممکن است با این مقاومت به خود و دیگران ضرباتی بزنیم اما قطعاً مقاومت ما خواهد شکست و خواهیم رفت. همیشه از این حرف‌ها می‌زد، روح او در حال پرواز به سوی معبود بود،او خیلی به مسئله دفاع از اسلام و جبهه اهمیت می‌داد، درآخرین مرحله‌ای که به مرخصی آمده بود این طور عنوان کرده که هم‌سنگرانم جلوی چشمانم پرپر شده‌اند و تا جایی که از دستم بر می‌آمد آن‌ها را به عقب منطقه برده‌ام، کاش من زودتر می‌رفتم و شاهد پرپر شدن آن‌ها نبودم. در چندمتری منزل شهید درختی بود که او قبلاً زیر سایه آن گاهی می‌نشست. در آخرین مرحله‌ای که به مرخصی آمده بود شاهد این بود که از درخت اثری نیست. در حضور چند نفر از اهالی محل عنوان کرده بود چون این درخت نیست من هم به جبهه که رفتم شهید می‌شوم، حاضرانی که آنجا بودند می‌گفتند: شهید عبدالرزاق آگاهی کامل داشت که به شهادت می‌رسد و سرانجام در کربلای پنج در منطقه شلمچه در 24/10/1365 به شهادت رسید. روحش شاد

              



بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید  بزرگوار 

علیرضا  اولاد حسینی


فرزند درویشعلی

ولادت : 2/2/1336 کوشک قاضی

شهادت: 3/3/1361 خرمشهر

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی 


پرتوی از زندگی نامه  

بالاترین اجرها برای انسانی که در راه خدا مبارزه می‌کند، نوشیدن شربت گوارای شهادت است. خوشا به حال آن عزیزان و گوارا باد بر آن‌ها این نعمت بزرگ الهی، آن‌ها با شهادت اجرشان را گرفتند. 

(شهید امام خامنه ای25/5/1368)                        

شهید علیرضا اولاد حسینی فرزند مرحوم درویشعلی در دوم اردیبهشت ماه ۱۳۳۶ در روستای کوشک قاضی متولد شد و در خانواده ای مذهبی و متدین پرورش یافت و بزرگ شد. درکودکی پدرش را از دست داد و از سایه سار دستان پر عطوفت پدر بی‌نصیب ماند، مادرش با زحمت فراوان او را بزرگ کرد. شهید علیرضا تا ششم ابتدایی به تحصیلات خود ادامه داد،در هنگام پیروزی انقلاب همگام با مردم در تظاهرات و راهپیمایی‌ها حضوری فعال داشت و با تبلیغات و نشر اعلامیه‌های امام خمینی(ره) در آگاهی اذهان عمومی به‌ویژه جوانان نقش به سزایی داشت. بعد از پیروزی انقلاب به استخدام ژاندارمری سابق در آمد و با شروع جنگ تحمیلی چندین مرتبه به جبهه اعزام شد و سر انجام در عملیات بیت المقدس و آزادسازی خرمشهر در تاریخ سوم خرداد ماه ۱۳۶۱ به درجه رفیع شهادت رسید. پیکر مطهرش پس از تشییع در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد.      روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد. 

پدر شهید، در سال ۱۳۵۴ و مادر شهید در سال ۱۳۹۲ به رحمت ایزدی پیوستند و در دارالرحمه روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شدند. 


فرازهایی از وصیت نامه                                    

در راه خدا و دین خدا و اسلام باید ایثار داشت و گذشت نمود. از مال و از نیروی وجودی و از جان، که خدا آن را بخشیده برای خدمت و برای خدا نکات زیر را رعایت فرمایید: خودپسند و مقام پرست و ریاست طلب نباشیم. کارمان را خالصانه، نه برای ریا و خودنمایی انجام دهیم. خدا را هیچ وقت از یاد نبریم و ناظر بر اعمالمان بدانیم. رفتار، کردار و گفتارمان از روی عقل و اندیشه باشد، لجوج و کینه توز نباشیم. در مقابل سختی‌ها و مشکلات حتماً مقاوم و با استقامت باشیم. انرژی که مصرف می‌کنیم برای خدا و به موانع که برخورد می‌کنیم به خدا و امام زمان(عج) متوسل شویم و در پایان، فرمایشات امام خمینی رهبر انقلاب را در سرلوحه کارمان قرار داده و اجراء نماییم. والسلام. علیرضا اولاد حسینی


دست نوشته  شهید

از روزی که آمادگی خود را برای اعزام به جبهه اعلام نموده بودم در مورخه نوزدهم اردیبهشت ۱۳۶۱ به اینجانب ابلاغ گردید که آماده باشید،وقتی نداشتم که خانواده‌ام از فیروزآباد به فسا ببرم، به وسیله تلفن اطلاع دادم که بنده عازم جبهه هستم، برادرم بیاید و خانواده‌ام را به فسا ببرد،چون برادرم کار داشت، عمویم مشهدی اصغر و دامادم حبیب به فیروزآباد آمدند. شب بود که استوار حفیظی، گروهبان صفرپور به منزل ما آمدند، دور هم بودیم و بنده داشتم وسایلی که احتیاج داشتم جمع می‌کردم. خانواده‌ام خیلی ناراحت بودند ولی چه می‌شد کرد، این سعادتی بود که خداوند نصیب من کرده بود. با بچه‌ها دور هم صحبت می‌کردیم و می‌خندیدیم تا این که شب شد وقتی بچه‌ها می‌خواستند بروند دلم شور دیگری داشت که شاید آخرین بار باشد که آن‌ها را می‌دیدم، با آن‌ها خدا حافظی کردم و حلال بودی طلبیدم. شب خوابیدم و صبح ساعت 6:30 طبق معمول هر روز، به هنگ رفتم ولی آن روز، غیر از روزهای دیگر بود چون می‌دانستم که رهسپار جبهه حق علیه باطل هستم. برای خدا حافظی به منزل آمدم دلم شور دیگری داشت چون داشتم از پاره‌های تنم معصومه و جواد جدا می‌شدم، شاید هم برای همیشه، مادرم  مرا بوسید اما همسرم منزل نبود، بیرون رفتم، دیدم برایم حوله می‌خرد و در منزل با او خدا حافظی کردم، ولی نمی‌دانم در قلبش چه می‌گذشت.

حدود ساعت دوازده بود که بچه‌های عقیدتی سیاسی، ما را از زیر قرآن رد نمودند و یک جلد قرآن و یک عکس امام به ما هدیه دادند، به شیراز عزیمت کردیم و مستقیم به گردان ضربت رفتیم،تفنگ و فشنگ که داشتیم تحویل گردان دادیم و شب به منزل حسن رفتم. بیست و دوم اردیبهشت ۶۱ بود ما را سازمان دادند و بنده فرمانده گروه دسته یکم شدم. ساعت یازده بود که حرکت کردیم و از بهبهان گذشتیم  و وارد ماهشهر شدیم، از طرف امام جمعه و سپاه ماهشهر از ما پذیرایی کردند و سه بامداد بود که به آبادان رسیدیم،در یک مسجد خوابیدیم و صبح به وسیله گارد دولتی ما را به طرف خرمشهر حرکت دادند،از روز بیست و سوم اردیبهشت مسئولیت سنگر و گروه به عهده داشتم. با ستوان رمضانی که مثل برادر بودیم در سنگر دیده بانی و سنگر آتش رفتیم.  بچه‌ها هنوز صدای انفجار به گوششان نخورده بود و می‌ترسیدند، خلاصه شب شد و چشمتان روز بد نبیند مثل باران بهار خمپاره، آر پی جی و گلوله‌های دیگر روی سرمان بود، آن شب از ترس هیچ کس خوابش نمی‌برد، با یکدیگر وداع می‌کردیم، برادران اکیپ قبلی ما را دلداری می‌دادند، فاصله ما با عراقی ها فقط رود کارون و حدود ۲٠٠ متر بود، آن شب بنده اولین دعای کمیل را در سنگر خواندم و برای رزمندگان و امام دعا کردم، شب خوابیدیم صبح شد، برادران مقداری گلوله و تفنگ و خمپاره و وسایل دیگری که آنجا بود صورت جلسه کردند و تحویل بنده دادند چون ماموریتشان تمام شده بود. روزی که اکیپ قبلی رفتند بنده کار را بین بچه‌ها تقسیم کردم و هر کس درمحل خودش مشغول بکار شد.هرچه به بعدازظهر می‌رسیدیم نیروهای عراقی بیشتر می‌شدند، شب به اتفاق فرمانده دسته، به سنگر خط آتش رفتیم، من سه گلوله آرپی جی شلیک کردم، گروهبان جوکار با تیربار تیراندازی می‌کرد،خلاصه، آتش عراقی ها را خنثی کردیم. موقعی که از سنگر آتش به محل سنگر استراحت می‌رفتیم و از کانال عبور می‌کردیم گلوله آر پی جی جلوی من افتاد که با سر، خودم را  به درون کانال انداختم، آن شب من مردن را با چشم خودم دیدم، ولی از آن جا که امام زمان فرمانده کل قوا هستند ما را حفاظت می‌کردند، شاید هم دعاهای شما بود که ما را نجات داد، از آن شب بیشتر مراقب بودیم تا این که به مرور به وضع آنجا آشنا شدیم. به پیشنهاد بچه‌ها نماز جماعت می‌خواندیم، کلاس قرآن تشکیل دادیم.

بعد از چند روز به آبادان آمدم وقتی شماره تلفن گرفتم، مادرم گفت که معصومه مریض است، از دست من کاری بر نمی‌آمد، نمی‌دانستم کجای دنیا هستم، از آبادان برگشتم و برای خانواده نامه نوشتم. اما معجزه‌ای که با چشم خودم دیدم شب حدود ساعت یازده که گروهبان جوکار پاسبخش بود رفت سری به بچه‌ها که در سنگر آتش بودند بزند که یک مرتبه دیدم، سراسیمه وارد شد و گفت: سنگرها بمباران کردند و بچه‌ها زیر خاک رفتند، با عجله به طرف آن‌ها رفتیم، مثل باران گلوله می‌بارید،وقتی آن‌ها را از زیر آوار بیرون آوردیم، دیدم که حتی ناخن آن‌هاهم زخم نشده،این که می‌گوییم امام زمان (عج) فرمانده و حافظ ماست به این علت است،تا صبح شروع کردیم به سنگرسازی، تا این که به ما خبر دادند امشب عملیات هست، بنده به اتفاق گروهبان جوکار و سه نفر از بچه‌ها در خط آتش بودیم، از هر طرف گلوله می‌بارید و آسمان تاریک خرمشهر مثل روز روشن شده بود، اما دلم می‌خواست آن شب آنجا بودی و دلاوریهای رزمندگان را می‌دیدی که با چه علاقه و شوقی به سوی معبودشان می‌رفتند،آن شب چیزی نمانده بود که بنده هم به آن فیض بزرگ برسم ولی نمی‌دانم چرا این سعادت نصیب بنده نشد29/2/1361


خاطره از همسر شهید

برای آخرین باری که می‌خواست به جبهه برود شور و حالی دیگر داشت. ما از رفتن او ناراحت بودیم ولی خودش خوشحال و سرحال بود،وسایلی که احتیاج داشت جمع کرد، من به این فکر می‌کردم که امشب آخرین دیدار ما هست و دیگر او را نمی‌بینم. روز قبل از رفتن به جبهه با همه خداحافظی کرد و حلالیت طلبید، موقع خداحافظی اشک در چشمانم جمع شده بود و علیرضا مرا دلداری می‌داد و می‌گفت نگران چیزی نباش، نگرانی من فقط این است که می‌خواهم از پاره‌های تنم معصومه و جواد جدا شوم و بعد بچه‌ها را بوسید و گفت شاید دیگر آن‌ها را نبینم و با مادرش نیز خداحافظی کرد و پیشانی او را بوسید و رفت و این سفر آخرش بود که به شهادت رسید. 














بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

محمد کاظم بذرافشان


فرزند جلیل

ولادت: 29/12/1340 کوشک قاضی

شهادت:5/7/1360آبادان( فیاضیه)

مزار: جاویدالاثر


پرتوی از زندگی نامه                                      

مفقودین عزیز محور دریای بیکران خداوندی‌اند و فقرای ذاتی دنیای دون، در حسرت مقام والایشان در حیرتند. (امام خمینی12/9/1367)

بسیجی جاویدالاثر محمد کاظم بذرافشان فرزند مرحوم حاج جلیل و مرحومه حاجیه خانم اکسیر زارعی در ۲۹ اسفند 1340 در روستای کوشک قاضی در یک خانواده مذهبی و عاشورایی دیده به جهان گشود و با تولد خویش کانون خانواده را گرمی و صمیمیت بیشتری بخشید. سومین فرزند خانواده بود و خداوند دو برادر و دو خواهر به آن‌ها اعطاء کرده است.

 شهید محمد کاظم زیر نظر پدر و مادری متدین تربیت شد و تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش آغاز کرد. با وجود سن کم در مجالس مذهبی حضوری فعال داشت. همزمان با تحصیلات دوره متوسطه در دبیرستان ذوالقدر شهرستان فسا، فعالیت‌های سیاسی خود را همراه با برادر بزرگترش مرحوم حاج حسن بذرافشان بر علیه رژیم پهلوی آغاز کرد، او در زندگی دوران پرتلاش و مشقتی را پشت سر گذاشت. بسیار متدین بود و نماز اول وقت و خواندن قرآن را هیچ گاه به تأخیر نمی‌انداخت،همواره پیرو راه و سخنان رهبر انقلاب بود. در اکثر مواقع با راهنمایی برادرش مرحوم حاج حسن جوانان روستا را به منزل خود دعوت کرده و با هم در مورد مشکلات مردم صحبت می‌کردند. او با کمک دوستانش کتابخانه امیرالمومنین علی(ع) را در مسجد جامع روستا راه‌اندازی کرد و مسئولیت آن را به عهده داشت.

برای اینکه جوانان را به مسجد جذب کند کلاسهای زیادی از قبیل کتابخوانی، آموزش قرآن، آموزش اسلحه و کوهنوردی برقرار کرده بود و در مسجد برای بر طرف کردن مشکلات مردم برنامه ریزی می‌کردند. 

محمد کاظم در تمام تظاهرات قبل از انقلاب حضوری فعال داشت و مردم را برای شرکت در این مراسم دعوت می‌کرد. او همراه دوستانش اطلاعیه‌ها و عکس‌های امام خمینی(ره) را بین مردم پخش می‌کردند و بر روی دیوارها شعار می‌نوشتند. بسیاری از شب‌ها اسلحه بر دوش به نگهبانی مشغول بود و از هیچ نیرویی ترس و وحشتی نداشت و چند بار هم همراه با برادرش مرحوم حاج حسن، توسط ماموران ساواک دستگیر شد.

با آغاز جنگ تحمیلی با شور و شوق وصف ناپذیری در سال ۱۳۶۰ راهی جبهه شد و در عملیات ثامن الائمه (شکست حصر آبادان) شرکت کرد. در تاریخ پنجم مهرماه ۱۳۶۰ در گرماگرم نبرد عملیات ثامن الائمه روح بی‌قرارش راه آسمان را در پیش گرفت و جسم پاک مطهرش برای همیشه مهمان لاله‌های سرخ رنگ جنگ تحمیلی شد و نام مبارکش در میان فهرست جاوید الاثرهای قهرمان ثبت گردید. خانواده و دوستانش همچنان در انتظار روزی هستند که نشانی از او بیابند. به امید آن روز ان‌شاءالله.

پدر شهید، مرحوم حاج جلیل بذرافشان در سال ۱۳۸۲ و مادر شهید، مرحومه حاجیه خانم اکسیر زارعی در سال ۱۳۸۳و برادر انقلابیش مرحوم حاج حسن بذرافشان در سال ۱۴۰۴ به رحمت ایزدی پیوستند و در دارالرحمه روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شدند.  





خاطرات 

خاطره۱: مادر شهید

من جهت خرید برای منزل به درب یکی از مغازه‌ها رفتم. بعد از خرید وسایل مورد نظر که اتفاقاً هر دو دستم پر بود، چشمم جلوی مغازه به صندوقی پر از انار درشت افتاد،خواستم انار را هم خرید کنم، دیدم نمی‌توانم، پیش خودم گفتم به منزل می‌روم و دوباره باز می‌گردم و خرید می‌کنم، وقتی به منزل رسیدم خرید انار را فراموش کردم. شب که خوابیدم فرزند شهیدم محمد کاظم را در خواب دیدم که دو انار زیبا و درشت در دست داشت و رو به من کرد و گفت: مادر، شما انار می‌خواستید، بیا این دو انار را بگیر، دو انار را در دست من گذاشت، بعد از بیدار شدن از خواب در فکر فرو رفتم که شهیدان ناظرند و تمام اعمال و کردار ما را زیر نظر دارند. 


خاطره۲: مادر شهید

محمد کاظم در جبهه چند ترکش به بدنش اصابت کرده بود، وقتی به مرخصی آمد ازما مخفی نگه داشته بود، در آن سال‌ها کسی در منزلش حمام نداشت و برای استحمام، مردم به حمام عمومی می‌رفتند، در حمام چند نفر از هم محلی ها و دوستانش آثار زخم ترکش روی پای شهید دیده بودند، ولی او اصرار کرده بود که به خانواده‌اش چیزی نگویند که این مسئله بعد از شهادتش از طریق مردم به گوش ما رسید. آری او حتی دردهایش را هم از خانواده‌اش پنهان می‌کرد تا نکند ما ناراحت شویم.


خاطره ۳: حاج یوسف رئیسی(دوست شهید) 

آشنایی بنده با شهید بزرگوار محمد کاظم بذرافشان به دوسال قبل از پیروزی انقلاب بر می‌گردد. محمد کاظم جوانی پر شور و انقلابی بود و مسئولیت اداره کتابخانه امیرالمؤمنین علی(ع) مسجد جامع کوشک قاضی به عهده داشت. 

برای جذب جوانان روستا به مسجد و تشویق آن‌ها به عضویت در کتابخانه و آشنایی با کتاب‌های مذهبی برنامه‌های جالبی تدارک می‌دید از قبیل: تشکیل گروه سرود، برنامه‌های ورزشی، دورهمی در منزل و اهدای جوایز.پس از مدتی با هماهنگی و همکاری روحانیون و انقلابیون شهرستان فسا ، آموزش اسلحه شناسی و تمرینات ساده نظامی به برنامه‌ها اضافه کرد.

با شروع نهضت اسلامی محمد کاظم به فعالیت‌های سیاسی و انقلابی شدت بخشید و در تمام تظاهرات و راهپیمایی‌های ضد رژیم پهلوی، شعارنویسی و پخش اعلامیه و نوارهای حضرت امام راحل شرکت فعال داشت. شور و شوق شهید محمد کاظم باعث شده بود تعداد دیگری از جوانان روستا در فعالیت های سیاسی و انقلابی، او را همراهی کنند که اکثر آن‌ها در جنگ تحمیلی به شهادت رسیدند که می توان از شهیدان بزرگوار: ابراهیم رضائیان، علیمراد کاروان، مسعود رستمپور،محمدجوادصادقی، غلامعلی جعفرزاده و عبدالرسول صفری(صفوی) نام برد. 

انقلاب که به پیروزی رسید شهید محمد کاظم حال و هوایی دیگر داشت، از کوشکقاضی با موتورسیکلت به فسا می‌رفت و در حراست از دست آوردهای انقلاب کوشا بود، یک شب حین مراجعه به روستا تصادف کرد و به شدت مصدوم شد،مدتی پس از بهبودی به حزب جمهوری اسلامی پیوست، چندین بار به قم و تهران عزیمت کرد و با ملاقات شهید بهشتی و شهید باهنر فعالیت‌های تشکیلاتی خودش را بیش از پیش ادامه داد.

شهید محمد کاظم یکی از پایه‌گذاران پایگاه مقاومت مقداد در روستا بود و در آموزش نظامی جوانان کوشک قاضی نقش داشت، شب‌ها همراه با دیگر دوستانش اسلحه به دوش می‌گرفتند و به نگهبانی می‌پرداختند.در اوایل جنگ تحمیلی و نیاز جبهه‌ها به نیروهای تازه نفس از اولین نیروهایی بود که اعلام آمادگی کرد، با رضایت مرحوم پدرش، ازطریق بسیج راهی جبهه جنوب گردید و درعملیات ثامن الائمه(شکست حصر آبادان) شرکت کرد و در  همین عملیات، مفقود الاثر گردید.بنده به خاطر دوستی عمیق و عاطفی که با شهید محمد کاظم داشتم به سپاه فسا مراجعه کردم و با هماهنگی فرمانده سپاه وقت آقای امیری به اتفاق پاسدار شهید عباس کاظمی به آبادان عزیمت کردیم، تمامی مناطق عملیاتی، بیمارستان‌ها، سردخانه‌ها جستجو کردیم ولی متأسفانه خبری از محمد کاظم نبود سپس به تهران مراجعه کردیم و لیست شهدایی که در هواپیمای نظامی که بعد از عملیات سقوط کرده بود بررسی کردیم که در آن لیست هم نبود. محمد کاظم رفت تا برای همیشه انتظارش با بغضی سنگین با ما بماند. 


 دل نوشته‌ای از خواهر شهید

بیش از۴۳ سال هست که برادرم مفقودالاثر شده است، فکر و ناراحتی ما چندین برابر بیشتر از خانواده شهداست چون هیچ خبری از عزیزمان نداریم و دل‌تنگی و ناراحتی که خانواده مفقودین می‌کشند فراتر از خانواده شهداست، هنوز هم خانواده‌هایی وجود دارند که چشم انتظار بازگشت فرزندانشان هستند.مادرم هر روز جلوی عکس محمد کاظم می‌نشست و با عکسش صحبت می‌کرد و می‌گفت: مادر کجایی؟ شهید شدی؟ اسیر شدی؟ چه به سرت آمده که من خبر ندارم. اشک‌های مادرم و بی‌قراری ما روز به روز بیشتر می‌شد. پدر و مادرم تا لحظه آخر عمر تا دم مرگ، آرزو داشتند خبری از محمد کاظم به دست آورند ولی متأسفانه هیچ خبری از او نشد . محمد کاظم به آرزویش که شهادت بود رسید،اما پدر و مادرم چشم انتظار از دنیا رفتند.«الهی رضا برضائک وتسلیما لامرک»











چند دوبیتی تقدیم به پیشگاه شهدای گرانقدر جاویدالاثر


به جنگ خَیلِ دشمن رفته بودی  /  برای دین و میهن رفته بودی

به خون خُفتی در آغوش خداوند /  برای برنگشتن رفته بودی

دعا کردی که چون زهرا مزارت / نهان باشد به اِذن کردگارت

شدی حاجت روا، اما بمیرم / برای مادر چشم انتظارت

تو بودی شیر روز و زاهد شب / همیشه جان فدای حق و مذهب

دفاع از میهن و ناموس و مردم /  تو را بودست عشق و دین و مذهب

دعا کردی شود مفقود جِسمت / و حتی اعتبار و یاد و اسمت

فنای سرخ تو در حضرت دوست / بُوَد زیباترین پاداش و قسمت

نشانی از مزار و پیکرت نیست / و سربند و پلاک و سنگرت نیست

چنان خالص شدی در آتش عشق / که نامی از تو غیر کشورت نیست

جَنان غرق کویر بایر توست  / مَلَک مبهوت عشق نادر توست

چو خوش خلوت نمودی با خداوند / که کُلّ آفرینش زائر توست

شب حمله، چو در خَط، جا گرفتی / فقط سَربند یا زهرا گرفتی

به دور انداختی نام و نشان را /  و در عرش خدا مأوا گرفتی

چه رازی در بقیعِ دل نهفتی/ که بی‌نام و نشان در عرش خُفتی

ولی با سجده در خون مثل مولا / یقین فُزتُ و ربِ الکعبه گفتی

دعا کردی فقط مفقود باشی / فنا در حضرت معبود باشی

خدا می خواست اما مثل زهرا / شهید و شاهد و مشهود باشی

خادم الشهداء

بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

محمد صادق بذرافشان


فرزند ایرج

ولادت: 25/6/1347 کوشک قاضی

شهادت: 20/1/1366 شلمچه

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی از زندگی نامه

خط سرخ شهادت خط آل محمد (ص) و علی (ع) است و این افتخار از خاندان نبوت و ولایت به ذریه طیبه آن بزرگواران و پیروان خط آنان به ارث رسیده است. (صحیفه امام خمینی جلد 12 ص226)

شهید بزرگوار محمد صادق بذرافشان فرزند مرحوم، کربلایی ایرج بذرافشان در بیست و پنجم شهریور ماه ۱۳۴۷ در روستای کوشک قاضی در خانواده‌ای مذهبی و متدین و عاشق اهل بیت عصمت و طهارت(ع) دیده به جهان گشود. دوران کودکی را در دامن پاک مادرش چنان پرورش و تربیت یافت که در چهره مبارکش همیشه نور عشق به اسلام می‌درخشید.در کنار پدر و برادرانش با مسجد آشنا گردید و همیشه در اجتماعات مذهبی روستا که در مسجد جامع بر پا  می‌شد حضوری فعال و چشمگیری داشت. 

تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در زادگاهش گذراند و سپس وارد دبیرستان شهید آیت الله بهشتی(ذوالقدر) شهرستان فسا گردید. دبیرستان شهید بهشتی مدرسه‌ای بود که بعد از انقلاب محل اقامه نماز جمعه و میعادگاه عاشقان و خاستگاه جوانانی که دلشان برای اسلام و امام می‌تپید. لذا گاهی در مدرسه، یک دانش‌آموز پیرو خط امام و زمانی هم در جبهه یک بسیجی عاشق بودند. وجودشان محیط دبیرستان را اسلامی و نورانی و حضورشان در جبهه باعث ترس دشمنان و خوشحالی امامشان می‌شد. آری شهید محمد صادق یکی از آن‌ها بود که فروردین ماه ۱۳۶۵ در سال سوم دبیرستان بعد از فراگیری فنون رزم، راهی کردستان شد و به مدت چهارماه درمهاباد به دفاع از میهن اسلامی پرداخت. بعد از مراجعت از کردستان و شرکت در امتحانات شهریورماه وارد سال چهارم دبیرستان گردید،اما او روحیه دیگری پیدا کرده بود و درصدد عزیمت مجدد به جبهه بود. ضمن تحصیل از هر فرصتی برای شرکت در مجالس مذهبی و کمک به خویشاوندان استفاده می‌کرد. تا این که همزمان با اعزام سپاهیان حضرت مهدی(عج) در چهاردهم بهمن ماه ۱۳۶۵ ندای امام راحل را لبیک گفت وعازم جبهه گردید. 

قبل ازعزیمت مجدد به جبهه سفارش‌هایی به او می‌شد که بهتر است درسش را ادامه بدهد و دیپلم بگیرد،ولی او دیگر طاقت ماندن نداشت و به قول خودش دیگر نمی‌توانست جای خالی دوستان شهیدش را ببیند، لذا رفت که به قافله آن‌ها بپیوندد. حدود دو ماه از حضور وی در جبهه می‌گذشت که با گروهی از سپاهیان و بسیجیان مخلص به حضور امام بزرگوار امت شرفیاب شد،بعد از زیارت و تجدید میثاق با ایشان وبازگشت به جبهه، در عملیات کربلای هشت در بیستم فروردین ماه ۱۳۶۶ دعوت حق را لبیک گفت و به جمع شهدا پیوست. 

برخی از صفات ایشان، نمازش را اول وقت می‌خواند، در زندگی (مخصوصاً لباس پوشیدن) خیلی ساده بود و سعی داشت از خانواده چیزی درخواست نکند و در مقابل، کاری که می‌کرد هیچ وقت انتظار تشویق نداشت. او علاقه و دلبستگی به این دنیا نداشت و باید می‌رفت. اصولاً همه شهدا این طور بودند،آن‌ها واقعاً خدا را شناخته و همه چیز را در راه او می‌دادند و در حقیقت مصداق آیه:من المومنین رجال صدقوا ما عاهدوالله هستند. آن‌ها به سید الشهدا(ع) اقتدا کرده و چون دین خود را در خطر دیدند به یاری امامشان شتافتند. اما افسوس که ما آن‌ها را نشناخته و قبل از آن که از وجودشان استفاده کنیم باید در غم فقدان آن‌ها سوگوار باشیم.ان شاءالله که خداوند نیز به ما چنین قابلیتی عطا فرماید. روحش شاد، یادش گرامی 

پدر شهید، مرحوم کربلایی ایرج بذرافشان در دی ماه ۱۳۸۳ دعوت حق را لبیک گفت و در دارالرحمه روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد. 


وصیت نامه 

به نام خداوند بخشنده و مهربان که از اویم و به سوی او باز می‌گردم، فکر و ذکرم اوست. خداوندا: خجالت می‌کشم به قطعه شهدا بروم چون می‌دانی که دوستان خیلی خوبی را از دست دادم. خدایا آن‌ها را قبول کردی، مرا نیز بپذیر،مرا مردود مکن که طاقت این گونه حوادث را ندارم.خداوندا، معبودا عاشق جان باخته‌ات را بپذیر. 

و اما وصیت نامه: وصیتم را در حالی آغاز می‌کنم که جنگ بین قوای حق و باطل شدت گرفته و صبح ظفر نزدیک است و از خداوند پیروزی سریع رزمندگان را می‌خواهم. پدر و مادر گرامی: من و امثال من امانت‌هایی بیشتر نزد شما نیستیم و خدا امانتش را پس گرفته است و در این میان امانتدار، حق هیچ گونه اعتراضی ندارد. امیدوارم هیچگونه و به هیچ وجه، بعد از من  به خود گریه و زاری راه ندهید و افتخار کنید که توانسته‌اید فرزندی را در راه خدا بدهید و از خدا بخواهید که قربانیتان را قبول کند. از شما برادران و خواهر خوبم و همچنین از شما دبیران و مربیان دلسوز و بزرگوار می‌خواهم اینجانب را ببخشند و خطاهایی که از این حقیر سر زده حلال کنند. از دوستان و آشنایان می‌خواهم مرا حلال نمایند. دعا به جان امام، آزادی اسرا، شفای عاجل معلولین و جانبازان را فراموش نکنید. اسلحه به جا مانده ما را در دست بگیرید و تا پیروزی نهایی ادامه دهید. والسلام

                                               محمد صادق بذرافشان 5/12/1365




خاطره از خواهر شهید

بهمن ماه سال ۱۳۶۵ زمانی که تشییع جنازه دو هم‌رزمش، شهیدان گرانقدر فتح الله حسن زاده و محمد نبی بازیاری بود، انگار نمی‌توانست تحمل کند که دوستانش همه رفتند و او از قافله عقب مانده. شبی که فردای آن می‌خواست به جبهه اعزام شود، مرا صدا زد و گفت: بلند شو ساکم را بپیچ. مادرم گفت: نمی‌شود به جبهه نروی و بمانی و تحصیلت را تمام کنی؟سرانجام بعد از دیپلم، شما را به سربازی می‌برند و به جبهه اعزام می‌کنند. برادرم گفت: شما می‌ترسید که من بروم به جبهه و شهید شوم. ولی مادر، این را بدان که اگر مرگ من فرا رسیده باشد، من همین جا و کنار همین چراغی که نشسته‌ام می‌میرم. مادرم دیگر هیچ حرفی نزد و گفت برو به سلامت. فردای آن شب، پدر و مادرم، برادرم محمد صادق را زیر قرآن رد کردند و با رضایت کامل از او خدا حافظی و او را بدرقه کردند. برادرم دو مرتبه دیگر هم به جبهه اعزام شده بود ولی این بار حس دیگری داشت و دائم می‌گفت برگشتی در کار نیست و این آخرین دیدار خواهد بود. سرانجام او رفت و در منطقه شلمچه به شهادت رسید. روحش شاد، یادش گرامی










 بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

محمد نبی(صادق) بازیاری


فرزند خلیل

ولادت: 1/2/1349 کوشک قاضی

شهادت: 8/11/1365 شلمچه

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی                                      


پرتوی از زندگی نامه 

بسیج لشکرمخلص خداست که دفترتشکیل آن را همه مجاهدان از اولین تا آخرین امضا نموده‌اند. (امام خمینی 12/9/1367)

بسیجی شهید محمد نبی بازیاری فرزند مرحوم خلیل در یکم اردیبهشت ماه ۱۳۴۹ در خانواده‌ای مذهبی و متدین در روستای کوشک قاضی دیده به جهان گشود.شهید بازیاری پسری بسیار فعال، زرنگ، مهربان، خوش سیما و دلسوز بود و از همان دوران کودکی چهره‌ای شاخص و دوست داشتنی در بین اقوام،همکلاسی‌ها و هم محلی ها داشت.ایشان دوره تحصیلات ابتدایی در مدرسه علامه امینی و دوره راهنمایی در مدرسه شهید کریم صالحی درزادگاه خود گذراند و دوران دبیرستان را در مدرسه ولیعصر(عج)  شهرستان فسا ادامه داد. در دوران ابتدایی بود که انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی(ره) به پیروزی رسید و فصل جدیدی از حق جویی و حقیقت طلبی و معارف قرآن و اهلبیت در تمام جوامع شروع شد، شهید بازیاری با الهام از فرمایش‌های امام راحل و روحانیون در خط امام در اکثر برنامه های مذهبی شرکت می‌کرد. علاقه خاصی به تلاوت قرآن مجید داشت. او یکی از اعضای مسجد جامع و پایگاه مقاومت روستای کوشک قاضی بود. پس از شروع جنگ تحمیلی علیرغم کم سن و سال بودن، برای اعزام به جبهه بی‌قراری می‌کرد ولی پذیرفته نمی‌شد.ایشان تفکر و اراده و شخصیتی بزرگ‌تر از سن خود داشت و پس از ورود به دوره راهنمایی تمام فکر و ذکرش به فعالیت‌های انقلابی و حفاظت از دستاوردهای خون شهیدان معطوف بود و سر از پا نمی‌شناخت. 

همین افکار و رفتار باعث شد که ادامه تحصیل دبیرستان را به آینده موکول کند و علیرغم مخالفت پدر و مادرش با اصرار و پیگیری زیاد توانست رضایت آن‌ها را جلب کند و به آموزش نظامی در پادگان امام حسین(ع) فسا و  جهرم اعزام شود. شهید بازیاری سرانجام به آرزوی بزرگ خود که حضور در جبهه‌های حق علیه باطل بود رسید و همدوش حماسه‌سازان دیگر به سرکوب متجاوزان بعثی در سنگرهای خطوط مقدم و دفاع از دین و ناموس و وطن مشغول شد در حالی که هنوز شانزده سالش تمام نشده بود. او اگرچه یک نوجوان عادی بیش نبود ولی نمی‌توانست در خانه راحت بنشیند و ببیند که وطن عزیز و زیبایش مورد هجوم جنایتکاران واقع شده که رویای فتح چند روزه ایران بزرگ در سر داشتند، و از برکت رزمندگان دریا دلی مثل شهید بازیاری ها، رویای آن‌ها تبدیل به کابوس هشت ساله برای صدام و اربابانش و نوکران داخلی و خارجی‌اش شد و عاقبت بدون تصرف یک وجب از خاک پاک ایران مجبور به فرار شدند و رژیم بعث و رهبرش صدام یزید ملعون به زباله‌دان تاریخ پیوستند. نهایتاً این نوجوان بسیجی بعد از چندین بار حضور در جبهه‌های غرب و جنوب در تاریخ هشتم بهمن ماه ۱۳۶۵ در کربلای شلمچه به شهادت رسید و روح بی‌قرار و ناآرام او در ساحل آغوش خداوند آرام گرفت و ابدی شد. 

پیکر مطهر شهید بازیاری همانطور که در وصیت نامه‌اش از خداوند خواسته بود بدون سر و دست و پا با استقبال عاشقان ثارالله تشییع و در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی آسمانی شد. او از همان نوجوانانی بود که امام خمینی بت‌شکن بزرگ تاریخ معاصر که انقلابش معجزه قرن بیستم نام گرفت آن‌ها را رهبر خود و کشور معرفی کرده و خودش را عاشق و ارادتمند و پیرو آن‌هامی‌دانست. روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد

 پدر شهید، در سال ۱۳۷۸ به رحمت ایزدی پیوست و در دارالرحمه روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد.                                                    


وصیت نامه 

 بسم الله الرحمن الرحیم، همگی ما از خدائیم و بازگشت ما به سوی اوست. 

ولا تحسَبن الذین قُتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاءٌ عِند ربهم یرزقون

خانه دلت را از همه چیز خاکی، خالی کن و تنها خدا را در آن نگهدار و به او بیندیش که: 

در خانه دل، ما را جز یار نمی‌گنجد

چون خلوت یار اینجاست اغیار نمی‌گنجد

در کار دو عالم ما چون دل به یکی دادیم

جز دست یکی ما را در کار نمی گنجد

مَستیم و در این مَستی بیخود شده از هستی

در محفل ما مَستان هشیار نمی‌گنجد

اسرار دل پاکان با پاک دلان گویید

کاندر دل نامحرم اسرار نمی‌گنجد

گر عاشق دلداری با غیر چه دل داری

کان دل که در او غیر است دلدار نمی‌گنجد

السلام علیک یا ثارالله وابن ثاره، السلام علیک یا ابا عبدالله

به نام خالق همه چیز و به‌وجود آورنده هستی، ای رب العالمین، ای مقام هستی‌بخش چگونه با این زبان قاصر سخن ادا نمایم. ای پروردگار من با چه زبانی و با چه عملی می‌توانم سخن بگویم، از چه بگویم که تو از آن اطلاع داری. خدایا حالتی به من عنایت فرما تا بتوانم با این شیطان درونی مقابله نمایم. یاریم بنما، تا پایم در میدان‌های حق علیه باطل نلرزد. خدایا انتظار جایی دارم و قرار بگیرم که سختی زیاد و درد زیادتر باشد. ای خدا پس به دردها،فرمان ده تا به سویم بیایند و مرا در بر گیرند تا بتوانم عاشورای حسینی را بهتر درک کنم. اینک پروردگار من، سپاهیان ابرهه با تمام قوا و با نیروهای زیاد آمده‌اند تا مکه تو را ویران نمایند. با تمام آرمان و عشق و با امید به یاری شما در برابر آ‌نها مقاومت می‌کنم. دوست دارم در آخرین لحظات عمرم از دیار خون و عشق برنگردم و با سینه سرخ، آن دنیای جاودانی را در بر گیرم. ای رب من به جبهه آمده‌ام تا چگونه رزمیدن، چگونه مردن و چگونه به لقاءالله پیوستن بیاموزم. ای خدا، چطور واقعه کربلا را با آن سختی‌ها باور نکنم. ای خدای من در این میدان مبارزه خجالت می‌کشم و اگر شهادت و لیاقت آن را پیدا کردم دوست دارم،آرزویم این است که سر و دست و پیکر نداشته باشم همانند حسین بن علی(ع) و ابوالفضل العباس (ع)، مگر ما چه از آنها زیادتر داریم. ای رب من، مرا جزو سربازان گمنام امام زمانت(ع)  بمیران که این مرگ سرخ خیلی دوست داشتنی هست. اما سخنی دارم با پویندگان خط سرخ شهیدان: امت امام، از شما می‌خواهم که امام امت را تنها نگذارید، نماز جمعه را ترک نکنید و همیشه به فکر مستضعفان باشید. هرچه بر خود می‌پسندید بر دیگران هم بپسندید. و اما در پایان سخنی دارم با پدر و مادر و خویشاوندان، پدر و مادرم: می‌دانم که برای من خیلی زحمت کشیده‌اید و خیلی زحمات بر دوش شما وارد آمده ولی با وجود این حرف‌ها از شما می‌خواهم که به خاطر امام زمان(عج)  مرا حلال کنید که غیر از التماس راهی ندارم. هیچ وقت از انقلاب توقعی نداشته باشید. خواهرم حجابت را حفظ کن که آرزوی من است. برادر دَرست را بخوان که سعادتبخش است. 


گفت :ای گروه،هرکه ندارد هوای ما 

                                             سرگیرد و برون رود از کربلای ما

تا دست و رو نشُست به خون، می نیافت کَس

                                                    راه طواف بر حرم کبریای ما

این عرصه نیست جِلوه گه روبَه و گراز

                                                    شیرافکن است بادیه ابتلای ما

ما را هوای سلطنت مُلک دیگر است

                                         کاین عرصه نیست در خور فرّ همای ما

یزدان ذوالجلال به خلوت سرای قدس

                                                آراسته است بزم ضیافت برای ما  

خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگه دار  10/10/1365


خاطرات 

خاطره ۱: حاج اسماعیل بازیاری (برادر شهید)

اسم شهید، محمد نبی بود ولیکن از همان اول او را صادق صدا می‌زدیم. در بین اقوام، دوستان و بستگان همه او را صادق صدا می‌زدند. در دوران دبیرستان بود که جرقه‌ای در وجود صادق زده شد که دبیرستان را به پایان نرسانید. از دوره راهنمایی با قرآن و جلسات قرآنی انس گرفت، در جلسات روخوانی و روانخوانی قرآن مجید حضور فعال داشت، علاقه به صوت و تلاوت عبدالباسط داشت. با دوستان و رفقایش به اردوهای تفریحی می‌رفت بیشتر تفریحش در اطراف روستا بود. شوخی های صادق با دوستانش خارج از نزاکت نبود، صمیمی‌ترین دوستش شهید فتح الله حسن زاده بود که تمام خصوصیات اخلاقی شان شبیه هم بود، وقتی صادق با فتح الله شوخی می‌کرد یک سنگریزه از پشت برای او پرتاب می‌کرد و می‌گفت فتح الله خمپاره آمد. رفتار شهید بازیاری و حسن زاده و حتی نحوه شهادتشان در یک سنگر با یک خمپاره دشمن بعثی در کربلای پنج دقیقاً شبیه هم بود.    

                                                

خاطره ۲: حاج اسماعیل بازیاری(برادر شهید)

شهید صادق از طریق پادگان امام حسین(ع) شهرستان فسا به کردستان اعزام شد و چند ماه در آنجا خدمت کرد، طی یک درگیری با ضد انقلاب از ناحیه دست راست مجروح می‌شود، دست راستش تیر خورده و در همان منطقه بستری و بهبودی نسبی پیدا می‌کند ولی جهت مداوا حاضر نشد به فسا برگردد و به دوستانش هم تأکید کرده بود که کسی از مجروحیتش با خبر نشود، حتی گفته بود به خانواده‌اش هم خبر ندهند. پس از انجام مأموریت از کردستان برگشت و خانواده و دوستانش از مجروحیتش مطلع نشدند، یک روز که از منطقه جنوب به مرخصی آمده بودم با صادق سوار موتورسیکلت بودم می‌خواستم به منزل بروم که ناگهان ترمز زدم متوجه شدم که صادق با دست راست نتوانست خودش را کنترل کند. کنار خیابان نزدیک چهارراه مهمانسرا ایستادم، گفتم: صادق، دست راستت مشکل داره؟ گفت: نه، هنوز نمی‌خواست از دست راست تیر خورده‌اش چیزی بگوید. با اصرار آستین دست راستش را بالا زدم گفتم: این زخم چیه؟ قسمم داد که به کسی و خانواده چیزی نگویم. شرمندگی عجیبی در خود احساس کردم و هنوز هم شرمنده صادق هستم و تا ابد خواهم بود.او گفت: در کردستان درگیری شد و تیر به دستم خورد، بستری شدم ولی به مرخصی نیامدم، دوره استراحتم در سنگر مخابرات گذراندم تا ماموریتم تمام شد ولی این دفعه می‌خواهم به منطقه جنوب بروم.


خاطره ۳: حاج اسماعیل بازیاری(برادر شهید) خبر شهادت

خبر شهادت صادق را که به من دادند مرخصی گرفتم و به شیراز آمدم به معراج الشهداء رفتم، ابتدا مسئولین مانع شدند تا جنازه شهدا را ببینم، وقتی خودم را معرفی کردم با یک نفر از مسئولین رفتیم و به همه جنازه‌ها نگاه کردیم. چشمم افتاد به دو جنازه، نوشته بود شهید فتح الله حسن زاده و شهید محمد نبی بازیاری، پلاستیکی که روی جنازه‌ها بود کنار زدم دیدم یک پلاک در لابلای سینه‌ای پر از خون و ماسه افتاده است، جنازه‌ای که نه سر داشت و نه دست در بدن، پلاستیک را بیشتر کنار زدم دیدم یک پا هم ندارد، از روی لنگه کفشش، صادق را شناختم. به شهید فتح الله حسن زاده نگاه کردم، دیدم دقیقاً مثل هم شهید شده‌اند. فقط یک کلمه به او گفتم، صادق شرمنده‌ام و هنوز هم می‌گویم صادق شرمنده‌ام. شهید  صادق قبل از رفتن به جبهه روی دیوار اتاق نوشته بود یاد بودی از محمد نبی بازیاری، از زمانی که صادق به منطقه جنوب اعزام شد مادرش با یک سوزن به ازای هر روز یک خط می‌کشید. یکی، دوتا، سه تا، چهار تا ادامه داشت، وقتی که خبر شهادت صادق رسید دیگر مادرش خط نکشید و خطکشی دیوار تمام شد.  


 خاطره۴: حاج حیدر یوسف پور(فرمانده گردان فجر در دفاع مقدس)                                                                              

شهیدان بزرگواربازیاری و حسن زاده در سال۱۳۶۵ عضو گردان فجر لشکر مقدس ۳۳ المهدی(عج) بودند. دردرگیرهای منطقه عملیاتی شلمچه دشمن بعثی برای چندمین بار بود که پاتک کرد اما این بار شدیدتر و تانک و نفرات بیشتر و با حجم آتش سنگین‌تر، رزمندگان شجاع گردان فجر در خط مقدم برای مقابله با دشمن آماده درگیری با بعثی‌ها بودند. شهید محمد نبی بازیاری و شهید فتح الله حسن زاده در یک سنگر موضع گرفته بودند.پس از لحظاتی که درگیری شروع شد، خمپاره‌ای به داخل سنگر این دو عزیز اصابت کرد و به طرز دل‌خراشی به شهادت رسیدند. من با یکی از نیروها صحبت کردم و تأکید داشتم که به هر روشی هست پیکرهای مطهر این دو شهید شناسایی و به عقب جبهه منتقل شود. روحشان شاد و راهشان پر رهرو باد



خاطره۵: ذبیح الله فریدبخت (فرمانده گروهان¬ گردان فجر در دفاع مقدس) 

قبل از مرحله سوم عملیات کربلای پنج در منطقه شلمچه،فقط تعداد کمی از بچه ها سالم مانده بودند، نیروها را دوباره سازماندهی کردیم و برای اجرای مرحله سوم عملیات آماده شدیم.شهیدبزرگوارمحمد نبی با زیاری و شهیدعزیز فتح الله حسن زاده هم در گروهان بنده سازماندهی شدند،مرحله سوم عملیات با موفقیت به انجام رسید و به اهدافی که شهید مرتضی جاویدی از قبل مشخص کرده بود دست پیدا کردیم، یکی از افتخاراتی که این دو شهید عزیز رقم زدند و برای همیشه در تاریخ جنگ تحمیلی ماندگار شد کمک در شکستن محاصره شهید قاسم سلیمانی فرمانده لشکر ثارالله کرمان و نیروهایش در عملیات کربلای پنج بود. 

در منطقه پدافندی شلمچه دشمن بعثی تمرکز نیروهایش گذاشته بود روی جناح راست دژپدافندی که در بین رزمندگان این دژ به نونی معروف بود، گروهان برادر جلیل نظری از بچه های استهبان در جناح راست دژ در حال مقاومت بودند، دقایقی نگذشته بود که این دو شهید عزیز به نزد من آمدند، به آنها گفتم :چرا به اینجا آمده اید؟ گفتند جناح چپ ما درگیری کمتر است شما اجازه بدهید به کمک جناح راست برویم، با آنها صحبت کردم که فعلا به منطقه خودتان برگردید، موقع رفتن آنها، توجه ام جلب شد به شلوارشهید حسن زاده که شبیه نیروهای مخصوص بود و همچنین کفش کتانی شهید بازیاری که به پا کرده بود،دقایقی نگذشته بود که آقای رادمنش از نیروهای گروهان نزد من آمد و گفت که دو نفر از بچه ها شهید شده اند و اصرار داشت که خودتان باید بیایید و صحنه را نگاه کنید،گلوله توپ در وسط سنگر این دو عزیز اصابت کرده بود و به طرز دلخراشی به شهادت رسیده بودند، به بقایای پیکرشان نگاه کردم، از روی تکه های شلوار شهید حسن زاده متوجه شدم که جسد متعلق به ایشان است و از روی مچ پایی که کفش کتانی در آن باقی مانده بود متوجه شدم جسد متعلق به شهید با زیاری است، بقایای پیکرمطهرشان را در کارتنی جداگانه با مشخصات در پتو گذاشتیم و به عقب جبهه منتقل دادیم،نیم ساعتی بیشتر از این حادثه نگذشته بود که فرمانده گردان فجر مرتضی جاویدی هم به شهادت رسید. روحشان شاد و راهشان پر رهرو باد


خاطره ۶: محمد حسین جوکار(دوست و همرزم شهید)

آشنایی بنده با شهید بزرگوار محمد نبی بازیاری به فروردین سال ۱۳۶۵ در دوران آموزش نظامی بسیج در جهرم و فسا بر می‌گردد، پس از اتمام آموزش به مدت چند ماه همراه با این شهید عزیز و همچنین شهیدان: فتح الله حسن زاده، باقر رجایی و محمد صادق بذرافشان به کردستان در اطراف شهر مهاباد اعزام شدیم.شهید بازیاری در این مأموریت در قسمت مخابرات خدمت می‌کرد، مأموریت منطقه کردستان به اتمام رسید و به فسا برگشتیم. چند روز پس شروع عملیات کربلای پنج همراه با شهید بازیاری و حسن زاده به جمع رزمندگان لشکر۳۳ المهدی(عج) ملحق شدیم، ابتدا به پایگاه امیدیه و سپس در اردوگاهی نزدیک اهواز موسوم به ۳۵ کیلومتری مستقر شدیم. در اردوگاه به تکمیل آموزش های نظامی می‌پرداختیم و همه بی‌تاب رفتن به خط مقدم بودیم.روز هفتم بهمن ماه خودمان را به گردان فجر در منطقه شلمچه معرفی کردیم،پس از توجیه منطقه درگیری توسط مسئولین، شهید صادق بازیاری و حسن زاده دریک سنگر موضع گرفتند و من با شهید رضا رادمنش در یک سنگر، صبح روز هشتم بهمن ماه از طرف فرمانده دسته ابلاغ شد که نیروها از مواضع فعلی یه خیز به جلوتر بیایند، من رفتم به اطلاع شهیدان بازیاری و حسن زاده رساندم،هنوز لحظاتی از بازگشت من نگذشته بود که سنگر این دو عزیز مورد اصابت خمپاره دشمن قرار گرفت و به شهادت رسیدند، من سریع خودم را به سنگر آنها رساندم، پیکرهای مطهر این دو شهید متلاشی شده بود و قابل شناسایی نبود، من به واسطه دوستی عمیق و عاطفی که با این دو شهید داشتم از طریق نوع لباسی که به تن داشتند آن‌ها را شناسایی کردم و بقایای پیکر مطهرشان را به عقب جبهه منتقل کردیم. شهید صادق بازیاری در وصیت نامه‌اش از خداوند خواسته بود که اگر لیاقت شهادت پیدا کند دوست دارد بدون سر و دست باشد، خدایش رحمت کند و با شهدای کربلا محشور فرماید.یادش گرامی و راهش پر رهرو باد

قسمتی از مصاحبه با مادر شهید

وقتی شهید محمد نبی متولد شد اسمش را کی انتخاب کرد؟ پدربزرگش اسمش محمد نبی بود، اسم او را گذاشتیم روی بچه‌ام،البته من دلم می‌خواست اسمش را صادق بگذارم ولی در شناسنامه گذاشتیم محمد نبی، اذان و اقامه هم مرحوم آقای اکبرپور در گوشش خواند. شهید تا کلاس چندم در روستای کوشک قاضی درس خواند؟ تا کلاس پنجم، بعد رفت مدرسه ولی عصر(عج) فسا، از همان مدرسه عضو بسیج شد و رفت جبهه، سه مرحله جبهه رفت، در منطقه کردستان و اهواز.... شهید جبهه که می‌خواست برود از شما اجازه گرفت؟ بله آمد و گفت من امروز مدرسه نمی‌روم، با دوستانش رفته بودند پادگان امام حسین(ع)فسا، با مرحوم پدرش نزد او رفتیم، ابتدا ترسید فکر کرد می‌خواهیم او را برگردانیم، گفتیم کاری با شما نداریم، آمده‌ایم اگر چیزی لازم داری بیاوریم،برای آموزش نظامی به جهرم رفت سپس به مدت شش ماه به کردستان اعزام گردید همه دوستانش(حسن زاده، بذرافشان، رجایی) که با هم بودند به شهادت رسیدند. 

خبر شهادت محمد نبی را چطوری به شما دادند؟ پسر خواهرم شهید شده بود رفته بودیم خانه خواهرم، وقتی کریم پسر خواهرم شهید شد، غلامحسین برادر محمد نبی به جبهه رفت که از او خبر بگیرد وقتی به ما گفتند بروید منزل خودتان، گفتیم حتماً محمد نبی شهید شده. 

از این که مادر شهید هستید چه احساسی دارید؟ خیلی دوست ندارم کسی بداند مادر شهید هستم، حتی بچه‌های من هم همین طور هستند، خودش در راه خدا رفت و به شهادت رسید. 

خواب شهید هم دیده‌اید؟ بعضی وقت‌ها به خوابم می‌آید و با هم حرف می‌زنیم، الان هم هر مشکلی برایم رخ بدهد به او می‌گویم برایم دعا کند، بر سر قبرش که می‌روم می‌گویم تو نزد امام حسین(ع) و ابوالفضل (ع) آبروداری، برایم دعا کن، دیگران هم می‌گویند می‌رویم سر قبرش می‌گوییم برایمان دعا کند. 

بسم رب الشهداء والصدیقین


  شهید بزرگوار وحید بادپا


فرزند شیر محمد

ولادت: 1/1/1343  کوشک قاضی

شهادت: 22/12/1365 شلمچه

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی

   

                                                

پرتوی از زندگی نامه

این جان عاریت که به حافظ  سپرده دوست

                                          روزی رخش ببینم و تسلیم وی کنم

درود خدا بر خاتم پیامبران حضرت محمد(ص) و بر تمامی ائمه هدی و فرزند برومند و بزرگوارش حضرت امام مهدی (عج) و درود بیکران بر ارواح طیبه جمیع شهدای عظیم الشان و سلام به پیشگاه رهبر فرزانه انقلاب و رزمندگان کفر ستیز جبهه‌های نور علیه ظلمت. حدیث، حدیث عشق است، سخن از حماسه سازانی است که جهانی را به تحیر وا داشته‌اند و با رزم بی‌امان خویش آوازه اسلام محمدی را بر بلندای جهان فریاد زدند، رسالت ما در این راستا اقتضاء می‌نماید که چکیده‌ای از حالات روحی این رزمندگان را به گوش خلق خدا برسانیم تا سندی باشد برای آیندگان و تاریخ سراسر مظلومیت ایران اسلامی و قدرتمند.

سرباز شهید وحید بادپا فرزند مرحوم شیر محمد در تاریخ یکم فروردین ماه ۱۳۴۳ در یک خانواده‌ای مذهبی و زحمتکش در روستای کوشک قاضی به دنیا آمد،آخرین فرزند پسر خانواده بود و از همان کودکی علاقه ای  وافر به جلسات مذهبی و دینی داشت و از ابتدا مسجد را سنگر خود می‌دانست و در نشر و تبلیغات دین مبین اسلام با دوستان خود همکاری می‌کرد. شهید بادپا دوران تحصیل ابتدایی را در زادگاه خود به پایان رسانید ولی به دلایلی موفق به ادامه تحصیل نگردید. 

همزمان با دوران مبارزات مردم بر علیه رژیم ستمشاهی همپای امت به پا خواسته ایران در راهپیمایی‌ها و تظاهرات شرکت می‌جست و تا پیروزی انقلاب صحنه را خالی نکرد. پس از پیروزی انقلاب به رهبری امام خمینی (ره) در شهریور ماه سال ۱۳۶۱ لباس رزم پوشید و به استخدام ارتش جمهوری اسلامی ایران در آمد و به مدت ۹ ماه در شهرضای اصفهان دوره آموزش گروهبانی را گذرانید،ولی به علل گوناگون و ناراحتی فکری و به خاطر دوری از محبت مادر نتوانست ادامه خدمت بدهد. شهید وحید بعد از این ماجرا مصمم گردید که مجدداً در لباس مقدس سربازی به انقلاب اسلامی و مردم ایران خدمت نماید،لذا در تاریخ 18/9/1364 راهی خدمت مقدس سربازی شد، محل خدمتش ابتدا ایرانشهر در سیستان و بلوچستان بود و از آن جا به منطقه دهلران اعزام شد و پس از ۱۵ ماه خدمت در مناطق مختلف عملیاتی سرانجام در عملیات کربلای ۸ در منطقه شلمچه  به درجه رفیع شهادت نائل آمد. پیکر مطهرش پس از تشییع در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد. 

روحش شاد، یادش گرامی

خاطرات 

خاطره ۱: دوست شهید

شهید  وحید از میان ورزش‌ها به والیبال علاقه زیادی داشت، در آن زمان مسابقه‌ای گذاشته بودند به نام جام دوستی که از روستاهای اطراف (خیرآباد، کوشک قاضی، بانیان، نوبندگان، زاهد شهر و جلیان)شرکت کردند، در بین این تیم‌ها، تیم کوشک قاضی و نوبندگان به مرحله نهایی رسیدند، در هنگام بازی روبروی تیم نوبندگان که همگی در اوج هیجان به سر می‌بردند، وحید با قدرت زیادی به توپ ضربه‌ای زد که موقع برخورد با زمین حریف، توپ پاره شد و این باعث تعجب بازیکنان و تماشاچیان گردید. 

خاطره ۲:خواهر شهید

آخرین باری که وحید به مرخصی آمد دائم این حرف را تکرار می‌کرد و می‌گفت که اگر من رفتم، دیگر بر نمی‌گردم و شهید می‌شوم، مثل این که وحید می‌دانست که شهید خواهد شد، مادرم از سخن وحید ناراحت می‌شد و می‌گفت: چرا این حرف را می‌زنی؟ چرا این قدر دل من را به لرزه می‌اندازی؟ وحید می‌خندید و می‌گفت: مادر جان، شهید شدن حق من است و افتخار می‌کنم که در راه خدا جان بدهم. سال ۱۳۶۵ بود که  باران شدیدی بارید،آنقدر شدید بود که رودخانه روستای کوشک قاضی طغیان کرد، سیل هرچه درمسیرش بود با خود می‌برد، پل رفت و آمد روستای کوشک قاضی هم از بین رفت، چند روزی طول کشید که باران قطع شد، در آن زمان بود که وحید عازم جبهه شد، این آخرین دیدار ما با او بود و بعد از آن ما دیگر وحید را ندیدم،مادرم در انتظار وحید، روزها سپری می‌کرد تا این که خبر شهید شدن وحید به گوش ما رسید. در بیست و دوم اسفند ۱۳۶۵ در شلمچه به شهادت رسید و بیست و پنجم فروردین ماه ۱۳۶۶ پیکر پاک و مطهرش به دست ما رسید. 


خاطره۳:برادر شهید

برادرم وحید، پسری با غیرت و با تعصب بود و دل مهربانی داشت، چون فرزند آخر خانواده بود، همه ما به او علاقه زیادی داشتیم به خصوص مادرم که خیلی به او وابسته بود. ..مرحوم مادرم در سال ۱۳۶۵ به زیارت حضرت زینب (س) به سوریه رفت، آن موقع شهید وحید اواخرخدمت سربازی را سپری می‌کرد. 

مادرم با عشق فراوان وسایل زیادی خریداری کرده بود که بعد از اتمام سربازی وحید، او را داماد کند، ولی مصلحت خداوند طوری دیگر رقم خورد و مادرم آرزو به دل ماند. 

  بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

روح الله بهارلو ده شیبی 


فرزند اسماعیل

ولادت: 1/4/1358 دهشیب  نوبندگان

شهادت  : 18/2/1381 کهنوج

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی از زندگی نامه 

شهادت سرآغاز پایندگی است / نترسم ز مرگی که خود زندگی است. 

شهید روح الله بهارلوده شیبی دریکم تیرماه سال ۱۳۵۸در خانواده‌ای کارگری در روستای دهشیب بخش نوبندگان از توابع شهرستان فسا دیده به جهان گشود. هنوز یک هفته از تولدش نگذشته بود که به لحاظ موقعیت شغلی پدرش که فردی کشاورز بود به یک روستای دور افتاده و فاقد کمترین امکانات رفاهی به نام روستای صالح آباد تنگ مجد رفتند. آن‌ها در آن روستا تنها یک اتاق کوچک داشتند که همان اتاق برای خواب، آشپزخانه و انباری استفاده می‌شد، وسیله گرمایشی آن‌هادر آن روستا هیزم بود، آن‌ها با همان وضعیت تا چند سال در آن روستا زندگی کردند تا این که سن ایشان به حد مدرسه رسید. در همان روستا تا کلاس پنجم ابتدایی درس خواند و در حین مدرسه تا آنجا که می‌توانست در کارها به پدرش کمک می‌کرد. از اعتقاد و ایمانش همان بس که از همان کودکی هیچ گاه نمازش را ترک نمی‌کرد و همین امر باعث شده بود که روح الله از همه افراد خانواده نزد والدین عزیزتر باشد. شهید روح الله تا کلاس پنجم ابتدایی در روستای صالح آباد تحصیل کرد و برای ادامه تحصیل همراه برادرش به شهرستان فسا رفت و در آنجا اتاقی را اجاره کردند و در مدرسه راهنمایی آیت الله کاشانی مشغول به تحصیل شدند و بعد از مدتی برادرکوچکترش نیز به آن‌هاپیوست، آن‌ها یکسال در میان، درس می‌خواندند تا بتوانند در کارها به پدرشان کمک کنند. 

در سال ۱۳۷۴ پدر شهید روح الله مقداری زمین در روستای کوشک قاضی خرید و دوباره از تنگ مجد به روستای دهشیب و بعد از یک سال به روستای کوشک قاضی نقل مکان کردند.روح الله و برادرش در سال ۱۳۷۵ جهت ثبت نام درجه داری به نیروی انتظامی شیراز رفتند و در امتحان ورودی قبول شدند و جهت گذراندن دوره آموزشی به اصفهان اعزام شدند و به درجه گروهبان دومی نائل گردید،ایشان بعد از گذراندن یک دوره پانزده روزه در کرج جهت انجام وظیفه به قرارگاه عملیاتی مرصاد در کرمان اعزام و مشغول انجام وظیفه گردید، در طول چهار سال خدمتش در آن قرارگاه در عملیات‌های متعددی علیه اشرار و قاچاقچیان شرکت کرد.

روح الله بسیار ساده لباس می‌پوشید و حتی در شب خواستگاریش با لباسی ساده به خواستگاری دختری که در شأن اجتماعی خودشان بود رفت اما به علت کمی سن نامزدش که نمی‌توانست عقد شود یک سال بعد یعنی در سال ۱۳۷۸عقد کرد و چند ماهی بعد از عقد ایشان ماموریتی به او دادند که یکی از همکارانش که در چند قدمی روح الله بود به شهادت نائل گردید و روح الله از ناراحتی شهادت او تا چند روز غذا نمی‌خورد.

او خیلی مهربان و دلسوز بود و به والدینش احترام خاصی می‌گذاشت. با فقیران بسیار مهربان بود و پس ازاتمام چهار سال انجام وظیفه در قرارگاه مرصاد به استان هرمزگان منتقل و به شهرستان رودان رفت، در آنجا نیز به امنیت و بازرسی رودخانه که از توابع شهرستان رودان می‌باشد منتقل گردید. پس از مدتی از به لحاظ شهامت و خدمت صادقانه به گفته همکارانش امنیت خاصی در آن منطقه حکمفرما  شده بود تا این که روز چهارشنبه در تاریخ 18/2/1381 مصادف با ۲۶ صفر، روح الله با شهردار منطقه ملاقات داشت،او دائم در مورد شهادت صحبت می‌کرد و عصر همان روز به منزلشان و هم چنین با همسرش تلفنی صحبت کرد و گفت که مرخصی گرفته و شب حرکت می‌کند و فردا صبح به منزل می‌رسد و بعد از تماس برای نماز وضو گرفت که فرمان یک بازرسی به آنها می‌دهند، سه نفر بودند فرمانده در پاسگاه بود و روح الله و همکارش در کنار جاده بازرسی می‌کردند. 

همکارش در یک ماشین باربری مشغول بازرسی بود که اسلحه‌اش را به روح الله داده بود، ماشین بعدی اشرار بود که روح الله به طرف آن‌ها رفت، نرسیده به ماشین،اشرار تیراندازی کردند و روح الله با دو اسلحه شروع به تیراندازی کرد و پنج نفر آن‌ها را به هلاکت رساند و دو نفر دیگر را زخمی کرد که گلوله‌اش تمام شد و چیزی برای محافظت از خود پیدا نمی‌کرد در آن لحظه یکی از اشرار که زخمی شده بود به روح الله تیراندازی کرد و او را به شهادت رساند. پیکر مطهر شهید بهارلو پس از تشییع در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد. یاد و خاطراتش به نماد مقاومت و غیرت و مهربانی زینت بخش روح و جان دوستان و همرزمانش می‌باشد. 

                                         روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد









بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار

 منصور برفی زاده

فرزند قنبر

ولادت: 19/11/1344 فسا

شهادت: 24/10/1365 شلمچه

مزار: گلزار شهدای فسا



پرتوی از زندگی نامه

شهید منصور برفی زاده فرزند قنبر در نوزدهم بهمن ۱۳۴۲ در شهرستان فسا به دنیا آمد. دوران کودکی را تحت سرپرستی خانواده گذراند، به دلیل شغل نظامی پدرش دوره تحصیلات ابتدایی را در مدرسه منصورآباد لار با موفقیت طی کرد. 

دوران تحصیلات راهنمایی و دبیرستان را در مدارس شهرستان فسا ادامه داد و موفق به اخذ دیپلم در رشته تجربی گردید.ایام پیروزی انقلاب اسلامی، در راهپیمایی‌ها،مجالس ومراسم مذهبی حضوری فعال داشت.  دارای اخلا ق حسنه بود، نمازو روزه را به موقع به جا می‌آورد، با مردم مهربان و همیشه به فکر فقرا و ضعفا بود. از سال اول دبیرستان فعالیت خود را در پایگاه میثم فسا شروع کرد و تا زمان رفتن به سربازی ادامه داد.

بعد از گذراندن دوره‌های آموزشی به جبهه اعزام گردید و یکسال و نیم خدمت خود را آنجا سپری کرد و سرانجام در بیست و چهارم دی ماه ۱۳۶۵ در عملیات کربلای پنج در منطقه شلمچه به شهادت رسید. پیکر مطهرش پس از تشییع در گلزار شهدای شهرستان فسا به خاک سپرده شد. 

                            روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد

خاطره ۱: مادر شهید

منصور را خیلی دوست داشتم، پسر مهربان و دلسوزی بود، با اینکه سن و سال کمی داشت در راهپیمایی‌ها و تظاهرات علیه رژیم شاه شرکت می‌کرد. عکس امام را روی سینه‌اش نصب می‌کرد، امام را خیلی دوست داشت. عاشق شهادت بود و آرزویش شهید شدن بود و سرانجام به آرزویش رسید. 

بعد از شهادت منصور خیلی گریه می‌کردم، باورم نمی‌شد که او شهید شده، طاقت دوری‌اش نداشتم تا این که یک شب به خوابم آمد، مثل همیشه بلند بالا و مهربان بود، کنارم نشست،مرا درآغوش گرفت، پیشانی‌ام را بوسید، خوشحال بودم که دوباره منصور را می‌بینم، اشک از چشمانم جاری شد، نگاهی به من انداخت و گفت:مادر چرا دوباره گریه می‌کنی؟ من که راه دوری نرفته‌ام، همیشه در کنارت هستم، گفتم مادر، این گریه خوشحالی است.اشک هایم  را با دست‌های مهربانش پاک کرد، دستش را بوسیدم و در دستم گرفتم، گفتم: نادر پسرآقای شارعی هم شهید شده، فهمیدی؟ گفت: بله مادر، در آن جایی که ما هستیم هر کدام از بچه‌ها که شهید می‌شوند به ما خبر می‌دهند و ما شهدا همگی به استقبال آن‌ها می‌رویم.

گفتم: مادر، آنجایی که هستی چه جور جایی است؟ راحتی؟ جایت خوب است؟ لبخندی به من زد و گفت: خوب است، خوب است. بعد، از کنارم مثل پرنده‌ای پرکشید و رفت، او را صدا زدم ولی رفته بود. 


خاطره ۲: مادر شهید

من هر وقت کاری و مشکلی دارم از شهید منصور کمک می‌گیرم، خودش انجام می‌دهد، سی و چند سال هست که شهید شده، روزی نیست که از او خواهش نکنم، یک وقتی خوابش دیدم، به او گفتم درسته که شما شفاعت گر هفتاد نفر هستید؟ گفت بله، مثل شفاعت زن دایی که فوت کرده، گفتم متوجه شدی، گفت: بله، او مقامش از ما بالاتر است چون پاکدامن و خوب بود. 

بسم رب الشهداء والصدیقین

شهید بزرگوار ابراهیم تیموری


فرزند کرمعلی

ولادت: 4/6/1342 کوشک قاضی

شهادت:30/8/1367 کوشک -طلائیه

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی از زندگی نامه

شهیدان انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی، از جمله‌ی عزیزترین شهدای طول تاریخ هستند. (شهید امام خامنه ای 18/12/1394)

شهید ابراهیم تیموری فرزند مرحوم کرمعلی و مرحومه عصمت احمدی در تاریخ 4/6/1342 در روستای کوشک قاضی در خانواده‌ای که از نظر مذهبی و اعتقادی در سطح بالایی قرار داشتند دیده به جهان گشود و در دامان مادری مؤمنه و پدری زحمتکش پرورش یافت. پسر سوم خانواده بود و خداوند سه برادر و چهار خواهر به آ‌نها اعطاء کرده است. در سن شش سالگی به مدرسه رفت و دوران ابتدایی را در دبستان مهذب زادگاهش با موفقیت به پایان رساند. شهید تیموری از دوران کودکی علاقه فراوانی به نماز و قرائت قرآن داشت و در کلاس‌های آموزش قرآن که در روستا تشکیل می‌شد به صورت فعال شرکت می‌کرد و به همین خاطر قبل از رسیدن به سن تکلیف، نماز را به صورت کامل به جا می‌آورد. شهید به سبب نبودن مدرسه راهنمایی در روستا برای ادامه تحصیل راهی شهرستان فسا گردید و در مدرسه فردوسی، اول و دوم راهنمایی رابه پایان رسانید وبه لحاظ تأسیس مدرسه راهنمایی در روستا، سوم راهنمایی را درمدرسه شهید صالحی کوشک قاضی سپری نمود. در تابستان که مدارس تعطیل بود به کارگری در کوره آجرپزی، زمین‌های کشاورزی و بنایی مشغول بود. اول دبیرستان را درمدرسه ولی عصر(عج) شهرستان فسا به پایان رسانید.

در اوایل جنگ تحمیلی برای دفاع از میهن اسلامی لباس رزم پوشید و به استخدام ارتش جمهوری اسلامی در آمد. پس از گذراندن آموزش‌های مقدماتی در پادگان لشکرک تهران، جهت طی کردن آموزش تخصصی مین و تخریب به پادگان بروجرد اعزام شد و سپس به گردان مهندسی رزمی لشکر ۹۲ زرهی خوزستان منتقل گردید. شهید تیموری درعملیات‌های تپه‌های الله اکبر، طریق القدس، فتح المبین، بیت المقدس، رمضان و...شرکت فعال داشت و در عملیات والفجر هشت در منطقه فاو مجروح گردید و پس از بهبودی، مجدداً به منطقه جنگی مراجعت کرد و تا پایان جنگ تحمیلی در یگان تخریب گردان مهندسی رزمی  لشکر۹۲ شرکت فعال داشت.

این شهید گرانقدر پس از چند سال رشادت و ایثار سرانجام در روز تولدش 30/8/1367 در جبهه کوشک-طلائیه هنگام ایجاد میدان مین جهت جلوگیری از نفوذ منافقین به داخل کشور در اثر انفجار مین به درجه رفیع شهادت نائل آمد.پیکرمطهرش پس از تشییع در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد. روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد

پدر شهید، مرحوم کرمعلی درفروردین سال ۱۳۷۲ و مادر شهید مرحومه عصمت احمدی درتیرماه سال۱۳۷۲به رحمت ایزدی پیوستند و در دارالرحمه روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شدند. 


زبان حال والدین شهید


ابراهیم جان رفتی از دیده، ولی جایت بود در دل

حیاتم بی تو ای فرزند، حقیقت هست مشکل

شرط این بود که در حجله بختت، به سعادت برسی

قسمت این شد که در سنگر عشقت، به شهادت برسی

خاطرات

خاطره ۱: خواهر شهید

یادم هست که ابراهیم یک همکلاسی داشت که وضع مالیش خوب نبود،ابراهیم بسیار به این دانش‌آموز کمک می‌کرد، یک روز آمد به خانه، دیدم که خودکار ندارد مشق بنویسد، مادرم گفت: مگر خودکار نداری؟ گفت: آن را به دوستم دادم چون او خودکار نداشت،او هر کاری از دستش می‌آمد برای دوستانش انجام می‌داد.آخرین باری که ابراهیم به مرخصی آمده بود، شب آخر دور هم نشسته بودیم و صحبت می‌کردیم. آن شب تغییرات عجیبی در چهره ابراهیم احساس کردم چهره‌اش مانند نور می‌درخشید، گفتم: ابراهیم امشب چهره‌ات خیلی نورانی شده؟ ابراهیم گفت: خواهرم مگر نمی‌دانی؟ این نشانه دعوت است، گفتم چه دعوتی؟ گفت: نشانه رفتن به سوی خداست.

صبح همان روز با خواندن زیارت عاشورای ابراهیم از خواب بیدار شدم، چون ابراهیم آن روز می‌خواست به جبهه برود،ابراهیم به مادرم گفت: مادر مرا حلال کنید و ناراحت نباشید و واقعه روز عاشورا را به ما یادآور شد، ما برای خداحافظی تا درب حیاط با ایشان رفتیم و او پیشانی مادرم را بوسید و خداحافظی کرد و رفت. 

                                  

خاطره ۲: سرهنگ بازنشسته شاپور شیردل (همرزم شهید) 

سفره عقد

شهید تیموری از اوایل جنگ تحمیلی در جبهه بود و تقریباً هر دو شب یکبار در خاک عراق یا در خاک ایران در میدان‌های مین دست و پنجه نرم می‌کرد. او فردی شجاع بود و در تمام عملیات‌ها حضور داشت و ماموریت های خطرناک را با جان و دل می‌پذیرفت. در سنگر تخریب اگر کسی حالش خوب نبود و آن شب نمی‌توانست به مأموریت برود، یکی از افرادی که سریع برای انجام مأموریت داوطلب می‌شد شهید تیموری بود. در اواخر جنگ که قانون آتش بس حاکم بود ولی از طرف منافقین نقض می‌شد، منافقین از مسیر کوشک وارد میهن اسلامی می‌شدند و خرابکاری می‌کردند. 

روز دوشنبه‌ای بود که من و شهید تیموری آمدیم اهواز، خودش می‌گفت حالا که جنگ تمام شده تصمیم گرفتم ازدواج کنم، یک ساعت و حلقه انگشتر برای نامزدش خرید، قرار شد روز پنج شنبه پای سفره عقد بنشیند، روز سه شنبه ساعت یک عصر قرار بود حرکت کند، من و رضا حسابی، ناصر گودرزی، علیرضا عزیزی و نصرالله طوسی هم قرار بود پنج شنبه برای مراسم عقد و حضور در منزل ایشان در فسا باشیم. 

دوشنبه شب مأموریت داشتیم که جلوی منافقین در منطقه کوشک بگیریم و میدان مینی را احداث کنیم که دیگرمنافقین نتوانند از آن جا عبور کنند، شهید تیموری گفت: من هم می‌آیم، گفتم: شما بلیت اتوبوس گرفته‌اید و چند شب دیگر مراسم عقد دارید نمی‌خواهد بیایی، ولی آمد و گفت: من فردا ظهر باید بروم تا آن موقع هم از مأموریت بر می‌گردیم.وارد میدان مین شدیم باید تعدادی مین ضد تانک ،ضد خودرو و ضد نفر کار گذاشته و راه را مسدود می‌کردیم. نیمه‌های کار بودیم که منافقین حمله کردند، یکباره از زمین و آسمان گلوله باریدن گرفت، یک گلوله خمپاره روی مین ضد تانک خورد و همزمان با انفجار القایی چهار عدد مین ضد تانک و خودرو با هم منفجر شدند، سرباز قلی پور چون نزدیک ابراهیم  بود بدنش چند قطعه شد، شهید تیموری در حالی که روی زمین افتاده بود دست راستش را بالا گرفته بود، دوان دوان به طرفش رفتم و سرش را روی پایم گذاشتم، از تمام بدنش خون می‌رفت می‌خواست چیزی بگوید ولی خون توی گلویش اجازه نمی‌داد، شهادتین را توی گوشش گفتم و آرام دستش افتاد و همان جا به سوی خدا پرواز کرد. 

تمام لباس‌هایش تکه پاره بود، زمانی که توی ماشین منتقل می‌شد محبی و طوسی نژاد با اشاره به شهید تیموری گفتند: اون چیه از توی جیبش آویزانه؟ دیدم ساعتی بود که برای نامزدش خریده بود، وقتی اورژانس شهادت وی را تأیید نمود،او را به معراج شهدا بردیم و چند روز بعد پیکرش را تشییع کردیم، وقتی رسیدیم روستای کوشک قاضی جنازه‌اش را کنار سفره عقدش که پهن کرده بودند گذاشتیم. روح تمام شهدای تخریبچی شاد و راهشان پر رهرو باد                        


تخریبچی مردی در خط مقدم خطر 

تخریبچی ها رزمندگانی بودند که در مواجهه با بزرگ‌ترین خطرها قرار داشتند. آن‌ها وظیفه داشتند میدان‌های مین، بمب و تله‌های کار گذاشته توسط دشمن را خنثی کنند. هر عملیاتی که قرار بود انجام شود، پیش از هر چیز به حضور این افراد نیاز داشت تا مطمئن شوند که راه پیش رو عاری از خطر است. در هر مأموریت هر قدم می‌توانست به معنای پایان زندگی باشد، اما آن‌هاهرگز تردید نمی‌کردند، ایمان، عشق به دین، وطن و تعهد به هم‌رزمانشان نیرویی به آن‌هامی‌داد که با جسارت پیش بروند. 


ایمان به وطن و فداکاری بی‌پایان

تخریبچی ها از همان لحظه‌ای که پا در میدان جنگ می‌گذاشتند، خود را از زندگی جدا کرده بودند. آن‌هاخوب می‌دانستند که در مسیری گام نهاده‌اند که به احتمال زیاد، بازگشتی از آن نخواهد بود. بسیاری از آن‌هاقبل از هر عملیات، با دوستان و خانواده‌یشان خدا حافظی کرده و برای وداعی بدون بازگشت آماده بودند. این مردان تنها به یک چیز فکر می کردند: حفاظت از دین، خاک و جان هم‌رزمانشان. در ذهنشان تنها یک تصویر نقش می‌بست، ایران آزاد و سر بلند، و لذا از جان خود گذشتند تا این رؤیا محقق شود. 


لحظه‌های سرنوشت‌ساز تخریبچی ها در میدان جنگ

هر عملیاتی برای تخریبچی ها، تجربه‌ای جدید از مواجهه با شهادت و زندگی بود. آن‌هاهر روز در میانه صدای انفجار، بوی باروت و خاک سرخ آغشته به خون هم‌رزمانشان، قدم می‌زدند و خود را برای ماموریتی دیگر آماده می کردند. تخریبچی ها در هر لحظه ممکن بود با کوچک ترین اشتباه، نه‌تنها جان خود بلکه جان هم‌رزمانشان را نیز به خطر بیندازند. اما دستان پرتوان و دلی آرام داشتند، و با مهارت به کار خود ادامه می‌دانند. 

(به نقل از کتاب : قهرمان جنوب، دلاور غرب، زندگی نامه شهید کریم رییسی، نوشتۀ محمود ضیایی ها و عباس رییسی؛ انتشارات هدهد 1404)

بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

اسماعیل تولایی نژاد

فرزند اصغر

ولادت:  10/4/1340 کوشک قاضی

شهادت:  24/12/1363 جزیره مجنون

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی از زندگی نامه

شهید اسماعیل تولایی نژاد فرزند مرحوم حاج اصغرومرحومه حاجیه نگار شیرافکن دردهم تیرماه ۱۳۴۰در خانواده‌ای مذهبی و متدین در روستای کوشک قاضی دیده به جهان هستی گشود که نام او را ”اسماعیل گذاشتند‟. شاید خداوند از همان ابتدا مقّدرات او را با شهادت و قربانی شدن در راه دین رقم زده بود که نام شریف اسماعیل را به قلب والدین ارجمند او القاء کرد. 

با تولّد او  موجی از نشاط و شکرگزاری در خانواده و اقوام و آشنایان ایجاد کرد،او فرزند دوم خانواده و اولین فرزند پسر بود و خداوند یک برادر و چهار خواهر به والدین گران‌قدرش اعطاء فرموده است. 

پدرش فردی بسیار متدین، فعال و درستکار بود و به شغل کارگری اشتغال داشت و شهید از دوران کودکی لذت کارو تلاش و کسب نان حلال را در همکاری با پدرش تجربه کرد. دوران ابتدایی را در مدرسه مهذب زادگاهش با موفقیت پشت سر گذاشت و دوران راهنمایی را در شهرستان فسا و دبیرستان را در مدرسه ذوالقدر(شهید بهشتی)  ادامه داد.دوران تحصیل او در دبیرستان با حرکات توفنده و انقلابی امت شهیدپرور مصادف بود و شهید تولایی نژاد در بسیاری از فعالیت‌های ضد رژیم شرکت کرد. جنگ تحمیلی در وجود نورانی شهید اسماعیل، شور و شوق آتشین افروخت، در سال ۱۳۶٠ به عنوان سربازدرگردان تکاور لشکر ٢٨ پیاده ارتش جمهوری اسلامی ایران راهی عرصه‌های خون و شهادت در جبهه کردستان گردید.  

پس از پایان خدمت مقدس سربازی در سال ۱۳۶۲ به عنوان رزمنده بسیجی به منطقه جنوب اعزام شد و در عملیات خیبر شرکت کرد و زخم فراق را با زخم گلوله‌های آتشین دشمن در آمیخت و استواری و ازخودگذشتگی را با تحمل جراحت تیر و ترکش دشمن به تصویر کشید.

همانطور که در وصیت نامه‌اش مشهود است، حجب و حیا، تواضع و فروتنی و اخلاص در سیمای او جلوه‌گر و ارادت به خاندان عصمت و طهارت در رگ و جانش آمیخته بود و به سرور شهیدان حسین بن علی(ع) و علمدار کربلای او ارادت خاص داشت و تقدیر آسمانی او چنین بود که در٢۴ اسفند سال ۱۳۶۳ در عملیات بدر،جزیره مجنون( شرق بصره) با لباس مقدس سبز پاسداری به دیدار معبود بشتابد. پیکر مطهر این پاسدار شهید پس از شهادت به پشت جبهه انتقال یافت و بر دست‌های قدرشناس امت شهیدپرور تشییع و در جوار سایر هم‌رزمانش در روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد.

                                  روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد                                  


لازم به ذکر است که پدر شهید، مرحوم حاج اصغر در سال ۱۳۹۸ و مادر شهید حاجیه خانم نگار شیرافکن در سال ۱۳۹۶ به رحمت ایزدی پیوستند و در دارالرحمه روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شدند. 






وصیت نامه 

                       بسم الله الرحمن الرحیم

ان الله یُحب الذین یُقاتلون فی سبیله صَفاً کانهم بُنیان مرصوص

السلام علیک یا ثارالله وابن ثاره، السلام علیک یا ابا عبدالله 

به نام آن کس که خالق همه چیز است، به نام آن کس که وجودش همه عالم را پوشانده است و بر تمام جهان احاطه دارد. ای قدرت واسعه الهی، ای ذات مقدس، ای هستی‌بخش، ای همیشگی، ای خداوند بخشایشگر، ای مهربان‌ترین مهربانان، ای پروردگار، ای توبه‌پذیر، ای بی‌نیاز از همه چیز، ای مقام هستی‌بخش، چگونه با این زبان قاصر سخن ادا نمایم. ای خدای من، چطور می‌توانم و با چه عملی می‌توانم سخن بگویم که مورد حمایت حق تعالی نبوده است. ای مولای من، تو هستی که از همه چیز خبرداری، چه بگویم که قبل از گفتن اطلاع داری، با چه رویی به ملاقاتت بیایم، تو هستی که از همه قلب‌ها اطلاع داری، چگونه در وصف تو بگویم، چگونه با این قلب سیاهم حرف بزنم، اگر کمکم نکرده بودی چگونه می‌توانستم مقاوم باشم، هر موقع که لب پرتگاه قرارمی‌گرفتم نجاتم می‌دادی،چقدرمحبت داری، ای مولایم، حالتی به من عنایت فرما تا بتوانم با این شیطان درونی (نفس امّاره) مقابله نمایم، معبودا، شیطان برایم خطرناک شده است، یاریم بنما تا دیگر پایم در میدان‌های عشق و نبرد نلرزد.

 ای خدا چقدر هجرت خوب است برای نور، این بار طوری کمکم نما تا بتوانم از این آزمایش الهی بیرون بیایم، ای خدای من، قلبم را خاشع و خاضع بنما که بتوانم با آغوشی باز همچون پرنده‌ای در قفس به سویت پرواز کنم، چقدر آن لحظه دیدار خوب است، ای خدا پس انتظار دارم که در یک جایی قرار بگیرم که سختی زیاد و درد زیاد باشد،ای درد، بیا و مرا در برگیر تا بتوانم عاشورای حسینی را بهتر درک کنم، ای خدای من چقدر آزادگی خوب است. از آنجایی که معبودم را شناختم به طرفت حرکت نمودم، ای خدای من، در این دوران و در این زمان حساس باید لبیک بگویم و برای خدمت و احیای اسلام قدم بردارم و حرکت نمایم.

ای معبودم، من آن فرداهای آزادگی را باور می‌کنم و همیشه به طلوع فجر پیروزی امیدوارهستم. اینک ای خدای من، سپاهیان ابرهه بار دیگر آمده‌اند تا کعبه‌ای دیگر را ویران نمایند، ای خدا به اندازه خودم با تمام آرمان و عشقم به تو در برابر آن‌ها مقاومت می‌کنم، ای خدا، چقدر گناه کردم اما باز هم مرا خواندی به طرف خودت، ای مولایم، امروز قالب شکنی است نه روز قالب پذیری، ای خدا، طوری یاریم نما که مسئولیتم، جهتم، هدفم، سخنم، سکوتم، مبارزه‌ام به خاطر لا اله الا الله انجام بدهم و بتوانم این نهضت حسینی را بهتر یاری نمایم.ای خدا، هر طور که مصلحت تو باشد این آخرین لحظات عمرم می‌دانی عشق پرواز به سوی تو دارم و علاقه دارم که از دیار خون برنگردم و با سینه سرخ به آن دنیای جاودانی پر گیرم. ای خدا، من به جبهه آمده‌ام تا چگونه رزمیدن و چگونه مردن را بیاموزم و به کربلای ایران رفتم تا بیاموزم عشق به معبودم را، و چگونه شهید شدن را، و اما این شهید شدن برای رسیدن به لقاءالله هست، ای که وجود تو بر تمام موجودات عالم غالب است، ای خدای عظیم این راه را آگاهانه انتخاب نمودم، مگر این بدن من چه ارزشی دارد که فدا نکنم که قطعه قطعه در راه اسلام شود، چرا من این دنیا را رها نکنم و دنیا مرا رها کند. ای خدا، اگر تمام جوارح و اعضای بدنم در زیر آن مسلسل‌ها، تانک‌ها و توپ‌ها قطعه قطعه شود و خرد کنند و ذره ذره نمایند تا اصلاً چیزی از آن باقی نماند به طرفت و به سویت و به عشق رویت به لقاءالله حرکت می‌نمایم و اگر هزاران جان داشتم در راه اسلام عزیز فدا می‌نمودم  و اگر هزاران بار زنده می‌شدم به طرف شهادت حرکت می‌کردم.ای خدا، من چطور واقعه کربلا را با آن سختی‌ها باور نکنم. ای خدا، من در این میدان مبارزه خجالت می‌کشم اگر لیاقت شهادت پیدا کردم سر و دست و بدن داشته باشم. مگر حسین بن علی (ع) و ابوالفضل العباس(ع) این طور نبودند. ای خدا، مرا جزو سربازان گمنام بمیران که این مرگ سرخ خیلی خوب است.

 و اما سخنی دارم با امت و ملت قهرمان و شهیدپرور ایران، این پویندگان خط سرخ شهادت، از شما می‌خواهم که همیشه با امام باشید و از اسلام کناره‌گیری نکنید و وحدت و یکپارچگی خود را حفظ کنید، درخط روحانیت عزیز حرکت کنید و همیشه به فکر خدمت در جهت رضای حق تعالی باشید. ای خدا، ای کسی که از همه قلب‌ها آگاهی داری، قلب این بنده ضعیف را خاضع‌تر بفرما که بتوانم در تمام شرائط زندگیم و در تمام ‌کارهایم خدمت شایسته‌تری به اسلام بنمایم و بتوانم مسئولیتم را در جهت تو بهتر انجام بدهم. 

و اما ای پدر و مادر خوبم، می‌دانم آن بیداری ها، رنج‌ها و زحمت های زیادی برایم کشیده اید که نتوانستم جبران نمایم مرا حلال نمایید. مادر خوبم همیشه قلبم و فکرم همراه قلب تو بوده، قلبی که مرا به اسلام دعوت می‌نمود، به من همراه پدر خوبم اسلام راستین را فهماندید، خیلی مقاوم باش، خیلی در مقابل ناملایمات صبر داشته باش، خیلی در پیشگاه خداوند شکرگزار باش که توانستی همچون فرزندی تربیت نمایید که قدمش برای اسلام مظلوم بردارد. 

ای پدر و مادر خوبم اگر به شهادت رسیدم خدای نخواسته نکند که بر سر این انقلاب منت بگذارید،توقعاتی داشته باشید و بگویید ما فلان هستیم، چون نهضت خونبار اسلامی‌مان احتیاج به خون دارد. ای پدر و مادر خوب و مهربانم مرا ببخشید که نتوانستم جبران خدمات شما بنمایم. 

اما ای برادر خوبم، اگر اسلحه از دستم افتاد بر تو وظیفه شرعی است که آن را برداری و مبارزه کنی برای خدمت به اسلام، و همیشه به یاد خدا باش که خدا نسبت به بندگانش محبت دارد.

ای خواهر خوبم، طوری فرزندانت در دانشگاه ابا عبدالله الحسین (ع) تربیت کن که بتوانند برای اسلام خدمت کنند، و حجاب تو ای خواهر، کوبنده‌تر از خون من است، طوری رفتار کن همچون زینب(س)، خواهران خوبم اگر یه موقعی ناراحتی از من دیده‌اید مرا حلال نمائید. 

و ای خدای من، ای مولایم این آرزو دارم که چراغ خانه ما هم مثل شقایق سرخ شود. ضمناً آن مقدار پولی که دارم خمسش را بدهید و اگر توانستید چند روز برایم روزه گرفته و نماز بخوانید. هرکدام از رزمندگان اسلام توانستند یک روز نماز برایم بخوانند که اجر آن‌ها با خداست. در ضمن صد تومان به شاهرضا بوستانی پسر مرحوم مشهدی هادی بدهید. در آخر شعار همیشگی «خدایا خدایا تا انقلاب مهدی(عج) خمینی را نگهدار.اسماعیل تولایی نژاد


خاطرات 

خاطره ۱: مادر شهید

اسماعیل در دوران کودکی به بیماری سختی دچار شد، آن زمان در روستای کوشک قاضی و شهرستان فسا امکانات درمانی محدودی وجود داشت، من و پدرش متوسل به  ائمه اطهار شدیم و سلامتی او را از آنها طلب کردیم، پس از مدتی اسماعیل به طور معجزه آسایی سلامتی خود را به دست آورد و خداوند این لطف را در حق او ارزانی داشت تا سرانجام در صف تربیت یافتگان مکتب حسین(ع) قرار گیرد و تا ابد جاودانه بماند.                                                                    


خاطره ۲:ابراهیم تولایی نژاد( برادر شهید) 

من چند سال از اسماعیل کوچک‌تر بودم. از دوره دبیرستان  پس از امتحانات خرداد ماه، بعد از درو گندم همراه او به محل زمین‌های کشاورزی می‌رفتیم و کاه‌های باقی مانده برای پخت نان خانه و مقداری هم برای فروش به همسایه‌ها برای خرج تحصیل جمع‌آوری می‌کردیم، برنامه کاری ما این طور بود که من کاه‌های باقی مانده از درو گندم را جمع‌آوری می‌کردم و اسماعیل با کوله بر پشت کمر به طرف روستا حرکت می‌کرد. وزن کوله‌ها ۶٠ الی ۷٠ کیلو بود و فاصله زمین کشاورزی تا روستا حدود سه کیلومتر،در طول روز در آن گرمای طاقت‌فرسا پنج باراین کار انجام می‌داد، شهید اسماعیل بدن بسیار قوی و تحمل مثال زدنی داشت.مدتی هم به کارگری بنایی مشغول بود، آن ایام مصادف شده بود با ماه مبارک رمضان در فصل تابستان ۱۳۶٠، اسماعیل با تعدادی از دوستانش به صورت نیمه وقت تا ظهر با دهان روزه کار می‌کردند و شیفت بعد از ظهر به استراحت می‌پرداختند،زمان دیگری هم مشغول کار در کوره آجرپزی در روستا بود.                                                                  


خاطره۳: ابراهیم تولایی نژاد(برادر شهید)/  دوران ورزشی

 شهید اسماعیل یکی از اعضای تیم فوتبال ابوذر روستای کوشک قاضی بود که در پست دفاع بازی می‌کرد و چندین سال درلیگ دسته اول شهرستان فسا در جام‌های زیادی  بازی کرد، با اخلاق حسنه و شوخ طبعی که داشت به فردی دوست داشتنی در بین اعضای تیم تبدیل شده بود. 


خاطره۴:ابراهیم تولایی نژاد( برادر شهید)/ دوران سربازی

شهید اسماعیل پس از اخذ دیپلم جهت گذراندن دوران آموزش سربازی به پادگان ٠۵ کرمان اعزام شد و پس از پایان آموزش به عنوان نفر اول دوره آموزشی با کسب بیشترین امتیاز معرفی شد. طبق قوانین، فردی که امتیازات بیشتری آورده بود می‌بایست خودش محل ادامه خدمت را انتخاب کند، شهید اسماعیل  پیشنهاد می‌کند بنده حاضرم در مناطق عملیاتی در سخت‌ترین جاها خدمت کنم، به مدت ۲٠ ماه در گردان تکاور لشکر ۲۸ نیروی زمینی ارتش به فرماندهی مرحوم  سرهنگ آذرفر در مناطق سخت و پر برف کردستان  خدمت کرد و در انواع عملیات‌های شناسایی با رزم، برون مرزی و ایذایی که به آنها محول شده بود جانانه شرکت کرد. 


خاطره ۵:ابراهیم تولایی نژاد( برادر شهید)/عملیات خیبر 

شهید اسماعیل بعد از پایان خدمت سربازی در سال ۱۳۶۲ و کسب تجربیات فراوان در غرب کشور این بار به منطقه عملیاتی جنوب به عنوان نیروی بسیج به تیپ ٣٣ المهدی(عج) اعزام شد. در یکی از گردان ها به عنوان بیسیم چی فرمانده گردان در عملیات خیبر(جزیره مجنون) شرکت کرد، در این عملیات به شدت مجروح و برای دوران درمان و استراحت به خانه برگشت،چند ماهی در خانه به علت مجروحیت به استراحت پرداخت.                               


خاطره۶: ابراهیم تولایی نژاد (برادر شهید)/عملیات بدر و شهادت

شهید اسماعیل در سال ۱۳۶۳ به عضویت رسمی سپاه در آمد و لباس مقدس سبز پاسداری را پوشید، سپس به منطقه جنوب اعزام شد و به واسطه جوش و خروش و استعدادی که در وی بود در قسمت اطلاعات وعملیات تیپ ۳۳ المهدی (عج) مشغول فعالیت گردید. در عملیات بدرشرکت کرد و منطقه شرق بصره، واسطه وصل شهید اسماعیل به ملکوت اعلی گشت و پس از نبردی خونین و جانانه به درجه رفیع شهادت نائل آمد.                              


خاطره۷: داوود عزیز منش (همرزم شهید) 

نحوه آشنایی من با شهید بزرگوار اسماعیل تولایی نژاد به مردادماه سال ۱۳۶۳ برمی گردد که در واحد اطلاعات و عملیات تیپ ۳۳ المهدی(عج) خدمت می‌کردیم. حاج کاظم حقیقت مسئول اطلاعات و عملیات تیپ، اسماعیل را به دلیل این که سابقه خدمت سربازی در گردان تکاور لشکر ۲۸ ارتش و همچنین تجربه  شرکت در عملیات خیبر داشت و این که فردی بسیار ورزیده و باتجربه بود انتخاب کرد. 


مأموریت در آبادان

در تابستان سال ۱۳۶۳ قرار بود عملیات عبور از رودخانه اروند در منطقه خسروآباد آبادان انجام گیرد،یکی ازیگان‌های عمل‌کننده، تیپ ۳۳المهدی(عج) بود که مأموریت داشت به استعداد دو گردان توسط هلیکوپتر به پشت اروند هلی برن کنند و بقیه نیروها توسط قایق و شناور از اروند عبور و به خط عراق بزنند، تعدادی از نیروهای اطلاعات همراه گردان فجر به فرماندهی شهید مرتضی جاویدی و گردان کمیل به فرماندهی شهید اکبر سرافراز که با بچه‌های تیپ ۵۵ هوابرد ادغام شده بودند جهت تمرین هلی برن به اصفهان رفتند و بقیه نیروهای اطلاعات در قالب دو گروه در منطقه عمومی آبادان (خسروآباد) مستقر شدیم، من با شهید اسماعیل و تعدادی دیگر از برادران در یک گروه بودیم.مأموریت ما این بود که روزانه به کنار اروند می‌رفتیم برای شناسایی دشمن توسط دیده بانی و پیدا کردن محل مناسب جهت شناورهای خودی و زدن اسکله و پهلو گرفتن قایق‌های خودی جهت شب عملیات.بعضی مواقع نیاز بود که مقداری شنا کنیم تا به نقطه خوبی برسیم، بعضی مواقع مجبور بودیم با داس علف بری شروع می‌کردیم به بریدن نی‌ها و چوله های  کنار اروند، خط پدافندی کنار اروند در اختیار هنگ ژاندارمری بود که با  هماهنگی آنها وارد خط می‌شدیم، وقتی وارد خط می‌شدیم عراقی ها متوجه می‌شدند و تک تیراندازان شروع به تیراندازی می‌کردند ولی ما با احتیاط، کار خودمان را می‌کردیم. کار کردن در طول روز میسر نبود، فقط صبح زود شروع به کار می‌کردیم و تا زمانی که گرما اجازه می‌داد ادامه می‌دادیم. بعدازظهرها هم به استخر شرکت نفت برای تمرین شنا می‌رفتیم چون آموزش شنا لازمه کار بود و بعضی جاها باید از نهرها عبور می‌کردیم و آمادگی جسمانی خیلی زیادی می‌خواست، گذشته از آن تّحمل گرمای پنجاه درجه آبادان و داخل نیزارها و نخلستان‌ها که چنین گرمایی در عمرمان ندیده بودیم. من همراه شهید اسماعیل و بقیه گروه، حدود دو ماه به شناسایی خودمان ادامه دادیم که مأموریت تیپ به دلیل لو رفتن عملیات لغو گردید و بچه‌ها به مرخصی رفتند، پس از بازگشت از مرخصی به مأموریت غرب کشور رفتیم. 


مأموریت در اشنویه

در پاییز سال ۱۳۶۳ با شهید اسماعیل همراه با اطلاعات و عملیات تیپ ٣٣المهدی(عج) به منطقه غرب کشور(اشنویه) اعزام شدیم و در منطقه سلسله جبال کلاشین مستقر شدیم و شناسایی‌ها شروع شد، منطقه کاملاً کوهستانی و فصل پاییز و شروع سرما و یخبندان بود،ما در این منطقه  چهار محور داشتیم که مشغول شناسایی بودیم و منطقه را برای عملیات آماده می‌کردیم. گروه ما که شهید اسماعیل در آن فعالیت داشت گروه سید علی تفضلی و بنده بودم. نقطه شناسایی ما در عمق خاک عراق یک ارتفاع مشرف به شهر رواندوز بود،برای شناسایی محور، صبح حرکت می‌کردیم و با عبور از تپه‌های کوچک و برکه‌ها و چشمه‌ها حدود ساعت دوازده ظهر به نزدیکی ارتفاع می‌رسیدیم، شیب ارتفاع  زیاد بود، با سختی خودمان را به بالا می‌رساندیم، در این میان بنده فکر می‌کردم خیلی زرنگ و بچه کوهستان هستم و خسته نمی‌شوم ولی دیدم زرنگ‌تر از من هم هست که مانند شیر از کوه بالا می‌رود و خستگی برای او معنی ندارد و آن شهید اسماعیل بود که جلوتر از همه حرکت می‌کرد که بعضی اوقات به او تذکر داده می‌شد که صبر کند و با هم حرکت کنیم تا اتفاقی نیفتد،چون داخل خاک عراق بودیم و عراقی ها پایگاه‌های مرزی داشتند. شهید اسماعیل بدنی ورزیده و قوی داشت چون ورزشکار بود به همین خاطر از همه اعضای گروه جسمی قوی‌تر داشت که اولین فردی بود که بالای ارتفاع می‌رسید. بعد از شناسایی اطراف و رصد نیروهای عراقی از بالای تپه به طرف خاک ایران حرکت می‌کردیم که باز هم می‌دیدم اسماعیل غیر از دیگر بچه‌های گروه هست، او برای پایین آمدن از تپه هم قهرمان بود، ما علاوه بر تجهیزات نظامی مقداری خوراکی هم همراه خودمان داشتیم، در بین راه هم ناهار می‌خوردیم و هم نماز می‌خواندیم و خودمان را تا غروب همان روز به مقر خودی می‌رساندیم و به مسئول واحد اطلاعات گزارش می‌دادیم. بعد از روزها شناسایی، محورها آماده عملیات شد، بعد از اتمام شناسایی فرمانده گردانها و مسئول محور عملیات شهید خلیل مطهرنیا، شهید اصغر سرافراز، شهید جاویدی، اصغر ماهوتی و... جهت توجیه توسط مسئول گروه‌ها و مسئول واحد، به محورها برده شدند،آخر پاییز منطقه آماده عملیات شده بود که اتفاق غیر منتظره ای رخ داد و آن هم بارش برف و سفیدپوش شدن کل منطقه بود، به طوری که راه ارتباطی ما با عقبه و قرارگاه قطع شد، صبح روز برفی نیروهای کرد بارزانی که در کنار ما بودند منطقه را ترک کردند و قرارگاه حمزه و نیروهای اطلاعات هم وقتی دیدند بارزانی ها دارند می‌روند و ما هیچ ارتباط بیسیمی نداشتیم ما هم به طرف شهر اشنویه حرکت کردیم.از جمله بچه‌هایی که جلوتر از همه حرکت می‌کرد و برف‌ها را کنار می زد و بقیه دنبال او حرکت می‌کردند شهید اسماعیل بود چون از  قدرت بدنی زیادی برخوردار بود. 


خط پدافندی بین آبادان و خرمشهر و شرکت در عملیات بدر

بعد از برگشتن از غرب کشور، خط پدافندی بین آبادان و خرمشهررا تحویل تیپ ٣٣المهدی(عج) دادند. خط به صورت پایگاهی بود، نیروهای گردان در خط بودند و واحد اطلاعات تیپ هم در دو پایگاه نزدیک آبادان مستقر شدیم. شهید اسماعیل در پایگاهی بود که بعداً محور شماره ۲ تیپ در عملیات کربلای ۴ شد. ما کنار کارون می‌رفتیم و مشغول فعالیت اطلاعاتی بودیم، پس از مدتی به دستور فرمانده تیپ جهت طی دوره غواصی به شمال کشور رفتیم سپس خودمان را آماده کردیم که در عملیات بدر شرکت کنیم،شب عملیات  شهید اسماعیل چون راهنمای گردان فتح تیپ ۳۳ المهدی(عج) بود باید جلو ستون حرکت می‌کرد تا گردان را هدایت کند، در شب عملیات توسط گلوله مستقیم و اصابت به سینه‌اش به لقاء الله پیوست. 









 بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار

 غلامعلی جعفرزاده


فرزند قدمعلی

ولادت: 11/2/1345کوشک قاضی

شهادت: 21/11/1364 فاو

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی 


پرتوی از زندگی نامه

ای شاهدان عشق، هرگزگمان مبرید که در گذر زمان از یاد می‌روید، شما سرخ جامگان شفق گون دشت خون، هرشب به بال روح در نشئه شهود به معراج می روید، جایی که عقل را رخصت ورود نیست و در خلوت خدایی با روح تابناک شهدای کربلا همراز می‌شوید. 

شهید غلامعلی جعفرزاده فرزند مرحوم حاج قدمعلی در یازدهم اردیبهشت ماه ١٣۴۵در روستای کوشک قاضی در خانواده‌ای متدین و مذهبی دیده به جهان گشود.وی را ”غلامعلی“ نامیدند و امید پدر و مادرش این بود که این نورسیده در تقویت بنیان مذهبی که علی(ع) آقا و مولای آن است بکوشد. از این رو در کانون گرم خانواده با آداب و اصول ناب محمدی(ص) تربیتش کردند. فرزند دوم(پسر اول) خانواده بود و خداوند سه برادر و چهار خواهر به آن‌ها اعطاء کرده است. او در دامان مادری مؤمن و پدری زحمتکش که با شغل کارگری مخارج خانواده را تأمین می‌کرد دوران طفولیت را پشت سر گذاشت تا این که به سنی رسید که برای کسب علم ودانش راهی مدرسه ابتدایی مهذب زادگاهش گردید. با اتمام دوره ابتدایی، دوره راهنمایی را در مدرسه اوحدی شهرستان فسا ادامه داد و دیپلم خود را از دبیرستان وصال رشته علوم انسانی اخذ گردید.در دوران پیروزی انقلاب با این که سن کمی داشت، اما چون در خانواده‌ای مذهبی پرورش یافته بود در راهپیمایی‌ها و تظاهرات شرکت می‌کرد. بعد از اخذ دیپلم با این که در دانشگاه در رشته تربیت معلم قبول شده بود اما به دلیل علاقه به طلبگی به دانشگاه نرفت و وارد حوزه علمیه شهرستان فسا شد و یکسال نیز در حوزه علمیه قم درس طلبگی خواند. شهید غلامعلی استعداد بسیار عالی و پشتکاری عجیب داشت و تمام هدفش خواندن دروس حوزوی بود. او در حین درس خواندن در دبیرستان و حوزه علمیه، چندین  بار عازم جبهه شد و در عملیات‌های مختلف شرکت کرد.سرانجام در بیست و یکم بهمن ماه ۱۳۶۴درعملیات والفجر هشت” منطقه فاو“ بعد از نبردی شجاعانه، مشتاقانه و بی‌قرار به خیل شهیدان جنگ تحمیلی پیوست. پیکر پاک و مطهرش پس از تشییع در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد و مزارش زیارتگاه آن منطقه گردید. روحش شاد،یادش گرامی پدرشهید، مرحوم حاج قدمعلی جعفرزاده سال‌ها قبل به رحمت ایزدی پیوست و در دارالرحمه روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد.  


فرازهایی از وصیت نامه

وصیتی که به شما برادران دارم این است که اگر شهادت نصیبم شد از دوستان می‌خواهم که هر از چند مدتی به خانواده و خانه ما سرزده و موجب تسکین دل آنان باشید.همچنین از شما و دیگر دوستان تمام حقوقی که بر دوش بنده بوده و ادا ننموده‌ام و یا در ادای آن سستی کرده‌ام حلال بودی می‌طلبم و در ضمن ما را فراموش نکنید و به یاد ما با هروسیله باشید. نکته‌ای که باید خدمتتان عرض کنم این است که بعد از شهادتم در مجالس ختم، سوم، هفتم، اربعین و...از جناب استاد آقای بنایی دعوت کنید که در مجلس سخنرانی کنند و در این باره هیچ شبه‌ای به خود راه ندهید و همچنین در مراسم تشییع و ختم حداکثر سعی خود را به کار ببندید که با حزب مظلوم شهید بهشتی همکاری کنید و کارهای خود را با برنامه‌های آنان هماهنگ کنید. البته با وجود این سعی کنید جو یکرنگی و یکدلی را در بین مردم حفظ کنید. بعد از شهادتم صبر و استقامت پیشه کنید و به دیگران هم دلداری دهید همچنین دوستان و برادران را که در بعد از شهادتم جهت تسکین دل شما به خانه سر می زنند برای همیشه پذیرا باشید. والسلام  غلامعلی جعفرزاده    15/11/1364


خاطرات

خاطره ۱: مادر شهید

صبح روز پنج شنبه بود آفتاب هنوز طلوع نکرده بود، در حال آماده کردن صبحانه بودم که در خانه به صدا در آمد. چادرم را به روی سر انداختم از داخل حیاط پرسیدم کیه؟ صدای غلامعلی بود که از پشت درب می‌گفت مادر منم، زود خود را به درب حیاط رساندم. درب را باز کردم، غلامعلی را که دیدم با خوشحالی او را در آغوش کشیدم، آن روز از قم آمده بود. سفره صبحانه را پهن کردم تا غلامعلی صبحانه بخورد، او گفت صبحانه خورده‌ام. مدت زیادی از آمدنش نمی‌گذشت که وسایلش را جمع کرد و در ساکش گذاشت. تعجب کردم گفتم مادر هنوز نیامده کجا می‌روی؟ گفت: می‌خواهم راهی جبهه شوم. ساکش را در خانه گذاشت و به خانه اقوام رفت و با آنها خداحافظی کرد. عکسی که در قم گرفته و قاب کرده بود به زن بابایش که او را ”عزیزی“ صدا می‌کرد داد و گفت:آن را برایم نگهدار، چون چند روز دیگر لازم می‌شود. این بار خداحافظی کردن از غلامعلی برایم سخت بود، به او گفتم مادر،نرو شهید می‌شوی گفت: مادر، شهادت افتخار است، چه سعادتی بالاتر از اینکه در جبهه در راه دفاع از میهن و اسلام شهید شوم، مادر برایم دعا کن، دوست دارم در جبهه بدنم در راه خدا دو نیم شود. این را که شنیدم اشک در چشمانم حلقه زد، برای اینکه غلامعلی ناراحت نشود جلوی ریختن داشته‌ایم را گرفتم، پیشانی‌اش را بوسیدم، او را زیر قرآن رد کردم، خداحافظی  کرد و رفت. مقداری خرما، قند و برنج برایش خریده بودم یادم رفته بود به او بدهم، آ‌ن‌ها را به یکی از اهالی روستا دادم تا برایش ببرد اما او دیر رسیده بود و آنها به سوی جبهه حرکت کرده بودند. یک هفته از رفتن غلامعلی می‌گذشت که خبر شهادتش را به ما دادند. پیکر پاکش را که دیدم همانطور که خود دوست داشت به شهادت رسیده بود. غلامعلی فردی مؤمن و اهل خواندن نماز، نماز شب و قرآن بود، او برای بچه‌های روستا کلاس قرآن می‌گذاشت،پول‌های تو جیبی خود را جمع می‌کرد و با آن برای بچه‌ها، کتاب‌های مذهبی می‌خرید و با این کار بچه‌ها را تشویق می‌کرد، حتی به عنوان هدیه به آنها پول می‌داد تا نماز و خواندن قرآن را ترک نکنند. دوست و هم‌رزمش قاسم افتخار می‌گفت: غلام چیز دیگری بود مثل ما نبود، شهید ابراهیم رضائیان می‌گفت: غلام شهید واقعی است او در خط مقدم شهید شد. 


خاطره ۲: محمد جعفرزاده(برادر شهید) 

شهید غلامعلی پسر اول خانواده هشت نفره بود و از کودکی مورد علاقه و عزیز کرده خانواده بود. در سال ۱۳۵۵ با دوچرخه حین رفتن به مدرسه راهنمایی اوحدی شهرستان فسا با ماشین معلمش به نام آقای نمازی تصادف کرد و به علت شدت جراحات، ضربه مغزی شد و به کما رفت. او را به بیمارستان نمازی شیراز بردند، مرحوم پدرم اولین کاری که کرد رفت شهربانی و رضایت داد، همه اقوام برای بهبودیش دعا می‌کردند. مادرم و زن بابایم که ما او را ”عزیزی‟ می‌نامیدیم و به غلامعلی علاقه زیادی داشت در شاه چراغ برای او دعا می‌کردند، بعد از بیست روز به هوش آمد. پدرم به شکرانه بهبودی غلامعلی، مسجد حضرت امام جعفر صادق(ع) را در روستای کوشک قاضی بنا کرد و بیشتر کارهای ساخت و سازآن را خودش انجام می‌داد. بعد از همین تصادف بود که تحول عجیبی در غلامعلی به وجود آمد و به نمازخواندن و دعا، گرایش بیشتری پیدا کرد. لازم به ذکر است که نقش زن بابایم ”عزیزی‟در این خصوص زیاد بود. با شروع نهضت اسلامی، غلامعلی در تظاهرات و راهپیمایی‌ها شرکت می‌کرد.درسالهای شروع دبیرستان بود که به پدرم می‌گفت:می‌خواهم طلبه بشوم. پدرم ابتدا مخالفت کرد، بعدها پدرم گفت: شما ابتدا دبیرستان را تمام کن، دیپلم بگیر و سپس تصمیم می‌گیریم. شهید غلامعلی به علت علاقه‌ای که به دروس حوزوی داشت در دوران دبیرستان بعد از اذان صبح همراه با شهید عبدالرسول صفری از کوشک قاضی با موتور سیکلت به حوزه علمیه آقای بنایی در شهرستان فسا می‌رفتند و درس می‌خواندند. 

خاطره ۳: محمد جعفرزاده( برادر شهید) 

سال ۱۳۶۱ همراه با شهید غلامعلی از طریق بسیج برای آموزش نظامی در اطراف تخت جمشید رفتیم. مادرم خیلی نگران بود و به محل آموزش آمد و گفت: باید یکی از شما بمانید، با اصرار مادرم، من که کوچک‌تر بودم تسویه کردم و شهید غلامعلی آموزش نظامی را ادامه داد و سپس به جبهه اعزام شد. مدتی در منطقه، آموزش تخریب را گذراند. زمانی که دوره دبیرستان را طی می‌کرد به جبهه می‌رفت و در لشکر۳۳ المهدی(عج) حضور می‌یافت، در عملیات‌های مختلف شرکت کرد و فقط در خرداد ماه برای امتحانات به فسا  بر می‌گشت، با این که به رزمندگان فرصت امتحان دادن در شهریور ماه هم  می‌دادند ولی شهید غلامعلی در خرداد ماه امتحانانش را با موفقیت پشت سر می‌گذاشت، در جبهه هم که بود درسش را می‌خواند و با آمادگی کامل برای امتحانات به فسا می‌آمد. بعد از اخذ دیپلم در آزمون سراسری شرکت کرد، در دانشگاه شیراز و تربیت معلم قبول شد ولی او علاقه به دروس حوزوی داشت، سرانجام پدرم رضایت داد و شهید غلامعلی برای گذراندن دروس حوزوی به قم رفت، آنجا هم جبهه و جنگ را فراموش نکرد، سال ۱۳۶۴ قبل از عملیات والفجر۸ خودش را به گردان فجر لشکر ۳۳ المهدی(عج) رسانید. من با شهید غلامعلی در گروهان شهید مسلم رستم زاده بودیم، من دسته یکم گروهان مسلم بودم و او دسته دوم، شب عملیات شهید مرتضی جاویدی فرمانده گردان به غلامعلی پیشنهاد داد با توجه به این که برادر دیگرت(محمد) در عملیات شرکت می‌کند شما به پشت جبهه برو،ولی او قبول نکرد و در همین عملیات بود که به شهادت رسید.    

   

خاطره ۴: اسدالله نوحی(دوست شهید) 

شهید غلامعلی جعفرزاده نمونه بارز اخلاق و تقوی بود. یک روز در راه بازگشت از مدرسه، شهید عزیز غلامعلی را سوار دوچرخه‌ام کردم و با هم به طرف روستا برگشتیم. دربین راه، پسر بچه‌ای ما را دید که دو نفره سوار یک دوچرخه شده‌ایم و خواست با ما شوخی کند و جمله‌ای به ما گفت،شهید جعفرزاده اصلاً واکنشی از خود نشان نداد، ولی من ناراحت شدم و برخورد نامناسبی با آن کودک کردم. شهید عزیز‌(جعفرزاده) تا چند روز با من صحبت نمی‌کرد و وقتی از او دلیلش را پرسیدم گفت:نباید با آن بچه اینطور برخورد می‌کردی، او می‌خواست با ما شوخی کند ولی تو با او بد برخورد کردی. من هرگز گمان نمی‌کردم که این رفتار من، شهید جعفرزاده را ناراحت کرده باشد، ولی او با اخلاق نیکش به من فهماند که از دست من ناراحت شده است و من باید بهتر از این با دیگران برخورد کنم. نزدیکی های ظهر بود که شهید غلامعلی به در خانه ما آمد و خبر شهادت یکی از دوستان مشترکمان را به من داد، من خیلی ناراحت شدم، او وقتی که ناراحتی من را دید گفت: ناراحت نشو، این راهی است که همه باید برویم، دیر یا زود دارد ولی سوخت و سوز ندارد.خدایش رحمت کند و با اصحاب و یاران امام حسین(ع) محشور فرماید. خدایا تو را شکر می‌کنیم که ایامی از زندگی مان با این شهدا قراردادی و لیاقت دوستی با آنان را به ما عطا کردی تا با مجالست با آن‌ها بهتر بفهمیم که چرا به فرشتگانت فرموده‌ای : انی اعلم ما لا تعلمون. خدایا به خاطر آفریدن این انسان‌های پاک تو را می‌ستاییم و از تو سپاسگزاریم و از تو می‌خواهیم که ما را در این دنیا حافظ خونشان قرار دهی و در آخرت با آنان محشور فرمایی.ایام خوش آن بود که با دوست به سر رفت/ باقی همه بی‌حاصلی و بی‌خبری بود. 


خاطره ۵: حجة الاسلام حاج شیخ ولی بنایی

عابد و عارف و صوفی همه طفلان رهند، مرد اگر هست به جز عالم ربانی نیست (سعدی). شوق کمال و وصال محبوب همه وجود جوان مؤدب و متین را فراگرفته بود. شهید غلامعلی در ابتدای جوانی در مسیر طلاب قرار گرفت و در بین همه راه‌ها، راه علم و جهاد را برگزید و برای رسیدن به مقصود خود، حوزه علمیه و جبهه دفاع مقدس را با هم جمع کرد تا آنچه در حوزه می‌آموزد را در جبهه که خود دانشگاهی انسان‌ساز بود پیاده نماید. شهید جعفرزاده به تأسی از شهید محراب، معلم اخلاق و مهذب نفوس آیة الله دستغیب، شعار خود را بکار بست تا با دو بال علم و تقوی حرکت و پرواز کند، کمتر سخن        می‌گفت و بیشتر عمل می‌نمود. در متانت و ادب دربین همراهان بر دیگران سبقت گرفته بود، سعی می‌کرد تا کلام گوینده تمام نشده سخن او را قطع نکند و چون جواب می‌داد با آرامش و بدون آن که صدایش را بلند کند سخن         می‌گفت. دوست داشت برنامه محاسبه داشته باشد، به این ترتیب که هر شب قبل از شروع استراحت به تمام کارها و گفتارهای روزی که گذشت رسیدگی کند، اگر موفق بوده برای این توفیق شکر و برای ادامه بیشتر آن دعا کند و اگر ناموفق بوده استغفار کند و برای آینده تصمیم جدی بگیرد و در صورت نیاز، خود را ملامت و توبیخ نماید. در برنامه‌های درسی حوزوی بسیار دغدغه داشت که تحصیل را به درستی انجام دهد و از کاروان علم و دانش عقب نیفتد. تلاوت قرآن و دعا و مناجات و شب زنده داری را بسیار دوست داشت، نزدیک‌ترین راه برای وصول به محبوب را از ازخودگذشتگی و حضور در جبهه تشخیص داد و فداکارانه اقدام نمود. در مدت حضورش در جبهه حرکت به سوی مقصود را با سرعت بیشتری ادامه داد و با زبان حال (جان چه باشد که فدای قدم دوست کنم/ این متاعی است که هر بی‌سر و پایی دارد) به شهادت و دیدار حضرت دوست رسید. 


دست نوشته شهید 

«تیری میباید شدن در چشم هر نامرد پریدن» سخن بسیار پر ارج است. سخن از شدن است، اول سخنی باید بیاوریم بر روی شدن، اصولاً انسان در تمام مواقع و در تمام زمان‌ها، دو حرکت را انتخاب می‌کرده و خواهد کرد یعنی شدن،حرکت صعودی و حرکت سقوطی یا بعد صعودی و بعد سقوطی،تا حالا نتیجه این دو مسأله این می‌شود که انسان آزاد خلق شده، یعنی اگر ما اکسیژن با هیدروژن را ترکیب کنیم آب درست می‌شود و نمی‌تواند یک راه دیگر را انتخاب کند. حرکت یا بعد صعودی انسان را بالا می‌برد و به او شخصیت می‌دهد، او را ارج می‌نهد، حتی خلیفه خدا بر روی زمین می‌شود. اما بعد یا حرکت سقوطی، او را ذلیل و خوار می‌کند، بی شخصیتش می‌کند، به منجلاب فساد می‌کشاندش، حتی از چهارپا هم کم ارزش‌ترش می‌کند. پس این شدن انسان است. تا این جا معلوم شد انسان اراده دارد و می‌تواند راه خود را انتخاب کند. اما بیایم بر روی خود موضوع اصلی: تیری میباید شدن بر چشم هر نامرد پریدن. انسان و هر شخص دیگر، به عنوان مثال آن کشاورزی که در کنار مزرعه کار می‌کند و آن کارگری که در کارخانه کار می‌کند و نیز من محصل، تیری هستیم در چشم دشمن. آری می‌توانیم به وسیله درس خواندن در کنار تزکیه، تیری بشویم، تیری سهمگین، تیری بس جبران ناپذیر برای دشمنم و دشمن اجتماعم، تیری که تمام جهل‌ها و نادانی ها را از بین ببرد، تیری که خاموشی ها را به حرکت تبدیل کند، تیری به نام آگاهی، تیری به نام دانش‌آموز، من و تو نوعی که ناممان را محصل و دانش‌آموز گذاشته‌ایم، اگر بیاییم دانش‌آموز واقعی شویم نه اسمی، تیری هستیم بر چشم ابرقدرت‌های شرق و غرب و استعمار، و می‌توانیم با درس خواندن و تحصیل کردن در کنار تزکیه مانند یک تیر هجوم ببریم به سوی دشمنانمان، آری  می‌توانیم آن تیر بشویم. ان‌شاءالله به امید شدن


قسمتی از نامه شهید به خانواده

پس از عرض سلام به والدین گرامیم و خواهران و برادرانم، سلامتی امام را از درگاه خدا برای رهبری این امت خواستارم و از دل و جان می‌خواهم که سایه این قائد اعظم را از سر ما کم نکند. خواستم که عرض و ادب خویش را بدین وسیله به محضر مقدستان برسانم و از سلامتی شما هم با خبر شوم، من حالم خوب است و جایمان هم خوب است. ما روز دوشنبه 4/11/1361 از مقر صاحب الزمان شیراز حرکت کردیم و سه ساعت راه بندان بر اثر بارش برف پیش آمد، خلاصه ساعت هفت صبح روز سه شنبه به اهواز رسیدیم. پدر عزیز ببخشید که من در حق پدری شما کوتاهی کردم و همچنین از مادرم    می‌خواهم که مرا مورد لطف قرار دهند و از خطاهای من بگذرند. امیدوارم از این به بعد هرچند از شما دورم حق فرزندی را نسبت به شما ادا کنم تا موجب رضایت خداوند متعال قرار گیرد............ 13/11/1361

با درود و صلوات بر پیامبر خاتم و سلام بر ائمه و اولیاء الهی و همچنین با سلام خدمت شما پدر و مادر و عزیزیم، قصدم این بود ابتدا سلامی کرده باشم و بعد هم سلامتی خودم را اطلاع دهم. الحمد لله سلامتی برقرار است و هیچ گونه مسأله ای نیست و امیدوارم که شما هم هیچ کسالتی نداشته باشید و از ناحیه من هیچ ناراحتی و فکری نداشته باشید و از دیگر لحاظ هم ناراحت نباشید که تقدیر به دست خداست و هرچه او معین کرده باشد همان است و همان می‌شود، بقول قرآن کریم حتی اگر در قلعه‌ها و دژهای مستحکم و آهنین بر فراز کوه‌ها هم باشید مرگ و تقدیر الهی شما را می‌گیرد و همچنین اگر همیشه در بهترین نعمات و به دور از هر رنج و زحمتی زندگی کنید باز مقدر همان است که از اول بوده که خودتان هم به این مسأله واقف هستید.            گر نگهدار من آن است که من می‌دانم، شیشه را در بغل سنگ نگه می‌دارد. در همین دیار چه شیر مردانی که بارها و بارها خود را در دهان مرگ افکنده و مردانه با مرگ دست و پنجه نرم کرده‌اند و مرگ را به زانو در آورده اند و دگربار مرگ را در آغوش گرفته‌اند.......... 14/6/1364  











بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار

 ابراهیم چوپانی


فرزند ولی

ولادت:  9/6/1343  کوشک قاضی

شهادت:  27/11/1364  فاو

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی از زندگی نامه

لاله‌های سرخ رنگ اروند، هر یک نشان از عاشقانی پَر سوخته دارند که در گِرد شمع انقلاب اسلامی سوختند و با بذل جان خویش زینت بخش این آب و خاک مقدس شدند.در روز نهم شهریورماه ۱۳۴۳ که تابستان آماده می‌شد جای خود را به پاییز زیبا بدهد شهید ابراهیم چوپانی در خانواده‌ای مذهبی و متدین در روستای کوشک قاضی چشم به جهان گشود. 

پدرش مشهدی ولی از مردان مؤمن و خداجو و مادرش خانم شمسی مرزبان، مادری مؤمن و پاکدامن بود که شهید عزیز را در دامان پاک خود پرورش داد و از همان کودکی علاقه شدیدی به او داشت. 

شهید ابراهیم فرزند هشتم خانواده هست که پنج خواهر و سه برادر دارد. از همان زمان کودکی بسیار با اخلاق و مؤمن و زحمتکش بود که خصوصیات خوب اخلاقی او زبانزد خاص و عام بود. 

از زمانی که قدرت بدنی‌اش یاری می‌کرد تابستان‌ها در کارگاه‌های آجرپزی کار می‌کرد و مخارج تحصیل خود را فراهم می‌کرد. وی دوره ابتدایی را در دبستان مهذب کوشک قاضی و دوره راهنمایی را در مدرسه دهخدا و دوره متوسطه را در دبیرستان ولی عصر(عج) شهرستان فسا گذراند و موفق به اخذ دیپلم تجربی گردید. 

شهید ابراهیم علاقه مند شغل معلمی بود به همین خاطر برای شرکت در آزمون تربیت معلم ثبت نام کرد ولی چند ماه پیش از برگزاری آزمون به درجه رفیع شهادت نائل آمد که در روزآزمون عکس شهید را روی صندلی‌اش گذاشتند.شهید ابراهیم علاقه شدیدی به امام خمینی(ره) داشت ودر فعالیت‌های فرهنگی و مذهبی شرکت می‌کرد به طوری که بیشتر اوقات فراغت خود را در پایگاه بسیج و شرکت در نماز جماعت و جلسات قرآن و دعا می‌گذراند. ایشان علاقه زیادی به نماز جمعه داشت بطوری که برای تشویق دوستان و جوانان روستا به آن‌ها گفته بود هر کس در نماز جمعه شرکت کند ناهار ساندویچ مهمان من است و از جیب خودش که حاصل دسترنج و زحماتش در کوره‌های آجرپزی بود آن‌ها را مهمانی می‌کرد.شهید ابراهیم در طول سال، روزهای دوشنبه و پنجشنبه و یا جمعه را روزه می‌گرفت. شهید علاقه زیادی به والیبال داشت و به خاطر قد بلند و رشیدش هرگاه موقعیتی پیش می‌آمد به این ورزش می‌پرداخت.پس از پایان تحصیلات متوسطه و اخذ دیپلم در تابستان ۱۳۶۴ داوطلبانه راهی جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شد ودرگردان فجر لشکر۳۳ المهدی(عج) در کنار شهیدان بزرگواری چون شهید مرتضی جاویدی به جهاد در راه خدا پرداخت.او از نیروهای زبده گردان فجر بود و در عملیات والفجر هشت جزو نیروهای خط‌شکن برای حمله به فاو بود که با وجود استحکامات زیاد و نیروهای فراوان دشمن، رزمندگان اسلام موفق به تصرف فاو شدند. 

شهید ابراهیم در فاو زخمی می‌شود وهرچه دوستانش اصرار کردند که به عقب خط مقدم برگردد راضی نمی‌شود و سرانجام با اصرار و پافشاری هم‌رزمانش قبول می‌کند که به عقب برگردد ولی زمانی که به محل انتقال مجروحان می‌رسد آمبولانس حمل مجروحان حرکت کرده بود و شهید ابراهیم موفق به بازگشت نمی‌شود. در همین زمان خمپاره‌ای در کنار شهید به زمین اصابت می‌کند و باعث به شهادت رسیدن او می‌شود. روز پرواز روح شهید عزیز به ملکوت اعلی مصادف با 27/11/1364 بود. 

ابراهیم وصیت کرده بود که در صورت شهید شدن، نمازش را امام جمعه وقت فسا مرحوم آیت الله ارسنجانی بخوانند. پیکر پاک شهید بر دستان اقیانوسی ازمردم شریف فسا و روستاهای تابعه خصوصاً مردم شریف و شهیدپرور روستای کوشک قاضی تشییع شد و در گلزار شهدای روستا در جوار دیگر شهیدان سرافراز آرام گرفت.مادر مهربان شهید پس از چندین سال تحمل رنج فراق فرزند عزیزش سرانجام در تاریخ 4/5/1379 به فرزند شهیدش پیوست و در دارالرحمه کوشک قاضی به خاک سپرده شد. 

پدرگرامی شهید هم در تاریخ 13/9/1381 به شهید عزیزش پیوست و در دارالرحمه کوشک قاضی به خاک سپرده شد. روحشان شاد و یادشان گرامی. 


 وصیت نامه    

بسم الله الرحمن الرحیم

شما برای حفظ اسلام دارید می‌جنگید. (امام خمینی 12/9/1367)

ای هم نفسان بودن و آسودن ما چیست، یاران همه کردند سفر، بودن ما چیست، بشتابید رفیقان که عزیزان همه رفتند، ساکن شدن و راه نپیمودن ما چیست. اکنون که با قلبی لبریز از عشق به لقاءالله قصد عملیات داریم چون وقت کافی جهت مفصل نوشتن وصیت نامه ندارم خیلی خلاصه مطالبی را فهرستوار به امت شهیدپرور یادآور می‌شوم.

امت شهیدپرور: ایران اسلامی اکنون می‌رود که از مرزهای جغرافیایی بگذرد و جهانی شود و ما هم این توفیق را پیدا کردیم که در لشکر اسلام حضور پیدا کنیم و در گسترش اسلام سهیم باشیم. از امت شهیدپرور عاجزانه استدعا دارم که وحدت را برای حفظ و حراست اسلام رعایت نمایند، از روحانیت متعهد پشتیبانی نمایند، در نماز جماعات، دعاها و خصوصاً کمک به جبهه‌ها کوشا باشند. از همسالان، جوانان و دوستان می‌خواهم راه شهیدان که همان راه اباعبدالله(ع) هست ادامه داده و لحظه‌ای از خدا غافل نشوند که خداوند هر لحظه ناظر بر اعمال ماست. 

خدمت مردم شهرستان و روستای خود و خدمت امام جمعه محترم  سلام عرض می‌کنم و خواهشمندم  نماز مرا چنانچه توفیق شهادت نصیبم شد، ایشان(امام جمعه) بر من بخوانند.از خانواده محترم خودم به خصوص مادر مهربانم که بعد از خداوند از بهترین می‌باشد، خواهشمندم که مرا حلال کنند. هر چند در مدت حیات،فرزند خوبی برای ایشان نبودم و خیلی آنها را ناراحت کردم و زحماتی برایشان به وجود آوردم.

 ان شاءالله امیدوارم که در عملیات آینده رزمندگان اسلام بتوانند تا سرحد اهداف تعیین شده پیش بروند. از تمام کسانی که مرا می‌شناسند حلالیت می‌طلبم. مراسم یادبود من را خیلی ساده و کم خرج بجا آورید، خانواده‌ام توقع بیش از حد از دولت نداشته باشند، اسلام را یاری کنند و امام را تنها نگذارند که خون شهدای اسلام از ما شکایت خواهند کرد. ما موظفیم این انقلاب اسلامی را به انقلاب حضرت مهدی (عج) متصل نماییم. مقداری پول در خانه دارم که به مادرم دهید، مقداری کتاب دارم به اسدالله نوحی بدهید. یک دفترچه قرمز در کیف من هست که به اسدالله بدهید و در آخر سلامتی امام و پیروزی رزمندگان اسلام ازخداوند متعال خواستارم.اگر در اقوام ما ازدواجی قراراست صورت گیرد به هیچ وجه کوتاهی نکنید که روح من ناراحت می‌شود. در ضمن دو روز روزه قضا دارم که زحمت بکشید روزه بگیرید. موج زخود رفته‌ای باز خروشید و گفت: هستم اگر می‌روم، گر نروم نیستم. خدایا خدایا تا انقلاب مهدی حتی کنار مهدی خمینی را نگهدار.

                                                ابراهیم چوپانی 15/11/1364                          

خاطرات 

خاطره ۱: خواهر شهید 

ابراهیم خیلی پرهیزکار بود، اهل روستا او را فردی با ایمان می‌شناختند و او را خیلی دوست داشتند. در زمانی که ابراهیم در جبهه بود هر وقت چیزی برایمان می‌آوردند و یا می‌خریدیم و قابل نگهداری بود برایش نگه می‌داشتیم تا وقتی از جبهه آمد به او بدهیم. بعد از این که چند ماهی در جبهه بود به خانه آمد، خیلی خوشحال بودیم، ما چند خواهر، ابراهیم را خیلی دوست داشتیم، او خیلی مهربان بود، به برادرم که بیمار بود بسیار رسیدگی می‌کرد. آن روز تا به خانه آمد به سراغ برادرم رفت، او را در آغوش گرفت و بوسیدش، چندتا نارنگی و پرتقال قبلاً یکی از اقواممان برایمان آورده بود، ابراهیم نارنگی را دوست داشت و من آن را برایش نگه داشتم و به او دادم، یکی از نارنگی‌ها را برداشت، آن را پوست کند تا آمد بخورد، مکثی کرد و نخورد، گفت: این نارنگی‌ها کجا بوده؟ گفتم بخور، چکار داری کجا بوده، گفت: تا ندانم که چه کسی آورده، آن را نمی‌خورم، به او گفتم فلانی آورده، زود نارنگی را در ظرفی که جلویش بود گذاشت و گفت: معلوم نیست که چه کسی اینها را به او داده و من چون نمی‌دانم صاحبش کیست نمی‌خورم.


خاطره ۲: اسدالله نوحی(دوست شهید) 

زبان خامه ندارد سر بیان فراق / و گر نه شرح دهم با تو داستان فراق

سخن گفتن در باره شهیدی است که نماد عشق و صفا و مظهر جوانمردی و شجاعت و الگوی اخلاص و صمیمیت بود،بنابراین خیلی  سخت است که آنگونه که شایسته است بیان کنم ولی از قدیم گفته‌اند: آب دریا را اگر نتوان کشید، هم به قدر تشنگی باید چشید. اندکی از ویژگی‌های این شهید عزیز را بازگو می‌کنم تا سرمشقی باشد برای جوانانی که آن دوران را درک نکرده‌اند و چنین انسان‌های شایسته‌ای را کم دیده‌اند. ابتدای دوستی من و شهید چوپانی به اندکی پیش از پیروزی انقلاب بر می‌گردد، آن زمان که هر دو در مدرسه راهنمایی دهخدا همکلاسی بودیم و به خاطر هم محلی بودن و مخصوصاً روحیات مشترک، کم کم یک دوستی و الفتی بین ما شکل گرفت تا جایی که در کلاس درس کنار هم درپشت یک میز می‌نشستیم. با پایان دوران راهنمایی با هم وارد دبیرستان ولی عصر(عج) شدیم، شهید عزیز در رشته تجربی و من در رشته انسانی ادامه تحصیل دادیم، مسیر رفت و برگشت مدرسه اکثرا با هم بودیم، بیشتر زنگ‌های استراحت با دیگر دوستان، گوشه مدرسه جمع می‌شدیم و از هر دری سخن می‌گفتیم.

دبیرستان با همه خوبی‌هایش به پایان رسید.من برای ادامه تحصیل به شیراز رفتم و شهید عزیز خود را برای حضور در جبهه آماده می‌کرد. یاد دارم که روزهای پنج شنبه یکی از شادی‌های من این بود که به فسا برگردم و ساعتی را با شهید عزیز سپری کنم، به محض رسیدن به خانه فوراً سوار دوچرخه می‌شدم و به سراغ ابراهیم می‌رفتم، بعضی مواقع ابراهیم خانه نبود، مادر مهربانش که خدایش رحمت کند آدرس او را به من می‌داد و من سراغ ابراهیم می‌رفتم و مدتی با هم صحبت می‌کردیم. از هم صحبتی با او لذت می‌بردم و این باعث دوستی عمیق بین من و شهید چوپانی شده بود. ابراهیم عزیز به نماز جمعه علاقه مند بود و بیشتر جمعه‌ها به نماز می‌رفت و همین باعث شده بود که دیگر دوستانش هم به نماز جمعه دعوت کند. پس از این که شهید چوپانی به جبهه رفت ارتباط ما بیشتر از طریق نامه بود،هنوز پس از سال‌ها  گاهی آن نامه‌ها را می‌خوانم و به یاد روزهای خوش با ابراهیم بودن، یاد او را در دلم زنده می‌کنم،درآخرین نامه‌اش برایم از جبهه و رزمندگان و روحیات آن‌ها نوشته است... این جا محل پیکار و مبارزه همراه با دوستانی دیگر... مخصوصاً با آن یادگارهای جالبی که موجود است (ایمان، اخلاص، مبارزه، یکرنگی، ملاک رضایت خدا، اندیشیدن به هر زمان  شهید شدن). مثل این که آن‌ها ما را دنبال خود می کشند و ما را فرا می‌خوانند، دیگر فکر ما در مادیات نیست، آجر هزاری چند می‌زنند، عمله چند است و خشت هزاری چند است. نه، نه، هرگز، این‌ها گذشته است.

در یکی از مرخصی ها به خانه ما آمد و ساعت‌ها با هم حرف زدیم، من صورتش را اصلاح کردم، وقتی به جبهه برگشته بود هم‌رزمانش به او گفته بودند که عروسی کرده‌ای و به ما چیزی نمی‌گویی و در نامه‌اش برایم از این موضوع نوشته بود.در مرخصی ها که می‌آمد روزه می‌گرفت، یکبار به او گفتم ابراهیم تو که همیشه در جبهه هستی و وقتی هم به مرخصی می‌آیی روزه می‌گیری، گفت: چند روز قضای روزه بر گردنم هست می‌خواهم تا وقت دارم آنها را جبران کنم. او در همه مسائل بی‌نظیر بود، در یکی از مرخصی هایش با هم قدم می‌زدیم که یکی از اقوام با خانمش سوار موتور ما را دید، برای سلام و احوالپرسی ایستاد، شهید ابراهیم همین طور که سرش پایین انداخته بود سلام و احوالپرسی می‌کرد و تمام مدت به زمین خیره شده بود. شبی به در خانه شهید ابراهیم رفتم و همراه هم، قدم زنان از روستا خارج شدیم، طبیعت زیبای روستا زیر نور ماه جلوه‌ی زیبایی از آفرینش خداوند به نمایش گذاشته بود، ساعتی با هم صحبت کردیم، در بین راه شهید ابراهیم دست در جیبش کرد و پاکتی بیرون آورد و به من داد، از او پرسیم این چیه؟ گفت: این وصیت نامه خصوصی من برای توست. گفتم نه، ابراهیم این‌ها را نگو، تو باید حالا حالا ها زنده باشی و دوستی ما ادامه یابد. نمی‌دانستم که به زودی او شهید می‌شود و مرا تنها می‌گذارد، آن پاکت را به او برگرداندم که پس از شهادتش مجدداً آن را به من دادند. رعایت حق النّاس برایش خیلی مهم بود به همین خاطر در وصیت نامه‌اش برایم نوشته است  که از دوستانش برایش طلب بخشش کنم و همچنین نوشته است: حدود سال ۵۸ مقداری بادنجان حاجی... چیدم حدود ۱۰ تومان به ایشان دهید و یا از او طلب بخشش کنید، من به آن بنده خدا گفتم و او گفت که حلالش کردم.واقعاً چنین افرادی به ندرت پیدا می‌شوند.آخرین باری که او را دیدم جلوی دفتر کمیته امداد بود، از او سؤال کردم ابراهیم اینجا چه می‌کنی؟ گفت: قرار است از کمیته امداد تدارکات به جبهه بفرستند و می‌خواهم همراه ماشین آن‌ها به اهواز بروم. سرانجام عزیز دل من و دوست صمیمی و یار دیرینم به آرزویش که شهادت در راه خدا بود رسید و مرا با انبوهی از غم‌ها تنها گذاشت و دوران سخت فراق آغاز شد. پس از او خیلی احساس تنهایی می‌کردم. در مراسم ختم شهید چوپانی غمگین و ماتم زده نشسته بودم و به صحبت‌های واعظ مجلس گوش می‌دادم، اصلاً متوجه اطرافم نبودم، ناگهان شهید عزیز ابراهیم رضائیان که نمونه بارزی از اخلاق و ایمان بود در کنار خودم دیدم، کمی با من حرف زد و برگی برداشت و برایم نوشت: 

تک تک ساعت چه گوید گوش دار/ گویدت بیدارباش ای هوشیار

عقربک آهسته پندت می دهد/  پند شیرین‌تر ز قندت می‌دهد

پس بگردید و بگردد روزگار/  دل به دنیا در نبندد هوشیار

این که در شهنامه ها آورده اند/  رستم و رویینه تن اسفندیار

تا بدانند این خداوندان مُلک/  بر کسی باقی نماند روزگار

آنچه دیدی برقرار خود نماند/  و این چه بینی هم نماند برقرار

کلام شهید رضائیان خیلی بر دلم نشست و مرا آرام کرد و روزنه‌ای از امید و توکل به خدا و راضی بودن به مقدرات او بر روی من گشود، خدایش رحمت کند و در جوار شهدای کربلا از خوان نعمت الهی برخوردار گرداند. فراق ابدی شهید چوپانی برایم سخت بود، به خاطر دارم که بعد از شهادتش در کلاس درس، استادمان در بین تدریس این شعر را برایمان خواند:

چه جانسوز است اندوه جدایی/  نبودی کاش از اول آشنایی

بر افتی ای فراق از روزگاران/ که یاران را جدا کردی ز یاران

احساس کردم که این شعر زبان حال من است، مثل این که خداوند به قلب استاد الهام کرده بود که این شعر را بخواند. و من که تازه به مصیبت فراق دوستم گرفتار شده بودم، بی‌اختیار اشکم جاری شد.خیلی سخت است که انسان بهترین دوستش را از دست بدهد، ولی دلم خوش است که در آخر وصیت نامه‌اش برایم نوشته است: برادر رازدار و کسی که شما را اگر جزو شهدای واقعی باشد، شفاعت خواهد کرد.کوچه‌های روستا خاکی بود و بارها دیده بودم که پس از مراسم ختم مردم برای فاتحه‌خوانی به آرامگاه روستا می‌رفتند گرد و خاک زیادی بلند می‌شد و باعث اذیت و آزار مردم می شد، دلم می‌خواست در مراسم ختم چهلم ابراهیم تمام مسیر را آب پاشی کنم تا گرد و خاک بلند نشود و موجب ناراحتی مردم نگردد، ولی از نیت شهید و تفضل خدا باران کمی بارید به طوری که زمین نمناک شد و گرد و خاک بلند نشد. تمام شهدا نمونه‌ای از انسان کامل و صفات نیک هستند و این مطالب را که از شهید چوپانی بیان کردم به خاطر آشنا بودن با او برایم روشن شده است و گرنه همه شهدا از نظر ایمان و اخلاق و رفتار در اوج کمال هستند. 


خاطره ۳: قنبر تودجی (دوست شهید) 

وقتی که شهید ابراهیم برای اولین بار از جبهه برگشته بود با همدیگر به مزرعه زراعتی در اطراف روستا رفتیم، من یک خربزه بریدم و جلوی او گذاشتم ولی نخورد، بهش گفتم چرا نمی‌خوری شاید فکر می‌کنی حلال نیست؟ گفت: نه، من برای این که پدر و مادرم رضایت بدهند به جبهه بروم نذر کرده‌ام اولین مرخصی که از جبهه آمدم سه روز روزه بگیرم. 


خاطره ۴: خواهر شهید

شهید ابراهیم در زمان تحصیل  دوچرخه‌ای داشت که با آن در روستا دور می‌زد.عصرها به همراه جمعی از دوستانش در محلی به نام جوی چمنی فوتبال بازی می‌کردند،یک روز هوا تاریک شد ولی به خانه برنگشت و ما نگرانش شدیم، مادرم به سمت جوی چمنی حرکت می‌کند، در تاریکی می‌بیند دو نفر به آرامی به او نزدیک می‌شوند. مادرم صدا می‌زند، ابراهیم! مادر کجا بودی چرا این قدر دیر کردی؟ شهید ابراهیم می‌گوید: یکی از دوستانم که معلول است و با عصا راه می آمد، عصایش حین بازی شکست، بقیه او را رها کردند، من ایستادم که او دستش روی شانه من گذارد و یواش یواش بیاییم. شهید ابراهیم خیلی مهربان و دلسوز بود. 


خاطره ۵: محمد حسن هاشم زاده(دوست شهید) 

شهید عزیز ابراهیم چوپانی پسر بسیار مؤمن، پرتلاش و خاشع در بین مردم و دوستان بود. در طی سالیانی که افتخار دوستی با ایشان داشتم هیچ وقت کوچک‌ترین حرفی که باعث رنجش دوستان شود از ایشان شنیده نشد. در روستای کوشک قاضی که زادگاه این شهید است بچه‌ها از همان زمان نوجوانی به کارگاه‌های آجرپزی می‌رفتند و در تابستان، اوقات فراغت خود را با کار کردن در این کارگاه‌ها سپری می‌کردند که کار طاقت‌فرسایی بود، در این کارگاه‌ها بچه‌ها بیشتر به‌صورت دو نفره یا بیشتر کار می‌کردند،ولی این شهید عزیز معمولاً تنهایی کار می‌کرد، وقتی از او می پرسیدیم چرا برای خودت یک شریک نمی‌گیری تا راحتر کار کنی، می‌گفت: شاید من بخواهم کمتر یا بیشتر کار کنم می‌ترسم به رفیقم ظلم شود و او راضی نباشد.به بچه‌ها می‌گفت بیایید در صحبت کردنمان قسم نخوریم و به جای قسم خوردن کلمه ”جدی ‟به کار ببریم.مثلاً اگر سؤال می‌کردیم، ابراهیم تو این کار را انجام دادی؟ می‌گفت: نه، اگر اصرار می‌کردیم، به جای قسم خوردن می‌گفت: جدی، من این کار را نکردم،به این صورت بچه‌ها را از قسم خوردن دور می‌کرد.روزهای جمعه که می‌شد به دوستان می‌گفت: بچه‌ها هر کس امروز نماز جمعه بیاید من برایش ساندویچ می‌خرم و با این طریق بچه‌ها را تشویق می‌کرد به شرکت کردن در نماز جمعه. در آن تابستان‌های گرم و با سن کم در دوران نوجوانی روزه‌اش را می‌گرفت و ترک نمی‌کرد.با این رفتارهای زیبای خودش، دیگر دوستانش را نیز به انجام کارهای خیر و مفید دعوت می‌کرد.هیچ وقت به دنبال کارهای بیهوده نمی‌رفت و در اوقات فراغت به ورزش والیبال و یا فوتبال با دوستانش می‌پرداخت.


خاطره ۶: خواهر شهید (اولین اعزام شهید به جبهه) 

شهید عزیز ابراهیم علاقه شدیدی به امام، انقلاب، وطن و رفتن به جبهه داشت ولی از آنجایی که مادرش بسیار به او علاقه مند بود اجازه اعزام به جبهه به او نمی‌داد.دریکی از اعزام‌های سپاه، شهید ابراهیم بدون هماهنگی با خانواده، نام‌نویسی کرده بود تا به جبهه اعزام شود. در روز اعزام هنگامی که ابراهیم درجلوی سپاه سوار بر اتوبوس بود که به جبهه اعزام شود، مادرش خبردار می‌شود و سریعاً خود را به اتوبوس می‌رساند و مانع اعزام او به جبهه می‌گردد. ابراهیم علیرغم میل باطنی و نیز به خاطر احترام زیادی که برای مادرش قائل بود از اتوبوس پیاده می‌شود و به منزل بر می‌گردد. شهید چند روز بعد مطلع می‌شود که فردا اعزام هست، یواشکی ساک خود را می‌پیچد و در منزل یکی از دوستانش حجت الله صیادی(آزاده دفاع مقدس) می‌برد و می‌گوید فردا صبح زود می‌آیم و ساک را می‌برم و تا وقتی که به جبهه اعزام نشدم کسی از این موضوع مطلع نگردد، فردا صبح بعد از خواندن نماز به مادرش می‌گوید می‌خواهم به حمام عمومی حاج محمد رحیم که در وسط روستا بود بروم، هوا روشن می‌شود و مادرش می‌بیند از ابراهیم خبری نیست، فوراً می‌فهمد که ممکن است ابراهیم به جای حمام به جبهه رفته باشد سریعاً خود را به منزل حجت صیادی می‌رساند،او را قسم می‌دهد که راستش بگوید که ابراهیم کجاست، حجت صیادی ناچار می‌شود تعریف کند که شهید ابراهیم به جبهه رفته است، مادرش پریشان خود را به سپاه فسا می‌رساند ولی زمانی می‌رسد که ابراهیم رفته بود. آری شهیدان اینگونه عاشقانه خود را به جبهه‌ها می‌رساندند. 


خاطره ۷:جمال کریمی (دوست شهید) 

شهید ابراهیم چوپانی علاوه بر ورزش والیبال به ورزش شنا هم علاقه زیادی داشت و در این ورزش از تبحر زیادی برخوردار بود. بعضی اوقات به اتفاق هم و دیگر دوستان به غمپ آتشکده می‌رفتیم. شهید ابراهیم در طول غمپ از یک طرف شیرجه می‌زد و با شنا کردن در زیر آب خودش را به سمت دیگر می‌رساند و چیزی حدود ۱۰۰ تا ۱۵۰ متر در زیر آب شنا می‌کرد.


خاطره ۸: خواهر شهید

مدت کمی از شهادت ابراهیم در عملیات والفجر هشت می‌گذشت، یک روز شهید مرتضی جاویدی به همراه خانواده و مرحوم مادرش به خانه پدری مان آمدند، حضور شهید جاویدی باعث تسکین و دلگرمی خانواده ما شده بود، پدر و مادرم خیلی خوشحال بودند و افتخار می‌کردند که فرزندشان همرزم چنین انسان مؤمن و شجاعی بوده است.شهید جاویدی از شجاعت شهید ابراهیم می‌گفت که او در گردان فجرتیپ المهدی(عج) یکی از نیروهای زبده محسوب می‌شد،  . 





 بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار

 فتح الله حسن زاده


فرزند حاجی خان

ولادت:20/6/1347 کوشک قاضی

شهادت: 8/11/1365 شلمچه

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی از زندگی نامه

شهید فتح الله حسن زاده فرزند مرحوم حاجی در تاریخ 20/6/1347 در روستای کوشک قاضی در خانواده‌ای مذهبی و متدین و علاقه مند به اهلبیت عصمت و طهارت دیده به جهان گشود و در دامان مادری پر عاطفه و مهربان و آغوش پدری متّعهد و زحمتکش پرورش یافت. فرزند کوچک خانواده بود و مورد علاقه برادران و خواهران قرار داشت.او که کشاورز زاده بود با عشق و علاقه فراوان ضمن خدمت به مردم روستا اعم از دوست و همسایه به کمک پدرمی‌شتافت و او را درامور کشاورزی یاری می‌رساند.از همان اوان کودکی پا به مسجد گذاشت و با فضای معنوی آنجا آشنا شد و ضمن اقامه گویی در جماعات و پذیرایی در مراسم به عنوان عضو اصلی و فعال کتابخانه مسجد جامع، تا پاسی از شب به امور فرهنگی به‌ویژه تشویق و ترغیب دوستان خود به کتاب‌خوانی و انس با کتاب می‌پرداخت. 

شهید حسن زاده دوران تحصیلات ابتدایی خود را دردبستان کوشک قاضی و دوران راهنمایی نیز در مدرسه شهید کریم صالحی گذراند و برای سطوح بالاتر به دبیرستان شهید آیت الله سعیدی شهرستان فسا عازم گردید. شهید به شدت عاشق امام خمینی (ره) بود به طوری که می‌گفت: امام قلب من است و مادر چشم من، بدون چشم می‌شود زندگی کرد ولی بدون قلب هرگز.

هنوز دانش‌آموز بود که حمله ناجوانمردانه رژیم بعث عراق به ایران آغاز گردید و او نیز همچون دیگر جوانان و نوجوانان کشور درس و تحصیل را رها کرد و با وجود اینکه دانش‌آموز مقطع دبیرستان بود پس از فرا گرفتن آموزش‌های نظامی بسیج در فسا و جهرم روانه جبهه‌های نبرد حق علیه باطل گردید و پس از دو مرحله اعزام به جبهه کردستان و جنوب، تاریخ 8/11/1365 در منطقه شلمچه به درجه رفیع شهادت رسید و در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد.روحش شاد، یادش گرامی پدر شهید، مرحوم حاجی خان در سال ۱۳۸٠ مصادف با ایام فاطمیه به لقاءالله پیوست و در دارالرحمه کوشک قاضی به خاک سپرده شد. 

شهید حسن زاده به  ثبت خاطرات و وقایع زندگی خود علاقه زیادی داشت. 


دست نوشته شهید در مورد مأموریت به کردستان

در تاریخ 6/3/1365 از شیراز به سمت مهاباد حرکت کردیم و فردای آن روز به مهاباد رسیدیم.از بین برادران اعزامی به همراه صادق بازیار (شهید) و محمد حسین جوکار برای مخابرات برگزیده شدیم و ابتدا به سمت تپه خرجو(پادگان خلیفان) حرکت کردیم و اقدام به سنگرسازی نمودیم و طولی نکشید که در شب 10/3/1365 در عملیات محدود شبانه شرکت کردم و در شب 11/3/1365 در کمین شبانه به سر بردم. 

 

غم‌انگیز ترین دست نوشته شهید

شهید حسن زاده غم‌انگیز ترین خاطرات خود را تشییع جنازه معلم شهید خود عبدالرسول صفری(صفوی) یاد می‌کند که در تاریخ 11/10/1365 با دوست خود محمد صادق بذرافشان (شهید) از روستا به شهر می‌آیند و به درب سپاه فسا مراجعه می‌کنند و از آنجا با پای پیاده به سمت گلزار شهدای روستای کوشک قاضی در پشتِ جنازه حرکت می‌کنند و شاهد به خاکسپاری پیکر معلم خود در ساعت 11:30 آن روز می‌باشد. (هم اینک معلم و شاگرد در محضر حق تعالی در کنار هم آرمیده‌اند). 


دست نوشته شهید قبل از اعزام به جبهه جنوب

در آغازین روز پنج شنبه 25/10/1365 به خداحافظی با اقوام و خویشان و خواهرانم پرداختم و سپس با دوستان خود (بازیار، عرفان) به بسیج رفته و از آنجا با اتوبوس به پادگان قدس آمدیم. پس از صرف ناهار برای خداحافظی با مردم شهر فسا در سطح شهر به مانور پرداختیم و از پادگان امام حسین (ع) به مقر صاحب الزمان(عج) شیراز اعزام شدیم و پس از دسته‌بندی، صبح روز جمعه 26/10/1365 به سمت اهواز حرکت کردیم و روز شنبه به پایگاه هوایی امیدیه رسیدیم، پس از دو روز توقف  برای سازماندهی مجدد روز بیست و نهم عازم اهواز شدیم و شبانه به پادگان شهید دستغیب وارد شدیم. همان شب خیمه زدیم و خوابیدیم، صبح روز بعد پس از دعای توسل و صرف صبحانه به گوش دادن سخنان بعضی مسئولین مشغول بودیم که اطراف پادگان بمباران شد.


آخرین دست نوشته شهید در 5/11/1365 ( شش روز قبل از شهادت) 

بعد از نماز و صبحانه در نمازخانه پادگان جمع شدیم و برادر مرتضی جاویدی (شهید) برای ما سخنرانی کرد، تجهیزات کامل را گرفتیم، چند روز قبل از حرکت به طرف خط مقدم دو نامه، یکی برای خانواده و پدر و مادرم و دیگری برای دوستم صادق بذرافشان(شهید) نوشته ام. 





نامه شهید به خانواده

                           بسم الله الرحمن الرحیم 

خدمت خانواده گرامیم، پدر، مادر و خواهرانم    سلام علیکم

امیدوارم که حالتان خوب باشد و هیچ ناراحتی نداشته باشید و همچون گل‌های بهاری شاد و خندان باشید و در زیر سایه امام عصر(عج) به زندگی شیرین خود ادامه دهید. پدر و مادر عزیزم اگر از حال و احوال فرزندتان خواسته باشید، الحمدلله سلامتی که یکی از نعمت‌های خاص خداوند می‌باشد برقرار است و هیچ ناراحتی ندارم، والدین مهربانم من در اطراف اهواز می‌باشم و چند روزی می‌خواهند به ما آموزش نظامی بدهند و چون به ما گفته‌اند که آدرس خودمان را ننویسیم، من هم آدرس نمی‌نویسم و شما هم جواب نامه را ندهید و ان شاءالله اگر در جایی مستقر شدیم برایتان نامه می‌نویسم و آدرس خودم را برایتان می‌نویسم، در ضمن من و برادر بازیار کنار همدیگر هستیم و از یکدیگر جدا نمی‌شویم و ان شاءالله که از حال ما ناراحت نشوید چون که جایمان بسیار خوب است و بار دیگر هم من به شما می‌گویم جواب نامه را ننویسید.در آخر از طرف من به تمام خواهرانم سلام برسانید و همچنین سلام تمام اقوام و همسایگان را برسانید، در ضمن نامه توسط خودم نوشته شده و دست خط خودم است.                                            30/10/1365  فتح الله حسن زاده


خاطرات

خاطره ۱: خواهر شهید

فتح الله به مریضی سختی دچار شد به طوری که از هر دو پا نا امید بود و رو به فلجی و با عصا راه می‌رفت. مادرم شفای او را از حضرت عباس (ع) گرفت و خوب شد و او را بیمه حضرت ابوالفضل (ع) کرد. در آخر هم مانند عباس بن علی (ع) به شهادت رسید به گونه ای که دست و پا و سر مبارک خود را در دشت شلمچه در نزد حضرت ابوالفضل(ع) به یادگار گذاشت. او همچنین از عظمت روحی شهید یاد می‌کند و می‌گوید: شهید فتح الله هر زمان وارد خانه ما می‌شد احساس می‌کردیم که بزرگ محله به منزل ما آمده و لذا احترام خاصی برای او قائل بودیم. 


خاطره ۲: یکی دیگر از خواهران شهید 

شهید فتح الله در سن ۱۸ سالگی در عملیات کربلای پنج به درجه رفیع شهادت رسید، اگرچه زندگی کوتاهی در این دنیا داشت اما زندگی جاودانه‌ای نصیبش شد که باعث افتخار ماست که عزیزترین کس خود را در راه خدا تقدیم کردیم و مفتخریم که خانواده شهید هستیم چون که شهادت نصیب همه کس نمی‌شود. 

بله هرکس لیاقت داشته باشد مورد لطف خدا قرار می‌گیرد، شهید فتح الله از همان کودکی علاقه شدیدی به مسجد و نماز جماعت و روحانیت داشت، اهمیت زیادی به تمیزی و شستشوی فرش‌های مسجد داشت، در ماه مبارک  رمضان و محرم که روحانی برای مسجد می‌آمد همیشه همراه آن‌ها بود، اگر چیزی لازم داشتند فوری به منزل می‌آمد و برایشان آماده می‌کرد.از سن ده سالگی با چند نفر از دوستانش کتابخانه مسجد را اداره می‌کردند، همیشه قدردان زحمات پدر و مادرم بود، هیچ موقع بهانه لباس یا کفش نمی‌گرفت، هروقت بیکار بود در کنار پدرم در مزرعه کار می کرد و عصای دست مرحوم پدرم بود. شهید فتح الله سه دوست قدیمی: (محمد نبی بازیاری، محمد صادق بذرافشان، باقر رجایی) داشت که همیشه با هم بودند و هر چهار دوست در جبهه شهید و در کنار هم به خاک سپرده شدند.از همان اوایل انقلاب با وجودی که سنش کم بود ولی علاقه شدیدی به انقلاب و امام (ره) داشت. چون دو برادر بزرگ‌ترم در رژیم شاه فعالیت‌های سیاسی داشتند و در منزلمان کتاب‌های شهید مطهری، پیام‌های امام و دیگر کتاب‌های مذهبی بود و مادرم همچون طلا از آنهامحافظت می‌کرد تا مبادا به دست ضد انقلاب بیافتد یک روز که عوامل رژیم شاه به منزلمان ریختند و دنبال کتاب می‌گشتند مادرم آن‌هارا مخفی کرد و دست خالی برگشتند.زمانی که جنگ ایران و عراق شروع شد فتح الله مرتب حرفش این بود که اجازه بدهید بروم جبهه، سرانجام با اصرار زیاد، رضایت پدر و مادرم گرفت و به جبهه رفت، برای آخرین مرحله ای که می خواست به جبهه برود، هنگام خداحافظی  احساس کردم که این دفعه شهید خواهد شد، منتظر خبر او بودیم که چند شب بعد در خواب دیدم که سوار اسبی بود و آمد و گفت خواهر خدا حافظ، من دیگر رفتم و همان موقعی بود که شهید شده بود، هشتم بهمن شهید شد، دوازدهم بهمن تشییع شد. 


خاطره ۳: مدیر دبیرستان شهید آیت الله سعیدی

شهید عزیز و گرامی فتح الله حسن زاده دارای سجایای اخلاقی و انسانی فراوان که نشانه یک انسان کامل است، بود، تقوی و ایمان او در حدی بود که برای تمام دانش آموزان حتی افرادی که از لحاظ سنی از او بزرگ‌تر بودند الگو بود، همیشه از انقلاب اسلامی و امام (ره) سخن می‌گفت و کمبودها را تحمل می‌کرد، در چهره نورانی او عشق به امام و انقلاب کاملاً مشخص بود. وی از بنیانگذاران  کلاس‌های قرآن در مدرسه بود و در نماز جماعت مدرسه حضوری فعال داشت، از هوش سرشاری برخوردار بود و با همکلاسی‌های خود فوق¬العاده مهربان و آن‌ها را در درس خواندن یاری می‌داد. 


خاطره ۴:حاج حیدر یوسف پور (فرمانده گردان فجر در دفاع مقدس) 

شهید بزرگوار فتح الله حسن زاده و محمد نبی بازیاری در سال ۱۳۶۵ عضو گردان فجر لشکر ۳۳ المهدی (عج)  بودند در گرماگرم نبرد عملیات کربلای پنج در منطقه شلمچه، دشمن بعثی برای چندمین بار بود که پاتک کرد، اما این بار شدیدتر و با تانک و نفرات بیشتر و حجم آتش سنگین‌تر، رزمندگان شجاع گردان فجر در خط مقدم آماده درگیری با بعثی‌ها بودند، شهید حسن زاده و شهید بازیاری در یک سنگر قرار داشتند، پس از لحظاتی که درگیری شروع شد خمپاره‌ای به داخل سنگر این دو عزیز اصابت کرد و به طرز دل‌خراشی به شهادت رسیدند، من با یکی از نیروها صحبت کردم و تأکید داشتم که به هر روشی هست پیکرهای مطهر این دو شهید شناسایی و به عقب جبهه منتقل شود. روحشان شاد و یادشان گرامی                                 

قسمتی از مصاحبه با مادر شهید

لطفاً خودتان را معرفی کنید؟ 

عشرت صولتی فرزند غلامحسین، نام مادر صغری، ۸۵ ساله، متولد روستای کوشک قاضی

وقتی شهید فتح الله دنیا آمد اسمش کی انتخاب کرد؟ 

پدرش اسمش انتخاب کرد

یادتان هست چه کسی اذان و اقامه در گوشش خواند؟ 

مرحوم آقای ارسنجانی 

از کودکی شهید فتح الله بگویید؟ 

بچه خیلی خوبی بود، هفت ساله بود که تب و لرزشدیدی کرد و حصبه گرفت، برای درمان مدت یکسال به شیراز می‌بردمش، اوایل انقلاب بود، یکسال عصا به دست شد، بعد رفت مدرسه، اهل نماز و عبادت بود، معلمش او را خیلی دوست داشت، دلسوز و مهربان بود، در اوایل انقلاب که نفت جیره بندی بود کمک می‌کرد به مردم در رساندن نفت به منزلشان. 

شهید فتح الله نماز کی یاد گرفت؟ 

از کوچکی یاد گرفت، باباش می‌بردش مسجد، هفت سالگی نماز کامل می‌خواند، عکسش گرفتند، تشویقش کردند، برادرش از تهران کتاب برای مسجد می‌فرستاد، سر و کار او با مسجد بود.

جبهه می خواست برود از شما اجازه گرفت؟ 

بله، از پدرش هم همین طور، پدرش ابتدا مخالفت کرد ولی شهید فتح الله گفت اگر درسم را بخوانم و قبول شوم می روم که پدرش بعد اجازه داد و رفت. 



چند مرحله به جبهه رفت؟ 

دو مرحله، یکی در کردستان که چند ماه آنجا بود، مرحله دوم هم به اهواز که پس از پانزده روز شهید شد، آموزشی هم در پادگان  فسا و جهرم گذراند. 

آخرین باری که با شما خداحافظی کرد یادتان هست؟ 

صبح بود رفت شهر فسا و برگشت، رفت منزل خواهرش خداحافظی کرد، عصر هم آمد و گفت مادر می‌خواهم بروم، با صادق بازیاری رفت، هر دو هم شهید شدند، رفتیم سپاه دیدن جنازه‌اش، خمپاره خورده بود،پیکرش پخش شده بود،حیاط منزلمان پر شده بود از اقوام و اهالی روستا، پدرش گفت فتح الله امانتی بوده دست ما، خدا خودش تحویل گرفته، شهید که گریه ندارد، به من دلداری می‌داد، به اقوام و مردم دلداری می‌داد.













 بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید  بزرگوار 

کرامت الله حسین زادگان


فرزند محمد صادق                     

ولادت: 5/1/1333 کوشک قاضی

شهادت: 3/7/1361 کوشک

مزار: گلزار شهدای فسا


 پرتوی از زندگی نامه

بی‌تردید شهید کرامت الله حسین زادگان ستاره‌ای بود که در مدت حیات خویش درخشید ودرروشنایی،همچون آذرخش درافشانی کرد و سرانجام به آذرخش کربلای امام حسین(ع) پیوست.او گلی بود که در باران خون شکفت و مسافری خسته بود که در جان و دل شوق وصل به حریم حقیقت و چشم به مراتب والای عروج و معنویت داشت. وی با قامتی چون سرو و با چهره‌ای بس افروخته و با پیکری غرق در خون و عشق همچون شقایقی که از عطش نسیم و شبنم به آتش درافتاده باشد راهی منزلگاه حقیقی و جایگاه ملاقات معبود گردید و با عروج روحانی‌اش به ملکوت به دل‌های آشنا سوره‌های قرآن را نگاشت و آیات الهی را حک ساخت. شهید حسین زادگان یار محرومان و مرد عمل و کار بود، او پرورش یافته مکتب امام حسین (ع)  و با تمام وجود به اهل بیت عصمت و طهارت(ع)عشق می‌ورزید، و اکنون گوشه‌ای از زندگانی این شهید را تقدیم می‌کنیم: 

شهید کرامت الله حسین زادگان فرزند مرحوم محمد صادق و مرحومه طلعت فاضلی در پنجم فروردین ۱۳۳۳ در خانواده‌ای مذهبی و متدین و علاقه مند به روحانیت در منزلی محقر در روستای کوشک قاضی دیده به جهان گشود و در دامان مادری متّدین طبق آموزه‌های دینی پرورش یافت. فرزند دوم خانواده بود و خداوند یک برادر و دو خواهر دیگر به آن‌ها اعطا کرده بود. شهید دوره دبستان را در مدرسه مهذب زادگاهش پشت سر گذاشت، سپس دوران دبیرستان را در مدرسه شهید بهشتی(ذوالقدر) ادامه داد. کرامت الله از کودکی با برادرش مرحوم ایوب  به مسجد و مجالس دینی می‌رفت.

کلاس نهم با خانواده به شهرستان فسا نقل مکان کرد، در تمام دوران دبیرستان در اوقات فراغت مخصوصاً در تابستان به کارگری مشغول بود، او در کوره‌های آجرپزی درگرمای تابستان کار می‌کرد تا کمکی برای پدر و برادرش باشد و از این طریق مانعی برای ادامه تحصیل پیش نیاید. پس از گذراندن دوران تحصیل موفق به اخذ مدرک دیپلم شد، پس از مشورت با برادران مؤمن و مسجدی و روحانیون و تحقیق فراوان  در نیروی هوایی، رشته همافری استخدام و در تهران بیش از دو سال ادامه تحصیل داد. پس از اخذ درجه همافر سومی به همدان منتقل و در خط پروازی شروع به کار کرد در ایامی که در پایگاه هوایی همدان بود تصمیم به ازدواج گرفت، مراسم عروسی‌اش در سال ۱۳۵۶ به گونه‌ای بود که تا آن زمان همانند آن کمتر کسی دیده و یا شنیده بود، در شب میلاد حضرت زهرا سلام الله علیها، با پخش مولودی به وسیله بلندگو و دعوت از دوستان و برادران مذهبی مخصوصاً محله مسجد الزهرای فسا یک مراسم صد در صد مذهبی بر پا کرد تا از این طریق مشت محکمی به دهان طاغوتیان زده و تضعیف رژیم ننگین پهلوی و هوادارانش نماید، بعد ازدوسال خدمت درپایگاه همدان به پایگاه هوایی بوشهر انتقال داده شد.این ایام مصادف شد با جریانات انقلابی قم و شهادت تعدادی از برادران اهل علم که باعث حرکت انقلابی مردم ایران شدند، شهید کرامت الله هم در پایگاه هوایی بوشهر راهش را ادامه داد اما با یک علاقه شدیدترگمشده خود را کم کم پیدا کرد و با تماس مستقیم و مخفیانه‌ای که با روحانیت به‌ویژه مرحوم آیت الله ارسنجانی(امام جمعه سابق فسا)  داشت با برادران، شب نامه و نوار سخنرانی مانند نوار شهید محراب آیة الله دستغیب به داخل پایگاه بوشهر برده و کم کم توانست کارکنان پایگاه را آماده یک انقلاب درونی کند، در این ایام همافران و کارکنان نیروی هوایی بیش از پیش همبستگی خود را به مردم و امام خمینی(ره) اعلام کردند و شهید حسین زادگان با یک حرکت حساب شده و عشق به شهادت با همکاران خود، همه دست به دست یکدیگر و  به طور واضح و آشکار شعار:ما همه سرباز تو ایم خمینی، گوش به فرمان تو ایم خمینی را سر دادند و در دستی پرچم و در دستی بلندگو در حالی که تعداد زیادی از پرسنل نیروی هوایی را هدایت می‌کرد شعار می‌داد و از پایگاه  به طرف شهر بوشهر روانه شدند، سربازان گارد شاهنشاهی آنها را زیر نظر داشتند و افراد ساواک از آ‌ن‌ها فیلم برداری می‌کردند، در یکی از میدان‌های شهر بوشهر جلوی عکس امام امت (ره) رژه رفتند و پشتیبانی مجدد خود را به اسلام و انقلاب اسلامی اعلام کردند، او در طول مبارزات شب و روز نداشت.با گروه ضربتی که از بین همکاران تشکیل داده بود، شب تا صبح از پایگاه حفاظت می‌کرد،این عمل شهید حسین زادگان مورد استقبال سپاه پاسداران بوشهر قرار گرفته بود و او را برادر واقعی خود و نیروی فعال و کارآمد در پایگاه هوایی می‌دیدند. شهید کرامت الله علاوه بر فعالیت‌های انقلابی به فکر محرومین و مستضعفین هم بود، هر روز غذاهای اضافی در پایگاه هوایی بوشهر جمع آوری می‌کرد و با وسیله خودش و با کمک چند نفر از پرسنل پایگاه به اطراف بوشهر می‌برد و در بین نیازمندان تقسیم می‌کرد. با شروع جنگ تحمیلی شهید حسین زادگان حال و هوایی دیگر داشت، به عنوان دیدار با رزمندگان و بازدید از جبهه‌های حق علیه باطل عازم منطقه عملیاتی جنوب گردید، چند روزی در کنار رزمندگان و از هم‌نشینی با آنان لذت برد و سپس به پایگاه برگشت، پس از مدت کمی با اصرار زیاد و داوطلبانه به پایگاه امیدیه اعزام شد و از آنجا به عنوان فرمانده گروهان ضربتی که از بین داوطلبان نیروی هوایی تشکیل داده بود به منطقه عملیاتی کوشک اعزام شد.شهید حسین زادگان در جبهه کوشک به یکی از بستگانش می‌گوید: بنویس به فسا که کرامت شهید می‌شود و دیگر نمی‌آید، بیش از چند روز از این صحبت نگذشته بود که به وسیله انفجار مین در تاریخ 3/7/1361 به شهادت رسید، بیش از نیم ساعت از لحظه انفجار، دعا و شهادتین و آیات قرآن را تلاوت و  یا مهدی ادرکنی می‌گفت و همچنان شمعی سوخت و خاموش شد. روحش شاد، یادش گرامی و راهش پررهرو باد.                                      

وصیت نامه                         

بنام خدا،مرگ شرافتمندانه را از زندگی ننگین ترجیح می‌دهم. امام حسین (ع)

ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیا عند ربهم یرزقون.

سلام بر ابر مرد جهان اسلام، خمینی کبیر که ما را از ظلمت طاغوت به نور الهی رهبری فرمودند. سلام بر شهیدان به خون خفته و به حق پیوسته که با ایثار خون و جان خویش در طبق اخلاص گذاشتند و فدای اسلام عزیز نمودند. سلام بر امت شهیدپرور که عزیزان دلبند خویش را فدای مکتبی که عزیزتر از عزیزانشان هست کردند و می‌کنند. امروز همه ما مسلمین اعم از برادران سنی و برادران شیعه بر ما واجب کفایی است که به ندای هل من ناصر ینصرنی امام بزرگوار لبیک گفته و با شعار پیش به سوی جبهه‌ها برای فتح کربلا حرکت کنیم تا از طریق کربلا به سوی قدس با تکبیر حرکت کنیم و اسرائیل غاصب را با زور بیرون کنیم و گوشمالی بدهیم که دیگر همچین خوابی نبیند. این جاست که مسلمین و مستضعفین با وحدت باید به پا خیزند و تار و پود سلطه‌گران تاریخ را به هم پیچند و ان شاءالله وعده خدا حق است که می‌فرماید: و نرید ان نمن علی الذین استضعفوا فی الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثین، که الحمد لله در ایران اسلامی ما امروز به ثبوت رسیده است.ای مسلمین جهان به فرماندهی حجت بن الحسن المهدی(عج) قدس در انتظار است،امروز کاخ سلطه‌گران متزلزل است، زمان مرگ جنایتکاران فرا رسیده است، ای امت با خون و جان و فرزند و مال و دارایی خدا داده به پیش، که والسابقون السابقون اولئک المقربون، مواظب باشیم از رزمندگان اسلام عقب نیفتیم، ساعتی با خود غفلت نکنیم که شیطان نفسانی در کالبدمان سنگر گرفته است، در نماز جمعه مخصوصاً شرکت فعال داشته باشیم که از سیاست دنیا آگاهی بیشتری پیدا کنیم. نماز را به جماعت اول وقت بخوانیم و گناهان را در جلوی چشم مجسم و خوبی‌های خود را فراموش کنیم، رابطه ما با قرآن، کتاب آسمانی نزدیک و در زندگی‌مان پیاده نماییم، برای خدا از پوشیدن بدنمان که خدا داده است هراسی نداشته باشیم، بلکه افتخاری بس بزرگ است که خداوند تبارک و تعالی این لیاقت را عنایت فرموده است.هدیه من به پدر و مادر بزرگوارم، برادر و خواهران عزیزم، همسر مهربانم و عزیز خدا داده‌ام فاطمه، و همه دوستان و قوم خویشان و نزدیکان این است که خدا را فراموش نکنید، با یاد خدا و برای خدا قدم بردارید و به پدر و مادر بزرگوارم که من به عنوان امانتی نزد آنها بودم سلام فراوان می‌رسانم و از این که نتوانستم حتی به اندازه یک لحظه زحمت پدر و بی‌خوابی مادرم را جبران کنم از خدا طلب مغفرت و آمرزش می‌کنم، از همسر عزیزم می‌خواهم همان طوری که با یاد فاطمه زهرا (س) نام فرزندم را فاطمه قرار دادم، او را فاطمه وار تربیت نماید تا بتواند در جمهوری اسلامی خدمتگذار واقعی باشد. از این که با تو وداع می‌گویم و به سوی خدا می‌روم افتخار کن.یگانه برادر بزرگوارم که در طول زندگی چون پروانه‌ای دلسوز به گرد من بعد از خدا پشتیبان و پشتکار بود سلام فراوان می‌رسانم، از خدای بزرگ طلب اجر می‌نمایم.به خواهران عزیزوگرامیم سلام فراوان می‌رسانم و از آنها می‌خواهم که گریه نکنند، اگر گریه‌ای دارند به یاد امام حسین (ع) و ائمه اطهار گریه کنند.ای رهروان راه سعادت و ای از طاغوت رسته‌ها، که خداوند بزرگ ومهربان بر شما منت نهاده است پشتیبان ولایت فقیه باشید و از امام امت    صد درصد برای رضای خدا پشتیبانی کنید، لحظه‌ای غفلت نکنید که زندگی-ریاست-مقام و... موقت است، سعی کنید تکلیف انجام دهید، چه کسی خوشش بیاید، چه کسی بدش بیاید.ای امت شهیدپرور همیشه در صحنه باشید، لحظه‌ای غفلت نکنید و به هیچ کس مطمئن نباشید، مگر امتحانش را پس داده باشد، همیشه به یاد خدا باشید و همیشه به هوش و به گوش باشید که کلام گهربار امام بشنوید و عمل کنید. شعارهایمان عمل کنیم. در آخر مقداری دارایی و زندگی و هر چیزی که خدا به من داده است با توجه به زن و فرزند و پدر و مادر برای امور جنگ یا بازسازی صرف شود. یاد شهید مظلوم بهشتی عزیز، معلم شهید رجایی، شهید باهنر، شهید قدوسی، فیلسوف شهید مطهری و کلاً تمام شهدای کربلاهای ایران را زنده نگه دارید و ادامه دهنده راهشان باشید.مطالعه کتاب‌های شهید مطهری فراموش نشود. خدمت برادران گروه ضربت اسلامی پایگاه بوشهر و برادران عزیز، سنگر را حفظ کنید و یاد شهید کللی و دیگر شهیدان عزیز را به خاطر داشته باشید. هرکدام از مسئولین پایگاه صحبت اسلامی کردند، سرا پا گوش و گرنه با برخوردی اسلامی و قاطع آن‌هارا تحویل مقام صالحه از طریق قانون بدهید، با ارگان‌های اسلامی و سایر ارگان‌های در خط ، طبق گذشته هماهنگ و هم صدا باشید. در پایان از پدر و مادر بزرگوارم، برادر و خواهران محترم، اقوام عزیز و دوستان و سروران گرامی و کلیه پرسنل پایگاه که با ما در ارتباط بودند حلالیت می‌طلبم و با بزرگواریشان مرا عفو نمایند، هیأت پیروان ولایت فقیه ان شاءالله به جلسات ادامه دهند و دعای توسل را با یاد رزمندگان اسلام و شهدای به خون غلطیده و به حق پیوسته باشند، از همگی التماس دعا دارم، بعد از نماز، دعای همیشگی فراموش نشود، خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار، از عمر ما بکاه و به عمر او بیفزا.وصیت من به پدر که اگر من شهید شدم بگو تو با مادرم طلب نماید سلامت رهبرم. گریه مکن مادر من، نزد خدا می‌رویم، سوی منا می‌رویم، بهر دیار عشق او به کربلا می‌رویم، متذکر می‌شوم به همه مسئولین که مواظب اوضاع باشند.کرامت الله حسین زادگان 11/6/1361


خاطرات شهید                                               

خاطره ۱: حاج اسماعیل بازیاری (پسرخاله شهید) 

پدر شهید ، مرحوم محمد صادق فردی زحمتکش و متّدین و کارگر کارخانه قند فسا بود، در سرمای زمستان و گرمای تابستان از کوشک قاضی تا کارخانه قند فسا پیاده می‌رفت و پیاده با جسمی خسته به منزل بر می‌گشت. سالها به همین منوال گذشت تا بازنشسته شد، به مساجد روستا از پول زحمت کشیده کمک می‌کرد. شهید کرامت زیر نظر پدرش و به ویژه برادرش مرحوم ایوب  رشد معنوی داشت، مرحوم ایوب فردی متدین و انقلابی بود و تمام تلاش خود را برای تربیت برادرش گذاشت و از هیچ چیزی دریغ نمی‌کرد. 

پس از این که به واسطه شغلش در کارخانه قند منزلش را به فسا انتقال داد، شهید کرامت الله را هم با خودش به شهرستان فسا برد، در زمینه رشد معنوی کرامت حساس بود، شهید زیر نظر برادرش در مسجد الزهرای(ع) فسا با روحانیون خصوصاً مرحوم آیت الله ارسنجانی و در مجالس احکام و قرآن حضور فعال داشت، زمانی که شهید کرامت در پایگاه بوشهر بود همچنان با برادرش در ارتباط بود و او را راهنمایی می‌کرد و از دور مراقبش بود.                                                                      

خاطره ۲:حاج اسماعیل بازیاری(پسرخاله شهید) 

این فرزند شهید است

خداوند به شهید کرامت الله فرزند دختری إعطا کرد، اسمش را فاطمه گذاشتند، شهید  بارها در بین کارکنان پایگاه هوایی بوشهر دخترش را روی دست بلند می‌کرد و می‌گفت: این فاطمه فرزند شهید است، و سرانجام فاطمه دوساله، فرزند شهید شد.                                 


خاطره ۳: حاج اسماعیل بازیاری(پسرخاله شهید) 

عدالت در نزاع 

یک روز از مدرسه که تعطیل شده بودم، بین راه با یکی از همکلاسی‌هایم دعوا کردم و من یک تو گوشی به رفیقم زدم، در بین راه شهید کرامت را دیدم، با خودم گفتم الان از من طرفداری می‌کند، به من و رفیقم گفت: بایستید، یک بازجویی مختصری کرد، از پشت، دست مرا گرفت و به رفیقم گفت:حالا همانطور که به تو زده، یک تو گوشی بهش بزن سپس گفت: حالا یکی خوردی و یکی زدی، الان با هم آشتی کنید و نهایتاً صورت همدیگر را بوسیدیم و آشتی کردیم.                                                   


خاطره ۴: همکار و همرزم شهید

سال ۱۳۵۴ من کلاس دوازدهم بودم شهید کرامت الله دیدم که از پشت پنجره کلاس با معلم زبان، انگلیسی صحبت می‌کرد، بعداً معلم زبان گفت که ایشان آقای حسین زادگان، می‌گوید من همافر و متخصص هواپیما هستم، از آنجا من تشویق شدم که به نیروی هوایی یعنی همافری بروم و همکار شهید کرامت شوم، او کروچیف هواپیما بود و من هم مسئول هواپیما شدم.در زمان انقلاب با هدایت ایشان کارکنان پایگاه در شهر بوشهر جلوی عکس امام (ره) رژه رفتند و اعلام وفاداری کردند، در شب ۲۲ بهمن سال ۱۳۵۷ شهید حسین زادگان در پایگاه هوایی بوشهر با مدیریتی که داشت با بچه‌های هوابرد شیراز صحبت کردوآن‌هاتسلیم شدند و با همکاری همدیگر و فرمانده پایگاه، نیروهای هوابرد را با یک هواپیمای C -130 به شیراز انتقال دادیم. در زمان انقلاب شهید کرامت یک گروه ضربت تشکیل داده بود و مسئول حفاظت پایگاه به عهده داشت و در زمان جنگ تحمیلی با همین یگان ضربت که از داوطلبان نیروی هوایی بود و خودش فرمانده و مسئول آموزش آن‌ها بود به جبهه جنوب عازم شد. او واقعا انقلابی، نترس و شجاع بود. همه پرسنل پایگاه با دیده احترام به او نگاه می کردند. مدتی در منطقه عملیاتی کوشک از مرزهای میهن اسلامی حراست کرد که در حادثه انفجار مین به درجه شهادت رسید. 

                                          هو الجمیل 

                             در زندگی شهدا مرگ وجود ندارد

بحث شهادت اگر چه به جنگ مرتبط می‌شود ولی باطناً و اصالتاً کاری به جنگ ندارد و نوعی زندگی برتر به حساب می‌آید. کسانی که شهید زندگی می‌کنند آرام‌ترین و لذتبخش ترین زندگی را دارند و قضیه مرگ که برای همه انسان‌ها غمناک‌ترین لحظه زندگی است برای آن‌ها حل شده است. کسانی که با تأسی به سیره ائمه معصومین و انبیا و اولیاء و شهدا، مثل شهیدان و در خط آنها زندگی می‌کنند با مرگ به عنوان یک حقیقت زیبا و حتمی کنار آمده‌اند و در زندگی آن‌هامرگی وجود ندارد که از آن بترسند. کسی که شهید زندگی می‌کند زیر بار هیچ قدرتی نمی‌رود و به هیچ بالادستی باج نمی‌دهد و از هیچ زیردستی باج نمی‌گیرد هیچ حقی را باطل نمی‌کند و هیچ باطلی را حق جلوه نمی‌دهد و اکثر مردم ما به برکت آموزه‌های عاشورا چنین روحیه‌ای دارند و شهید زندگی می‌کنند. کسی که شهید زندگی می‌کند حتی زیر بار تمایلات نفسانی خویش نمی‌رود و عزت خود را به ذلت اطاعت از نفس امّاره نمی‌فروشد و تمام لحظه‌های زندگی‌اش آکنده از عطر شهادت و معنویت و ولایت و قداست است و هرگونه که زندگی کند یا بمیرد شهید است. کسی که شهید زندگی می‌کند حاضر است در هر زمان و مکان از حق و حقیقت و حقوق مردم دفاع کند و به یاری مظلومین بشتابد و خود را به هر آب و آتشی بزند و در برابر ظلم‌ها و تجاوزها بی‌تفاوت نباشد و شهدای ما چنین بودند. یعنی قبل از شهادت جسمانی به معنای شهادت روحانی رسیده بودند و به محض این که هم‌وطنان مرزنشین آنها مورد ظلم و ستم رژیم اشغالگر بعث عراق قرار گرفتند مردانه به سوی جبهه‌ها شتافتند و به دشمنان ایران و اسلام درسی دادند که تمام جهانیان از قدرت و غیرت آن‌ها  حیرت به دندان گرفتند. عاملی که آن ها را به جبهه برد چیزی نبود جز داشتن روحیه شهید زیستن و چیزی که دشمنان قسم خورده ما از آن‌هامی‌ترسند و در پی نابودی آن هستند همین روحیه است. دشمنان با خرج کردن میلیاردها دلار می‌خواهند تا پدیده” شهید زندگی کردن”از بین برود ولی خودشان هم می‌دانند مشت به سندان می‌کوبند و این هرگز اتفاق نمی‌افتد. والسلام/ خادم الشهدا


 بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

وحید حافظی پور


فرزند یدالله

ولادت:  1/5/1349 فسا

شهادت:4/10/1365 شلمچه

مزار: گلزار شهدای فسا

  

 پرتوی از زندگی نامه

شهید وحید حافظی پور در یکم مرداد ماه ۱۳۴۹ در شهرستان فسا به دنیا آمد و در دامان مادری مهربان و دلسوز و پدری زحمتکش پرورش یافت.دستهای پر عطوفت خانواده او را از همان اوان کودکی به آغوش مسجد سپرد تا با صدای گرم خود، گلدسته‌ها را با آوای اذان بنوازد. 

شهید وحید در سن هفت سالگی به مدرسه رفت و دوران ابتدایی و راهنمایی را با موفقیت به پایان رسانید. در اواسط جنگ تحمیلی سال دوم دبیرستان بود که برای فراگرفتن آموزش‌های نظامی بسیج اعزام شد و سپس  به جبهه رفت و درس و مدرسه را به بعد موکول کرد. شهید وحید حافظی پور مدت ها در گردان فجر لشکر ۳۳ المهدی(عج) حضور داشت. آخرین عملیاتی که در آن شرکت کرد در کربلای چهار منطقه شلمچه(ام الرصاص) همراه با شهید مجتبی عبداللهی بود، شهید حافظی پور در آن عملیات مفقودالاثر گردید و جسد مطهرش پس از هشت سال در سال ۱۳۷۴ پس از تفحص تشییع گردید و در گلزار شهدای شهرستان فسا به خاک سپرده شد.

 یکی از هم‌رزمانش(آزاده ابراهیم تولایی نژاد) در عملیات کربلای چهار، نحوه شهادت وحید را اینگونه بیان می‌کند: در شب عملیات کربلای چهار درگیری سخت وشدیدی با عراقی ها  داشتیم، صبح فردای عملیات کم کم هوا روشن شد، از بین غواص‌ها ی گروهان هفتاد نفری گردان فجر لشکر ۳۳ المهدی(عج) فقط ده نفر زنده مانده بودند و از بین نیروهای تک ور که با قایق خودشان را به آن‌سوی اروند رسانده بودند به علت شدت درگیری هم حدود دوازده نفر سالم بودند که وحید جزو آن‌ها بود.

درحال حرکت در خط درگیری بودم که در همین حین شهید وحید را دیدم که در یک کانال کم عمق روبروی عراقی ها موضع گرفته بود، اوعلیرغم سن کم، جوان رعنا، رشید و شجاعی بود.یادم هست بادگیری به رنگ آبی به تن داشت، در چهره وحید که نگاه  کردم آرامش عجیبی وجود داشت، نه از ترس خبری بود و نه از دلهره، به او گفتم: اوضاع چطور است؟ شهید وحید گفت: مشکلی نیست، آماده می‌شویم که پاتک عراقی ها را دفع کنیم، هوا که روشن شد عراقیها با حجم آتش زیاد پاتک را شروع کردند، شهید وحید همراه با تعداد اندک نیروهای شهید مجتبی عبداللهی تا لحظه آخر مقاومت کردند و مظلومانه از فاصله نزدیک با تیربار عراقی ها به شهادت رسید. روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد. 


قسمتی از وصیت نامه

بارالها، پروردگارا آنان که قوه ادراکشان را به کار می‌اندازند و حقایق امور را درک می‌کنند حلاوت مناجات شیرین ذکرت و دیدن جمالت را به آنان بچشان. مادرم افتخار کن که فرزندت سرباز خداوند شد و برای دفاع از اسلام از جان خود گذشت و شما در روز قیامت در برابر پروردگار شرمنده و خجل زده نیستید، هم اکنون سرت را بالا بگیر و با صدای بلند فریاد بزن من فرزندم را به خاطر دفاع از امام حسین(ع) به کربلا فرستادم، خدایا تو شاهد باش که من از امانت تو به خوبی مواظبت کردم. اگر شهید شدم در شهادتم صبر کنید که خداوند اجر عظیمی به صابران می‌دهد. 

خواهرانم، شما را سفارش می‌کنم که الگویتان را حضرت فاطمه(س) قرار دهید تا زیان کرده نباشید، با حجاب و پوشش اسلامی سعی کنید ادامه دهنده راه شهیدان باشید، برای زن حجاب ارزش و کرامت به همراه می‌آورد، زینب گونه پیام‌رسان خون شهید باشید.

برادرم می دانم در راهی قرارگرفته‌ای که سعادت در آن موج می‌زند، پاسدار اسلام که به راستی نگهبان ارزش‌های والا در جمهوری اسلامی است. خدایا در پایان، جمله‌ای از شهادت می‌گویم که در عصر شهادت، مردن در بستر چقدر نامطلوب است، در عصر امام عدل شهادت چقدر زیباست آنجا که فرمانده کل قوایش ولایت فقیه باشد. والسلام


خاطرات

خاطره ۱: پدر شهید

زمانی که وحید به جبهه رفت با بی‌قراری مادرش رو‌به‌رو شدم، تصمیم گرفتم که برای بازگرداندن وحید به اهواز بروم و او را از جبهه رفتن منصرف کنم، اولین روزی که از طریق دبیرستان ذوالقدر به جبهه رفتم در ۳۵ کیلومتری اهواز پس از یک هفته او را پیدا کردم، زمانی که او را دیدم، رو به من کرد و گفت: پدر جان شما به فسا برگردید، من همین جا می‌مانم، در خانه ما، سه تا مرد هست ما باید حداقل دو نفرمان در جبهه باشیم. 

این حرف بچه شانزده ساله به قول معروف مرا از خواب غفلت بیدار کرد. با این حال هر دو نفرمان به فسا آمدیم. شهید وحید  با مادرش طوری صحبت کرد که مادرش شخصاً ساک آن شهید را بست و او را با شهید جاویدی راهی جبهه کرد و برای خانواده ما سربلندی و سرفرازی به ارمغان آورد. 




خاطره ۲: مادر شهید

همیشه منتظرم که پنج شنبه‌ها فرا رسد و به آنجایی که دوست دارم  بروم، آنجایی که همیشه به من آرامش می‌دهد، در گلزار شهدا در کنار شهیدان پاک خدا، یک روز مثل همیشه شب جمعه به گلزار شهدا رفتم جایی که آرزوی همه مردم است، بر سر قبر وحید نشسته بودم که خواهری آمد در کنارم نشست بعد از قرائت فاتحه رو به من گفت: مادر، از کجا می‌دانی که این مزارِ فرزند شماست؟ شاید فرزندت زنده باشد. این را گفت و رفت، با خودم زیاد فکر کردم و گفتم شاید درست می‌گوید. همان شب وحید را در خواب دیدم  گفت: مادر، من خودم هستم و خیلی دلم برای شما تنگ شده است و صورتش را روی صورتم گذاشت و گفت: مادر،صلوات بر محمد و آل محمد بفرست.آن شب، پسرم عزیزم وحید خیلی نورانی شده بود، او شبیه یک رزمنده بسیجی بود،مثل زمانی که می خواست به جبهه برود، لحظاتی بعد نوری آمد و وحید به من گفت:خوب نگاهم کن، دیدی  خودم هستم و از نظرم غائب شد، دیگر از آن پس، قلبم آرام شد و مطمئن هستم که آن قبر، متعلق به پسرم  هست،همان وحید شهیدم.    






===================

بنام خدا ،با سلام و عرض ادب

از  مخاطبین و خوانندگان عزیز خواهشمندیم 

هرگونه تصحیح ، تکمیل، خاطره ، نوشته و عکسی از این شهدای عزیز دارید

از طریق ایتای 09176112253 یا ایمیل زیر ارسال فرمائید 

تا با نام خودتان در سایت گذاشته شود.

والسلام - انتشارات هدهد - محمد حسین صادقی

 holyloveandlife@gmail.com

======================







بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار عباس حیدری


فرزند کرمعلی

ولادت:  2/2/1315 کوشک قاضی

شهادت:  3/4/1367 فسا

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی از زندگی نامه

شهید عباس حیدری فرزند مرحوم کرمعلی در دوم اردیبهشت ماه ۱۳۱۵ در خانواده‌ای مذهبی در روستای کوشک قاضی دیده به جهان گشود.از کودکی با ارزش‌های دینی واخلاقی پرورش یافت و روحیه سختکوش و مسئولیت پذیر داشت. در سال ۱۳۴٠ به استخدام اداره راه و ترابری فسا در آمد و به عنوان راننده گریدر و لودر مشغول به کار شد، با مهارت و تعهد خود در پروژه‌های عمرانی منطقه نقش به سزایی ایفا کرد. پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی و آغاز جنگ تحمیلی، شهید حیدری با احساس وظیفه دینی و ملی، بارها به عنوان راننده لودر و گریدر که به سنگرسازان بی سنگر شهرت داشتند، داوطلبانه به جبهه‌های حق علیه باطل اعزام شد، او با شجاعت و فداکاری در مناطق عملیاتی به ساخت سنگر و استحکامات برای رزمندگان پرداخت و در پشتیبانی از خط مقدم جبهه، نقش کلیدی داشت .شهید حیدری در اسفند ماه ۱۳۶۳به همراه شهید بزرگوار ناصر رحیم زاده در عملیات بدر حضور یافتند و در جریان عملیات مورد حمله شیمیایی رژیم بعث عراق قرار گرفتند. شهید حیدری و چند تن از هم‌رزمانش دچار عارضه شدید تنفسی شدند و پس از چهار سال تحمل درد و رنج ناشی از جراحات شیمیایی سرانجام در تاریخ سوم تیرماه ۱۳۶۷در بیمارستان فسا به درجه رفیع شهادت نائل آمد.پیکر مطهرش پس از تشییع توسط مردم قدرشناس در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد. شهید حیدری با ایثار و از خود گذشتگی، الگویی ماندگار از مقاومت و فداکاری برای نسلهای آینده به جا گذاشت. یاد و خاطره این قهرمان سنگر ساز بی سنگر که جان خود را در راه دفاع از میهن و ارزش‌های اسلامی فدا کرد، همواره در قلب مردم ایران جاودانه خواهد ماند. روحش شاد و یادش گرامی باد.   

------------------------------------------

لزوم تفحص در مورد انقلاب و دفاع مقدس

در تاریخ مبارزات و افتخارات مردم ایران دو اتفاق در تاریخ معاصر افتاد که تا ابد بر تارک فرهنگ و تاریخ و تمدن ما می‌درخشد و آیندگان به اهمیت آنها بیشتر از خود ما که به‌وجود آورندگان آن‌ها بودیم پی خواهند برد: یکی انقلاب اسلامی و دیگری دفاع مقدس. نظام ما ریشه در خون شهدا دارد و شهدا از یاد بعضی از مسئولین رفته‌اند. اما حقیقت این است که انقلاب و دفاع مقدس دو پدیده مردمی بودند و باید توسط مردم حفظ و حراست شوند.هیچ کس به درستی نمی‌داند که هزینه جنگ ما چقدر شد.هرچه شد می‌بایست حداقل یک هزارم آن هم خرج حفظ و حراست از ارزش‌ها و آثار و خاطرات رزمندگان و شهدا می‌شد که نشده است. قطعاً آیندگان به اهمیت آن پی خواهند برد و با توجه به ثروت سرشاری که مملکت ما دارد قسمت کوچکی از آن را صرف این کار خواهند کرد. اما یک اشکال بزرگ در آینده وجود دارد: کمبود یا فقدان منابع تحقیقاتی. تمام کسانی که در انقلاب و دفاع مقدس شرکت داشتند تا چند دهه دیگر از دنیا رفته‌اند.همان گونه که بسیاری از آنها تا کنون از دست داده‌ایم. پژوهشگران و نویسندگان و هنرمندان آینده، اگر بخواهند بر اساس حقایق مطلبی بنویسند و آثاری تولید کنند نیاز به منابع پژوهش دارند و کار ما بدون هیچ گونه حمایت دولتی،فعلاً تأمین نیازهای پژوهشگران آینده به حساب می‌آید. والسلام / خادم الشهدا

  بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

غلامعباس درستکار

فرزند عوض

ولادت: 1/6/1341  کوشک قاضی

شهادت:9/12/1362عملیات خیبر(جفیر) 

مزار: گلزار شهدای فسا


پرتوی از زندگی نامه

آنگاه که امام حسین(ع) در علقمه، دست برادر را از زمین بر می‌داشت و به صورت و چشم می‌مالید، از عشق او به عباس حکایت می‌کرد و با آن کار از آیندگان می خواست تا یاد و نام عباس او را زنده نگه دارند.

یکم شهریور ماه سال ۱۳۴۱در گرمای تابستان میان خانواده‌ای متدین در روستای کوشک قاضی وقتی کودکی چشم به جهان گشود، بی‌اختیار پدر، به یاد عباس بن علی (ع) و لب‌های تشنه او، لب‌های کودکش را بوسید و او را ”غلامعباس“ نامید. امیدش این بود که او بزرگ شود و روزی عَلم عباس را به دست گیرد و همچون او شیر مردی باشد که به صف روبهان زشت سیرت بزند و مکر و حیله آنها را به تباهی مبدل سازد.در کودکی او را به دوش می‌گرفت و در عزای حضرت عباس (ع) شرکت می‌کرد و با عشق به فرزند علی(ع) پرورشش می‌داد، وقتی به سن هفت سالگی رسید او را راهی دبستان مهذب زادگاهش کرد و پس از پایان دوره دبستان برای ادامه تحصیل  راهی مدرسه راهنمایی حکمت در شهرستان فسا شد و مدرک دیپلم خود را در دبیرستان شهید بهشتی(ذوالقدر) فسا اخذ نمود. شهید غلامعباس در کنار تحصیل از مطالعه کتاب‌های مذهبی و سیاسی نیز بهره می‌برد، آنگاه که نهضت اسلامی اوج گرفت، او نیز با شرکت در مجالس و سخنرانیها، فعالیت در مسجد الزهرای فسا، تظاهرات و راهپیمایهای مردمی با شور انقلابی حضور خود را ثبت نمود و با مشاهده پیروزی انقلاب سراسر وجودش را شادی و سرور فرا گرفت. برای حفاظت از دستاوردهای انقلاب در سال ۱۳۵۹ به استخدام سپاه پاسداران درآمد، مدتی محقق و در عقیدتی سیاسی در سپاه بود و زمانی به عنوان حسابدار انجام وظیفه می‌نمود، فرزند آخر خانواده بود و خداوند دو برادر و سه خواهر به آن‌هااعطاء کرده بود. در سال ۱۳۶۲ جهت فراگیری علوم دینی و حوزوی به دانشکده شهید محلاتی قم اعزام شد. از خصوصیات شهید درستکار، تواضع و ادب در مقابل مردم، فرمان‌برداری از پدر و مادر، احترام به برادران و خواهران خود و کم حرف بودن بود. در اسفند سال ۱۳۶۲ همزمان با عملیات خیبر به عنوان نیروی تبلیغی رزمی در این عملیات شرکت کرد و در منطقه جفیر بر اثر بمباران هواپیماهای بعثی به شهادت رسید. پیکر پاک و مطهرش پس از تشییع توسط مردم قدرشناس، در گلزار شهدای امامزاده حسن(ع) شهرستان فسا آرام گرفت. روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.(یک حجره در دانشکده شهید محلاتی قم به نام شهید غلامعباس درستکار نامگذاری شده است). 

پدر شهید، مرحوم حاج عوض  سال ١٣٧٠ در سفر زیارتی امام رضا(ع) بر اثر سانحه تصادف به رحمت خدا رفتند، مادر شهید، مرحومه حاجیه فاطمه اکرمی سال‌ ١٣٨٧ دارفانی را وداع گفتند و هر دو درکنار هم در قطعه والدین گلزار شهدای فسا آرمیده اند.                                    


 وصیت نامه 

به نام خدای یاری دهنده مستضعفان و در هم کوبنده ستمگران

(ولا تقولوا لمن یقتل فی سبیل الله اموات بل احیاء و لکن لا تشعرون) 

مپندارید آن‌ها که در راه خدا کشته می‌شوند مرده‌اند بلکه زنده‌اند ولی شما نمی‌فهمید. سلام بر رهبر عزیز انقلاب امام امت خمینی عزیز، سلام بر امت قهرمان و شهیدپرور ایران، سلام بر پدر، مادر، خواهر، برادر و دوستان. چون می‌خواهم به جبهه حق علیه باطل اعزام شوم و به خاطر این که وظیفه دینی خود می‌دانم چون سفارشی از طرف یکی از دوستان شهیدمان می‌باشد، لازم می‌دانم چند کلمه به عنوان وصیت نامه برای شما بنویسم، داشتم سوره محمد(ص) را می‌خواندم تا به این آیه از سوره رسیدم که می‌فرماید:

وَ لو یَشا ءالله لَا نْتَصَر مِنهُم ولکن لِیَبلُوَا بَعضَکم ببَعض والذین قتلوا  فی سبیل الله فلن یُضِل اعمالهم، اگر خدا می‌خواست خود از کافران انتقام می‌گرفت ولی این جنگ کفر و ایمان برای امتحان خلق به یکدیگر است. گفتم خدایا: تو کمک کن تا بتوانم این امتحان را به خوبی بدهم، خدایا چگونه می‌توانم ببینم که دوستانم یکی پس از دیگری به سوی تو می‌شتابند و من هنوز مانده‌ام.خدایا عظیمی ها، کاروان‌ها و رستم زاده ها رفتند، چگونه تحمل کنم، بار دیگر آیه‌ای در نظرم آمد که روزی یکی از دوستانم در مورد آن صحبت می‌کرد، اولین آیه از سوره عنکبوت بود که می‌فرماید: آیا مردم پنداشتند به صِرف این که گفتند ایمان آورده‌ایم رهایشان می‌کنیم و بر این دعوی هیچ امتحانشان نمی‌کنیم؟ هرگز چنین نیست، خدایا به این آیه که نگاه می‌کنم جانم می‌لرزد، امتحان، چه امتحان بزرگی، در این واقعیت خدا را شکر می‌کنم که توفیق رفتن به جبهه را پیدا کردم، خدایا کمک کن تا بتوانم این امتحان را به نحو احسن انجام دهم، خدایا ناراحتم به خاطر گناهانی که کرده‌ام، خدایا بارها گفته‌ام ”استغفرالله“، ولی خدایا از همین جا استغفار حقیقی می‌کنم استغفرالله ربی و اتوب علیه، خدایا شرمگین هستم که نتوانسته‌ام در این مدت زندگی، به اسلام عزیز خدمتی بکنم، امیدوارم بتوانم با شهادتم به اسلام خدمتی بکنم، خدایا تو می‌دانی تنها نیت و هدفم فقط برای توست، برای کمک به دینت و برای کمک به اسلام که تو خود حافظ آنی، خدایا خودت فرموده‌ای که اگر کسی دین مرا یاری کند، من او را یاری خواهم کرد، احسب الناس ان یترکوا ان یقولوا ءآمنا و هم لایفتنون، خدایا از تو می‌خواهم، زمانی که لیاقت و استعداد درک شهادت را پیدا کردم آن وقت زمان شهید شدن من باشد. این سفارش حقیر را فراموش نکنید، دست از امام امت برندارید و بدانید  که همه در امتحانی بزرگ قرار گرفته‌اید و روز قیامت روز حسابرسی است. از تمام شما می‌خواهم که اگر ناراحتی و بدی از من سرزده است مرا ببخشید و این سفارش به برادرم، خواهرم، پدرم و مادرم می‌کنم که برای من گریه نکنید و اجر خود را از دست ندهید. کاری نکنید که خدا از شما ناراضی شود و تنها رضای خدا را در نظر داشته باشید.”من طلبنی وجدنی و من وجدنی عرفنی و من عرفنی احبنی و من احبنی عشقنی و من عشقنی  عشقته ومن عشقته  قتلته  و من قتلته فعلی دیته و من علی دیته فانا دیته“ هرکس مرا بجوید خواهد یافت، و هرکس یافت خواهد شناخت، و هرکس که مرا شناخت عاشقم خواهد شد و هر کس عاشقم شود عاشقش می‌شوم، و هر کس که من عاشقش شوم او را خواهم کشت و هر کس که من بکشم خون‌بهایش خواهم شد. 

                                                               والسلام   غلامعباس درستکار                                      

خاطرات 

خاطره ۱: مادر شهید

غلامعباس خیلی اهل عبادت بود، روزه مستحبی زیاد می‌گرفت و کاری به زمستان و تابستان نداشت، به پدر و مادر و همسایه‌ها احترام می‌گذاشت. همیشه به من می‌گفت وقتی شهید شدم زیاد گریه و زاری نکن و فقط خدا را شکر کن، وقتی او شهید شد فقط خدا را شکر کردم که فرزندم در راه دین و میهن شهید شد. 

 خاطره ۲: خواهر شهید                                  

همسرم معلول بود و خودم او نگهداری می‌کردم و خیلی برایش ناراحت بودم و غصه می‌خوردم ، غلامعباس همیشه به من کمک می‌کرد و می‌گفت شما داری برای همسرت زحمت می‌کشی و خداوند اجر بزرگی به شما خواهد داد، روزی که می‌خواست به جبهه برود به خانه ما آمد تا خداحافظی کند اما نگفت که به جبهه می‌رود بلکه گفت به دانشکده در قم می‌رود و از من پرسید که چیزی لازم دارم یا نه؟ جواب دادم فقط سلامتیت می‌خواهم، با من خداحافظی کرد و بچه‌هایم را یکی یکی بوسید و رفت.                                                                

خاطره ۳: خواهر شهید/خواب

سه شب بعد از مراسم تشییع برادرم ، او را در خواب دیدم، به من گفت: روز آخر که با شما خداحافظی کردم چون دیدم خیلی ناراحتی، نگفتم که به جبهه می‌روم، بگو ببینم وقتی من شهید شدم شما چکار کردی؟ گفتم: خیلی گریه و زاری کردم و خیلی خودم را زدم، گفت:نباید گریه می‌کردی با این کار فقط اجر خودت را از بین بردی، من خودم خواستم که شهید بشوم، این تقدیرم بود و خودم انتخابش کرده بودم. 


خاطره ۴: جعفرصادقی(دوست شهید) 

درسال ١٣۶١مجروح جنگی بودم و در بیمارستان شهید فقیهی(سعدی) شیراز بستری بودم،همزمان برادرم،پاسدار شهید محمد جواد صادقی در حین ماموریت سپاه به علت تصادف، پایش شکسته و در بیمارستان مسلمین شیراز بستری بود. چون ساعت ملاقاتی بیمارستانها یکی بود، برای خانواده و بستگان امکان نداشت که در دو بیمارستان ما را ملاقات کنند. شهید گرانقدر غلامعباس درستکار که از آشنایان خانوادگی، دوست و همکار برادرم محمد جواد بود، با دردسرهای فراوان من را از بیمارستان سعدی به بیمارستان مسلمین انتقال داد تا ضمن ادامه درمان ،من با برادرم در یک بیمارستان باشیم و هم مشکلی برای خانواده و ملاقات کنندگان ما نباشد. روحش شاد

خاطره ۵: جعفر صادقی(برادر دوست و همرزم شهید) 

شهید غلامعباس درستکار ،شهید محمد جواد صادقی، سردار حاج هادی حسن زاده از دوستان قدیمی، دوران نوجوانی و جوانی بودند، قبل از انقلاب اسلامی فعالیت های مذهبی و سیاسی ضد رژیم ستم شاهی داشتند، بعد از پیروزی انقلاب و تأسیس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی هر سه نفر به استخدام سپاه درآمدند و به فعالیت های انقلابی و خدمت به نظام جمهوری اسلامی پرداختند. بلحاظ علاقه شدیدی که هر سه نفر به کسب علوم دینی و حوزوی داشتند برای تحصیل در دانشکده شهید محلاتی جهت گذراندن دوره مربی عقیدتی سیاسی (نمایندگی ولی فقیه) ثبت نام و پس از گذراندن آزمونهای مربوطه و قبولی در دوره، ورودی اول برادر حسن زاده، ورودی دوم شهید صادقی، ورودی سوم شهید درستکار اعزام و شروع به تحصیل نمودند،

 در سال ١٣۶٢هر سه نفر به اتفاق تعداد دیگری از دانشجویان آن دانشکده بصورت داوطلبانه و بعنوان نیروی رزمی تبلیغی و آموزش عقیدتی سنگر به سنگر رزمندگان به جبهه خوزستان اعزام و به تیپ ٣٣ المهدی (عج) اختصاص یافتند، در آستانه عملیات خیبر بود،رزمندگان آماده اعزام به عملیات بودند که اردوگاه آنان در منطقه جفیر توسط هواپیماهای دشمن بعثی عراق در مورخه 9/12/1362 بمباران که تعدادی از رزمندگان از جمله غلامعباس درستکار به درجه شهادت نائل، برادر هادی حسن زاده و تعدادی دیگر مجروح می گردند و سه روز بعد یعنی در مورخه 12/12/1362 در عملیات خیبر قسمت طلائیه محمد جواد صادقی (برادرم) به درجه شهادت نائل می گردد.

ان شاءالله که روح همه شهدا مخصوصا این دو یار دیرین شاد و سلامتی و موفقیت دوست عزیزدیگرشان برادر سردار حاج هادی حسن زاده از خداوند متعال خواستارم. 










بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

ناصر رحیم زاده


فرزند نصرالله

ولادت1/11/1330کوشک قاضی

شهادت: 14/7/1365 فسا

مزار: گلزار شهدای فسا


پرتوی از زندگی نامه

شهید ناصر رحیم زاده فرزند مرحوم نصرالله در یکم بهمن ماه ۱۳۳٠ در روستای کوشک قاضی به دنیا آمد و در یک خانواده‌ای  متدین پرورش یافت. 

به دلیل فقر مالی از تحصیل باز ماند، برای تأمین مخارج خانواده به عنوان راننده در اداره راه و ترابری شهرستان فسا مشغول به کار شد. شهید حدود بیست سال در اداره مذکور خدمت نمود. 

در زمان جنگ تحمیلی پنج بار مشتاقانه به جبهه های حق علیه باطل اعزام، که در مورخه 24/12/1363 در عملیات بدر (منطقه هورالهویزه) به دلیل بمباران شیمیایی دشمن، دچار مسمومیت شیمیایی گردید، برای ادامه درمان مدت چهارده ماه در بیمارستان فسا بستری، سرانجام تاریخ 14/7/1365 به علت عوارض شیمیایی در همان بیمارستان به شهادت رسید. 

پیکر مطهرش پس از تشییع در گلزار شهدای فسا به خاک سپرده شد.

روحش شاد، یادش گرامی و راهش پرراهروباد




خاطرات                                          

خاطره از دختر شهید

ده ساله بودم که پدرم به شهادت رسید، آن زمان خوب به یاد دارم، غم از دست دادن پدر برای یک دختر در آن سن و سال غم بزرگی بود، می‌دانستم که دیگر از نوازش‌های مهربانانه او محروم شدم، اما مادرم نگذاشت بعد او لحظه‌ای احساس کمبود کنم. من خاطره زیادی از پدرم به یاد ندارم و بیشتر خاطرات من مربوط به خواب‌هایی است که می‌بینم، یک شب خواب دیدم که پدرم به منزل آمد، خیلی خوشحال شدم که بعد از چند سال او را می‌بینم، مرا در آغوش گرفت و بوسید، دست او را گرفتم و با هم به داخل خانه رفتیم، ظهر بود، سفره را پهن کردیم تا ناهار بخوریم، مادرم غذا آورد، خورش قیمه بود، پدرم تا غذا را دید رو کرد به مادرم و گفت: کاش قورمه سبزی درست کرده بودی، چند وقت است که من قورمه سبزی نخورده‌ام، تا پدرم این را گفت از خواب بیدار شدم، خوابم را برای مادرم تعریف کردم و او به یاد پدرم،قورمه سبزی درست کرد و آن را خیرات کردیم.      


               








  

  بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار

 رحیم رحمدار


فرزند عزیزقلی

ولادت: 1/3/1348 فسا

شهادت4/10/1365 شلمچه

مزار: گلزار شهدای فسا


پرتوی از زندگی نامه

بر ریگزار شلمچه نشسته بود و با خود زمزمه می‌کرد: معبودا، دیگر تاب هجران ندارم و دلم سخت مانند کبوتری سپید،عاشق پروازاست و مشتاق دیدار، پس مرا دریاب و مدت انتظاررا کم کن. بسیجی شهید رحیم رحمدار فرزند مرحوم حاج عزیزقلی درآخرین روزاز خرداد ماه ۱۳۴۸ در شهرستان فسا در خانواده‌ای متدین و با ایمان به دنیا آمد، دوران کودکی را در دامان مادری مهربان و آغوش پدری دلسوز پشت سر گذاشت، هفت ساله بود که راهی مدرسه ابتدایی شد، دوران راهنمایی و دبیرستان را در زادگاهش گذراند و دیپلم ریاضی فیزیک گرفت. 

شهید رحمدار جوانی مؤمن و معتقد بود و در مدرسه به عنوان عضو فعال انجمن اسلامی دانش‌آموزی در برگزاری برنامه‌ها و جلسات نماز جماعت و کتابداری و کتابخانه همکاری چشمگیر و دلسوزانه‌ای داشت، در بین دوستان و آشنایان، اخلاق و رفتارش زبانزد بود.درزمان جنگ تحمیلی پس از گذراندن آموزش‌های نظامی بسیج، به جمع رزمندگان گردان خط‌شکن فجر لشکر ۳۳ المهدی(عج) پیوست، شهید رحمدار جبهه را محلی برای رشد و تعالی و یک دانشگاه الهی می‌دانست.سرانجام در عملیات کربلای۴ درچهارم دی ماه ١٣۶۵ درغرب اروند رود،منطقه ام الرصاص مفقود الاثر گردید و ده سال بعد در 18/11/1375 مورد تفحص قرار گرفت و بقایای پیکر مطهرش در شب شهادت مولای متقیان علی(ع) در گلزار شهدای فسا به خاک سپرده شد. روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهروباد. 

پدر شهید، مرحوم حاج عزیزقلی در سال ۱۳۸۹ و مادر شهید، مرحومه حاجیه فاطمه جامعی در سال ۱۴٠۱به رحمت ایزدی پیوستند و در قطعه والدین شهدا در شهرستان فسا به خاک سپرده شدند. 



وصیت نامه

                     بسم الله الرحمن الرحیم

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَا لَكُمْ إِذَا قِيلَ لَكُمُ انْفِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ اثَّاقَلْتُمْ إِلَى الْأَرْ ض أَرَضِيتُمْ بِالْحَيَاة الدُّنْيَا مِنَ الْآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاة الدُّنْيَا فِي الْآخِرَةِ إِلَّا قَلِيلٌ. 

ای اهل ایمان! شما را چه عذر و بهانه‌ای است هنگامی که به شما گویند: برای نبرد در راه خدا باشتاب [از شهر و دیارتان] بیرون روید؛ به سستی و کاهلی می‌گرایید [و به دنیا و شهواتش میل می‌کنید؟!] آیا به زندگی دنیا به جای آخرت دل خوش شده‌اید؟ کالای زندگی دنیا در برابر آخرت جز کالایی اندک نیست. سوره توبه آیه ۳۸                                            

ضمن عرض سلام و درود بی‌پایان بر منجی عالم بشریت آقا امام زمان (عج) و نائب بر حقش امام خمینی. چند سطری را به عنوان وصیت حضور محترم امت شهیدپرور عرض می‌کنم. خدایا، بارالها، پروردگارا، ای که هرچه داریم و هرچه خواهیم در نزد توست، از تو می‌خواهم که این بنده حقیر را در صف شهدای کربلا قرار دهی، خدایا تو خود می‌دانی که امتی در راه دستیابی به اسلام به پا خواسته‌اند، پس خود کمکشان کن، کبوتران سپید با قلب‌های پاک می‌روند، در نتیجه باید کبوترانی دیگر باشند تا راه آن‌ها را ادامه دهند. کبوتران سپید قلب، می‌روند و با رفتن خود مه غلیظی که سراسر گیتی را فرا گرفته پاک می‌کنند، پس باید کبوتران جدید نیز راه آن‌هارا ادامه دهند.خدایا تو خود می‌دانی که این بنده حقیر نیز خواهان این بوده که رهرو راه آن کبوتران که همانا شهدایند باشم، پس این بنده حقیر را در این راه بپذیر.خدایا خود می‌دانی که از این دنیای کنونی نفرت دارم و می‌خواهم با وصیت خود علت نفرت خود را برای این امت بگویم، ای مردم حضور محترم شما کلامی چند دارم که عرض می‌کنم: شما خود می‌دانید که امروزه می توان گفت که دنیا به قسمت‌هایی تقسیم شده و هر قسمت زیر سلطه یک استعمارگر است، به هر سو می‌نگریم، صدای جِرینگ جرینگ زنجیرها به گوش می‌خورد، در این میان ما تنهائیم و تنها کشوری هستیم که به شعار نه شرقی و نه غربی، جمهوری اسلامی عمل می‌کنیم. پس حال که چنین است هر ایرانی باید الگویی برای دیگران باشد و ثابت کند که بشر نباید همچون گوسفندانی باشد که هر جا چوپان خواست برود یا همچون طوطی سخنگویی باشد که هر آنچه را به او یاد داده‌اند تکرار کند و گرنه در آن دنیا باید جوابگوی شهدا باشد. آگاه باشید، پیرو ولایت فقیه باشید.حال کلامی با خانواده خود دارم، پدر و مادر عزیز، نمی‌دانم چه بگویم، چون که شما همواره برایم پدر و مادری نموده‌اید، مرا حلال کنید و الگویی برای دیگر پدر و مادران باشید. از برادران نیز همین خواهش را دارم، خواهران عزیزم شما نیز برای دیگران الگویی زینب وار باشید و درستان را بخوانید. دیگر عرضی ندارم، شما همواره اسوه ای برای من بوده‌اید، در نتیجه مرا حلال کنید، از اقوام نیز همین خواهش را دارم که مرا حلال کنند و اگر بدی نسبت به آنها کرده ام به پای نادانیم بگذارند و دیگر عرضی ندارم. والسلام. رحیم رحمدار             


خاطرات 

خاطره۱:مادر شهید

در سال ۱۳۶۵ در فسا سیل آمد و خیلی اماکن را خراب کرد و رحیم همان موقع می‌خواست به جبهه برود، بهش گفتم: مادر نرو جبهه، ما این جا بهت احتیاج داریم، مغازه مان را سیل خراب کرده است، باید درست کنیم، ولی در جواب من گفت:نه، مادر، من باید بروم، آنجا هم به من احتیاج دارند، می‌روم و دو باره بر می‌گردم و کمکتان می‌کنم تا مغازه را درست کنید، یک نقشه هم  روی کاغذ کشید و گفت مغازه را این طوری درست کنید و خودش رفت و دیگر بر نگشت. 


خاطره ۲:مادر شهید

شهید رحیم، ده سال مفقودالجسد بودند و من خیلی بی‌قرار بودم و با عکسش حرف می‌زدم و بهش می‌گفتم: کجا رفتی؟ چرا نیامدی؟ حداقل جنازه‌ات را هم نیاوردند که بروم سر قبرت و باهات درد دل کنم. شب خواب دیدم یک جای خیلی سرسبزی هستیم، مثل موقعی که می‌رفتیم سیزده بدر، یک دفعه دیدم رحیم آمد، خیلی نورانی و قشنگ شده بود، رحیم بهم گفت: دیدی مادر آمدم، گفته بودم که می‌آیم، چرا این قدر نگران هستی؟ پسر کوچکترم هم با من بود و سه نفری رفتیم داخل یک باغ خیلی قشنگ که درخت‌های میوه زیادی داشت و من تا حالا چنین میوه‌هایی ندیده بودم، هرچه می‌خواستم از درخت، میوه بچینم نمی‌توانستم، گفتم: مادر کاشکی مقداری از این میوه‌ها را می‌چیدیم و به خانه می‌بردیم، رحیم نگاهی به من کرد و خندید، همین طور در باغ می‌گشتیم.

من گفتم: کاشکی پدرت و بقیه هم آورده بودیم و آن‌هاهم جایی به این قشنگی را دیده بودند، همین طور که راه  می‌رفتیم به درب باغ رسیدیم و شهید رحیم از نظرم دور شد و هرچه گشتم ندیدمش. 


خاطره ۳: وحید رضا رحمدار (برادر شهید) 

ساک سیاه

توی مغازه پدرم نشسته بودم که رحیم آمد، شروع کرد همه جای مغازه را تمیز و مرتب کرد همه چیز را کنترل می‌کرد که کم و کسری نباشد،بعد کنارم نشست و کلی نصیحتم کرد، حرف‌هایش خیلی بزرگ و مردانه بود، احساس می‌کردم رحیم چند سال بزرگ‌تر شده، شب با هم مغازه پدری را بستیم و برگشتیم خانه، پدر هم یکدست لباس نظامی آورد و داد دست رحیم، لباس را پوشید و مدام خودش را توی آینه برانداز می‌کرد، انگار لباس برای او دوخته بودند، مادر خیره خیره به قد و بالای رحیم نگاه کرد و یک دفعه زد زیر گریه، بابات کم در لباس نظام خدمت کرده؟ یادت رفته که شش ماه بعد از بازنشستگی‌اش هم توی جبهه‌های بوکان بود؟ پدر که انگار تحت تأثیر حرف مادر قرار گرفت، راست میگه مادرت، اصلاً جبهه مال من و امثال من است، تو آینده این مملکت هستی، تو باید درس بخوانی و در آینده خدمت کنی. 

رحیم همانطور که خودش را توی آینه می‌دید و لباسش را مرتب می‌کرد، گفت: پدر جان، من جای خودم به جبهه می‌روم، شما هم به جای خودتان می‌روید، بعد رو کرد به من و ادامه داد وحید هم به جای خودش باید برود، هرکداممان سهمی داریم که باید ادا کنیم، پدر که انگار در برابر استدلال رحیم پاسخی نداشت، بلند شد رفت و یک جفت پوتین برای رحیم آورد، او را در آغوش کشید و قرآن کوچکی داد دست برادرم، رحیم جان، بابا، این قرآن توی جیبت باشه، سپردمت به صاحب قرآن. فردای آن روز از اوایل صبح باران شدیدی می‌آمد، قرار بود رحیم ساعت ۲ اعزام شود، صدای مادر از توی آشپزخانه بلند شد، وحید، بدو برو چند تا نون بخر، تو راهی بگذاریم برای داداشت.تا رسیدم در نانوایی مثل موش آب کشیده بودم، نانوایی شلوغ بود، نوبت به من که رسید نان تمام شد.وقتی رسیدم خانه، مادرچشمش که به دست‌های خالی‌ام افتاد، شروع کرد غر زدن و دعوا کردن. حرصم گرفته بود، تقصیر من چیه؟ دویدم طبقه‌ی بالا و در را بستم.رحیم آمد پشت درب می‌خواست خداحافظی کند، هرچه صدایم کرد درب را باز نکردم، از همان پشت درب خداحافظی کرد و رفت... صدای قدم‌های رحیم دورتر و دورتر می‌شد، دویدم پشت پنجره، رحیم از درب خانه زد بیرون، تا جایی که می‌توانستم گردن کشیدم توی کوچه، از پشت سر نگاهش می‌کردم، از جلوی چشم‌هایم محو شد، برگشتم سر جایم نشستم، زانوهایم را بغل کردم و شروع کردم خودم را سرزنش کردن. کاش با رحیم خداحافظی کرده بودم، اگر آخرین بار... زبانم را گاز گرفتم... خدا نکند... یک هفته بعد مادر، گوشی تلفن که زنگ می‌خورد برداشت، از قربان صدقه رفتن‌هایش فهمیدم داداش رحیم زنگ زده، از من خدا حافظ، مواظب خودت باش، باشه عزیزم گوشی را می‌دهم به وحید، گوشی را گرفتم، کلی پشت تلفن مهربانی‌ام کرد، آخرسر گفت: فردا صبح که رفتی دبیرستان، می‌روی سراغ مجید غزنوی. بهش بگو: رحیم سلام رساند و گفت: ساک سیاه من را بده بچه‌ها بیارن، هر که هم نیامد صدتا چیز بهش بگو، توی مدرسه تا جمله رحیم را به مجید گفتم، بلافاصله فرید خیاط را صدا زد، جعفر و کاظم گمار را هم خبر کرد،همه همدیگر را خبر می‌کردند، گوشه حیاط مدرسه ایستاده بودند و با هم در گوشی حرف می‌زدند. فردای آن روز که رفتم مدرسه، از سکوت و خلوتی حیاط مدرسه و کلاس‌ها تعجب کردم، بیشتر دانش آموزان نیامده بودند و البته دیگر هم نیامدند، رحیم هم دیگر بر نگشت، ساک سیاه همه آن‌هاهم در عملیات کربلای چهار جا ماند.هفته بعد بود که دیدم مجید فتحیان با موتور کاوازاکی که داشت وارد مدرسه شد و موتورش را از همان جا رها نمود، به زمین خورد و در حالی که زخمی شده بود، گریه کنان داد می‌زد که بچه‌ها در عملیات کربلای چهار شهید شدند.                  


خاطره۴:وحید رضا رحمدار(برادر شهید)

خدا رحمت کند بابا و مامانم، ٩ سال چشم انتظار برگشت رحیم بودند، یادمه وقتی بابا برای دیدن اجساد شهدا به تهران رفت و برگشت، به اندازه ده سال پیر و شکسته شد، وقتی به بابا گفتم چی شد؟ زانو زد و مثل بارون گریه کرد، گفت:بیش از ۵٠٠ جسد یکی یکی را زیر رو کردم،هیچ کدام رحیم نبود، دلم می سوزد برای آن همه جوان هایی که مثل یک دسته گل پرپرشده بودند. 







  بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

سید حسین رحیم زاده


فرزند سید یحیی

ولادت  : 1/1/1342 کوشک قاضی

شهادت: 18/11/1365 شلمچه

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی از زندگی نامه 

عطر دل‌انگیز وجود شهید سید حسین رحیم زاده فرزند مرحوم حاج سید یحیی ومرحومه حاجیه خانم کتایون کاظمی 1/1/1342 در روستای کوشک قاضی همراه با رایحه گل‌های محمدی در فضای خانه‌ای که اهل آن به عشق قرآن و ائمه اطهار (ع) زندگی را می‌گذراندند پراکنده شد و نوای دل‌نشینش با آواز بلبلان در آمیخت.دوران کودکی را در آغوش پر مهر مادری مؤمنه و پدری درستکار و با دیانت سپری کرد.تحصیلات ابتدایی را در مدرسه مهذب زادگاهش گذراند ودوران راهنمایی را در مدرسه دهخدای شهرستان فسا ادامه داد. به علت علاقه‌ای که به نماز و روزه داشت، همیشه همراه پدرش به مسجد می‌رفت.با شروع نهضت اسلامی در راهپیمایی ها و تظاهرات فعالانه شرکت می‌کرد،با آغاز جنگ تحمیلی عضو بسیج شد و آموزش‌های نظامی بسیج دید و فعالیت خود را در پایگاه محل خود افزایش داد.

در پاک دستی بی‌همتا بود تا جایی که در مغازه‌ای که کار می‌کرد، صاحب مغازه  تمامی اختیارات مغازه‌اش را به او سپرده بود.در طول جنگ تحمیلی چندین بار به جبهه اعزام شد و مدت‌ها در یگان تخریب لشکر۳۳ المهدی (عج)حضور داشت. سال ۱۳۶۵ بود که یک شب به خانه آمد، رو به مادر گفت: مادر جان! اگر روزی کربلا آزاد شود و شما به کربلا بروید آن جا به سیدالشهدا(ع) چه خواهی گفت؟مادر گفت: اول پیروزی و پایداری اسلام و بعد خداوند به تمامی خانواده شهدا صبر عنایت فرماید، ولی او دوباره سؤالش را تکرار کرد و مادر از تکرار سؤال فرزندش چیزی متوجه نمی‌شد.گفت پسرم منظورت چیست؟ و ایشان در جواب گفتند:اگر از شما بپرسند چرا مانع رفتن فرزندت به جبهه شده‌ای چه خواهی گفت؟ مادر که تمام اعضای بدنش به لرزه افتاده بود گفت: تمام فرزندانم و خودم به فدای امام حسین (ع) باد، او بدین طریق رضایت پدر و مادر خود را جلب کرد و با خوشحالی در سپاه حضرت محمد (ص) شرکت کرد و برای آخرین بار به جبهه اعزام شد. سرانجام درعملیات کربلای پنج در منطقه شلمچه ،ساحل نهرجاسم، در هیجدهم بهمن ۱۳۶۵ به درجه رفیع شهادت نائل گردید.پیکر مطهرش پس از تشییع در گلزار شهدای کوشک قاضی به خاک سپرده شد. روحش شاد،یادش گرامی 


شایان ذکر است که پدر شهید، مرحوم حاج سید یحیی در سال ۱۳۹۹ و مادر شهید مرحومه حاجیه کتایون کاظمی در سال ۱۴۰۰ به رحمت ایزدی پیوستند و در دار الرحمه روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شدند. 


 وصیت نامه  

ان الله یحب الذین یقاتلون فی سبیله صفا کانهم بنیان مرصوص

خدا آن مومنان را که در صف جهاد با کافران مانند سد آهنین همدست و پایدارند بسیار دوست دارد.با عرض سلام به امام زمان و نائب برحقش، خمینی بت‌شکن و با درود و سلام به رزمندگان اسلام و آن دلاور مردان جبهه حق علیه باطل. امید است با پیروزی رزمندگان اسلام، کربلای حسین(ع) آزاد بشود و عاشقان حسین شهید به زیارت بروند. من از جوانان انتظار دارم که سلاح‌های شهیدان را از زمین بردارند و راه شهیدان را ادامه دهند. پدر و مادر گرامیم، امیدوارم که هیچ وقت ناراحت نشوید و گریه و زاری نکنید که خداوند متعال صبر کنندگان را دوست دارد.آن زمینی که دارم و آن مقدار پولی که خدمت حاجی منصور بی ظلم است و آن مقداری که در بانک است همگی آن‌ها را جمع کنید و آن وامی که گرفتم اول پرداخت نمایید و بقیه آن، خود پدرم هرچه که می‌خواهد روی آن تصمیم بگیرد.آن موتور سیکلت هم بگذارید تا وقتی که می‌شود با اجازه پدرم برادران سوار شوند. من از هیچ کسی بدهی ندارم . به امید پیروزی رزمندگان اسلام، خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار، و در آخر از تمام دوستان و اقوام و هر کسی که مرا می‌شناسد،حلال بودی برای من طلب کنید. خدا نگهدار. والسلام 30/9/1365  حسین رحیم زاده


خاطره ۱: مرحوم مجتبی رحیم زاده (برادر شهید) 

برادرم حسین، قبل از شهادتش در سوپر مارکتی در فسا مشغول کار بود. صاحب مغازه آن قدر به حسین اطمینان داشت که اختیارات کامل مغازه را به او سپرده بود. در آن زمان پول خرد کمیاب بود. مغازه داران برای تهیه پول خرد مجبور بودند به بانک یا کمیته امداد مراجعه کنند. یک روز شهید حسین برای تهیه پول خرد به اندازه پانصد تومان به بانک صادرات شعبه چهار راه امام خمینی(ره) نزد یکی از کارمندان آن بانک مراجعه و تقاضای پول خرد می‌کند. چون در بانک، پول‌های خرد و سکه‌های طلای تمام بهار آزادی هر دو در بسته‌های ده تایی بود که اطراف آن را با کاغذ روزنامه می‌پیچیدند. آن روزکارمند مذکوراشتباهاً به جای پول خرد، سکه‌های تمام بهار آزادی می‌دهد. شهید حسین سکه‌ها را به مغازه می‌آورد و بسته را باز می‌کند متوجه می‌شود که کارمند بانک به جای پول خرد سکه طلای بهار آزادی داده است. فوراً بدون این که موضوع را با کسی در میان بگذارد، دوباره به بانک مراجعه می‌کند و بدون این که کسی متوجه شود، سکه‌های طلا را به آن کارمند باز می‌گرداند. تا قبل از شهادت حسین هیچ کس از این موضوع اطلاعی نداشت. تا این که بعد از شهادتش، کارمند مذکور به خانه‌یمان آمد و از آن روز صحبت کرد و گفت: شهید رحیم زاده آبروی مرا خریدند و در این موضوع به کسی چیزی نگفتند. چون کسی توجیه مرا قبول نمی‌کرد که به جای پول خرد، سکه‌ها را اشتباهاً تحویل داده‌ام.

خاطره ۲: مرحوم مجتبی رحیم زاده (برادر شهید) 

سال ۱۳۶۵ برادرم حسین قرار بود برای سومین بار عازم جبهه شود. آماده رفتن بود که صاحب مغازه‌ای که در آن کار می‌کرد به نام آقای بی ظلم به او پیشنهاد دادند که هرکدام از ما پنجاه هزار تومان به جبهه کمک می‌کنیم و با این کار، تو از رفتن به جبهه انصراف بده. اما شهید حسین  در جواب می‌گوید: اکنون اسلام به مال شما احتیاج دارد و به جان من. پس شما از لحاظ مالی به جبهه کمک کنید و من از لحاظ جانی کمک می‌کنم و به جبهه می‌روم. او صاحب مغازه و خانواده را راضی کرد و عازم جبهه شد. هیجدهم بهمن ماه ۱۳۶۵ بود که در عملیات کربلای پنج در منطقه شلمچه به آرزوی دیرینه خود  یعنی شهادت رسید و به لقاءالله پیوست. 


قسمتی از مصاحبه با پدر و مادر شهید

ابتدا از پدر شهید درخواست می‌کنیم که خودشان را معرفی نمایند؟ میرزا یحیی فرزند میرزا فریدون، نام مادر بی‌بی ماه

سید حسین که دنیا آمد اسمش را کی انتخاب کرد؟ من و مادرش اسم حسین را روی بچه گذاشتیم، پسر عمویی داشتم به منزل ما آمد و گفت عمو،اسم این بچه چی گذاشتید؟ گفتیم حسین، گفت این بچه در رکاب امام حسین(ع) شهید می‌شود، ما سید هستیم، گفت من جدم در خواب دیدم ایشان فرمودند اسم بچه را حسین بگذارید، این بچه شهید می‌شود. اذان و اقامه در گوشش فردی به نام حاج محمد خواند، ایشان به منزل مرحوم ارسنجانی رفت و آمد داشت. 

از کودکی شهید حسین برایمان بگویید؟ حسین وقتی به سن مدرسه رسید او را فرستادیم برای تحصیل، تا سوم راهنمایی به تحصیل ادامه داد، در سن هشت سالگی درکارگاه آجرپزی کار می‌کرد، از کودکی حلال و حرام رعایت می‌کرد یک روز در بانک بجای پول خرد سکه بهار آزادی به او می دهند و او سکه‌ها را به بانک بر می‌گرداند و خیلی از او تمجید می‌کنند، در سن ده الی دوازده سالگی شروع کرد به نماز خواندن، به مسجد و حسینیه خیلی علاقه داشت، در اکثر راهپیمایی‌ها و تظاهرات شرکت می‌کرد.

شهید سید حسین چند بار به جبهه رفت؟ سه مرتبه، آخرین باری که به جبهه رفت زمستان ۶۵ بود که در عملیات کربلای پنج شهید شد. 

از این که پدر شهید هستید چه احساسی دارید؟ من هیچ آرزویی در این دنیا ندارم جز این که خدا مرا ببخشد و بیامرزد و شهید شفاعت ما کند. 

مادر،خودتان را معرفی کنید؟ کتایون کاظمی فرزند محمد نبی، نام مادر ربابه، متولد ۱۳۱۷ کوشک قاضی

 مادر،چند فرزند دارید؟ محمد، اصغر، هاجر، محمود، مجتبی، جمیله، نازیلا، خدیجه 

نام حسین را چه کسی انتخاب کرد و چه کسی اذان و اقامه در گوشش خواند؟ پسرعمویش اسمش میرزا حسین است، قبل از این که پسرم حسین به دنیا بیاید به منزل ما آمد و گفت خدا پسری به شما می‌دهد اسمش را حسین بگذارید تا در رکاب تمام حسین(ع) شهید شود، همان روز پسرم به دنیا آمد، مجدداً به منزل ما آمد و گفت راضی شدید اسم بچه را حسین بگذارید، گفتم: اسمش را حسین گذاشته‌ایم تا همیشه زنده باشد و غلام امام حسین(ع) باشد، گفتم حرف شما را قبول کردم ولی نگویید شهید بشود گفت :خوشا به حالت،تا وقتی که او شهید شد آمد منزلمان گفت :دیدی حسین شهید شد، گفتم:راضی هستم به رضای خدا.

از کودکی شهید حسین بگویید؟ پسر بسیار آرامی بود، از همان بچگی حلال و حرام رعایت می‌کرد، یازده سالش بود که در تظاهرات و راهپیمایی‌ها شرکت می‌کرد، می‌گفتم برو مدرسه اینجاها نرو، می‌گفت مادر اینجا از مدرسه واجب تراست، در ماه رمضان تمام روزها روزه می‌گرفت، خودش وسایل می‌گرفت و می‌گفت مادراینها را بسته‌بندی کن،بسته‌ها را می‌برد مسجد، بعد می‌آمد افطار می‌کرد، لباسی هم که تنش بود می‌بخشید، حسین در مغازه شوهر عمه‌اش کار می‌کرد، مرحله دوم که می‌خواست به جبهه برود شوهر عمه‌اش به بابای حسین گفت یه مقداری من پول می‌دهم شما آن را به حسین بدهید که به جبهه نرود، یک روز حسین آمد منزل و گفت مادر، کربلا می‌خواهد آزاد شود می‌خواهم اسم شما را بنویسم می‌روی؟ گفتم سر و جانم فدای امام حسین (ع)، گفت اگر برای رضای خداست چرا اجازه نمی‌دهی به جبهه بروم، در نهایت هشتم آذر ۶۵ بود که با گرفتن رضایت من و پدرش به جبهه رفت. وقتی هم پسرم شهید شده بود تا ۲۴ ساعت به من نمی‌گفتند، می‌دیدم که همگی ناراحت هستند، به پسرم محمد و اصغر گفتم حسین کی می‌آید؟ گفتند ممکن است فردا شب بیاید، خانه را مرتب کردم، میوه خریدم، برنج هم خیس کردم، می‌دیدم اینها ناراحت هستند، به من الهام شد که حسین شهید شده، به پسرم محمد گفتم حسین شهید شده؟ گفت مادر مگر تو نگفتی راضی هستم به رضای خدا، حالا مادر شهید شدن اجر و مزد بیشتری دارد، فردایش راهپیمایی ۲۲ بهمن بود، شهیدم آوردند تشییع کردند. 

مادردر پایان دعا بفرمایید؟ خدا کند به حق وجود قرآن دین اسلام پایدار باشد، کفر نابود گردد، رزق حلال و طیب و پاک به همه خانواده‌ها بدهد، هیچ‌کس در مضیقه نباشد، خدا همه دعوت کند به درگاه خودش. 













بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

حبیب الله رضوانی نژاد


فرزند عزیز محمد                          

ولادت : 10/10/1340 کوشک قاضی

شهادت:  5/7/1364 قصر شیرین

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


 پرتوی از زندگی نامه

عطر شهادت در روستای کوشک قاضی

در دهمین روزازدی ماه سال ۱۳۴٠ در روستای کوشک قاضی در دامان خانواده‌ای مذهبی وعاشورایی نوری تابید که بعدها با عطر شهادت عجین شد.حبیب الله رضوانی نژاد فرزند مرحوم عزیزمحمد و مرحومه اله بس خلجی، دومین فرزند خانواده بود و درکنار هفت خواهرو یک برادر در آغوش مهر وتعهد والدینش پرورش یافت. از همان کودکی، عشق به آیین پاک نبوی(ص) در تار و پود وجودش تنیده شده بود و با پدر در مراسم مذهبی، به ویژه عاشورا حضوری فعال داشت. تحصیلات ابتدایی را در مدرسه مهذب زادگاهش،گذراند و دوره راهنمایی را در مدرسه دهخدا شهرستان فسا به اتمام رساند.اشتیاق به یادگیری او را به هنرستان کشاورزی کشاند تا تحصیلات متوسطه را درآنجا ادامه دهد.جایی که استعداد و پویایی‌اش در زمینه‌های مختلف او را به دانش‌آموزی برجسته بدل ساخت. پدر شهید، حاج عزیز محمد مردی دیندار، پرتلاش و درستکار بود که با اشتغال در کوره آجرپزی، نان حلال بر سر سفره خانواده می‌آورد.

شهید رضوانی نژاد از همان دوران کودکی لذت کار و تلاش و کسب روزی حلال را در کنار پدر تجربه کرد و این درس، بعدها در مسیر زندگی‌اش چراغ راهش شد.ورود حبیب الله به سال سوم دبیرستان،همزمان شد با طلیعه پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی ایران به رهبری امام خمینی (ره). انقلابی که نظام دو هزار و پانصد ساله شاهنشاهی را سرنگون کرد و پایه‌های جمهوری اسلامی را بنا نهاد. انقلابی که جهان را به لرزه در آورد. ملت‌های مسلمان را بیدار کرد و دست استکبار جهانی را از منابع اقتصادی ایران کوتاه کرد.شهید حبیب الله با حضور در مراسم مذهبی و انقلابی در حد توان خود  از ارزش های اهل بیت(ع) و انقلاب اسلامی دفاع می‌کرد.دیری نگذشت که توطئه‌ها وفتنه های دشمنان داخلی و خارجی آغاز شد. جهانخواران که منافعشان در ایران به خطر افتاده بود با ایجاد آشوب در مناطق مختلف کشور به ویژه کردستان و خوزستان تلاش کردند انقلاب نوپا را ریشه کن کرده و تمامیت ارضی ایران را تجزیه کنند.در چنین شرایطی با آغاز جنگ تحمیلی شهید رضوانی نژاد همراه با جمعی از جوانان انقلابی روستای کوشک قاضی به عضویت پایگاه مقاومت درآمد.پس از گذراندن آموزش‌های نظامی در پادگان شهید دستغیب کازرون عازم جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شد و در عملیات غرورآفرین بیت المقدس که منجر به آزادسازی خرمشهر گردید شرکت کرد. پس از بازگشت از جبهه، هشت ماه در بسیج فسا خدمت کرد و سپس مدتی در کنار پدرش به کارگری در کوره آجرپزی مشغول شد. 

در سال ۱۳۶۲ ازدواج کرد و در مهرماه سال ۱۳۶۳ خداوند پسری به او عطا کرد که نور امید زندگیش بود.اما ندای دفاع از وطن و انقلاب اسلامی او را دوباره به جبهه فرا خواند. در تاریخ شانزدهم تیرماه ۱۳۶۳ تصمیم گرفت به ارتش جمهوری اسلامی ایران بپیوندد و رسماً لباس دفاع از میهن را به تن کند. او با ورود به کادر افسری ارتش، دوره‌های آموزشی فشرده را در افسریه تهران و مرکز آموزش پیاده شیراز گذراند و با کسب نمرات ممتاز به درجه ستوان سومی نائل آمد.با کوله باری از تجربه عملیاتی که از جنگ اندوخته بود به عنوان فرمانده یکی از گروهانهای گردان ۱۷۷ پیاده مکانیزه  تیپ ۳۷ زرهی شیراز مشغول خدمت شد. جبهه غرب، منطقه گیلان غرب و قصر شیرین شاهد حضور شجاعانه او در مصاف با دشمنان بعثی بود.در یکی از همین نبردها بر اثر موج انفجاراز ناحیه راست بدن مجروح شد و دو هفته در بیمارستان ارتش در تهران بستری گردید پس از بهبودی نسبی به منطقه جنگی بازگشت.سرانجام در چهارم مهرماه در ۱۳۶۴ در حین گشتزنی در خط مقدم گردان ۱۷۷ تیپ ۳۷ زرهی در منطقه قصر شیرین مورد کمین ناجوانمردانه دشمن بعثی قرار گرفت. اصابت ترکش به شکم و پهلو جراحات سختی بر او وارد آورد. توسط هم‌رزمانش به بهداری گردان منتقل شد و سپس برای ادامه درمان به بهداری تیپ ۳۷ زرهی منتقل گردید.اما در حین انتقال به دلیل شدت جراحات وارده در پنجم مهرماه ۱۳۶۴ روح بلندش به ملکوت اعلی پرواز کرد و به درجه رفیع شهادت نائل آمد.پیکر مطهر این شهید گرانقدر با حضور پر شور مردم ولایتمدار شهرستان فسا تشییع و در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی در کنار دیگر لاله های پر پردفاع مقدس آرام گرفت. روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.


پدر گرامی شهید، مرحوم عزیز محمد، در سال ۱۳۸۲ و مادرفداکارش مرحومه حاجیه خانم اله بس خلجی  در سال ۱۳۸۸ به رحمت ایزدی پیوستند و در دارالرحمه روستای کوشک قاضی آرام گرفتند.       

                             

خاطرات                              

خاطره ۱: به روایت خانواده شهید

هم‌رزمانش می‌گفتند  بعد از اصابت ترکش به بدن شهید، خونریزی‌اش شدید بود، با خودش زمزمه ذکریا حسین (ع)  می‌گفت و اسم تنها فرزندش(احسان) که آن موقع یازده ماهه بود صدا می‌زد. شهادتین گفت و به شهادت رسید. روحش شاد و یادش گرامی                                                       



خاطره ۲: به روایت خانواده شهید

شهید رضوانی نژاد به برق کشی ساختمان و هم چنین مکانیکی موتورسیکلت علاقه زیادی داشت، بدون این که حتی کوچک‌ترین دوره آموزشی در این زمینه دیده باشند.ایشان همیشه با خود فازمتر، انبردست و سیم چین حمل می‌کرد تا در صورت نیاز بتواند مشکلی از دوستان و آشنایان خود در زمینه برق کشی ساختمان حل نمایند که این نشانه احساس مسئولیت ایشان در قبال اطرافیان بود.  


 خاطره٣: همسر شهید(درمورد نامگذاری فرزند) 

شهید حبیب خیلی نام مریم و احسان دوست داشت و بر روی درب کمد و کلید و پریز برق نوشته بود(مریم-احسان) و می گفت فرزندمان اگر دختر شد مریم واگر پسر شد احسان نامگذاری کنید ،پس از تولد فرزندمان در تماس تلفنی به ایشان گفتم که احسان به دنیا آمد و بسیار خوشحال شد.


خاطره ۴: همسر شهید

آخرین باری که می‌خواست به جبهه برود من خیلی ناراحت بودم می‌گفتم: حبیب نرو، احسان کوچک هست،من تنها هستم، آن موقع احسان ۱۱ ماهه بود، گفت: باید بروم، تو تنها نیستی خدا را داری، ولی من قبول نمی‌کردم، به شوخی گفت: اگر یکبار دیگر گفتی نرو، مثل اعلامیه می‌چسبانمت به دیوار، فردا صبح هم که می‌خواست برود در حیاط منزل گفت: حلالم کن، مواظب خودت و احسان هم باش، بعد خداحافظی کرد و رفت. (در آخرین مرخصی که شهید به فسا آمده بود حال و هوای دیگری داشت. یک روز آمد خانه، قاب عکس بزرگی دستش بود گفتم: این چیه؟ گفت: این عکس خودم هست آن را بزرگ کرده‌ام، این عکس را نگهدار شاید رفتم و دیگر برنگشتم، عکسم را روی جنازه ام بگذارید) وموقع رفتن از همه خدا حافظی کرد و حلالیت طلبید.



خاطره۵: همسر شهید (خبر شهادت) 

از اول صبح بیش از روزهای دیگر شروع به نظافت و مرتب نمودن منزل و رسیدگی به نوزادم نمودم، مادر شوهرم (خدا بیامرز) که با آنها در یک منزل زندگی می کردیم به نزدم آمد و گفت:امروز حبیب به مرخصی می آید؟ گفتم نمی دانم.چرا این سوال می کنی؟ گفت: می بینم که امروز بیشتر از روزهای قبل در حال مرتب کردن منزل و رسیدگی به بچه هستی، معمولا هر وقت حبیب به مرخصی می آمد حدود ساعت یک بعد از ظهر به منزل می رسید. تا ساعت حدود یک و نیم در منزل ماندم، نیامد، چون مادرم (خدابیامرز) کسالت داشت و منزلشان نزدیک بود، رفتم تا سرکشی به ایشان داشته باشم، در منزل مادرم مقداری لباس بود که شروع به شستن آنها نمودم، یکی از خانم های همسایه آمد و گفت خبری از حبیب داری؟ گفتم چند روز پیش نامه فرستاده، بعد از اتمام کارم به منزل خودمان برگشتم، همسر آقای صباحی به منزلمان آمد دیدم که دستی به سربچه ام احسان کشید، گفتم: خبری شده؟ حبیب شهید شده؟ گفت: نه چطور دلت می آید که این حرف بزنی؟ گفتم چون بر سر بچه ام دست نوازش کشیدی این فکر کردم، اولین بار است که این کار را کردی. مادر شوهرم (خدابیامرز) یک روسری گلدار پوشیده بود، خانم صباحی به او گفت که روسری سورمه ای بپوش. با حرف های زنان همسایه دل شوره ای گرفته بودیم، پدرشوهرم (خدابیامرز) از محل کارش که کوره آجرپزی بود برنگشته بود (تاخیر کرده بود) که این هم باعث نگرانی مان شده بود، چند دقیقه ای بعد دائی شهید به منزلمان آمد و خبر شهادت حبیب را به ما داد از طرفی در محل کوره آجرپزی هم خبر شهادت به پدر شهید داده بود که پدر شوهرم بی اختیار سر خود را به دیواره کوره آجرپزی زده و غرق به خون با تعدادی به منزل آمدند، منزلمان غرق عزا و ماتم شد، مادر شهید که دلبستگی زیادی به حبیب (پسر بزرگش) داشت از آن به بعد هر روز گریه و زاری می کرد و دیگر به حال عادی برنگشت.                                                                                                



قسمتی از نامه شهید خطاب به همسرش 

نیمه شب، هنگامی که درخشندگی ستارگان به حد اعلا می‌رسد، آن هنگام که مهتاب در نهایت زیبایی و دلدادگی می‌درخشد از صحراهای سوزان افسریه تهران به معبود گاه نور چشم، عزیزم، سلام دارم. این نامه را در شبی برایت می‌نویسم که غروبش به طور وحشتناکی غم‌انگیز است و آهنگ تپش قلب محزونم،غم تو در غروب در حال سکوت، بر همه جای دلم حکم‌فرماست و در این چهاردیواری خود نشسته به یاد تو می‌نویسم. احساس می‌کنم تپش‌های قلبم با یاد تو بیشتر می‌شود،بگذار بگویم که هیچ نیرویی قادر نخواهد بود من و تو را از همدیگر بگیرد،حتی سردی خزان و فراز و نشیب‌ها و سختی‌ها از توان دلم نخواهد کاست و خیال دلم همین طور مصمم و به فرمان دلم در دل شب‌های سیاه افسریه تهران به سوی تو خواهد شتافت.اکنون که این نامه را می‌نویسم آن روزهای خوش اول را که با هم بودیم به یاد می‌آورم، آن لذت‌ها چون خواب شیرینی که در بین بیماری هولناکی قرار گرفته باشد متلاشی شده است. سرانجام تقدیر چیز دیگری است،  این اندک عمر سپری خواهد شد، اما چه بهتر که انسان دست نیازش به جلوی این و آن دراز نباشد و بتواند در این زمانه لااقل گلیم خودش را از آب بیرون بکشد. سرانجام انسان برای تأمین نیازمندی‌های خود باید رنج‌ها و سختی‌های فراوان و دردها و ناراحتی های زیادی را متحمل شود و فقط برای مقابله با این دشواری ها کمی استقامت و پایمردی لازم است. امروز به یاد تو قلم، این یار همیشگی خود را به دست گرفته‌ام تا آتش درون قلب سوزانم به وسیله یک برگ کاغذ به خدمت تو تاج سر، نثار گردانم. قلم هم سخت بی‌تابانه بر کاغذ یورش برده، گویی می‌گرید و میل دارد برای ابراز محبت فریاد بکشد و بر آسمانها رود.کاغذ مثل پرنده‌های پر و بال شکسته بر چنگال قلم افتاده و تسلیم مأموریت او گشته است و از دهان قلم آن چه بیرون می‌آید به طور کلی جملاتی است که در کل ساخته و پرداخته کلامی است آتشین و آن هم سلام. به هر حال خیلی سرت را به درد آوردم، امید است مرا ببخشید ولی چاره چیست؟ در پایان عرض می‌کنم که وجودم از فراق تو بی‌فروغ و تاریک است و امید آن دارم که روزی که نه چندان دور است دوباره میسر گردد و چهره پر محبت شما را که معرف دوستی و صمیمیت است مشاهده نمایم. شما را به دست آن کسی که ما را در کنار هم قرار داد می‌سپارم. به امید دیدار                                        


دلنوشته ای از همسر شهید 

همسر آسمانی‌ام، عشق جاودانه من، نمی‌دانم از کجا آغاز کنم این درد شیرین را، این حسرت افتخارآمیز را، نوزده ساله بودم، تمام دنیایم در لبخند تو و گرمی دستانت خلاصه می‌شد.آن ۲۱ماه زندگی مشترک تمام عمر من بود. هر نفس با تو، هر لحظه با هم، گویی ابدیتی را در خود جای داده بود. من با تو عاشقی را شناختم، زندگی را آغاز کردم و با تو اوج گرفتم. ناباورانه بود وقتی خبر آمد...مگر می‌شود آن مرد پر از شور زندگی، آن همسر، آن پدر و آن کسی که تمام وجودش وقف این خاک بود، دیگر نباشد؟ قلبم تکه تکه شد. تمام رویاهایمان، تمام نقشه‌هایمان برای فرزند کوچکمان در یک لحظه فرو ریخت. آن همسر نوزده ساله یکباره پیر شد، اما نه از فرتوتی، که از رنج فراق... با هر قطره اشک، عهدی بستم، عهدی که نام تو، یاد تو و راه تو، هرگز از قلب من و از ذهن فرزندمان پاک نشود.تو رفتی تا خاک وطن پا بر جا بماند. اما من ماندم با امانت تو، با پاره تنت، با ”احسان‟ عزیزمان. هرگاه نگاهش می‌کنم، چشمان تو را می‌بینم، لبخند تو را حس می‌کنم،می‌دانی چقدر دلتنگ همان بیست و یکماه عاشقی هستم، دلتنگ نگاه‌هایت، حر‌فهایت، حتی سکوت‌های پراز آرامشت. حسرت بسیاری بر دلم سنگینی می‌کند، حسرت یک زندگی کامل در کنار تو، حسرت بزرگ شدن ”احسان‟ با دست‌های پدرانه‌ات، حسرت دیدن خنده‌های سه نفره مان. تو رفتی و من ماندم با کوهی از خاطرات شیرین و دردی به وسعت تمام روزهای بی تو،اما من به انتخابت افتخار می‌کنم، به هر قدمی که در راه دفاع از این مرز و بوم برداشتی. چه آن روزها که در بسیج، داوطلبانه دل به خطر می‌زدی، چه بعد تر که با لباس ارتش، مردانه سینه سپر کردی. تو قهرمانی از جنس عشق و ایثار بودی، بلکه سرباز این سرزمین بودی که تا آخرین قطره خونش مردانه جنگید. شهادتت هر چند قلبم را آتش زد، اما شعله‌ی افتخار را در وجودم نگه داشت. همسر عزیزم، تو همیشه در کنارم هستی.در دعاهای شبانه‌ام، در هر نفس که می‌کشم. تو زنده‌ای، جاودانه‌ای، در قلب من. من تا ابد به تو وفادارم و نامت را با افتخار و عشق زمزمه خواهم کرد. ”احسان‟ بزرگ شده و هر روز بیشتر شبیه تو می‌شود، باغیرت، با ایمان، با همان شور و اشتیاقی که تو داشتی. او بهترین یادگار توست، و من با تمام وجودم از او محافظت می‌کنم. روحت شاد، ای سرباز بی ادعای من، ای قهرمان جاودانه‌ام. من و ”احسان‟همیشه به تو افتخار خواهیم کرد. 


دل نوشته‌ای ای از فرزند شهید 

”پدرم،ای قهرمان همیشه در قلب من،نمی‌دانم از کجا آغاز کنم این درد شیرین را،این حسرت عمیق و این افتخار بیکران را،وقتی پر کشیدی،من فقط یازده ماهه بودم.در آغوش مادرم،در گهواره‌ای از بی‌خبری،در حالی که تو در نبردی نابرابر،از جان و جوانیت گذشتی تا امروزمن در آرامش این خاک نفس بکشم. عشق من به تو عشقی است ورای هر تصویری، عشقی است که در رگهایم جاری است و هر لحظه مرا به یاد رشادت‌هایت می‌اندازد. افتخار می‌کنم به تو، به آن لباس مقدسی که به تن داشتی، به آن جایگاه ارتشی که برای دفاع از میهن برگزیدی.تو نه فقط یک پدر،بلکه یک سلحشور بودی، یک فدایی، یک انسان به تمام معنا ایثارگر که از همه چیزت گذشتی. دل‌تنگی من، نه از نبودن خاطرات مشترکمان،که از حسرت هر لحظه‌ای است که می‌توانستیم کنار هم باشیم.حسرت بوسه‌های پدرانه، حسرت دستانی که مرا راه ببرند.حسرت نگاهی که از جنس خودت باشد و مرا در پناهش گیرد.گاهی در خیالم، تو را تصور می‌کنم که باز می‌گردی، با همان ابهت و صلابت، و من فرصت پیدا می‌کنم تا تمام این سال‌ها را در آغوشت جبران کنم. اما در کنار این دل‌تنگی و حسرت، سپاسگزاری عمیقی در وجودم ریشه دوانده است. ممنونم پدر،برای شجاعتت، برای انتخابت، برای آن لحظه که تصمیم گرفتی تمام هستی آن را فدای آزادی و امنیت من و هموطنانت کنی.تو نرفتی تا از یاد بروی، تو رفتی تا جاودانه شوی، تا نامت در صفحات تاریخ این مرز و بوم حک شود و برای همیشه ستاره‌ای در آسمان زندگی‌ام بدرخشی، هر چند که فقدان فیزیکی ات همواره در زندگی‌ام حس شده،اما حضورت در قلب و روحم پر رنگ‌تر از همیشه است.تو زنده‌ای در یاد و خاطره‌ی کسانی که باغیرتت نفس کشیدند، و زنده‌تر از همیشه در تار و پود وجود من. روحت شاد، ای پدر قهرمانم، من فرزند توام و به این افتخار تا ابد پایبند خواهم ماند.‟   























 بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار


غلامعباس رمضانپور 


فرزند احمد

ولادت : 10/1/1340 کوشک قاضی

شهادت8/10/1362گیلانغرب (تنگه حاجیان) 

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی از زندگی نامه

در سحرگاه دهم فروردین ۱۳۴٠روستای کوشک قاضی، میزبان تولد نوزادی شد که در آینده، نامش با ایمان، خاک، غیرت و فداکاری در ذهن مردم و تاریخ ایران حک شد:”شهیدغلامعباس رمضانپور“ او ششمین فرزند خانواده‌ای ۱۲نفره بود.دردامان پدری سختکوش به نام حاج احمد رمضانپور، کارگر کارخانه قند فسا،ومادری دلسوز و فداکار به نام اکسیر محمد ابراهیمی، با صداقت و محبت پرورش یافت. دوران ابتدایی را در مدرسه مهذب روستای کوشک قاضی و دوره راهنمایی را در مدرسه خاقانی-آیت الله شهید ابوذر غفاری جدید سپری کرد و مدرک سوم راهنمایی(سیکل) گرفت. 


از پایگاه مقاومت روستا تا سنگر جبهه

از نوجوانی عاشق قرآن، مسجد، نماز جماعت و فعالیت‌های بسیج بود. در مسجد روستا و پایگاه مقاومت مقداد کوشک قاضی فعالانه حضور داشت. در سال ۱۳۶٠ با شور ایمان و لبیک به ندای امام (ره) به تیپ  ۵۵ هوابرد ارتش پیوست ودر گردان ۱۴۶،گروهان ارکان،دسته ضد تانک با تخصص کد ۱۱۴ به کارگیری سلاح‌های ضد زره، به جبهه رفت.


مؤذّن جبهه، تکیه گاه رزمندگان 

در میدان جنگ، غلامعباس فقط یک رزمنده نبود، یک انسان مهربان، خوش خلق، مؤذّن، قاری قرآن وهمراه همیشگی رزمندگان بود.او با تشکیل صندوق قرض الحسنه در جبهه به رزمندگانی که توان مالی برای رفتن به مرخصی نداشتند، یاری می‌رساند. با این که مجرد بود، اما ازحقوقش می گذشت تا دیگران بتوانند کنار خانواده‌یشان باشند. جای رزمندگان متأهّل در خط مقدم خدمت می‌کرد. 


مرخصی هایی با عطر ایمان و اشک

هر بار که از جبهه به مرخصی می‌آمد، فضای خانه را نورانی می‌کرد. اقوام و دوستان گِردش جمع می‌شدند. خوشرو و خندان بود. خواهرانش نگران سلامت او بودند و از او می‌خواستند در خط مقدم کمتر حضور پیدا کند، اما او با آرامش و اطمینان، شعری را زمزمه می‌کرد که بعدها در وصیت نامه‌اش با دستخط خودش نوشته شد و بر سنگ مزارش نیز حک شد: 

به خدا خصم اگر جدا کند سر ز تنم/ به جهانی ندهم دین و کتاب و وطنم

مرگ در راه خدا، حجله دامادی ماست/ای خدا، حجله به آیین ده و دامادم کن


لحظه‌ای برای همیشه، شهادت و وداع پدر

در تاریخ دهم آبان ۱۳۶۲ در تنگه حاجیان در منطقه عملیاتی گیلان غرب  در مسیر بازگشت از مأموریت شناسایی، خودروی جیب حامل او بر اثر برخورد با مین ضد تانک منفجر شد و غلامعباس به آرزویش رسید. ”شهادت در راه خدا“. در روز خاکسپاری، پدر شهید لحظاتی پیش از دفن، بر بالین تابوت آمد، کفن را باز کرد و گلوی خونین و کبود فرزندش را که با ترکش شکافته شده بود بوسید. اشک‌های پدر، آرام و بی صدا، اما پر از فریاد بود، اشک‌هایی که بر چهره آرام شهید می چکیدند. 


اشک‌های مادر، خاطره‌ای از شب‌های دل‌تنگی

اما غم مادر رنگی دیگر داشت. او سال‌ها بعد از شهادت فرزندش همچنان باور داشت که غلامعباس زنده است. می‌گفت: شب‌ها می‌آید بالای سرم، با من صحبت می‌کند، مرا آرام می‌کند... 

روزی یکی از خواهران شهید وارد خانه شد و دید مادر با کسی مشغول گفتگو هست. با تعجب پرسید و مادر در نهایت آرامش گفت: غلامعباس آمده بود، داشتیم با هم حرف می‌زدیم و می‌خندیدیم.

در شب‌های بی‌قراری، مادر با سرودن شعر محلی جان‌سوزی اشک می‌ریخت و آرام می‌گرفت. شعری که در زبان محلی با بغض و سوز خاصی خوانده می‌شد:آخی یاد عزیزم... آخی بَبَم بَبَم... رودم رودم... سوختم... سوختم... چه کار کنم، سوختم... آخی بَبَم بَبَم... رودم رودم... این شعر مرثیه‌ای بود برای  پسری که دیگر نبود اما در قلب مادر، هنوز زنده بود. 


وداع تلخ پدر و مادر با دنیا

پدر شهید که پس از شهادت فرزندش دچار شوک عصبی شدید و ناتوانی جسمی شد، در سال ۱۳۷۴ دار فانی را وداع گفت.مادر شهید که سال‌ها در فراق پسرش با دل‌تنگی، درد و اشک روزگار گذراند در سال ۱۳۸۹ به دیدار فرزند شهیدش شتافت. 


جاودانگی یک نام، شهید غلامعباس رمضان پور 

شهیدی که با خنده رفت، با اخلاص جنگید، با تواضع خدمت کرد، و با شعری ماندگار، یاد خود را در دل ها حک کرد: مرگ در راه خدا حجله دامادی ماست... 


فرازهایی از وصیت نامه 

پدر و مادرعزیزم، دستان شما را از دور می‌بوسم، من را حلال کنید. برادرنم، پدر و مادر را تنها نگذارید، مراقبشان باشید. شهدا را فراموش نکنید، راه شهدا را ادامه دهید، سنگر شهدا را خالی نگذارید.خواهرانم اگر به فیض شهادت رسیدم بی‌قراری نکنید، چرا که انتخاب خودم بوده، به خدا خصم اگر جدا کند سَر ز تَنم، به جهانی ندهم دین و کتاب و وطنم، مرگ در راه خدا حجله دامادی ماست، ای خدا حجله به آیین ده و دامادم کن. سلام بر تربت پاک شهیدان. 


خاطرات 

خاطره ۱: مادر شهید

زمانی که پسرم غلامعباس به دنیا آمد، مامایی که او را به دنیا آورد به من گفت: پسرت را ببین که چگونه نورانی است. من به او نگاه کردم و دیدم که روی صورتش را نقابی مثل هاله‌ای از نور گرفته است. زن بابام به من گفت: این نور، صورت او را به شکل شمایل مبارک حضرت عباس(ع) کرده است وهمین بود که ما اسم اورا”غلامعباس نهادیم“.چندی پس از شهادت غلامعباس که هنوز لبا‌سها و وسایلش را برایمان نیاورده بودند خواب دیدم که غلامعباس به خانه آمد و گفت: مادر،داخل کیفم قرآنی است که می‌خواهم آن را به برادرم بدهم و جانمازی نیز برای شما آورده‌ام و کُتی هم برای برادر دیگر خریده‌ام. وقتی که پس از چند روز وسایلش را برایم آوردند و کیفش را باز کردم همه این وسایلی را که در خواب دیده بودم درونش دیدم و طبق خواسته او بین برادرانش تقسیم کردم و جانمازش را نیز برای خودم برداشتم.


خاطره ۲: برادر شهید

 شهید غلامعباس بسیار قرآن تلاوت می‌کرد واهل دعا و نیایش بود. در کلاس‌های تفسیر قرآن حتی قبل از انقلاب شرکت می‌کرد و فعالیت خود را در زمینه قرآن بعد از انقلاب ادامه داد.علاوه بر این او مداحی اهل بیت هم می‌کرد. برادرم در جریان فعالیت‌های انقلاب به کمک دوستان خود خیمه‌هایی را در خیابان‌ها بر پا کرده بودند و به نگهبانی از جان و مال مردم می‌پرداختند گاهی پیش آمد که چندین شب به خانه نمی‌آمد، دوستان او به ما خبر دادند که غلامعباس به ما پیشنهاد کرده که چون متأهّل هستید به خانه بروید و استراحت کنید، من به جای شما نگهبانی می‌دهم. 

هنگامی که ما از او می‌پرسیدیم که آیا شما از این که شب و روز بایستید و نگهبانی بدهید خسته نمی‌شوید؟ او پاسخ می‌داد: خیر، این کارها برای حراست از وطنم است و سرانجام اجر و مزد آن را خواهم گرفت.او در جبهه یک صندوق قرض الحسنه تأسیس و پول اولیه آن را به کمک سایر سربازان جمع‌آوری کرده و هر از چندی که مقدار پول در صندوق جمع می‌شد آن را به صورت قرض الحسنه به یکی از رزمنده‌ها می‌داد.

هنگامی که آن فرد برای مرخصی به خانه می‌رفت، آن پول را با خود به صندوق باز می‌گرداند. بعد از شهادتش هم مقداری پول که در صندوق باقی مانده بود و دیگر کسی آن را اداره نمی‌کرد به عنوان یادگاری برای ما فرستادند و ما هم چنان آن پول را برای تبّرک نگه داشته ایم.                                        


خاطره ۳: خواهر شهید

برادرم غلامعباس قبل از این که به جبهه برود قصد داشت برای خود عکسی تهیه کند. لباسی که به تن داشت کمی یقه‌اش باز بود، پیش من آمد و از من خواست تکه پارچه‌ای به رنگ لباسش تهیه کنم و در قسمت یقه او بدوزم. من بلد نبودم و او به من یاد داد که چگونه این کار را انجام دهم و بعد گفت: همان طور که پوشیدن بدن زن برای مرد واجب است، لازم است که مرد هم بدن خود را از دید زن بپوشاند. وقت رفتن به جبهه برای خداحافظی به خانه ما آمد، میوه‌های رسیده بر درختان خانه را در دست گرفت و گفت: آیا وقتی که من بروم و برگردم این میوه‌ها هم چنان وجود دارد؟ و سپس ادامه داد من نیستم ولی این میوه‌ها هست.من از این حرف او ناراحت شدم و گفتم: این چه حرفی است می‌زنید؟ و او پاسخ داد: خواهرم، ناراحت نباش انسان روزی به دنیا می‌آید و روزی هم از دنیا می‌رود و این قسمت همه انسانهاست. او همیشه می‌گفت: خوشا به حال آن کسی که شب جمعه شهید بشود و شب جمعه به خاک سپرده شود وخودش هم به این سعادت رسید. در یک شب جمعه سرد زمستانی به شهادت رسید و یک هفته بعد در شب جمعه دیگر گرمای وجودش به خاک سرد سپرده شد تا خاطرات گرم و شیرینش همیشه در یادمان بماند. 


              هوالجمیل

                               زندگی زیباست و شهادت زیباتر

شهادت‌طلبی رزمندگان موضوعی است که در جامعه ما به خوبی تبیین نشده است. این موضوع معمولاً از دو دیدگاه افراطی مورد بحث قرار گرفته، یکی کسانی که شهادت‌طلبی را محصول تبلیغات می‌دانستند و رزمندگان ما را محکوم به” جو زدگی و خودکشی”می‌کردند و دیگر کسانی که رزمندگان را بی علاقه و حتی مخالف زندگی دنیوی می‌دانستند و آنها را فقط عاشق شهادت و زندگی اخروی قلمداد می‌کردند. صاحبان هر دو دیدگاه در اشتباه بوده و هستند.رزمندگان ما نه” جو زده”بودند و نه بی‌علاقه به زندگی. چون حقیقت تجاوزگری و خونریزی دشمن را به وضوح می‌دیدند و می‌دانستند که بیرون راندن دشمن متجاوز از خانه و وطن فقط با روحیه ایثار و از ازخودگذشتگی و شهادت‌طلبی امکان‌پذیر است و در حالی که به جایگاه رفیع  شهادت واقف بودند به زندگی دنیوی نیز علاقه داشتند.آنها شهادت را زندگی برتر و زیباتر می‌دانستند و تمام حرف آ‌نها این بود که زندگی زیباست ولی شهادت از آن زیباتر است. شهادت‌طلبی نه فقط به عنوان یک ابزار روحی برای دفاع از وطن و دین مطرح بود و هست بلکه به عنوان نوعی زندگی سرشار از نشاط و معنویت که به حیات طیبه ابدی می‌پیوندد در روح زیبای رزمندگان جریان داشت و دارد. حیات طیبه‌ای که خداوند در قرآن کریم به آن وعده داده و فرموده که” چه بکشید و چه کشته شوید پیروز و مأجور و منصورید”. اگرچه روحیه شهادت‌طلبی صفت خاص اکثریت رزمندگان بود ولی تنبیه متجاوزین بعثی که با حمایت دولت‌های خارجی و دشمنان داخلی سرزمین ایران اسلامی را اشغال کرده بودند سرلوحه نبرد تمام رزمندگان بود و اینگونه نبود که به خاطر عشق به شهادت، خود را در معرض تیرهای دشمن بسپارند و خودکشی کنند تا نامشان به عنوان شهید ثبت شود. اتفاقاً حفاظت فردی و استفاده از تجهیزاتی مثل کلاه آهنی و ماسک ضد گاز و غیره جزو اصولی بود که امام راحل استفاده از آ‌نها برای رزمندگان واجب کرده بودند و همه این اصول به‌عنوان یک امر واجب رعایت می‌کردند.ولی بدیهی است که در شرایط جنگی کشتن و شهید شدن به مراتب بیشتر از شرایط عادی و زمان صلح است.در ضمن این طور هم نبود که تمام کسانی که به جبهه می‌رفتند حتماًمورد اصابت تیر و ترکش قرار می‌گرفتند. والسلام / خادم الشهدا


بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار  باقر رجایی


فرزند اکرم

ولادت: 10/3/1349 کوشک قاضی

شهادت: 1/1/1366 شلمچه

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی اززندگی نامه

قفس خاکی تن، تحمل روح بزرگ و الهی او را نداشت. برای رهایی، حصار تن را شکست و پرواز را در پیش گرفت. 

 بسیجی شهید باقر رجایی فرزند مرحوم حاج اکرم در تاریخ دهم خرداد ماه ۱۳۴۹ در روستای کوشک قاضی دیده به جهان گشود ودر دامان پدر ومادری پاکدامن پرورش یافت.تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش گذراند و دوران راهنمایی و دبیرستان را در شهرستان فسا ادامه داد.

شهید رجایی تا دوم دبیرستان درس خوانده است و همانند جوانان متعهد با مسجد،پایگاه و کتابخانه روستا ارتباط داشت، اهل نماز، روزه و شرکت در مراسم مذهبی بود. فردی متواضع، مخلص و پایبند به انقلاب اسلامی بود و شورو علاقه زیادی به رهبر انقلاب داشت.اعمال و کردارش فقط برای رضای خدا بود و آن چنان در عرصه زندگی برای رضای خدا خدمت کرد که ارزش و شخصیت واقعی‌اش برای عموم مردم آشکار گردید.آن چنان از مهر و محبت الهی برخوردار بود که شهادتش قلب‌ها را متحول و دل‌های خفته را بیدار ساخت.دریکم فروردین ماه ۱۳۶۶ درعملیات کربلای ۸ منطقه شلمچه به شهادت رسید.خاطره رازونیازهایش، گریه و زاری‌های عاشقانه‌اش هرگز از خاطرات نخواهد رفت. روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد 

پدر شهید، مرحوم حاج اکرم رجایی درسال ۱۳۹۴ به رحمت ایزدی پیوست و در دارالرحمه کوشک قاضی به خاک سپرده شد. 


 وصیت نامه   

بسم الله الرحمن الرحیم   

«انی لا اری الموت الا سعادة و لا الحیاة مع الظالمین الا برما» 

به تحقیق من نمی‌بینم مرگ را،مگرسعادت و نمی‌بینم زندگی در کنار ستمگران را، مگر عار و ننگ.امام حسین(ع)

وصیت نامه خود را در حالی بازگو و شروع می‌کنم که دلم برای ضعیفان و مظلومان می‌سوزد و چاره‌ای جز تحمل ندارم. دلم می‌خواهد همه مردم در حالی به زندگی خودشان ادامه دهند که هیچ گونه فکر و ناراحتی برای فردا نداشته باشند. دوست داشتم در حالی دیگران را نصیحت کنم که خود گناهکار نبوده و مرتکب خطا و اشتباه نمی‌شدم. در طول عمرم نتوانستم کاری را انجام بدهم که حداقل یک دوست را از خود راضی کرده باشم، باشد که خداوند به لطف و بخشش خود، مرا ببخشد و به این بنده حقیر نظر کند.با خدا عهد کرده بودم که خداوند مرا با مرگ در بستر از این دنیا نمی‌راند و سرانجام به آرزویی که خودم کرده بودم رسیدم. آرزویی که وقتی از کنار قبرستان می‌گذشتم و یا این که شهیدان را تشییع می‌کردند در ذهنم مجسم می‌شد. در پایان و در لحظات آخر یک سری مطالبی است که باید گفته شود. به خدا قسم تمام کارهای خوب که یک انسان مؤمن انجام می‌دهد، همیشه برای خدا و به یاد خدا می‌باشد و برای رسیدن به این سن که بتواند یک انسان کار خوب انجام دهد در درجه اول نماز می‌باشد، نماز موجب می‌شود که انسان از کارهای بد گذشته خود پشیمان شود. دعا برای امام این قلب تپنده اسلام یادتان نرود و دعا کنید که تا انقلاب تا ظهور حضرت مهدی (عج) پایدار باشد. از پدر و مادر گرامی و عزیز خیلی معذرت می‌خواهم که نتوانستم به خواسته‌های آن‌هاعمل کنم و امیدوارم که مرا ببخشند و به هیچ وجه گریه و زاری شدید نکنید. از تمام برادرانم و خواهرم می‌خواهم که مرا ببخشند چون که نتوانستم برادر خوبی برای آن‌ها باشم و از تمام اقوام و خویشان می‌خواهم که مرا ببخشند و از تمام دوستان به‌خصوص دوستان صمیمی می‌خواهم که مرا ببخشند. والسلام - سه شنبه  5/12/1365  باقر رجایی             


خاطرات شهید 

خاطره ۱:بستگان شهید

خاطره‌ای که از شهید دارم این است که یک شب خیلی در فکرش بودم و نگاه به عکسش که در طاقچه بود می‌کردم و حیف و دریغ می‌خوردم که خوابم برد، در خواب دیدم که آمد، با روی خوش و خندان و دو لیموی سبز به من داد و گفت: بگیر، این برای تو آورده‌ام و می‌خواهم بروم. گفتم:  به این زودی کجا می‌روی، بیا بنشین، گفت در کوچه منتظرم هستند. من هیچ به این فکر نبودم که او شهید شده، من تا درب حیاط او را همراهی کردم، درب را که باز کردم، دیدم کسی پیدا نیست. ولی یک نور خیلی سبز فضای کوچه را روشن کرده بود و آن نور دست ایشان را گرفت و از جلوی چشمم پنهان شدند. من هرچه به این طرف و آن طرف نگاه کردم کسی را ندیدم. یک وقت به خود آمدم و یادم آمد که او شهید شده و دیگر نفهمیدم که کجا رفت و چه کسی بود که دنبالش آمد. 


خاطره ۲: همرزم شهید

شهید باقر رجایی خیلی خوش اخلاق بود. به واجبات اهمیت زیادی می‌داد. امر به معروف و نهی از منکرمی‌کرد،در ماه مبارک رمضان روزه می‌گرفت و نمازش را سر موقع می‌خواند برای عزاداری امام حسین(ع) ۲ ماه در مساجد فعالیت می‌کرد. روی حجاب خواهران تأکید زیادی داشت. خیلی ساده پوش بود. از لحاظ خوراک و پوشاک، ساده‌ترین غذا و لباس بر تن داشت. همیشه به فکر مستضعفان بود و تا آن جا می‌توانست به آن‌ها کمک می‌کرد و از هیچ کمکی دریغ نمی‌کرد و حتی همسایگان هم از اخلاق و رفتار او تعریف می‌کنند. روحش شاد و یادش گرامی. 

بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

مسعود رستم پور


فرزند رستم

ولادت: 1/8/1341 کوشک قاضی

شهادت: 23/12/1362 کوشک

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی از زندگی نامه

اکنون کاروان خونین ابا عبدالله (ع) با رهروانی سینه چاک و شهدایی غرق در خون که ندای حق‌طلبی و مبارزه علیه یزیدیان را سر داده‌اند به رهبری سالار شهیدان حسین بن علی(ع) از دشت‌ها و گذرگاه‌های خونین و معطر این دیار عبور می‌کنند.عاشقان پاک‌بازی که هل من ناصر ینصرنی حسین(ع) را از ندای توفنده پیرجماران به گوش دل شنیده‌اند، بی‌تابانه به جبهه‌ها می‌شتابند و به ندای خونین حسین (ع) لبیک گفته و عاشقانه سردر پی این کاروان عشق و ایثار می‌نهند و به خیل شهیدان راه خدا می‌پیوندند. ناماوران، تا نعره‌های خون کشیدند - خورشید را از قلب شب بیرون کشیدند، با ما به جز اسرار بیداری نگفتند - بیدارمان کردند و خود در خاک خفتند.واین بار نیز سخن از یکی ازرهروان سرخ روی راه حسین(ع) است، از عاشقی دل سوخته که از هجرمعشوق، پروانه وار می‌سوخت و قلب پاکش دوری یار نداشت و سرانجام نیزازشهد شیرین شهادت نوشید و به جوار دوست رسید.زبان و قلم از توصیف مردانی که حیات و مماتشان رنگ خدایی به خود گرفته بود و الگویی برای آنانی که بودند و آنهایی که در آینده خواهند آمد بس دشوار و ناگفتنی است. ولی به هر حال آب دریا را اگر نتوان کشید هم به قدرجرعه ای باید چشید. معلم شهید مسعود رستم پور فرزند مرحوم رستم در اولین روز از آبان ماه ۱۳۴۱ در روستای کوشک قاضی دیده به جهان گشود و در دامان مادری مؤمن وعفیف و پدری زحمتکش پرورش یافت و بزرگ شد،فرزند اول و پسر ارشد خانواده بود و خداوند دو برادر و یک خواهر به آن‌ها اعطاء کرده بود. دوستان و اقوام در کودکی او را به نام شاهپور می‌شناختند و صدا می‌زدند. چند صباحی نگذشته بود که به دلیل شغل پدرش که نظامی بود مجبور به ترک محل تولد شد. می توان گفت بزرگ شدنش در نقاط مختلف و آشنایی با دیگر هموطنان او را به انسانی با روحیه بزرگ و روابط عمومی بسیار عالی مبدل ساخته بود، هر کس با او برخورد و صحبتی داشت مجذوب او می‌شد.شهید مسعود از همان اوایل کودکی و با وجود سن کم  شوق و علاقه زیادی به درس خواندن داشت و استعدادعجیبی از خود نشان می‌داد.فعالیت‌های مذهبی خود را از اولین سال ورود به مقطع دبیرستان در شهرستان نورآباد ممسنی شروع کرد و در جلسات مذهبی شرکت فعال داشت.

 پس از مدتی پدرش به فسا منتقل شد و در روستای کوشک قاضی ساکن شدند. شهید مسعود هم چنان شیفته مطالعه، درس و مسجد بود.او شاید هسته اصلی پرورش شهدای کوشک قاضی و دیگر جوانان مذهبی در مسجد جامع روستا بود. شرکت در سخنرانی های بزرگان روحانی و حتی معلمان دینی آن زمان که در مسجد برگزار می‌گردید، ازگروهی که شهید مسعود یکی از پایه گذران آن بود انسان‌هایی سختکوش و مبارز و مذهبی پرورش یافتند. در بحبوحه مبارزات علیه رژیم ستم شاهی، با دلی مالامال از عشق و ایمان به موج توفنده انقلاب پیوست و همدوش و همصدا با امت اسلامی در بسیاری از تظاهرات و راهپیمایی‌ها شرکت کرد. بعد از پیروزی انقلاب فعالیت‌های مذهبی خود را افزایش داد.روحیه عشق به قرآن و مطالعه کتابهای مذهبی در کنار تحصیل در دبیرستان و خستگی ناپذیریش برای همه تعجب آور بود.تشکیل کلاس‌های تدریس قرآن و معارف دینی در مسجد و دعوت دوستان در منازل و علاقه شدید به هدایت قشر جوان و سوق دادن آنان به مسجد و مسیر هدایت و آشنایی با خدا رسالت دینی و انسانیش بود و باعث الگویی نمونه برای دیگران شده بود.او را به نام استاد قرآن در روستا می شناخنند و عده‌ای او را ”آشیخ‟ صدا می‌کردند. پس از اخذ مدرک دیپلم گرچه علاقه وافری به رشته پزشکی داشت ولی به هر حال سرنوشتش او را به دانشسرای تربیت معلم دربید زرد شیراز کشاند و پس از دوسال تحصیل در یکی از روستاهای محروم داراب به تدریس علوم ابتدایی مشغول شد.

در ایام جنگ تحمیلی درسال ۱۳۶۱ با شور و شوقی وصف ناپذیر عازم جبهه شد و در عملیات طریق القدس ”فتح بستان “شرکت کرد. در اسفند سال ۱۳۶۲ قبل از عملیات خیبر بود که شوق پرواز، قرارش را ربوده بود و در افق نگاهش جزجمال یار،جلوه‌ای دیگر نبود،به همراه تعدادی دیگر از همکارانش خود را به جبهه کوشک رسانید و در بیست و سوم اسفند همان سال بود که روح آرام و ملکوتی او بال در بال ملائک در آسمان جبهه به پرواز درآمد و به آرزوی دیرینه‌اش که شهادت و نداشتن سر و دست در راه مولایش آقا امام حسین (ع) بود رسید. پیکر مطهرو گلگونش چند روز بعد بر دست‌های مردم قدرشناس تشییع و درگلزار شهدای روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد. روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد. 

 پدر شهید،مرحوم حاج رستم درسال ۱۳۸۳ومادرشهید،مرحومه حاجیه اعلاء دارابی درسال ۱۳۸۵ به رحمت ایزدی پیوستند ودر دارالرحمه روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شدند. 


فرازهایی از دست نوشته‌های شهید مسعود رستم پور به خانواده

زیاد مطالعه کنید چون علم و دین همیشه همراه هم هستند، از لحظه لحظه‌های وقتتان استفاده کنید.ازاین که درمیان شما نیستم خدای ناکرده ناراحت و افسرده نباشید.طوری باشید که دشمن ازناراحتی شما خوشحال نباشد.در مورد مخالفت عده‌ای از دوستان و اقوام با رفتن ایشان به جبهه می‌نویسند: این جور مسأله ها باید خود انسان درگیر باشد تا بفهمد، با این حال بنده معذرت‌خواهی می‌کنم. برادرم را از قول بنده سلام برسانید و آرزوی خدمت به هم نوعان را از او دارم. پاسخی برای خدای خود که چرا این قدر راه را رفته‌ام و بقیه‌اش ”رفتن به جبهه “را نرفته‌ام، ندارم.خدا نصرت دهد به صراط مستقیم. 


 خاطرات شهید

خاطره ۱:پدر شهید

شهید مسعود از سن چهارده سالگی می‌دانست که انقلاب می‌شود و با ما صحبت می‌کرد  و می‌گفت:نسبت به انقلاب بدبین نباشید. چون من نظامی بودم این حرف‌ها را به من می‌زد و ما هم حرف ایشان را قبول می‌کردیم. در آن زمان ما در شهر ممسنی بودیم و شهید مسعود از اوضاع با خبر بود و در مسائل انقلاب پیشگام بود.اگرچه بچه بود ولی عقلش بزرگ بود و همیشه  من، مادر، برادر و خواهرش را نصیحت می‌کرد که راه این انقلاب را پیش بگیرید و راه امام را ترک نکنید. پسرم مسعود از سال ۱۳۶٠ به جبهه می‌رفت، اما شهادتش در اسفند ۱۳۶۲ در عملیات خیبر بود. از لحاظ اخلاقی و دینی، نه من، بلکه از هر کس در این روستای کوشک قاضی سؤال کنید می‌گویند چگونه بود و چطوری از دنیا رفت. شهید مسعود از لحاظ ورزشی هم فعالیت داشت و از لحاظ فرهنگی هم معلم قرآن و محل خدمتش روستای شکرویه داراب بود و برای این که مردم را به راه بیاورند، زیاد فعالیت می‌کرد. من در عالم خواب زیاد با شهید در ارتباط هستم و سه مورد که خواب دیده‌ام و می‌توانم برایتان بیان کنم این است: 

۱- در کربلای ۴، برادر دوم شهید” قادر“ به جبهه رفته بود و من خواب دیدم که تعدادی گرگ ریخته بود داخل گله‌ها و ما یک ” کُرّه “داشتیم، شهید مسعود به من گفت پدراین ” کُرّه“را دیگر نمی‌گذارم گرگ بخورد و بعد متوجه شدم که قادر در آن عملیات جان سالم به در برده است. 

۲- خواب دوم مربوط به پول صد تومانی که لای قرآنش بود و آقای درستکار تعریف کردند و به من دادند، این پول را همان طور که شهید در خواب به من گفته بود تقسیم کردم. 

۳-خواب دیدم شهید مسعود داخل یک باغی است و من هم رفتم پهلویش، وقتی به آن باغ رسیدم دیدم دو نفر اطراف مسعود ایستاده‌اند، به او گفتم اینها چه کسی هستند و شهید گفت: این آقایان تحت فرمان من هستند. گفتم: چطور؟ بعد رو کرد به فرد سمت چپش و به او گفت: راه برو، و آن مرد هم راه رفت، بعد به او گفت بایست و او ایستاد. خلاصه چند دقیقه بعد به من گفت: پدر این جا، جای تو نیست و باید بروی، زیرا تو زیاد از من سؤال می‌کنی و به آن دو نفر گفت: پدرم را راهنمایی کنید تا برود. 


خاطره۲:مادر شهید

خاطره‌ای که من دارم این که به دلیل نظامی بودن پدرش،به این شهر و آن شهر مهاجرت می‌کردیم،اما شهید مسعود هر کجا بودیم به مدرسه می‌رفت و فعالیت داشت.درسش بسیار خوب بود و با بچه‌ها و دوستانش خیلی صمیمی بود و زمانی که نورآباد ممسنی بودیم و سال اول دبیرستان درس می‌خواند، موقعی که به خانه می‌آمد می‌گفت:یک اتفاقی دارد می‌افتد و انقلاب می‌شود.بهش گفتم:توبچه هستی نمی‌دانی.گفت:نه من خیلی می‌دانم.شهید مسعود با همه دوستانش رفت و آمد داشت و زمانی که داخل کوچه رفت و آمد می‌کرد،اگر خانم‌ها داخل کوچه می‌نشستند می‌گفت:زشت است که در کوچه بنشینند و برای ما هم که مجبوریم داخل کوچه رفت و آمد کنیم زشت است.حتی زمانی که می‌خواست وارد منزل خودمان بشود دو الی سه  مرتبه در می‌زد. می‌گفتم: مسعود تو خودت صاحبخانه هستی، می‌گفت: نه من هم که می‌خواهم وارد شوم باید در بزنم و یا الله بگویم.رابطه مسعود با پدر و مادرش و همه خوب بود.اگر کسی با فردی بد بود بین آن‌هاصلح می‌داد. سطح توقع شهید مسعود از همه لحاظ ”پوشاک، غذا“ بسیار پایین بود و هرچه به او می‌دادیم می‌خورد و یا می‌پوشید و می‌گفت علی وار است و همانند او زندگی می‌کنیم.وقتی برای اولین بار می‌خواست به جبهه برود، پدر و برادرش به او می‌گفتند که از خانواده ما جبهه رفته‌اند و دیگر سهم ما نیست. اما او می گفت نه، من باید حتماً به جبهه بروم. ساعت شش، موقع نماز بود که شهید مسعود رفت داخل اتاق نماز بخواند، ساعت هفت شد دیدم داخل اتاق نیست و فهمیدم که مجدداً برگشته شیراز برای رفتن به جبهه. بعد از رفتن به جبهه برای ما نامه نوشت که من همان شب ساعت ده، ماشین پیدا کردم و رفتم اهواز و برای ایام عید می‌آیم. نزدیک عید شد پدرش رفت مغازه  چند تا مرغ گرفت و گفت:اگر مسعود آمد و دوستانش خواستند نزد او بیایند، شما نخواهی بیرون بروی و گوشت بخری. سرانجام ۲۷ اسفند ماه ۱۳۶۲ بود که خبر شهادتش را برایمان آوردند.  


خاطره ۳:قادر رستم پور(برادر شهید) 

فعالیت‌های مذهبی شهید مسعود از اولین سال ورود به مقطع دبیرستان در شهر نورآباد شروع شد.روزی به پدرم گفت: به مسجدی که می رویم آقایی سیّد در آنجا زندگی می‌کند که چقدر آدم خوبی است. پدرم گفت: او سیّد، روحانی است که به علت مخالفت با شاه به نورآباد تبعید شده. بعدها ما فهمیدیم که ایشان کسی نبود جز آیت الله شهید مدنی(ره).پس از مدتی پدرم به فسا منتقل شد و شهید مسعود به فعالیت‌های خود قبل از پیروزی انقلاب ادامه  داد. خوب به یاد دارم نیمه شب، مسعود با لباس آلوده به گِل و لای و نفس زنان به خانه آمد. وقتی پرسیدیم کجا بودی؟ گفت: رفته بودیم سخنرانی آقای ارسنجانی در مسجد روستای خیرآباد که مأمورین شهربانی به مسجد هجوم آوردند و ما مجبور به فرار شدیم و از زمین‌های کشاورزی عبور کردیم و به این وضع دچار شدیم.خدا گواه است گرچه پدرم نظامی بود ولی هیچ گاه مانعی برای پیشرفت مذهبی و دینی آن زمان شهید مسعود نشد.


خاطره ۴:قادر رستم پور(برادر شهید) 

شهید مسعود مدتی در یکی از روستاهای محروم منطقه داراب به تدریس علوم ابتدایی مشغول بود. خودش می‌گفت برای رسیدن به آن جا پس از طی کردن مسیر طولانی با ماشین بایستی یکی دو ساعت پیاده می‌رفتیم تا به روستا می‌رسیدیم. منطقه‌ای که از کمترین امکانات رفاهی برخوردار بودند. مسعود روزها به تدریس کلاس‌های چند پایه‌ای مشغول بود و شب‌ها هم برای اهالی روستا کلاس‌های قرآن و احکام برگزار می‌کرد. به خوبی به یاد دارم روزهای پنج شنبه و جمعه که به خانه می‌آمد، بیشتر وقتش در بازار شهرستان فسا برای خرید مایحتاج دانش آموزان محروم محل خدمتش می‌گذراند. 


خاطره ۵: قادر رستم پور (برادر شهید) 

در زمان جنگ تحمیلی شهید مسعود دو بار به جبهه اعزام گردید. بار اول در عملیات طریق القدس برای آزادسازی شهربستان. در برگشت از جبهه وقتی از او سؤال کردیم چه خاطره‌ای داری؟ گفت: فهمیدم تا خدا نخواهد کسی توفیق شهادت پیدا نمی‌کند. درعملیات روی یک تانک بودم و اسلحه در دستم بود، ایستاده بودم که تک دشمن شروع شد. تیر کالیبر دشمن درست خورد وسط اسلحه من و اسلحه دو تکه شد ولی من آسیبی ندیدم.بار دوم سال ۱۳۶۲ قبل از عملیات خیبر بود که عازم جبهه شد و بر اثر ترکش خمپاره به فیض شهادت نائل آمد. یکی از دوستان نقل می‌کرد صبح زود بود که در خانه‌یمان به صدا درآمد، در را باز کردم، مسعود را دیدم. با او دست دادم، گفتم چه خبر است؟ مسعود گفت: می‌خواهم به جبهه بروم حلالم کن، می‌دانم که اگر رفتم به امید خدا دیگر بر نمی‌گردم. او را در آغوش گرفتم، بغض، گلویم را می‌فشرد گریه کردم، او را بوسیدم، نگاهش کردم گفتم: برو به سلامت، تو مرا ببخش ان‌شاءالله سالم بر می‌گردی، شهید مسعود گفت: اگر دوست خوبی برای من هستی دعا کن تا با شهادت در درگاه خداوند سربلند شوم.خلاصه مطلب، همه زندگی شهید مسعود چه قبل از انقلاب و چه بعد از پیروزی انقلاب و بعد از آن الهام گرفته از قرآن بود. چون هم قرآن را تعلیم می‌داد و هم عمل می‌کرد. در آشنا کردن جوانان به راه دین از هر فرصتی استفاده می‌کرد و در این راه هرگز نه خسته می‌شد و نه هرگز از شماتت دیگران ملول. و خداوند پاداش مجاهدان راه دین  که همان شهادت است نصیبش کرد. 



خاطره ۶ : حسن درستکار (دوست شهید و همرزم شهید)                      

شهید مسعود رستم پور یکی از صمیمی‌ترین دوستان و دریک کلام برادر عزیزی برای من بود که فقدانش لحظه به لحظه مرا رنج می‌دهد و تا این زمان هرگز هیچ کس نتوانسته است جای ایشان را برای من پُر کند. من با شهید رستم پور از زمان کودکی، هم بازی بودم و در دوران نوجوانی به خصوص در دوران جوانی شدیداً به ایشان علاقه داشتم به طوری که بیشترین ساعات روز را با ایشان سپری می‌کردم ویک عشق و محبت و صمیمیت و برادری عجیبی بین ما حاکم بود.فراموش نمی‌کنم که وقتی هر دو نفرمان برای دانشسرای تربیت معلم قبول شدیم، اشک شوق در چشمانمان حلقه زده بود و این را از الطاف خداوند می‌دانستیم ومی‌گفتیم که الحق، خداوند هم نمی‌خواهد ما را دور از هم ببیند. پنج شش ماه قبل از این که در دانشسرای تربیت معلم قبول شویم تصمیم گرفتیم که با هم به جبهه برویم، و هر دو از بسیج شهرستان فسا به جبهه اعزام شدیم.خاطره‌ای که فراموش نمی‌کنم زمانی بود که می‌خواستیم وصیت نامه بنویسیم، از هم فاصله گرفتیم و شروع به نوشتن کردیم. وصیت نامه هر دو نفرمان تمام شد، کنار هم نشستیم تا برای هم بخوانیم، ایشان اصرار داشتند که من اول بخوانم و من هم اصرار داشتم اول ایشان بخواند. شروع کردم به خواندن وصیت نامه خودم، ایشان از ابتدا تا انتها گریه می‌کرد و اشک می‌ریخت و بعد شهید مسعود وصیت نامه‌اش را خواند و همان گریه و تضّرع برای من شروع شد. در گوشه‌ای از این دو وصیت نامه هر دو نفرمان مطلبی را نوشته بودیم که بغض گلویمان را پاره می‌کرد و آن مطلب این بود، مسعود نوشته بود: خدایا برادرم ” نام مرا نوشته بود“ را حفظ کن و اگر مشیّت بر آن است که درستکار شهید شود،مرا هم شهید کن، بعد خواسته بود که ما را در کنار هم دفن کنند. و عجیب آن است که من هم دعا کرده بودم که خدایا: مسعود عزیزم را در پناه خودت حفظ کن و اگر اراده‌ات آن است که مسعود شهید شود، شایستگی شهادت به من عنایت کن و من هم خواسته بودم که ما را در کنار هم دفن کنند.در هر حال دوران دو ماه جبهه به اتمام رسید و سپس به محل خود یعنی فسا برگشتیم.مدتی بعد و با آن همه وابستگی که داشتیم محل خدمت من استهبان و محل خدمت ایشان داراب تعیین شد.در هر حال یک فاصله مکانی بین ما اتفاق افتاد. در همین فرصت ایشان بدون اطلاع بنده با سه نفر از همکارانش به جبهه رفتند. 


خاطره ۷ : حسن درستکار (دوست و همرزم شهید) 

نحوه شهادت شهید مسعود رستم پور 

من برای بار اول در سال ۱۳۶۱ با شهید رستم پور به جبهه رفتم. وقتی از جبهه برگشتیم خیلی اصرار داشتند و به من می‌گفتند: تو دیگر نباید به جبهه بروی.وقتی دلیلش را می‌پرسیدم ایشان می‌گفتند: اگر من به جبهه بروم و شهید شوم دو تا برادر دیگر دارم که تسکین دل پدر و مادرم خواهند بود، اما چون تو برادری نداری اگر شهید شدی برای پدر و مادرت بسیار سخت است. اما با همه توصیه‌های شهید رستم پور حدود ۲۵ روز بعد از آن که از جبهه برگشته بودیم من مجدداً عازم جبهه شدم، اما به مسعود اطلاع ندادم.وقتی مسعود متوجه شده بود که من به جبهه رفته‌ام بعد از حدود بیست روز ایشان هم راهی جبهه شده بود.البته مسعود این بار با سه نفر از همکاران خود که در یک مدرسه کار می‌کردند عازم جبهه شده بود. نام یکی از این همکاران بهزاد غریبی بود که اهل داراب بودند. یک روز بهزاد غریبی را دیدم، او از من سؤال کرد که آیا می‌دانی مسعود چگونه و چطور به شهادت رسید. گفتم صحبت‌هایی شنیده‌ام اما دوست دارم از زبان شما که با ایشان همرزم بوده‌اید بشنوم.اوگفت: شب جمعه بود و من حس می‌کردم مسعود یک حالت عجیبی دارد و اصلاً بنا نبود یعنی نوبت مسعود نبود که آن شب به سنگر دیده بانی برود. در حقیقت نوبت من بود ولی مسعود این قدر اصرار کرد که من می‌خواهم به سنگر دیده بانی بروم، بنا شد مسعود از ساعت ده تا دوازده شب به سنگر دیده بانی برود. آن شب یک شب مهتابی زیبایی بود،وقتی مسعود راهی سنگر شد دیدم کتابی در دست دارد، کتاب دعا بود،مسعود به من گفت: می‌خواهم  در سنگردعای کمیل بخوانم و با خدای خودم نجوی کنم.ولی این را بدان:دعای کمیل من هنوز تمام نشده، من شهید می‌شوم. مسعود رفت و حدود ۴٠ تا ۵٠ دقیقه گذشت که صدای انفجاری شنیدم، سریع به طرف سنگر مسعود رفتم. دیدم مسعود غرق در خون در حالی که نه دست در بدن داشت و نه سر. کتاب دعای کمیل هم خونی شده بود.البته شهید رستم پور همیشه می‌گفت: دوست دارم اگر خداوند می‌خواهد مرا شهید کند، سر و دست راستم از بدن قطع شود. شهید رستم پور این جمله را بارها می¬گفتند که حتی بهزاد غریبی هم می‌گفت این جمله را من مکرر از مسعود شنیده بودم.


خاطره ۸ : حسن درستکار (دوست و همرزم شهید) 

من به دلیل وابستگی زیاد به شهید مسعود تا مدت‌ها ی زیادی خواب ایشان را می‌دیدم، یکی از خواب‌های من این بود: زمانی که به من خبر دادند باید بروی وسایل شهید را از بنیاد شهید تحویل بگیری و بیاوری، به آن جا رفتم، وقتی وسایل را تحویل گرفتم، داخل آن یک قرآن جیبی بود که لای قرآن یک اسکناس صد تومانی بود.آن را به عنوان یاد بودی برداشتم و بقیه وسایل را به خانواده اش دادم، اما از طرفی ناراحت بودم که این قضیه چطور به پدر و مادر شهید مسعود بگویم تا این که شهید مسعود خودش آمد به خوابم و گفت: آقای درستکار پول را به پدرم بدهید و او می‌داند چه کار کند.بعد آمدم پول را دادم به پدر بزرگوار شهید. تا این که مدتی بعد پدر شهید مسعود آمد نزد من و گفت خواب مسعود دیده‌ام و ایشان در خواب گفتند: مبلغ صد تومان را تبدیل به پنج عدد بیست تومانی کنید. سه تا از آن بیست تومانی ها را به دو برادرم و خواهرم دهید. یکی را هم برای خودمان نگه داریم و یکی از بیست تومانی ها را هم به تو بدهم. خلاصه قضیه این پول با آمدن شهید مسعود به خواب هر دوی ما حل شد و سرانجام یاد بود یش نصیب من هم شد. البته لازم به ذکر است که شهید در زمان حیاتش نیز سعه صدر زیادی داشت. 





بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار

 ابراهیم رضائیان


فرزند قربانعلی

ولادت:  18/4/1338 کوشک قاضی

شهادت:   4/10/1365 شلمچه

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی

                                           

پرتوی از زندگی نامه

سلام بر شما، ای شهیدان شاهد تاریخ، ای کسانی که برای رضای خدای خویش و اعتلای کلمه توحید از خانه و کاشانه خود هجرت کرده و از زن و فرزند، از پدر و مادر و از علایق دنیوی دل بریده و به میدان‌های آتش و خون عزیمت و با اهدای خون خویش گواه صادقی شدید بر این مطلب که مکتبی که شهادت دارد، اسارت ندارد.بسیجی شهید ابراهیم رضائیان فرزند مرحوم قربانعلی و مرحومه عصمت لطفی در هیجدهم تیرماه ۱۳۳۸ در روستای کوشک قاضی دیده به جهان گشود. فرزند آخر و پسر چهارم خانواده بود و خداوند سه برادر و دو خواهر به آن‌هااعطا کرده است.از کودکی درس دینداری و عشق به مردم را در کانون مذهبی خانواده فرا گرفت. با قرآن که برنامه زندگی بشریت است همراه و همزمان با تحصیلاتش از همان دوران کودکی آشنا شد. تحصیلات ابتدایی را در مدرسه مهذب زادگاهش و راهنمایی را در مدرسه دهخدای شهرستان فسا پشت سر گذاشت و دیپلم ریاضی فیزیک را در دبیرستان شهید بهشتی(ذوالقدر)دریافت کرد.ضمن تحصیلات در جلسات مذهبی شرکت می کرد و با مطالعه قرآن و کتب اسلامی، جوهر وجود خود را شکل داد. در برخوردهایش با خانواده و مردم در همه حال صحبت از اسلام و خدا و قرآن می‌کرد.از امر به معروف و ارشاد نزدیکان و اهالی روستا تا آن جا که برایش مقدور بود مضایقه نداشت.قبل از انقلاب به لحاظ ارتباطش با مساجد و روحانیون، با خط و جریان امام خمینی(ره) آشنا بود و در بسیاری اوقات در جلسات قرآن با جوانان و اهالی محل در مورد امام، علت تبعیدشان و مبارزاتشان برای رهایی از سلطه رژیم ستم شاهی و حرکت و قیامی که ایشان در پانزدهم خرداد ۱۳۴۲به وجود آورده بود صحبت می‌کرد و به آن‌ها امید می‌داد که این انقلاب به رهبری امام و با یاری خدا به پیروزی خواهد رسید.در ایام شکوهمند انقلاب اسلامی، شوریده حالی بود که دل در گروی عشق به امام خمینی (ره) داشت. شهید ابراهیم پس از پیروزی انقلاب در سال ۱۳۵۸ برای گذراندن دوران سربازی به ژاندارمری سابق در شهرستان جهرم اعزام شد.ازآنجا که خطیبی زبردست بود در دوران سربازی با تشکیل کلاس‌های آگاه‌سازی برای پرسنل کادر و وظیفه به فعالیت‌های انقلابی خود ادامه داد، پس از اتمام دوران سربازی، مدتی در حزب جمهوری اسلامی مشغول به کار شد و همزمان برای جوانان روستای کوشک قاضی کلاس‌های آموزش قرآن، احکام و عربی تشکیل می‌داد. مقید به خواندن دعای کمیل و توسل بود وغالباً درمسجد جامع،مسجد امام صادق(ع)ولی عصر(عج) ومنزل خانواده شهدا با دیگر دوستانش از جمله: شهید عبدالرسول صفوی، شهید مسعود رستم پور،شهید غلامعلی جعفرزاده و...  در مراسم پر فیض دعا شرکت داشت.در سال ۱۳۶۳ به استخدام اداره مخابرات درآمد و در همان سال بود که تشکیل خانواده داد و ثمره این ازدواج دو فرزند پسر و دختر می‌باشد. برای تمام مردم، اقوام، به ویژه پدر، مادر و همسر احترام خاصی قائل بود و در حد توانش هر کمکی که می‌توانست انجام می‌داد. احترام ویژه‌ای برای خانواده شهدا قائل بود و در مراسم شهدا شرکت می‌کرد و با اطلاعات وسیع مذهبی که داشت سعی می‌کرد با سخنانش مرحمی باشد برای تسکین دل پدر و مادر شهدا.در جنگ تحمیلی مانند بسیاری از جوانان احساس وظیفه نمود و در دو نوبت به جبهه اعزام شد و در جمع رزمندگان لشکر ۳۳ المهدی(عج) و گردان فجر حضور یافت.

یکی ازهمرزمانش(آزاده ابراهیم تولایی نژاد) نقل می‌کند: شهید رضائیان از اول مشخص بود که قراراست آسمانی شود. نوری که در چهره‌اش نمایان بود، حرکاتش، رفتارش و سخنانش خبر از این می‌داد که به زودی خداوند پاداش عظیم، یعنی درجه رفیع شهادت به او اعطاء خواهد کرد.هر کس کنار او می‌نشست یا صحبتی با او داشت احساس آرامش می‌کرد.علیرغم تسلط در حوزه‌های عرفانی، فلسفی و مذهبی همیشه سعی داشت خود را یک فرد عادی و خاکی معرفی کند،از کمک به پخت غذا، آماده کردن وسایل آسایش رزمندگان، آوردن آب و خواندن کتاب داستان راستان شهید مطهری برای رزمندگان تا تشکیل کلاسهای اخلاقی، احکام و سخنوری.

او روحیه و جذابیت عجیبی داشت، شوخ طبع بود و در امور مذهبی استاد و صاحب نظر.طی مدت کمی که به گردان فجرلشکر۳۳ المهدی(عج) آمده بود، از فرمانده گردان ”شهید مرتضی جاویدی“ وپدرمعنوی گردان” حاج آقا بنّایی“ گرفته تا بقیه رزمندگان عاشق و جذب اخلاق حسنه‌اش شده بودند. مانند یک ستاره می‌درخشید، همه صفات عالیه در وجود شهید ابراهیم وجود داشت. شهید ابراهیم رضائیان سرانجام در 4/10/1365 درعملیات کربلای چهار به شهادت رسید و پیکر پاکش پس از تفحص، هشت سال بعد در ۲۸ صفر ۱۳۷۴ بردست های مردم قدرشناس تشییع و در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد. روحش شاد، یادش گرامی

پدرشهید،مرحوم قربانعلی درسال ۱۳۶۶ و مادر شهید مرحومه عصمت لطفی در سال ۱۳۸۱ به رحمت ایزدی و فرزند شهیدش پیوستند و در دارالرحمه روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شدند. 


وصیت نامه                     

بعد ازشهادت به یگانگی پروردگار و رسالت نبی اکرم(ص) و ولایت ائمه اطهار...(وَالذین جاهدوا فینا لِنهدینهُم سُبُلنا) ،خداوندا عاشقان لقایت را بنگر که با زمزمه قالو بَلی که از اعماق فطرتشان نشأت گرفته و گِرد شمع وجود ولایت می‌چرخند و می‌سوزند تا با کفر نسازند و می‌روند تا دین و ایمانشان نرود.پروردگارا دو باره به ملائک بگو”انی اعلم مالا تعلمون“ و فلسفه آفرینش انسان را در کربلای ایران نشان ده. امّا بعد، ای امت شهیدپرور بانک رَحیل هر لحظه در گوش نجوی می‌کند مبادا که لغْو ولهْو دنیا شما را به خود مشغول کند و در کثرت فرو روید و از وحدت عقب بیفتید که راه، پر از سنگلاخ و باتلاق می‌باشد. به خدا قسم مدت عمر کفاف آن را ندارد که انسان خود را مهیای مردن کند. خود را در وادی السّلام توحید رها کنید و به هیچ چیز جز او نیندیشید که از قافله عقب می‌افتید و حسرت ابدی دامن شما را می‌گیرد. تسلیم محض حضرت امام شوید و به عاقبت زندگی مادی فکر نکنید که تمام دام شیطان است. به گذشته زندگی خود فکر کنید آینده هم مثل آن می‌گذرد. الان که اینجا نشسته‌اید فکر کنید که صد سال دیگر گذشته و هیچ کدام زنده نیستید آیا می‌توانید جواب خدا را بدهید؟ صاحبان باغ‌ها، مال‌ها و ملک‌ها همه می‌میرند.(هَلَکَ خُزانُ الاموال) این‌ها همه هوس است و زینت ظاهری. از شما برادران دینی من می‌خواهم که دست از این زندگی مادی بردارید و به خدا فکر کنید. به خدا قسم من از عاقبت کار شما خائف هستم. مگر می‌خواهید در این دنیا چه بکنید، کجا را بگیرید؟ باغ‌های آب بُرده برای شما عبرت باشد، باغ‌های صاحب مرده عبرتی دیگر. تسلیم و سرسپرده اصل ولایت فقیه باشید و این حکومت الهی را یاری کنید تا در قیامت رستگار شوید. اما خانواده خودم: به اسماعیل فرزندم بگوئید که همیشه تاریخ یکسان حرکت نمی‌کند. گاهی باید اسماعیل قربانی شود و گاهی ابراهیم. هرچه که آیین حنیف حضرت ابراهیم (ع) اقتضاء کند ما تسلیم آن هستیم. خانواده عزیزم تقوی را در تمام ابعاد زندگی مراعات کنید، سعی کنید خوابتان، بیداریتان و حرکتتان برای خدا باشد و در امور خود حتی در غذا خوردن اندیشه کنید اگر دیدید خداوند راضی نیست انجام ندهید و درشبهه‌هایتان به حجه الاسلام بنّائی مراجعه کنید که ایشان ملاک برجسته تقوی هستند. نماز خودم هم خود ایشان (حجت الاسلام بنایی) بخوانند و حتی المقدور در مراسم ختم هم منبر روند. در پایان برادران و خواهرانم را با خانواده به تقوی توصیه می‌کنم و از پدر و مادر عزیز و بزرگوارم می‌خواهم که مرا حلال کنند و همچنین همسر خوبم که متحمل این مشقات شده است می‌خواهم که مرا حلال کرده و در مصائب صبر پیشه کند که ان‌شاءالله در قیامت از عذاب الهی رهایی یابد. از خواهرم می‌خواهم که یک ماه برایم روزه بگیرد که روزه سپر آتش است. به فرزندم اسماعیل از حسین(ع) بگوئید تا حسینی بار آید و به همسرم هم توصیه می‌کنم که هرگز به فکر زندگی مادی نباشد که تمام امور شما را به خداوند واگذار کردم و شما دائماً مواظب اعمال، رفتار و گفتار خود باشید و تقوای الهی را پیشه کنید.به امید این که خداوند اجازه شفاعت همه شما را به من عطا کند.والسلام علیکم و رحمة الله

ابراهیم رضائیان 2/10/1365 خرمشهر


خاطرات

خاطره ۱: همسر شهید

یکبار که این شهید بزرگوار مجروح شده و در بیمارستان بستری بودند، خیلی حالشان بد بود که توان بلند شدن از بستر را نداشتند. لذا برای جلوگیری از مشکل اجابت مزاج و کاستن زحمات مضاعف پرستاران غذا بسیار کم می‌خورد. ولی پرستاران، ایشان را وادار به غذا خوردن می‌کردند و از این بابت خیلی ناراحت بود که به آن‌ها زحمت می‌دهد. راجع به شب شهادتشان از هم‌رزمانش چنین شنیده‌ایم که در آن شب، غسل شهادت کرده و پس از نماز شب و راز و نیاز با خداوند که انگار به ایشان الهام شده بود به شهادت می‌رسند. در آن شب پلاک و نشانی‌های خود را جدا می‌کند و می‌گوید: من به جایی می‌روم که به هیچ چیز نیاز ندارم و تنها خدا مرا بشناسد برایم کافی است.خاطره دیگر این که هرگاه می‌خواست به جبهه برود همیشه خودش را برای شهادت آماده می‌کرد و با همه اقوام و آشنایان خداحافظی می‌کرد و مخصوصاً به ما هم سفارش می‌کرد که شاید این بار دیگر برنگردد. بار آخری که می‌خواست به جبهه برود تکه طنابی را برداشت و آن را دور پای خود حلقه کرد و اندازه گرفت. من مشکوک شدم، گفتم: مگر قرار است که پای شما چطور شود که این کار را می‌کنید.ابراهیم جواب داد:می‌خواهم اگر تیر خوردم با همین طناب بالای پایم را ببندم تا از خونریزی جلوگیری کنم. 

خاطره ۲:حسن درستکار(دوست شهید) 

شهید ابراهیم رضائیان به زبان قرآن حرف می‌زد

بنده از کلاس اول راهنمایی که در مدرسه دهخدا درس می‌خواندیم تا زمان شهادت برادر عزیزم شهید والامقام ابراهیم رضائیان به طور مستمر در کنار هم بودیم. این شهید عارف و عزیز به طور مکرر به بنده و بعضی از دوستان دیگر جمله‌ای می‌گفتند که بسیار قابل تأمّل است. همیشه می‌گفتند: اگر این جنگ تمام شود و من شهید نشوم خسران کرده‌ام. نمی‌گفت اگر جنگ تمام شود و من شهید نشوم ضرر کرده‌ام.حالا ببینیم فرق خسران و ضرر چیست؟ در قرآن هم داریم که خداوند می‌فرماید:والعصران الانسان لفی خسر...ترجمه آیات: قسم به زمان که به راستی انسان خسران می‌کند مگر کسانی که ایمان آورند و عمل صالح انجام دهند تا آخر... فرض کنید شخصی کالایی می‌خرد مثلاً به قیمت ده هزار تومان، به این نیّت که این کالا را مثلاً به دوازده هزار تومان بفروشد. اما این فروشنده، این کالا را به هر دلیلی مثلاً به هشت هزار تومان می‌فروشد. این جا می‌گویند این فروشنده این کالا را با ضرر فروخت یعنی در حقیقت ضرر کرد. حالا اگر همین فروشنده کالایش خراب شود و به هیچ قیمتی نتوانست بفروشد یعنی اصل سرمایه از دست می‌دهد. این جا می‌گویند این فروشنده خسران کرد یعنی اصل سرمایه را از دست داد. شهید رضائیان می‌گفت اگر این جنگ تمام شود و من شهید نشوم، اصل هستی خود را از دست داده‌ام.دوستان عزیز این که می‌گویم شهید رضائیان یک عارف بود، پسوند عارف را برای قشنگی و زیبایی کلام نمی گوئیم،بلکه ایشان واقعاً عارف بودند. یعنی رفتارش،اخلاقش، کلامش همه و همه با بهره‌گیری از قرآن و مکتب اهل بیت (ع)بود.وصیت نامه این شهید عزیز را مطالعه کنید، ببینید که چقدر از آیات قرآن استفاده کرده است.این یعنی با قرآن و اهل بیت عصمت و طهارت عجین شده بود. لذا پسوند عارف برازنده این شهید والامقام است. روحش شاد و یادش گرامی. تقدیم به همه عزیزانی که دوست دارند شهدا را بهتر بشناسند. 



خاطره ۴:حسن درستکار(دوست شهید) 

حلالیت طلبیدن شهید رضائیان برای جمعی از دوستان

عصر یک روز جمعه تیم فوتبال کوشک قاضی برای یک بازی دوستانه به نوبندگان رفته بود. بنده حقیر به اتفاق شهید ابراهیم هم حضور داشتیم. هنگام برگشتن به فسا، به غیاث آباد که رسیدیم بچه‌ها ماشین را نگه داشتند. اکثر دوستان از ماشین پیاده شدند و وارد زمینی که کنار جاده غیاث آباد خربزه کشت کرده بودند شدند. هرچه شهید رضائیان نصیحت کردند که این کار نکنید مثمر ثمر واقع نشد. هر کسی سه تا چهار خربزه چیده بود، ضمن این که مقداری از حاصل این زمین هم خراب کرده بودند.فردای آن روز شهید رضائیان با دوچرخه به غیاث آباد رفته بود صاحب زمین را دیده و با او صحبت کرده بود. شهید رضائیان خودش برای من تعریف کرد می‌گفت: در ابتدا صاحب زمین به شدت ناراحت و عصبانی بود، وقتی بهش گفتم من با دوچرخه از فسا به این جا آمده ام تا خسارت شما را پرداخت کنم.وقتی فهمید واقعاً من این مسافت طولانی را با دوچرخه طی کرده‌ام، گفت: من همه بچه‌ها را به شما بخشیدم و بدین شکل صاحب زمین را راضی کرده بود. 


خاطره ۵: حاج حسین رئیسی(خواهرزاده شهید) 

شهید ابراهیم از نوجوانی علاقه زیادی به خواندن کتب اسلامی داشت. یک کتابخانه ۳٠٠ جلدی از کتاب‌های متنوع اسلامی و دینی در منزل جمع‌آوری کرده بود. خودش تعریف می‌کرد: یک شب کتاب ۲٠٠ صفحه‌ای در مورد امام زمان(عج) شروع به خواندن کردم و تا اوایل صبح ادامه داشت، خیلی منقلب شده بودم. بعد از نماز صبح به خواب رفتم، در عالم رؤیا مشاهده کردم که در مکه هستم و حضرت حجت(عج) را دور طواف کعبه دیدم، به من  گفت: من همانی هستم که دنبالم می‌گردی.مردم روستا از او به عنوان جوانی متین و خوش برخورد یاد می‌کنند که با افکار و رفتارش زمینه رشد انقلابی در بین جوانان روستا را فراهم کرد.در زمان پیروزی انقلاب همراه با دوستانش در تظاهرات شرکت می‌کرد و چندین بار هم توسط ساواک دستگیر شد. بعد از انقلاب هم کلاس‌های قرآن، احکام و عربی برای بچه‌ها تشکیل می‌داد. برای خانواده شهدا احترام خاصی قائل بود. علاقه ویژه‌ای به شهید غلامعلی جعفرزاده داشت، بعد از شهادت غلامعلی تا چهل روز به منزل شهید می‌رفت و به پدرش دلداری می‌داد. در سال ۱۳۶۵ که در کوشک قاضی سیل آمد یکی از بچه‌های روستا به نام رحمان مرزبان بر اثر سیل فوت کرد. شهید ابراهیم تا یک هفته هر روز به منزل  آن‌ها می‌رفت و به پدرش دلداری می‌داد و با صحبت‌هایش  که همگی از قرآن وائمه بود موجب تسکین آن‌ها می‌شد. شهید ابراهیم به علت اطلاعات زیاد مذهبی در سخنرانی هم مهارت زیادی داشت، بعضی مواقع او را برای سخنرانی پیش از نماز جمعه دعوت می‌کردند.در مرحله آخری که به جبهه اعزام شد آقای دستوری رئیس اداره مخابرات به او گفت شما مسئول شبکه هوایی اداره هستید بر اثر سیل، تلفن ها قطع شده همین جا بمان و به ما کمک کن، ولی او به جبهه رفت و به شهادت رسید.حدود هشت سال مفقود بود و در ٢٨ صفر ١٣٧۴ تشییع شد. 


خاطره ۶:آزاده ابراهیم تولایی نژاد(دوست و همرزم شهید) 

در سال ۱۳۶۴همراه با شهید رضائیان در منطقه ایلام جزو گردان فجر لشکر ۳۳ المهدی(عج) اردوگاه زده بودیم. گردان در منطقه تجمع لشکر،خودش را آماده می‌کرد یک عملیات در ارتفاعات منطقه ایلام انجام دهد. بنده با شهید ابراهیم و حجت صیادی در گروهان مسلم(گروهان شهید مسلم رستم زاده) بودیم. درآن منطقه برای آمادگی هرچه بیشتر نیروها هر شب رزم شبانه انجام می‌دادیم و قبل از اذان صبح به اردوگاه بر می‌گشتیم.همه نیروها خسته و کوفته بعد از خواندن نماز می‌خوابیدند. اما شهید ابراهیم تمامی امور مربوط به نظافت و آماده کردن صبحانه و... را انجام می‌داد. شهید رضائیان به عنوان یک نخبه فرهنگی و مذهبی تمامی امور فرهنگی و مذهبی گردان را به عهده داشت. از اجرای کلاس‌های احکام و اخلاقی گرفته تا برپایی تئاتر و مراسم عزاداری.آن ایام مصادف شده بود با ماه محرم تمام مراسم عزاداری گردان توسط سه نفر هدایت می‌شد. شهید عبدالرسول صفری بچه‌ها را آماده می‌کرد و با نوحه خواندن و سینه زنی حرکت می‌داد به سمت محوطه اصلی گردان. حاج ابراهیم علی زاده شروع می‌کرد به نوحه سرایی در مقراصلی گردان و نفر سوم شهید ابراهیم رضائیان بود که با شور و هیجان خاصی درخصوص قیام ابا عبدالله (ع) سخنرانی می‌کرد. عملیات در منطقه ایلام  به دلایلی انجام نشد و به پادگان امام(ره) اهواز برگشتیم تا خودمان را آماده کنیم برای عملیات کربلای چهار. شهید عزیزرضائیان در عملیات کربلای چهار در تاریکی شب با هم‌رزمان خود در گروهان مسلم به اروند رود زدند و پس از درگیری با بعثی‌ها با گلوله مستقیم دوشیکای دشمن به درجه رفیع شهادت رسید.  


خاطره ۷:حاج هادی حسن زاده(دوست شهید)

درود و رحمت خاص خداوند بر شهید عزیز ابراهیم رضائیان که همیشه تکیه گاه فکری برای جوانان در مساجد بود و در هر جلسه‌ای حضور می‌یافت بر وَزانت آن جلسه می‌افزود و حقیقتاً برای مکتب امام جعفر صادق علیه السلام  زینت بود.که صادق آل محمد علیه السلام فرمودند:«کونوا لَنا زَیْنا و لا تکونوا علینا شَیْنا» یعنی شما شیعیان زینت ما باشید نه باعث ملامت و سرزش ما. خدایش او را با اولیایش محشور فرماید. امین یا رب العالمین


خاطره ۸: حاج شیخ ولی بنایی(رئیس حوزه علمیه امام مهدی فسا) 

بسم الله الرحمن الرحیم

با شهید بزرگوار ابراهیم رضائیان رضوان الله علیه در صحنه‌های گوناگون علمی، سیاسی، انقلابی، دینی و...آشنایی داشتم. کمتر کسی از رزمندگان جامعیت او را داشت. جوانی دارای مطالعه در زمینه‌های گوناگون بود و قدری از علوم غریبه را هم می‌دانست. در صحنه‌ها و مباحث، فردی بصیر و منصف و فعال بود. اگر موضع شخصی یا گروهی را نمی‌پسندید به شخصیت آنان تعرض نمی‌کرد، کلام و موضع را نقد می‌کرد، نه صاحب کلام و موضع. از بیماری خود حق مطلب پنداشتن مبرّی و پاک بود و مخالف نظری را محترم می‌شمرد و عرصه را بر کسی تنگ نمی‌کرد.در میدان تزکیه نفس، از رذائل و مزیّن بودن به فضائل کار کرده بود و از حیث عملی به انجام واجبات، برخی از مستحبات و ترک محرمات و برخی از مکروهات مقیّد بود. میل داشت با کسی که با او قطع رابطه کرده ارتباط برقرار کند و کسی که او را محروم کرده عطا کند و کسی که به او ظلم کرده را ببخشد. به امام خمینی(ره) عشق و ارادت داشت و برای اطاعت از ایشان سر از پا نمی‌شناخت و هرگز درنگ نمی‌کرد. در بین رزمندگان عملاً خود را خادم می‌دانست، به یاد دارم در سالن رزمندگان شهرستان فسا در پادگان امام اهواز سینی بزرگی  پر از لیوان‌های چای را به دوستان رزمنده عرضه می‌کرد، روزی خواستم من هم با همان سینی پذیرایی کنم دیدم توان برداشتن آن را ندارم. به جماعت، جلسات دینی، تعظیم شعائر و به‌ویژه اقامه عزای حضرت سیدالشهدا (ع) سخت پایبند و علاقه مند بود. در دعا حال خوشی داشت. درمیدان جنگ از فتوت، شجاعت و دلیری بهره مند بود و بارها در امتحان فداکاری تا پای جان قبول شده بود. پایان‌بخش زندگی موفق دنیایی او مُهر شهادت بود که آغاز حیات جاوید و بهره مندی از الطاف بیکران الهی و قرارگرفتن در آغوش رب العالمین است. وسلام علیه یَوم وُلِدَ و یوم قُتِلَ فی سبیل الله و یوم یُبْعَثُ حَیّا. 













بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار نادر رئیسی


فرزند ناصر

ولادت: 1/1/1342 کوشک قاضی

شهادت24/1/1362 ابوغریب

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


 پرتوی از زندگی نامه 


شهیدان در طلب عشق، بستر عافیت را رها کرده و عرصه حماسه و شهادت را برگزیده بودند.معشوق نیز درانتظار آنان دروادی ”اَعلی علیین“ خوان خود را گسترده و ملائک آستان را به استقبالشان گسیل کرده بود. یکی از عاشقان این معرکه، سرباز شهید نادر رئیسی است که دراولین روز از فروردین ماه ۱۳۴۲همزمان با شروع بهارطبیعت دریکی از خانواده‌های زحمتکش و مذهبی روستای کوشک قاضی پا به عرصه هستی نهاد. چهره لبریز از سعادت و خوشبختی او، پدر و مادرش را بر آن داشت تا نام زیبای نادر را برای نورسیده خود انتخاب کنند.شهید نادر دوران کودکی را در آغوش گرم خانواده سپری کرد و در این مدت والدینش در تربیت و پرورش او تمام همت خود را بکار گرفتند.فرزند دوم و پسر ارشد خانواده بود و خداوند یک برادر و سه خواهر به آنان اعطاء کرده است.وقتی توان آموختن یافت راهی مدرسه شد و تحصیلات ابتدایی را در مدرسه مهذب زادگاهش به پایان رسانید. سپس دوره راهنمایی را در مدرسه دهخدای شهرستان فسا ادامه داد و پس از گذراندن دوران دبیرستان موفق به اخذ دیپلم گردید. از خصوصیات اخلاقی شهید نادر تواضع و ادب در مقابل مردم و احترام خاصی به پدر و مادرش می‌گذاشت. در دوران پیروزی انقلاب مثل تعداد کثیری از جوانان ایران زمین در راهپیمایی‌ها و تظاهرات علیه رژیم پهلوی شرکت فعال داشت. به محض رسیدن به سن سربازی جهت طی دوره آموزشی به نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران پیوست.

روح آرام وملکوتی شهید نادر در ۲۴ فروردین ۱۳۶۲در سن بیست سالگی در آسمان بیکران جبهه جنوب(ابو غریب)به پرواز درآمد و پیکر مطهرش به دست مردم قدرشناس تشییع و در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد.روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد 

پدر شهید،مرحوم حاج ناصر رئیسی در سال ۱۴٠٠و مادر شهید، مرحومه حاجیه مهین رئیسی در سال ۱۴٠۳ به رحمت ایزدی پیوستند و در دارالرحمه روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شدند.       

                   

وصیت نامه 

با سلام به پیشگاه آقا امام زمان(عج) و با درود به بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران امام خمینی.اما بعد، من کی هستم که بتوانم از امام بگویم، ازصبرش بگویم که الگوی زنده ماست یا از دوراندیش بودنش که آنچه از آن والا مقام می‌بیند، شاید آیندگان بیشتر از ما او را درک کنند. یا از سخنرانی هایش که آن بزرگوار طوری لب به سخن می‌گشاید که یک استاد دانشگاه از آن بهره برداری می‌کند و یا یک بی‌سواد هم از آن فیض می‌برد.بله یکی از عجایب امام، همین بلاغت در گفتار است که اقشار مختلف از آن استفاده می‌کنند. یعنی هم احتیاج به تفسیر دارد و این که افراد عادی هم آن را متوجه می‌شوند. وصیت من چیست؟ من چه چیزی بهتر از گفتار رهبر می‌توانم در وصیت نامه بگنجانم، از جنگ بگویم که امام فرمود: عزت و شرف ما در گروی همین جنگ است، بخواهم برای طرفداری از روحانیت چیزی بنویسم که امام گفتند: اگر روحانیت نبود، کشور هم نبود.ازخانواده شهدا بگویم که اندرز داده‌اند خانواده شهدا چشم و چراغ این ملت هستند.من فقط به خانواده و دوستانم یادآور می‌شوم که هیچ لحظه امام و فرمایشاتش را فراموش نکنند تا بدین وسیله به سر منزل مقصود برسیم.به خانواده‌ام توصیه می‌کنم که اگر می‌خواهند در فراق من گریه کنند، گریه‌یشان فقط بهانه‌ای جهت یادآوری از سرور آزادگان امام حسین(ع) باشد، چرا که ما درمقابل امام حسین، علی اکبرها و علی اصغرها عددی نیستیم. من این جانم را فدای اسلام می‌کنم، اگر با کشته شدن من درخت اسلام آبیاری می‌شود، پس ای خمپاره‌ها و ای گلوله‌ها بیایید که من آماده‌ام. چون که راهم را انتخاب کرده‌ام نمی‌دانم که این دست نوشته‌ها وصیت نامه من می‌شود یا به صورت نوشته‌هایی از لحظات تنهایی و روحانی در جبهه،اما اگر به فیض شهادت دست پیدا کردم، رضا هستم به رضای حق تعالی و این لحظات روحانی که این جا حکم فرماست به من الهام شده که شهید می‌شوم، البته اگر لیاقتش داشته باشم. سفارش من این است که هیچ وقت نماز را فراموش نکنید.همیشه طوری زندگی کنید که فکر کنید لحظات آخر زندگی‌تان باشد. به خواهرانم توصیه می کنم مثل همیشه حجاب را رعایت کنند.اگر شهید شدم مرا در زادگاهم و در کنار هم‌رزمانم دفن کنید. درآخر برای امام،طول عمرو برای خانواده‌ام صبرازدرگاه خداوند خواستارم. 

                                                 دهلران-تنگه ابوغریب. نادر رئیسی


خاطرات 

خاطره ۱: مادر شهید

مدتی قبل از این که نادر به سربازی اعزام شود قصد داشت به عنوان بسیجی به جبهه برود. از آنجایی که پدرش شغل رانندگی داشت و بیشتر اوقات در مسافرت بود من به او گفتم: مادر جان پدرت که دائم در مسافرت می‌باشد و بزرگ‌تر خانواده شما هستید. اگر مدتی صبر کنید زمان سربازیت می‌رسد.در این هنگام نادر رو به من کرد و گفت:من می‌دانم شما چه فکری می‌کنید شما می‌ترسید که من در جبهه شهید بشوم، مادرم عمر دست خداوند است چه یک ماه چه صد سال آخر الامر می‌میریم،چه بهتر که انسان به خاطر یک آرمان و یک هدف مقدس شهید بشود و به سمت معبود برود، من گریه‌ام گرفت و بر شهامتش آفرین گفتم.

خاطره ۲: مادر شهید

آخرین باری که فرزند شهیدم نادر به مرخصی آمده بود، او همه کارهایش با دفعات قبل فرق می‌کرد. آخرین روزی که در مرخصی به سر می‌برد، نادر رو  به من کرد و گفت: مادر، شما دوسال در بچگی من را بغل گرفته‌اید، بیا تا شما را کول کنم و چند بار دور حیاط خانه بچرخانم، من تا آمدم از کارش ممانعت کنم، نادر سریع من را کول گرفت و دور حیاط منزل که اتفاقاً خیلی هم وسیع بود چند بار چرخ زد. خدایا او داشت با من خداحافظی می‌کرد و به او الهام شده بود که این دفعه که به منطقه برگردد شهید می‌شود، حتی نادر به چند نفر از دوستانش گفته بود که این دفعه شهید می‌شود. 


خاطره ۳:دوست شهید

من تنها در خانه بودم، خانواده‌ام همگی به یکی از شهرهای اطراف رفته بودند. درب منزل باز بود، نادر با لباس سربازی وارد شد. بعد از روبوسی و احوالپرسی کنار هم نشستیم و درد دل کردیم،شهید نادر از منطقه و درگیری با عراقی ها و از بمباران تعریف می‌کرد،از حماسه رزمندگان صحبت شد و او گفت که تا حالا خدا نخواسته که من شهید شوم، چون تعداد زیادی از دوستانمان شهید شده‌اند، از دوست صمیمی خود به نام وحید نادری گفت. نادر می گفت با دوستم دائماً با هم هستیم و به وحید گفتم اگر نوبتمان شد با هم شهید می‌شویم، بعد از اتمام مرخصی نادر به منطقه رفت، بعد از بیست روز وقتی خبر شهادت نادر به ما دادند، دوستش وحید نادری هم در کنار او و در یک زمان هر دو با هم تشییع کردند.







بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار کریم رئیسی                            

فرزند حسن

ولادت 30/6/1344 کوشک قاضی

شهادت 29/10/1365 شلمچه

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی 


پرتوی از زندگی نامه

بسیجی شهید کریم رئیسی در٣٠ شهریورماه سال ۱۳۴۴ در خانواده‌ای مذهبی و متدین در روستای کوشک قاضی دیده به جهان گشود. فرزند چهارم خانواده بود و پدرش مرحوم حاج حسن رئیسی از معتمدین محل به شمار می‌رفت. دوره ابتدایی را در روستای خود گذراند و دوران راهنمایی و دبیرستان را در شهرستان فسا ادامه داد.درجریان پیروزی انقلاب با این که نوجوانی بیش نبود بی‌تفاوت عمل نکرد و با همکلاسی‌هایش در تظاهرات و راهپیمایی‌ها شرکت می‌کرد. با شروع جنگ تحمیلی با این که تازه به سن تکلیف رسیده بود در پایگاه مقاومت روستا عضو شد. خرداد ۱۳۶۱ شانزده ساله بود که حضور در جبهه را به کلاس آرام درس ترجیح داد و عازم سرزمین‌های نبرد و حماسه گشت.شرکت درعملیاتهای رمضان، محرم، والفجر یک، والفجر دو، والفجر هشت، و خطوط پدافندی کوشک، شرهانی، هورالعظیم، حاج عمران، پنجوین و گذراندن انواع آموزش‌های تخصصی نظامی به رزمنده‌ای کامل تبدیل شده بود.رفاقت وهمراهی با شهیدان علیرضا کیهانپور،جلیل اسلامی، حسین اسلامی، مسلم رستم زاده، ابوالفضل صادقی و... در او بسیار تأثیرگذار بود. در تاریخ 29/10/1365 در عملیات کربلای پنج، منطقه شلمچه واسطه وصل شهید به عالم افلاک گشت، آنگاه که با سینه‌ای شکافته و تنی مجروح به زیارت امام حسین(ع)  و خیل یاران و دوستان شهیدش شتافت و پس از تشییع باشکوه با شرکت مردم قدرشناس در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد. روحش شاد،یادش گرامی و راهش پر رهرو باد. 

پدر شهید، مرحوم حاج حسن رییسی در۲۲ بهمن سال ۱۳۹۶ به رحمت ایزدی پیوست و در دارالرحمه روستای کوشک قاضی، جایی نزدیک مزار فرزند شهیدش که خودش سال‌ها پیش مشخص کرده بود به خاک سپرده شد. 

                                     

وصیت نامه

بسم الله الرحمن الرحیم

با حمد و سپاس به درگاه حق تعالی که بر ما منت نهاد که این جنگ را برای پیشرفت اسلام وجمهوری اسلامی وآزادی مظلومان از زیر سلطه جهانخواران شرق و غرب و نجات مستضعفان قرارداد، و مرا از ظلمت به نور و از سیاهی به سفیدی و از پیرو دیو بودن به پیرو فرشته بودن در آورد.با سلام به پیشگاه حضرت ولی عصر(عج) و نایب برحقش امام خمینی، این حسین زمان و درود بر شهیدان از صدر اسلام تا آیندگان و درود بر ملت شریف و قهرمان پرور و درود بر رزمندگانی که با اخلاص به سوی خدا می‌شتابند و راه امام حسین(ع) را ادامه می‌دهند.سلام بر امت شهیدپرور و خانواده‌گرامیم.بنده حقیر نگاه که می‌کنم هرگز صفتی در خود نمی‌بینم و اعمال من هرگز منافاتی با شهدا ندارد و اگر چه دربین این عزیزان می‌باشم اما از خداوند متعال خواستارم هر چند که در پیشگاهش از همه پست‌تر هستم اما هرگز امیدم قطع نمی‌کنم و از خدا امیدوارم مرا که کمتر از سگ اصحاب کهف می‌باشم همراه با اولیاء و جندالله که در پی جلب رضایتش می‌باشند به خاطر اعمالم، با این درخواست که از خداوند می‌کنم بلکه از راه لطف و بزرگواری‌اش خودش مرا ببخشد و همین طور که این جا مرا به این راه هدایت فرمود.(از ظلمت به نور) و در آخرت هم مرا فرو نگذارد و مرا دریابد. که من جز خدای بخشنده نمی‌بینم.از کلیه برادران عاجزانه تقاضا دارم که دست از این بی‌تفاوتی ها بردارند و بیایند مردانه این امام عزیز را کمک کنند تا ایشان هم پیش مادرش زهرای مرضیه(س) ما را شفاعت کند. دعا به جان امام را از صمیم قلب بگویید که خدای ناخواسته به صورت شعار درنیاید. اسلام را یاری کنید، پایبند به اسلام باشید و اختلاف را کنار بگذارید. یاد خدا باشید چون با یاد خداست که قلب آرام می‌گیرد وگرنه هیچ دنیایی نمی‌تواند قلب را آرام نگه دارد.دنیایی که این طور ما به آن چسبیده‌ایم ارزشی ندارد، مگر شیعه علی علیه السلام نیستیم، مگر پیرو او نیستیم، چرا از آن بزرگوار پیروی نمی‌کنیم، فردای قیامت در برابر حضرت علی(ع) چه جواب بدهیم چه برسد در برابر خداوند متعال که از شرم دیگر سر هم بلند نمی‌توانیم بکنیم. مگر حضرت علی(ع) نمی‌فرماید که این دنیای شما نزد من از عطسه یک بُز مادینه یا استخوان بی گوشت خوکی مبتلا به خُوره یا بَرگی در دهان ملخی نیز پست‌تر است.پس در این دنیای زودگذر که خداوند ما را برای عبادت خودش آفریده است، به یاد خدا باشیم تا آخرت جاویدان بمانیم. در پایان از عزیران هم روستایی که از دست حقیر عاصی، رنجور یا حقّی برگردنم دارند می‌خواهم که مرا ببخشند و از خانواده عزیزم عاجزانه طلب می‌کنم که مرا به خاطر پهلوی شکسته زهرا(ع) و به حق علی مرتضی ببخشند و مرا حلال کنند.البته فکر نکنید که حالا که گفتم حلالم کنید، همین حالا شهید می‌شوم. خودتان می‌دانید که من خیلی از این حلال بودی ها طلبیده‌ام، شهادت چیزی نیست که مفت به دست بیاید، بنده خدا بودن می‌خواهد نه بنده هوا و هوس، بنده‌ای که پایبند به بندگیش باشد، انسان با تقوی و معصوم می‌خواهد. امیدوارم صبر، صبر، صبر داشته باشید. به امید شفاعت مولا علی، یا علی ادرکنی. والسلام، خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار.  

                                                            کریم رئیسی 13/11/1364






خاطرات 

خاطره ۱ : مادر شهید 

تولد کریم در نیمه ماه مبارک رمضان بود. قبل از انقلاب، اکثر نوزادان روستا به وسیله قابله محلی به دنیا می‌آمدند. کریم هم به کمک قابله محلی که به ننه کربلایی حسین معروف بود به دنیا آمد. 

مرحوم حاج علی اکبر شریعتی در گوش او اذان و اقامه گفت. پدرش اسم نوزاد را به احترام کریم اهل بیت امام حسن مجتبی(ع)، کریم نامید ولی من علاقه داشتم او را مجتبی بنامم، اسمش را در شناسنامه کریم گذاشتیم ولی در منزل و محل، مجتبی صدا می‌زدیم. 


خاطره۲: مادر شهید 

کریم شانزده ساله بود و در سال اول دبیرستان در فسا مشغول تحصیل بود. جنگ که شروع شد در پایگاه مقاومت روستا عضو شد. وقتی تصمیم گرفت که به جبهه برود به علت سن کم ابتدا من و پدرش مخالفت کردیم ولی وقتی اصرارش را متوجه شدیم رضایت دادیم،جهت آموزش نظامی به شهرستان کازرون اعزام شد، یکی دو بار همراه پدر و دائیش حاج رحیم نوروزی به ملاقاتش رفتیم. پس ازگذراندن آموزش به جبهه جنوب رفت و همراه برادرش حاج عبدالصمد در عملیات رمضان شرکت کرد، من که نگرانشان بودم دو عدد النگوی طلا که تنها دارایی‌ام بود نذر سلامتی آن‌هاکردم. وقتی از عملیات رمضان برگشت ومتوجه نذرمن شده بود به شوخی می‌گفت خدا شما را دوست داشته چون در عملیات، خیلی  دو برادر و سه برادر با هم شهید شدند.                              


خاطره ۳: حاج محمد الهی( دوست و همرزم شهید) 

بعد از عملیات رمضان در سال ۱۳۶۱من برای امتحانات شهریور ماه در فسا بودم سپس قصد رفتن به جبهه داشتم که در حوزه بسیج فسا با شهید کریم آشنا شدم.هر دو به اردوگاه تیپ ۳۳ المهدی(عج) در جنوب پیوستیم. در اردوگاه با شهید علی رضا کیهانپور آشنا شدیم.شهید کیهانپور شخصیت عجیبی از نظر معنوی و نبوغ نظامی داشت، من و کریم و تعدادی دیگر از رزمندگان اسلام علاقه مند به شخصیت او شدیم، شهید کیهانپور یک روز بچه‌های اعزامی از شهرستان فسا را در چادر خود جمع کرد و گفت با توجه به این که مأموریت گردان های بسیجی سه ماهه هست، قصد دارد نیروهای رزمنده بسیجی که تمایل دارند تا پایان جنگ در جبهه‌ها حضور داشته باشند و برای مأموریت‌های خاص آموزش ببینند شناسایی کرده و سازماندهی نماید،شهید کریم از اولین نیروهایی بود که داوطلب شد و نام نویسی کرد.                                              


خاطره ۴:هادی مشغول( دوست و همرزم شهید) 

بعد از تشکیل گردان فجر تیپ ۳۳ المهدی (عج) در سال ۱۳۶۱ به علت استقبال رزمندگان استان فارس برای ملحق شدن به آن، مسئولین گردان تصمیم گرفتند شرط ورود به گردان ابتدا تخصّص نظامی و تجربه جنگی باشد.شهید کریم در جلسه‌ای با حضور مسئولین گردان در چادر شهید کیهانپور تشکیل شده بود گفت: مهم‌ترین شرط علاوه بر مهارت نظامی باید شجاعت باشد و در این مورد پافشاری زیادی داشت،کریم در عمل، از نظر شجاعت بهترین نیرو برای گردان فجر بود.من در طول هشت سال دفاع مقدس رزمنده ای مثل کریم سراغ ندارم،او به مانند کسی بود که از مرگ هیچگاه نمی ترسید و کسی که از مرگ نترسد مشخص است که چگونه نیرویی باید باشد، وجود شهید کریم در هر دسته و گروهان باعث قوت قلب سایر رزمندگان بود.     


خاطره ۵: حاج محمد الهی (دوست و همرزم شهید) 

در سال ۶۱ اولین مأموریت برای گردان فجر مشخص گردید، قرار شد گردان برای حفر کانال در منطقه شرهانی اعزام شود،چون به تعداد کمی نیرو نیاز داشتند و داوطلب برای مأموریت زیاد بود با قرعه کشی نیروها مشخص گردیدند،اسم شهید کریم ابتدا در قرعه کشی بیرون نیامد ولی با سماجت زیاد جزو افراد قرار گرفت و به مأموریت حفر کانال در شرهانی رفت.                                       


خاطره ۶:حاج یوسف رییسی( پسرعمو وهمرزم شهید) 

در جبهه شرهانی منطقه ای بود که به شهرک شصت معروف شده بود چون فاصله ما با عراقی ها بسیار کم و دشمن از خمپاره‌انداز ۶٠  میلی متری زیاد استفاده می‌کرد،یک شب با شهید کریم درحال حفر کانال بودیم یک خمپاره ۶٠ نزدیک ما دو نفر به زمین خورد ولی خوشبختانه عمل نکرد. شهید کریم بیش از بقیه نیروها برای حفر کانال فعالیت و پشتکار داشت، اگر ما دستمان تاول زده بود ولی او دستش خون آلود بود.                                                            


خاطره ۷: حاج حیدر یوسف پور( فرمانده گردان فجر در دفاع مقدس) 

من در سال ۱۳۶۱ با شهید مرتضی جاویدی در گردان ۹٠۴۱ بودم،یه دسته از گردان ما جهت کمک به گردان فجر برای حفر کانال در منطقه شرهانی مأمور شده بود، در شرهانی شاهد تلاش شبانه روزی شهید کریم برای حفر کانال بودم،کریم به علت مهارتی که در تیراندازی خمپاره ۶٠ داشت در آن منطقه به عنوان مسئول خمپاره ۶٠ انجام وظیفه می‌کرد. شهید کریم آموزش‌های مختلفی دیده بود و در آموزش دوشیکا به عنوان یک مربی کارآمد بود،شهید کریم تشنه آموزش بود،استعداد عجیبی در فراگیری مسائل نظامی داشت،لازم نبود فرماندهان برای آموزش جایی اعزام کنند یا به او توصیه کنند، او خود قبل از همه محل آموزش، نوع آموزش و زمان آموزش را برای خود و دیگر رزمندگان به فرمانده گردان پیشنهاد می داد. شهید کریم با آموزش‌های متعدّدی که دیده بود ۵ تا ۶ تخصص نظامی پیدا کرده بود. اما آنچه کریم را از سایر رزمندگان متمایز می‌کرد صبوری او در بزنگاه ها و مأموریت‌های پر خطر بود،همیشه مواجهه با خطرات جنگ را برای خود فرصت می‌شمرد و معتقد بود با بیشتر ماندن در خط مقدم و نبرد از طرف خداوند مستوجب نعمت و پاداش خواهد بود.علاقه عجیبی به شهید کیهانپور داشت و یار همیشگی او بود، شهید کیهانپور به علت شجاعتی که داشت از طرف فرمانده تیپ ۳۳المهدی (حاج اسدی) جزو سازمان هیچ یگانی نبود و بیشتر مواقع بعد از خط مقدم بود و شهید کریم هم با این که نیروی گردان بود ولی دائم با شهید کیهانپور بود و برای کمین و تک تیراندازهای عراقی مزاحمت ایجاد می‌کردند.                                     


خاطره  ۸ : حاج شیخ ولی بنّایی(پدر معنوی گردان فجردر دفاع مقدس) 

شهید کریم برمبنای آیه: واعدوا لهم مااستطعتم من قوه و... خود را برای مقابله با دشمن مجهز و آماده می‌نمود، شهید کریم به راستی معنی و مفهوم این آیه قرآنی را به خوبی فهمیده بود،او زمانی به آرامش می‌رسید که دانسته باشد تمام تلاش خود را بکار برده در فهمیدن، در دانستن، در کسب آموزش‌های تخصصی لازم و در افزودن و ارتقای مهارت‌های جنگی. درود و رضوان خدا بر او و بر تمامی شهدای دفاع مقدس.                                    


خاطره ۹:محمد جعفرزاده (دوست و همرزم شهید)

شهید کریم اهل تعریف و غُلو نبود،او متواضع، کم حرف و بی‌ریا بود،به اصرار من خاطره‌ای ازعملیات والفجر ۲در منطقه حاج عمران عراق تعریف کرد،به من گفت: محمد، من بعد از شهادت دوست عزیزم کیهانپور به صورت ناخودآگاه افسرده شدم و لبخند روی لبانم جاری نمی شد، در این عملیات از خودم خیلی راضی هستم، به جرأت می توانم بگویم که با هر تیر فشنگ ژ ۳ یک بعثی را به جهنم فرستادم،اینجا بود که یقین پیدا کردم انتقام شهید کیهانپور گرفته‌ام و نا خود آگاه لبخند زدم. من از خداوند خواسته بودم که اگر قرار است که زخمی شوم فرصت انتقام از من نگیرد و از خدا شاکر هستم که چنین فرصتی به من داد.


خاطره ۱٠: برادر شهید

 شهید کریم در عملیات والفجر ۲ در منطقه حاج عمران عراق، چهار روز و پنج شب در محاصره بعثی‌ها بود و در روز آخر زخمی شد. کریم بعد از مجروحیت شدید از ناحیه هر دو پا مدتی در روستای کوشک قاضی دوران نقاهت را گذراند،اقوام، دوستان و هم‌رزمانش به عیادت او می‌آمدند،یکی از دوستان پدرم به نام مرحوم حاج سلطانعلی نقی زاده به کریم توصیه کرد که پس از بهبودی درسش را ادامه دهد و به جبهه برنگردد، کریم در جواب گفت عمو جان:”عشق حسینی است چه ها می‌کند“. مادرم تعریف می‌کند هر دو عصای کریم که در زمان مجروحیت استفاده می‌کرد تا مدت‌ها مورد استفاده اقوام و اهالی روستا بود که دچار حادثه شده بودند و خودشان می‌گفتند زوتر از حد تصور خوب شده‌اند.                                                                                                   


خاطره ۱۱:هادی مشغول( دوست و همرزم شهید)

بعد از عملیات خیبر با پایان یافتن مرخصی استعلاجی به موقعیت گردان فجر در طلاییه آمدم. سراغ شهید کریم را از شهید جلیل اسلامی ”فرمانده گردان فجر“ گرفتم.اسلامی گفت کریم با تعدادی نیروها مدتی هست به مأموریت کمین رفته‌اند و باید تعویض شوند.نزدیکیهای غروب با تعدادی بچه‌ها حرکت کردیم بعد از دو کیلومتر به سنگرهای کمین رسیدیم، آنجا دو سنگر کمین روی دژ بود که هر سنگر کمین یک سنگر اجتماعی به فاصله ده متر برای استراحت داشت،در سنگر کمین اول دو تن از برادران مستقر شدند، بعد به سنگر کمین دوم رسیدیم،از دور دیدم یک نفر کنار دژ نشسته و دارد وضو می‌گیرد، خیلی تعجب کردم جایی که بعضی‌ها شاید جرات تیمم گرفتن هم بیرون سنگر نداشتند،دیدم که شهید کریم جوراب خود را در جیب شلوار گذاشت و به آرامی وضو می‌گیرد،گفتم: کریم به من گفتند فاصله سنگر کمین ما با عراقیها ۵٠ تا ۶٠ متر هست.گفت: درست گفتن، به کریم گفتم سنگرهای کمین از سه طرف در تیررس عراقی ها هست چرا تیمم نگرفتی؟ در جواب گفت: اگر در این حال شهید شویم به نظر تو با وضو باشم نمی‌چسبد، گفتم: چرا این قدر خط ساکت هست؟ گفت: معمولاً این جا همیشه ساکت هست که صحبت‌های من و کریم به وسیله یک خمپاره ۶٠ قطع شد، کریم با دست به من اشاره کرد که برو در سنگر کمین تا من بیایم،جلوی سنگر کمین که رسیدم منتظر بودم که کریم بیاید و من را توجیه کند، بعد از خواندن نماز آمد و گفت کارم داشتی؟ گفتم:چکار کنم که توجیه بشوم، گفت: در قلب دشمن مواظب باش خوابت نبرد،اگر خوابیدی عناصر کمین دشمن می‌آیند و تو را همراه خود می‌برند. گفتم: کریم در سنگر کمین قبلی دیدم نفرات بیشتری بود، چطور است این جا کمتر است، ظاهراً غیر از تو کسی این جا را نمی‌بینم، گفت: چرا در سنگر اجتماعی خوابیده‌اند، گفتم من بروم و سلامی کنم و بیایم، گفت برو و زود بیا، داخل سنگر که شدم سلام کردم ولی کسی جواب من را نداد، دیدم دو تن از برادران خوابیده‌اند،گفتم شاید دیشب نخوابیده‌اند و ظلم است بیدارشان کنم، اما صحنه‌ای دیدم که تعجب کردم،دو نفر از برادران گردان بودند که به شهادت رسیده بودند و کریم به جای آن‌هانگهبانی داده بود و برای این که بیسیم خراب بود به عقب اطلاع نداده بود و به بچه‌های سنگر کمین اول هم چیزی نگفته بود که ناراحت شوند، در زیر تابش نور مهتاب به چشمان کریم نگاه کردم،چشمان او از بی‌خوابی سرخ شده بود،گفتم: کریم جریان چیست؟ گفت: شهیدان زنده‌اند هادی، مگر غیر از این است. گفت در فلان ساعت خمپاره ۶٠ از دریچه سنگر اجتماعی به داخل آمد و هر دوهمرزمم شهید شدند، من آن موقع در سنگر کمین در حال نگهبانی بودم، منتظرم شب شود و جنازه آن‌ها را به عقب منتقل کنم. کریم جنازه شهدا را در مدت دو ساعت به عقب برد و برگشت. به ما گفته بودند در سنگر کمین جواب تیراندازی عراقی ها را ندهید ولی کریم معتقد بود عراقی ها باید از ما بترسند نه این که ما از آنها.     


خاطره ۱۲:عبدالرسول رئیسی(برادر شهید) 

اوایل تیرماه ۱۳۶۴ چند ماهی از حضور کریم در یگان مهندسی رزمی لشکر المهدی(عج) می گذشت. مدتی بعد به مرخصی آمد، برای گرامیداشت دوست شهیدش ذبیح الله عاشوری عازم یکی از روستاهای داراب شد،وقتی به منزل پدری مان مراجعه کرد، نیمه‌های شب از ناحیه شکم درد زیادی احساس کرد. پدرم، شهید کریم را با موتور سیکلت به بیمارستان دکتر شریعتی فسا رساند. تشخیص دکترها، ترکیدن آپاندیس بود.عمل سخت جراحی حدود هشت ساعت طول کشید،وقتی به هوش آمد بر بالینش حضور یافتم، شهید کریم اولین کاری که انجام داد انجام فریضه  نماز بود، پرستاران تعجّب کردند که یک جوان با این وضعیت چقدر به مسائل دینی مقّید هست، سپس رو به من کرد و گفت: به نظرت اگر من در این حالت فوت می‌کردم دوستانم از جبهه برای تشییع جنازه‌ام می‌آمدند،اشک در چشمان من جاری شد، صورتش را بوسیدم و به او گفتم حیف تونیست که این طوری از پیش ما بروی، توباید در جبهه و خط مقدم به شهادت برسی و با شکوه و عظمت تشییع شوی،شهید کریم پس از بهبودی عازم منطقه شد و خودش را برای آموزش غواصی آماده کرد.                                                                         


خاطره ۱۳: قاسم افتخار (دوست و همرزم شهید)

من همراه شهید کریم از پادگان امام خمینی اهواز جهت طی دوره غواصی به بندر عباس رفتم،بارها شاهد بودم که کریم در تمرینات غواصی از دریا به ساحل از بقیه نیروها شتاب بیشتری می‌گرفت، پس از پایان آموزش، کریم پس از استراحتی کوتاه زودتر از بقیه بچه‌ها از خواب بیدار می‌شد و به نماز شب و راز و نیاز با خدا می‌پرداخت.                                   


خاطره ۱۴:مادر شهید 

کریم پس از گذراندن دوره غواصی چند روزی به مرخصی آمد،قبل از رفتن به منطقه با من و پدرش خدا حافظی کرد، کوله پشتی و وسایل شخصیش را هم به من داد و گفت این مأموریت که این بار می‌روم احتمال برگشتنش خیلی کم هست،خودش برای ما تعریف می‌کرد شب عملیات والفجر هشت همراه دیگر غواصان داخل رودخانه اروند شدیم، ناگهان باران شدیدی گرفت و خیلی از غواصان به وسیله جریان آب به طرف دریا برده شدند، من در وسط رودخانه اروند سرگردان بودم، تقلای زیاد نفسم را بریده بود، در حالت نیمه هوش از خداوند طلب یاری کردم، گفتم:ای خدایی که حضرت موسی را از رودخانه نیل نجات دادی، من را هم نجات بده،من برای این عملیات زحمات زیادی کشیده‌ام،در تاریک روشنایی صبح بود که در نزدیکی ساحل به هوش آمدم. کریم در فاو چندین بار زخمی شده بود که هر بار پس از بهبودی به منطقه بر می‌گشت.                                 

خاطره ۱۵:آزاده علی جاویدی( همرزم شهید)

روز دوم عملیات والفجرهشت درگرماگرم نبرد و پاکسازی سنگرهای اطراف خورعبدالله در رأس البیشه عراق توسط بچه‌های گردان فجر، شهید کریم رییسی این دلاور مرد بزرگ با یکی از هم‌رزمانش (شهید بهزاد نگهداری) بعد ازاینکه تعدادی از سنگرها  پاکسازی کرده بودند نزدیک دهانه یک سنگر استراحت کوتاهی می‌کنند به تصّور این که سنگر مذکور پاکسازی شده است. همین جوری که نشسته بودند آرپی جی شهید کریم، مسلح بوده و روی زانوانش قرار داشته و سمت دهانه سنگر بوده، در حال گفتگو با رفیقش بوده که یک یا دو نفر عراقی مسلح از داخل سنگر روبروی شهید رییسی و رفیقش قرار می‌گیرند. هر دو یک لحظه شوکه می‌شوند و هاج و واج می‌مانند.

شهید رییسی درنگ نمی‌کند دستش روی ماشه آر پی جی می‌گذارد همان جور که آرپی جی روی زانوانش قرار داشته، بدون توجه به نزدیکی سنگر و عراقی ها، شلیک می‌کند. سنگر و عراقی ها با هم منفجر می‌شوند.بنا به تعریفی که می‌کرد فقط شانسی که آوردند همزمان با شلیک به پشت می‌خوابند تا از ترکش و موج انفجار آسیب نبینند ولی با همین وجود پر از گرد و خاک شده بودند و مقداری هم موج انفجار آن‌هارا گرفته بود، به هر حال با پیشدستی این دلیر مرد هم سنگر را پاکسازی کرده بودند و هم خودشان را نجات داده بودند. بعد از آن با احتیاط بیشتری به پاکسازی سنگرها پرداخته بودند.                     


خاطره ۱۶: محمد محمد پور (دوست و همرزم شهید) 

بعد از مرحله اول عملیات کربلای پنج، خودمان را برای مرحله دوم و عبور از نهر جاسم آماده می‌کردیم. دو روز قبل از شروع مرحله دوم عملیات همراه شهید کریم، محمد حیران، جعفر مستقیم و مرحوم سید احمد رشیدی در پشت یک خاکریز، یک دورهمی تشکیل داده بودیم، نوبت صحبت به کریم که رسید به من گفت:محمد،اگر من شهید شدم مقداری وسایل شخصی دارم آن‌ها را تحویل مادرم بده. من در طول سال‌ها جنگ و رفاقت با کریم از او چنین حالاتی ندیده بودم. شهید کریم پسری خونگرم بود و با همه می‌جوشید و زود با همه رفیق می‌شد،شاید بیشترین دوست و رفیق در سطح لشکر۳۳ المهدی و سایر یگان‌ها داشت. کریم مهارت خاصی در تیراندازی با آرپی جی داشت. اگر دیگر تیراندازان آرپی جی فقط یک نفر کمکی داشتند ولی شهید کریم به علت داشتن سرعت عمل عالی در تیراندازی، دو نفر کمکی داشت.                                  


خاطره ۱۷:مرحوم احمد رشیدی(دوست و همرزم شهید) 

در عملیات والفجرهشت، شهید کریم یک خمپاره ۶٠ میلیمتری تهیه کرده بود، بعضی دوستان گلوله آماده می‌کردند و او به سمت تانک‌های عراقی تیراندازی می‌کرد که باعث شد تانک‌ها عقبنشینی کنند. کریم بسیار متدین بود، یادم هست در منطقه خلف آباد اهواز که گرما در تابستان بیش از۵٠ درجه و شرجی هوا صد درصد بود روزه می‌گرفت. درعملیات کربلای پنج که آتش دشمن بسیار شدید بود و عراقی ها در همه جا کمین کرده بودند و دیدشان نسبت به منطقه زیاد بود، این شهید کریم بود که بدون ترس تا سینه از دژ بلند می‌شد و به سمت عراقی ها آرپی جی می‌زد و اکثر گلوله‌هایش هم به هدف اصابت می‌کرد. 


خاطره ۱۸:حاج محمد تقی صادقی (دوست و همرزم شهید) 

آشنایی من با شهید کریم از سال ۱۳۶۲ به واسطه برادرم ابوالفضل که خیلی با هم رفیق بودند شکل گرفت. کریم خیلی مهربان، متواضع، کم حرف و دوست داشتنی بود و همیشه لبخندی بر لب داشت که با همین اخلاق خوب در دل همه جا کرده بود.در میدان جنگ سَر نترسی داشت و بیشتر فنون رزم را آموخته بود، از ساده‌ترین تیراندازی تا تخریب، کار با خمپاره و هدایت نیرو. کریم و شهیدان: عبدالرضا نقیبی، احمد فیروزی و ابوالفضل صادقی سابقه دوستی قدیمی داشتند که هر چهار بزرگوار از گردان فجر به کمیل رفتند و در همان گردان به شهادت رسیدند. و اما کربلای پنج که کریم راه ملکوت را در پیش گرفت و بعد از چند سال نبرد جانانه از غرب تا جنوب و تحمل فراق دوستان شهیدش به محضر مولایش امام حسین(ع) و شهدا رسید.در پاتک کربلای پنج پشت خاک‌ریزی مستقر شدیم که معلوم بود همان شب زده شده و روی یک جاده‌ای که تردد ماشین‌ها همان جا تمام می‌شد. البته آن طرف خاکریز همین جاده ادامه داشت،عرض خاکریز به اندازه شش متر بود، سمت راستمان لشکر ثارالله و سمت چپ ادامه گردان کمیل و ما اولین نفرات بودیم که با لشکر ثارالله الحاق کرده بودیم،عصر اولین روز پدافند، تویوتایی آمد و مهمات زیادی تخلیه کرد و سریع از منطقه خارج شد، شهید کریم گفت: برو زود به بچه‌ها خبر بده تا هر کسی سهمیه‌اش را ببرد،دقایقی بعد فقط تعداد کمی مهمات برای خودمان ماند که آن‌هاهم زیر چند گونی خاک پنهان کردیم، نیمه‌های همان شب گلوله تانک به خاکریز اصابت کرد که تقریباً خاکریز صاف شد. شاید نیم ساعت طول کشید که به حال خودم بیایم، تازه متوجه شدم که کریم مرا از زیر خاک و گونی بیرون آورد،نگاهی به اطراف انداختم اصغر جعفری از زرقان و سعید آینه وند طلبه‌ای از تهران که برای تبلیغ به گردان آمده بود به طرز دل‌خراشی شهید شده بودند. ساعتی بعد آمبولانس آمد و با کمک کریم و زنده یاد کاظم حاتم زاده، شهدا و مجروحین را به عقب تخلیه کردیم. فردا صبح پاره‌های بدن شهدا که در منطقه باقی مانده بود با کمک کریم جمع کردیم و همان جا به خاک سپردیم،اگر تجربه و درایت کریم نبود معلوم نبود با آن حجم مهمات چه تعداد نیرو شهید می‌شدند. 

حدود ساعت دو عصر بود که بعثی‌ها برای چندمین بار پاتک کردند اما این بار شدیدتر و با تانک و نفرات بیشتر، کل خط شده بود شلیک با هر سلاحی، کریم آرپی جی می‌زد، کاظم تیربار و من کمک هر دو، هر لحظه که از پاتک دشمن می‌گذشت به تعداد شهدا و مجروحین اضافه می‌شد، کریم بعضی مواقع نشسته و بعضی مواقع ایستاده شلیک می‌کرد.مرتبه آخر که خواستم گلوله به دستش بدهم به آرامی در آغوشم قرار گرفت و روی زمین خواباندمش، به طوری که سرش روی زانوانم بود،با صدای ضعیفی طلب آب می‌کرد، نگاه کردم نه قمقمه خودم آب داشت و نه قمقمه کاظم، از کاظم خواستم سریع برو و آب پیدا کن نمی‌خواهم لب تشنه شهید شود، کاظم گفت آب برای مجروح خوب نیست.گلوله کالیبر سینه مردانه‌اش را شکافته بود،به ذهنم گذشت که جای گلوله به اندازه سیب سرخ بود، لحظاتی بعد کاظم با قمقمه پر از آب آمد ولی دیر شده بود، کریم از دست مولایش سیراب شد،همین طور مات و متحیر به چهره و زخم کریم خیره شده بودم، برای آخرین بار صورت نورانیش را بوسیدم،خبر شهادت کریم را به بهترین دوستش ابوالفضل(برادرم) رساندم خیلی به هم ریخت و بی تابی می‌کرد. از آن چهارنفری که به گردان کمیل آمده بودند فقط ابوالفضل زنده‌ مانده بود که او هم بعد از شهادت رفقایش خیلی احساس تنهایی می کرد، تا این که خودش هم در کربلای هشت به شهادت رسید.   


                              عشق به شهادت عشق به مردن نیست 

داستان شهادت شهدا، داستان عجیبی است. فقط کسانی که مدتی در جبهه‌های نبرد بوده‌اند این راز را به خوبی درک می‌کنند. بعضی بارها به جبهه رفتند و در خط مقدم در شرایط مساوی جنگیدند ولی حتی یک گلوله و ترکش هم نصیبشان نشد، بعضی بارها مجروح شدند و حتی از ناحیه سر و سینه مورد اصابت گلوله و ترکش قرار گرفتند ولی به شهادت نرسیدند، بعضی پس از بارها مجروح شدن به شهادت رسیدند و عده کمی در اولین روزهای حضورشان در جبهه، شایسته لباس زیبای شهادت شدند. در اصل آنگونه که در بعضی از فیلم‌ها، کتاب‌ها، داستان‌ها و شعرها مطرح می‌شود، عشق به شهادت، عشق به مردن نیست. بلکه عشق به پاک‌ترین نوع زندگی و «شهید زیستن» است و همین مسأله است که شهادت را از خودکشی و یاس و پوچی و سرخوردگی جدا می‌سازد و کسانی که در مکتب شهادت تربیت شده‌اند و بارها کرامت و عنایات شهدا را در زندگی خود و دیگران مشاهده کرده‌اند به راز و رمز «شهید زیستن» و حیات طیبه دنیوی و اخروی پی برده‌اند و شدیداً عاشق آنند چه جنگ باشد و چه نباشد، و شهدا که یک عمر «شهید» زیسته بودند و می‌دانستند که مرگ حتماً آن‌ها را نیز به کام خود فرو می‌کشد، آرزویی بزرگ‌تر و زیباتر از شهید شدن در راه دین و وطن نداشتند. این به معنای بی‌علاقگی آن‌ها به دنیا که مزرعه آخرت است نبود و نباید آن‌هارا منزوی و تارک دنیا قلمداد کرد که اگر اینگونه بودند اصلاً انقلابی و رزمنده نمی‌شدند. معنای شهادت‌طلبی این بود که رزمنده علی رغم برخورداری کامل از مواهب زندگی، به انقطاع کامل از تعلقات زندگی می‌رسید و همیشه جان را برای دفاع از آرمان‌ها کف دست می‌گرفت و به میادین مبارزه علیه طاغوت‌ها می‌رفت و عملاً ثابت می‌کرد که تسلیم کامل خداوند است و حاضر نیست در برابر ظلم و ستم، حتی به قیمت تداوم زندگی ظاهری ساکت بنشیند و تماشاگر پایمال شدن حق و حقیقت  باشد. این روحیه در وجود تمام انسان‌ها به صورت فطری وجود دارد ولی فقط در مکتب شهادت به سر حد کمال می‌رسد و رزمندگان شهادت‌طلبی مثل ایثارگران ما را تربیت می‌کند. چنین کسانی همیشه حاضرند جان خود را فدای ارزش‌های اسلامی کنند. والسلام/ خادم الشهدا

بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار

 سید حسین زهدی


فرزند سید حبیب الله

ولادت: 1/9/1344 کوشک قاضی

شهادت:  7/1/1361 رقابیه

مزار: گلزار شهدای فسا

                                      

پرتوی از زندگی نامه

بندگان خدا و یکی از خادمان کوی حسین(ع) همه چشم به راه نوزادی بودند. پدردرگوشه‌ای نشسته بود ومرتب زیرلب زمزمه می‌کرد وبه درگاه خدا نیایش می‌نمود.سرانجام انتظار به پایان رسید و در یکم آذر ماه سال ۱۳۴۴ یکی آمد و مژده داد که خداوند پسری به توعطا فرمود.پدراز خوشحالی در پوست خود نمی‌گنجید و مرتب می‌گفت: قدمش مبارک است.خواهران و برادران به انتظار برادرکوچک خود بودند.زمانی که قنداقه اش آوردند، نشان پدر دادند و همه او را بوسیدند.نامگذاری این نوزاد کوچک هم خود از شگفتی هاست. جریان از این قرار بود که پدر، او را احمد صدا می‌زد و دیگری او را محمود،اما درشب سوم تولد نوزاد که همزمان با میلاد با سعادت سرور آزادگان حسین بن علی (ع) بود، مادرش در رؤیا شخص با عظمتی می‌بیند که سفارش می‌کند که نوزاد خود را ”حسین“ نامگذاری کنید وبه این ترتیب، اولین جرقه سعادت و خوشبختی درآینده نوزاد به ظهورمی‌پیوندد. 

با گذشت زمان حسین پسر بچه‌ای شیرین و باهوش شد،کم کم آداب معاشرت و درس زندگی را از پدرومادر مذهبی و بی ریای خود آموخت. پدر، خوب می‌دانست که نباید فرزندش در آینده به راهی رود که رضای خدا در آن نباشد، لذا مرتب او را پند و اندرز می‌داد.شب‌های چهارشنبه که در طول سال در منزلشان قرائت قرآن و آشنایی با زندگی ائمه برقرار بود، حسین نیز قرآن می‌آموخت و با زندگی اولیای دین که سرانجام جز شهادت نیست آشنا می‌شد  و زمانی نیز با صدای رسا ودلنشین خود قرآن می‌خواند و مرثیه سرایی می‌کرد.

 حسین در زندگی همیشه ساکت و آرام بود و کمتر با کسی دوستی می‌گرفت و از آن زمان که پا به عرصه اجتماع یعنی آموزشگاه گذاشت، کسی نمی‌فهمید که در چه کلاسی درس می‌خواند. دوران ابتدایی به پایان رسید و سه سال راهنمایی را نیزدرمدرسه دکتر هوشیار با موفقیت گذراند.در دوران شکوفایی انقلاب، حسین نیز سهم خود را با مشارکت در راهپیمایی‌ها و درگیری با مزدوران رژیم ادا نمود. پس از پیروزی انقلاب و تشکیل سپاه پاسداران و در همان سن کم، گاهی با برادرش به سپاه می‌رفت و به فراگیری اسلحه شناسی و فنون نظامی می‌پرداخت و گاهی نیز در انجام نگهبانی با برادران خود همکاری می‌نمود.در سال ۱۳۵۹ قدم به هنرستان گذاشت و اوایل مهرماه همان سال که همزمان با شروع جنگ تحمیلی عراق علیه ایران بود، حسین نیز در این فکر بود که چگونه خود را به صف مقدم جنگاوران برساند و به این ترتیب بود که با عضویت در بسیج این حرکت را شروع نمود و موفق گردید در تابستان ۱۳۶٠ ثبت نام نماید و درهیجدهم مرداد ماه همان سال راهی جبهه شد و در محل ایستگاه هفت آبادان مشغول نبرد با کفار گردید.

حسین بعد از دو ماه که در جبهه حضور داشت به فسا آمد، اما شوق شهادت در راه خدا و آرزوی نبرد با کفار دمی او را آسوده نمی‌گذاشت و مرتب به این فکر بود که دو  باره به جبهه بازگردد.تا این که در بهمن ماه ۱۳۶٠ زمانی که اعلام کردند آنهایی که به جبهه رفته‌اند دوباره  ثبت نام کنند،بر آن شد که دوباره راهی جبهه شود،و درمنطقه شوش ودر تیپ المهدی(عج) مشغول نبرد گردید،تا این که هفتم فروردین ۱۳۶۱ درمرحله پنجم عملیات فتح المبین بر اثر اصابت ترکش در تنگه رقابیه دعوت حق را لبیک گفت،پیکر پاک و مطهرش سیزدهم فروردین ماه ۱۳۶۱ در گلزار شهدای فسا،طی مراسم با شکوهی به خاک سپرده شد.روحش شاد، یادش گرامی و راهش پررهرو باد                                

وصیت نامه 

سلام مرا از دیاری دور بپذیرید از دیاری که یادآور تجدید تاریخ اسلام است. از دیاری که صداهایی رعدآسا در آن  حکم فرماست  و انسان را به یاد وحی و نزول آیه از جانب الله می‌اندازد.از دیار مظلومان و مستضعفان که پا برهنگی عرب‌های مظلومش با آن چهره‌های آفتاب خورده که قلب‌های پاک انسان را به یاد عرب‌های زمان حضرت محمد (ص) و علی (ع) می‌اندازد. از دیاری که نخل‌هایش مدینه را مجسم می‌سازد و آب‌هایش، دجله و فرات و وسعت زمین‌هایش، خیال انسان را در صحرایی تمرکز می‌دهد که نینوا و کربلایش نامند.رزمندگانش مانند جنگجویان صدر اسلام در خاک و خون می‌غلتند و پی در پی، شعار لا اله الا الله و الله اکبر سر می‌دهند و به این وسیله به ملحدان درس می‌دهند که ایمان و تکیه بر خدا ما را پیروز و بهروز خواهد نمود. ای ستمگران و ای ابرقدرت‌های شرق و غرب، ای کفار و ای منافقان مپندارید که ما مرده‌ایم، بلکه زنده‌ایم و ناظر، چرا که در راه خدا قتال می‌کنیم و کشته می‌شویم و چه بهتر از این که با خدا به معامله بپردازیم و جان خود را در راه او تقدیم کنیم. 

پدر و مادر عزیزم به خدا سوگند، اگر شرک نبود به پای شما سجده می‌کردم. شمایی که بعد از الله، تمامی وجود و هستی‌ام از شماست و نتوانستم یک قطره از زحمات طاقت‌فرسا و کمرشکن شما را بدانم و از این که گاهی نتوانستم احترام لازم را مبذول دارم از شما طلب عفو کرده و پوزش می‌خواهم. امیدوارم که از مرگ من غمگین و افسرده نشوید و این را بدانید که من در این راه کامروا و سعادتمند هستم، زیرا این وعده خداوند در قرآن حتمی است که می‌فرمایند: به درستی که خداوند جان و مال مؤمن را به بهای بهشت می‌خرد و در راه خدا جهاد کنید و بکشید و کشته شوید. در آخرین لحظات عمرم درصدد برآمدم تا چند کلمه به عنوان آخرین کلام از خود به جای بگذارم و مطالبی که می‌دانم که خود بهتر از من می‌دانید متذکر شوم: از قدرت خدا غافل نباشید و همیشه به فکر او باشید، از اسلام تحت رهبری امام امت و ولایت فقیه و روحانیت متعهد و مسئول که در واقع در استمرار و حرکت اولیا و انبیا می‌کوشند، دست نکشید و پشتیبان آن‌ها باشید.به شایعات گوش فرا ندهید. اگر شهید شدم مرا در امامزاده حسن(ع) به خاک بسپارید و اگر توانستید در کنار شهید عبدالرحیم جلالت دفنم کنید.

 والسلام، جبهه جنوب، حسین زهدی 6/1/1361 


خاطره از مادر شهید

پسرم شب تولد امام حسین (ع) به دنیا آمد. گفتند به مناسبت این شب مبارک اسمش را حسین بگذارید،چون اسم پسر خواهرم حسین بود گفتم شاید ناراحت شود، پس اسمش را احمد گذاشتیم. فردا صبح پدرش شناسنامه‌اش را به نام احمد درخواست داد، شب بعد در خواب دیدم می‌خواهم از دریای بزرگی عبور کنم، اما واهمه داشتم و می‌گفتم من نمی‌توانم از این دریا بگذرم و غرق می‌شوم. در فکر بودم که چطور از این دریا عبور کنم که سیدی نورانی و بلند بالایی که عصایی در دست داشت به کنارم آمد،نگاهی به من انداخت و گفت: آن بچه‌ای که به دنیا آمده اسمش حسین است و شما نباید به نام دیگری صدا بزنید. گفتم: آقا جان اسم پسر خواهرم حسین بود که این کار را کردیم، با مهربانی گفت: مانعی ندارد اسمش را حسین بگذارید، قبول کردم و گفت: من تو را از این آب می‌گذرانم، او جلو شد عصایش را جلوی آب می کشید و دریا خشک می‌شد،من پشت سر او حرکت کردم و بدون این که خیس شوم از آب عبور کردم، از خواب که بیدار شدم برای پدر حسین، خوابم را تعریف کردم و او همان روز رفت و شناسنامه پسرم را از احمد به حسین تغییر داد و از آن زمان ما او را حسین صدا زدیم. 







بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

عبدالکریم زارعی


فرزند عبدالرحمان

ولادت: 15/10/1345 شیراز

شهادت : 20/4/1364 دهلران، میمه

مزار: گلزار شهدای شیراز                                    


پرتوی از زندگی نامه

در پانزدهم دی ماه سال ۱۳۴۵، در خانه‌ای ساده اما سرشار از نور ایمان در محله دروازه کازرون شهرمقدس شیراز،سومین حرم اهل بیت علیهم السلام، نوزادی چشم به جهان گشود که او را ”عبدالکریم“ نام نهادند. نامی که زیبنده روح و جسم پاکش بود و مادر از همان آغاز در وجود او نوری تازه و برکتی الهی را احساس می‌کرد.عبدالکریم دومین فرزند خانواده‌ای مذهبی و متدین بود. پدرش مرحوم عبدالرحمن زارعی، کارگری زحمتکش و شریف بود که با تلاش شبانه روزی، روزی حلال بر سر سفره خانواده می‌آورد، اما در سال ۱۳۵۴ و درسالی که عبدالکریم دانش‌آموز کلاس دوم ابتدایی بود غم سنگین یتیمی بر زندگی او سایه افکند و پدر خانواده دار فانی را وداع گفت،از آن پس بار سنگین سرپرستی خانواده بر دوش مادری فداکار و صبور افتاد،مادری که در عین رنج و مشقت، چراغ ایمان و مهر را در خانه روشن نگه داشت. عبدالکریم در همان سال‌های کودکی درکنار درس و تحصیل، بار مسئولیت را بر دوش گرفت و برای یاری رساندن به مادر به کار پرداخت،گاه صبح‌ها کار می‌کرد و عصرها به کلاس درس می‌رفت و گاه بالعکس، و این همزیستی با رنج و تلاش، از او نوجوانی ساخت که در صلابت و اراده همچون فولاد آبدیده شد.او تحصیلات ابتدایی خود را در دبستان‌های منوچهری، فرصت و رحمت با نمراتی عالی به پایان رساند،دوران راهنمایی را در مدرسه کاوه گذراند. ایامی که با روزهای پر شور انقلاب اسلامی همزمان بود، عبدالکریم نوجوان همگام و همراه با مردم انقلابی شیراز درراهپیمایی‌ها و تظاهرات ضد رژیم طاغوت شرکت می‌کرد، گرچه سن کمی داشت اما روح بزرگ او اجازه نمی داد در برابر ظلم و ستم خاموش بماند. 

تحصیلات متوسطه‌اش را در دبیرستان‌های شهید محمد رضا شهرستانی و ولی عصر(عج) ادامه داد وموفق به اخذ دیپلم ریاضی فیزیک گردید،او دانش‌آموزی ممتاز و کوشا بود،درکنار در‌سهای علمی  در انجمن‌های اسلامی و بسیج دانش‌آموزی حضوری فعال داشت،در کلاس‌ها و اردوهای عقیدتی سیاسی و نظامی شرکت می‌کرد و دل در گرو ارزش‌های اسلام و انقلاب داشت.روحیه علمی او مثال زدنی بود. شب‌ها تا دیرهنگام بیدار می‌ماند، بالینش کتاب بود و جانش تشنه دانایی، در مسابقات علمی، فرهنگی و مذهبی، از حفظ آیات قرآن و احادیث گرفته تا رقابت‌های علمی و ورزشی، خوش درخشید و بارها موفق به کسب مقام و دریافت جوایز شد،اما در کنار همه این موفقیت‌ها، فروتنی، اخلاق خوش و لبخند همیشگی‌اش او را در دل ها عزیز می‌ساخت. دوستان و همکلاسی‌هایش او را الگویی از ایمان، تلاش و انسانیت می‌دانستند. سال ۱۳۶۴ در کنکور سراسری شرکت کرد، اما در دلش عشقی بزرگ‌تر موج می‌زد، عشق به شهادت و دفاع از میهن. چند روز پس از شرکت در آزمون سراسری کنکور، داوطلبانه رهسپار جبهه شد، او پیش‌تر نیز طعم حضور در جبهه را چشیده بود اما این بار با عهدی محکم‌تر رفت، عهدی برای رسیدن به وصالی که سال‌ها در دل آرزو کرده بود. 

سرانجام در بعدازظهر پنجشنبه ۲٠ تیرماه ۱۳۶۴ در عملیات قدس سه منطقه میمه، ندای آسمانی”یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه فادخلی فی عبادی وادخلی جنتی“جانش را نوازش داد و او سبکبال و عاشق، بال‌های پرواز گشود و به آسمان شهادت پیوست. 

پیکر مطهرش پس از انتقال به شیراز در سوم مرداد همان سال در گلزار شهدای این شهر آرام گرفت، مزارش از آن روز تا کنون زیارتگاه عاشقان راه خداست. اندکی بعد نتایج کنکور اعلام شد، اما تقدیر الهی او را به دانشگاهی والاتر فراخوانده بود، دانشگاهی که استادش حسین بن علی (ع) و فرمانده‌اش مهدی موعود(عج) بود و مدرکش قبولی در مکتب سرخ شهادت. مادر شهید، بانویی مؤمن، صبور و مقاوم بود که پس از فوت همسرش، یازده سال به تنهایی بار زندگی را بردوش کشید. او برای عبدالکریم هم پدر بود و هم مادر، شب و روز تلاش کرد تا فرزندانش سرافراز بمانند، آرزو داشت روزی عبدالکریم را درلباس دامادی ببیند یا او را درمسیرعلم و دانشگاه بدرقه کند،اما تقدیرالهی،جامه‌ای دیگربرقامت فرزندش پوشاند(لباس سرخ شهادت) وقتی خبر شهادت او را شنید در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود همچون کوهی استوار ایستاد و با تسلیم و رضا زمزمه کرد: خدایا! به رضای تو راضیم،سپاس که فرزندم را در راه دینت پذیرفتی وهمچون علی اکبر مولا امام حسین(ع) او را به قربانگاه عشق فرستادم. این صبر و رضا، شکوهی الهی به وجود او بخشید و درسی جاویدان برای همه مادران این سرزمین شد. 

شهید عبدالکریم زارعی آینه‌ای روشن از نسلی بود که دنیا و آینده مادی را به پای عشق به خدا و ولایت نهاد، او می‌توانست در بهترین دانشگاه‌های کشور تحصیل کند و آینده‌ای آسوده بسازد، اما آگاهانه دانشگاه زمینی را رها کرد و به دانشگاه آسمانی قدم گذاشت.دراین مکتب، بالاترین مدرک، قبولی در امتحان اخلاص و رسیدن به مقام شهادت است وعبدالکریم با جان و دل در این آزمون سربلند شد. او رفت، اما یاد و نامش همچنان زنده است. خون سرخش چراغی فروزان شد برای نسل‌های آینده تا بدانند ایمان، ایثار و ولایتمداری 

راه رسیدن به جاودانگی است. هر شهید، مسئولیتی بر دوش بازماندگان می‌گذارد و مسئولیت ما ادامه دادن راه آنان است. عبدالکریم با شهادتش به همه آموخت که زندگی حقیقی در وصل شدن به خدا و در گذشتن از خویش است. روح بلندش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد. 


خاطرات

خاطره ۱:مادر شهید

در ماه مبارک رمضان به دنیا آمد، به سن هفت سالگی که رسید پدرش را از دست داد. خواب دیدم منزلمان شش گوشه شده بود و اشک می‌ریختم، صبح بلند شدم. دیدم عبدالکریم مریض شده وقتی بهبودی یافت با آن سن کمی که داشت سر به سجده گذاشت و خدا را شکر می‌گفت.هجده ساله بود که  بابا عباس (شوهرخواهرم) یه فرزند داشت که در جبهه به شهادت رسیده بود، گفتم: عبدالکریم کاش او شهید نشده بود، گفت:مادر او کارش خالص بود و ده ماه بعد خودش هم شهید شد. روز خداحافظی مرتب برمی گشت و دست تکان می‌داد و پشت سرش را نگاه می‌کرد، خیلی ناراحت شدم و گریه می‌کردم، دراز کشیدم خواب دیدم پرچم لا اله الا الله  سر کوچه زدن، آمدم خانه، دیدم پنج زن چادر سیاه هستند. گفتم: چی شده؟ گفتند: شهید عبدالکریم زارعی توی آسمان چراغ روشن می کنه، یک ماه بعد پسر همسایه گفت: عبدالکریم زخمی شده، پیش خودم گفتم یا حضرت زینب اگر بخواهد اتفاقی بیفتد صبرم بده، روی سجده خوابم برد،خواب دیدم که کریم سراسیمه آمد و گفت: یه شیشه یا ظرف خالی برایم بیاور،، برایش آوردم، یه ذره شربت ریخت خوردم، گفت: مادر،من برای این شربت زحمات زیادی کشیدم. که یک هفته بعد خبر شهادتش برایم آوردند. 


خاطره۲: برادر شهید

بعد از فوت پدر به خاطر وضعیت زندگی، همه‌ی بار خانه به دوش مادرم بود تا این که من و کریم یک شیفت به مدرسه می‌رفتیم و یک شیفت کار می‌کردیم. درس‌های او بهتر از من بود و همیشه روی پای خودش بود. یه دوچرخه داشتم که دو ترکه به مدرسه می‌رفتیم. در سال ۶۴ امتحان کنکور داده بود باید می‌رفت انتخاب رشته می‌کرد که اون موقع به شهادت رسید. 



خاطره ۳: حاج اسماعیل بازیاری(بستگان شهید) 

شهید عبدالکریم از هوش و استعداد بالایی برخوردار بود و این استعدادش را از الطاف خداوند می‌دانست. با توجه به این که رشته تحصیلی این شهید ریاضی فیزیک بود ولی هیچ گاه از ماشین حساب استفاده نمی‌کرد، بعضی مواقع برادرش عبدالرحیم، جهت تسریع درزمان مطالعه از ماشین حساب استفاده می‌کرد و شهید عبدالکریم می‌گفت: کاکو از ماشین حساب استفاده نکن، ذهنت تنبل می‌شود،از مغزی که خداوند به تو داده استفاده کن و این چیزی بود که خودش عمل می‌کرد و هنگام درس خواندن و مطالعه از استعداد و هوش خدادادی استفاده می‌کرد و همیشه موفق بود. 


خاطره ۴:حاج اسماعیل بازیاری(بستگان شهید) 

شهید عبدالکریم در دوران تحصیلاتش و در مقاطع مختلف با نمره‌های خوب قبول می‌شد مخصوصاً در دوران دبیرستان دقت بیشتری در تحصیلاتش داشت که زمینه‌ساز دانشگاه بود. پس از اخذ دیپلم در کنکور سراسری در رشته ریاضی فیزیک شرکت کرد و در حقیقت این شهید عزیز هم در دانشگاه این دنیا و هم در دانشگاه اخروی و الهی  ثبت نام و شرکت کرد. نتیجه کنکور برای ایشان چیزدیگری رقم خورد. به دانشگاه دومی ” الهی “علاقه بیشتری داشت،لذا در زمان تشییع جنازه این شهید والامقام در روزنامه اطلاعات سال ۱۳۶۴ در سرتیتر روزنامه، نام شهید عبدالکریم زارعی را به عنوان نفر سوم قبولی دانشگاه رشته ریاضی فیزیک کشوری معرفی کرده بود. این شهید بزرگوار هم در دانشگاه این دنیا و هم در دانشگاه الهی قبول شد. 







بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

عبدالله شیرافکن


فرزند یدالله

ولادت: 2/3/1345 فسا

شهادت: 15/8/1365 شرهانی

مزار: گلزار شهدای فسا

                                     

پرتوی از زندگی نامه 

شهید عبدالله شیرافکن فرزند مرحوم یدالله و مرحومه بیگم آزادی در دومین روز خردادماه ۱۳۴۵درشهرستان فسا درخانواده‌ای متدین دیده به جهان گشود ودردامان پرمهر خانواده ای مؤمن وزحمتکش پرورش یافت.تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در شهرستان فسا به پایان رسانید، سپس همراه پدر و برادرش به کارهایی از قبیل شاگردی کامیون، شاگرد بنایی می‌پرداخت تا از این طریق توانسته باشد در تأمین مخارج خانواده کمکی کند. شهید از همان کودکی به همراه بزرگ‌ترهای خانواده که بانی هئیت عزاداری امام حسین(ع) در محله بودند در عزاداری ها شرکت می‌کرد و با بزرگ‌تر شدن، خود ش نیزدر بر پایی این هیأت سهیم شده بود.او در این راه درس شهامت و شهادت را از امام حسین (ع) آموخته بود و سعی می‌کرد تا راه سیدالشهداء(ع) سرلوحه زندگی خویش قرار دهد.در جریان پیروزی انقلاب، شهید عبدالله علیرغم سن کم، مانند بسیاری از نوجوانان و جوانان شهرستان فسا در راهپیمایی‌ها و تظاهرات شرکت فعال داشت. درزمینۀ ورزش فوتبال، تبحر زیادی داشت و بهترین بازیکن تیم فوتبال دریمی فسا بود. 

درسال ۱۳۶۴ به استخدام نیروئی از نیروهای نظامی جمهوری اسلامی ایران (ژاندارمری سابق) درآمد، پس از یکسال آموزش نظامی و اخذ درجه گروهبانی به مناطق عملیاتی و جنگی اعزام و پس از پنج ماه مقابله با دشمن بعثی عراق سرانجام در تاریخ 15/8/1365 به درجه شهادت نائل گردید. روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.

پدر شهید، مرحوم یدالله شیرافکن و مادر شهید، مرحومه بیگم آزادی سال‌ها قبل به رحمت ایزدی پیوستند و در قطعه والدین شهدا در شهرستان فسا به خاک سپرد شدند. 


خاطرات شهید

خاطره ۱: مادر شهید

روزی دوستان عبدالله به ما خبر دادند که او می‌خواهد برای مرخصی به خانه بیاید.همه ما خوشحال و چشم انتظار،خانه را مرتب می‌کردیم و میوه و شیرینی تهیه کردیم، من غذای مورد علاقه عبدالله که فسنجان و هندوانه بود برایش تهیه کردم، ولی از عبدالله خبری نشد. به سراغ دوستانش رفتم و سوال کردم از عبدالله خبری دارید؟ یکی از آنها گفت: روزی که قرار بود من به مرخصی بیایم عبدالله را دیدم که لباس‌هایش را شسته و حمام رفته بود و گفت: من هم پنجشنبه به فسا می‌آیم، در دل من آشوبی برپا بود، انگار می‌دانستم دیگر عبدالله را نمی‌بینم و این نگرانی من به حق بود چون در همان لحظه، جسد عبدالله را به فسا می‌آوردند. 


خاطره ۲:برادر شهید

با عبدالله و دیگر برادرانمان هر ساله هیئت را برای عزاداری امام حسین (ع) آماده می‌کردیم. یک سال که مشغول آماده کردن طبق و بیرق بودیم، عبدالله یک پیراهن مشکی نو به تن داشت و در آن لباس خیلی زیبا شده بود، من به او گفتم: برادر این لباس خیلی بهت میاد و در آن خیلی زیبا شده‌ای، آن را از کجا خریده‌ای؟ او نگاه معنی داری به من کرد و چیزی نگفت.فردا صبح زود، راهی شیراز شد و ظهر نشده به خانه برگشت،وقتی من به خانه برگشتم پیراهن مشکی را آورد و به من داد و گفت: دیشب احساس کردم از پیراهن مشکی‌ام خوشت آمده، امروز به شیراز رفتم و از همان مغازه که برای خودم خریده بودم، برای شما هم یک پیراهن مشکی خریدم. 


خاطره۳:برادر شهید

مدتی بود که عبدالله به جبهه رفته بود و ما از او خبری نداشتیم تا این که تصمیم گرفتیم همراه خانواده به مشهد مقدس برویم. در همان موقع هم عبدالله از مناطق جنگی به سمت مشهد حرکت کرده بود و ما اتفاقی هم دیگر را در حرم امام رضا(ع) دیدیم و از دیدن یکدیگر بسیار خوشحال شدیم. 

این که بعد از مدت‌ها توانستم غیرمنتظره برادرم را ببینم برایم تعجب آور بود و این غیر از لطف امام رضا (ع) چیز دیگری نمی‌دانم که برایم این فرصت را فراهم کرد که برای آخرین بار در جوار بارگاهش بتوانم برادرم را ببینم. خداوند روح ایشان را با امام رضا علیه السلام محشور فرماید. 


خاطره ۴:یوسف شیرافکن(برادر شهید)                      

در سن نوجوانی شهید عبدالله به علت سن کم نمی‌توانست به جبهه برود اما دلش در جبهه‌ها و به همراه رزمندگان اسلام بود، به همین لحاظ برای این که خدمتی به رزمندگان کرده باشد چندین مرحله به خوزستان همراه برادرم مرحوم فرج الله شیرافکن که راننده کامیون بود و کمک‌های مردمی از فسا به جبهه می‌برد به‌عنوان شاگرد رفت، تا هم از نزدیک جبهه و رزمندگان را ببیند و هم خدمتی کرده باشد و شاید یکی از علاقه مندی ایشان به این که شغل نظامی را انتخاب نمود همین سفرها و دیدن رزمندگان اسلام بود که در سنین مختلف چگونه از اسلام و خاک وطن دفاع می‌کنند. 




خاطره۵:یوسف شیرافکن(برادر شهید) 

شهید عبدالله،پس ازاتمام دوره آموزشی ژاندارمری در خرداد ۱۳۶۵ به جبهه قصرشیرین(سومار) انتقال و در دسته آرپی جی زن ها قرار گرفت، بعد از سه ماه خدمت در آن منطقه به همراه عده‌ای از همرزمان خود به جبهه شرهانی اعزام گردید. در این پنج ماه فقط یکبار به مرخصی شهرستان آمد، در مرحله دوم که نوبت مرخصی‌اش می‌شود و قصد داشته است که در مراسم ازدواج یکی از بستگان شرکت کند متوجه می‌شود که یکی از هم‌رزمانش که متأهل است درخواست مرخصی داده که با مرخصی‌اش موافقت نشده، ایشان اظهار می‌دارد که به تازگی دارای فرزند شده و شور و شوق دیدن فرزندش را دارد،عبدالله که بسیار دلسوز و مهربان بود به نزد مافوق خود می رود و می‌گوید نوبت مرخصی من را به این همکار متأهل بدهید و من بعد از او به مرخصی می‌روم، فردای آن روز با شدت آتش‌های سنگین خمپاره‌های دشمن مواجه می‌شوند و ترکش خمپاره ۶٠ بعثی‌ها عراقی به سینه عبدالله اصابت و به درجه رفیع شهادت نائل می‌گردد، در جبهه همیشه بجای هم‌رزمان متأهل خود در صف مقدم می‌ماند تا متأهل ها کمتر در تیررس دشمن باشند و می‌گفت شما متأهل هستید و خانواده منتظرتان هستند.   


خاطره ۶:جعفر صادقی(همکار و دوست شهید)

 در سال ۱۳۶۴ به لحاظ ادامه داشتن جنگ تحمیلی علیه کشور عزیزمان، احساس کردیم ایران اسلامی نیاز به نیروی نظامی بیشتری دارد، لذا برای استخدام در ژاندارمری جمهوری اسلامی اقدام کردیم. پس از معاینات پزشکی و آزمون‌های مربوطه و قبولی در گزینش در تاریخ 25/5/1364 تعداد ۳٠٠ نفر از شهرهای مختلف استان فارس به استخدام درآمدیم و شهید عبدالله شیرافکن هم یکی از همدوره‌های من بود. درمرکز آموزش درجه داری ژاندارمری واقع در ساختمانی جنب چادرهای سلطنتی تخت جمشید مرودشت در قالب دو گروهان مشغول گذراندن آموزش علمی و عملی شدیم، در همان هفته‌های اول به علت سختی آموزش حدود ۶٠ نفر انصراف داده و مرکز آموزش را ترک کردند. من در گروهان دوم و شهید عبدالله در گروهان سوم بود، عبدالله به دلیل این که قبل از استخدام درتیم‌های ورزشی (فوتبال) فعالیت داشت از قدرت جسمانی خوبی برخوردار بود (خصوصاً در دوندگی) و از اکثر همدوره‌ها در تمرینات نظامی قدرت بدنی بیشتری داشت.خوش اخلاق، خنده رو، اهل مزاح و شوخ طبع بود به طوری که اکثر مواقع صدای خنده‌اش و خنداندن دیگران به گوش می‌رسید و به قول خودمان بی‌خیال مشکلات بود، حتی با مربیان آموزشی که ظاهراً به واسطه شغلشان کمی خشن بودند تا اندازه‌ای شوخی می‌کرد و آن‌هالبخند می‌زدند.اواخر دوره آموزشی نیمه دوم فروردین ۱۳۶۵به دوره پانزده روزه عقیدتی سیاسی مشهد مقدس اعزام شدیم، در آنجا دیدم که عبدالله طنز گو، همیشه خنده رو و لطیفه گو بود، وقتی وارد حرم آقا امام رضا(ع) می‌شدیم بغض گلویش را می‌گرفت و با چشمان اشک آلود از حرم بر می‌گشت و تا دقایقی بعد از خروج از حرم که اتوبوس سوار می‌شدیم تا به محل اسکان برسیم حتی کمی لبخند نمی‌زد و همان حال و هوای زیارت را در خود حفظ می‌کرد که باعث تعجب همه واقع می‌شد. پس از اتمام دوره پانزده روزه عقیدتی سیاسی از مشهد مقدس به شیراز برگشتیم و در بین راه هم ما را از زیارت امامزاده عبدالعظیم حسنی(ع) و نماز در جمکران و زیارت حضرت معصومه(ع) بی‌بهره نگذاشتند. پس از مراجعه به مرکز آموزش فارس (تخت جمشید) دوره عملی پانزده روزه کار در پاسگاه و سپس آزمون‌های نهایی و اخذ درجه صورت گرفت و در خرداد ۱۳۶۵ به علت این که در آن زمان اشرار مسلح و قاچاقچیان در منطقه لارستان و لامرد و توابع آن شهرستان‌ها باعث ایجاد ناامنی شده بودند و پاسگاه‌ها و گردان‌های عملیاتی و ضربتی در آن مناطق نیاز به تقویت نیروی انسانی داشت تعداد ۱۶٠ نفر به آن مناطق اختصاص و ۸٠ نفر دیگرمان به مناطق دیگر و از جمله جبهه‌های حق علیه باطل اعزام شدند (در قرعه کشی های مربوطه من به شهرستان لامرد و عبدالله  به منطقه جنگی اعزام شد) که پس از پنج ماه خدمت در آن مناطق به درجه رفیع شهادت نائل آمد. روحش شاد و یادش گرامی



                              نگرش اجتماعی به شهدا


ما به خاطر آموزه‌های مذهبی و جاذبه‌هایی که شهدا را به جبهه کشاند معمولاً بیشتر از زاویه دین به موضوع نگاه می‌کنیم و کمتر به بُعد اجتماعی آن پرداخته‌ایم. غیر از بُعد مذهبی و عرفانی، از بعد اجتماعی و سیاسی و نظامی نیز نگاه کردن به زندگی شهدا حائز اهمیت است. آنچه خارجی‌ها در رابطه با کشتگان جنگ‌های خود به آن می‌نگرند و به آن بسیار اهمیت می‌دهند از همین زاویه و دیدگاه است. هر چند بسیاری از آن‌هاهم مثل ما اعتقاد به آخرت و شهادت و شفاعت دارند. با توجه به اعتقادات مختلفی که در جامعه وجود دارد نباید از تمام مردم توقع داشته باشیم که از دیدگاه دین به حماسه شهدا بنگرند، هر کس آزاد است به هر طریقی که دلش می‌خواهد به موضوع شهدا بپردازد. حداقلش این است عده‌ای از جوانان وطن در روزگاری که وطن تحت اشغال متجاوزین بود در جبهه‌ها حضور پیدا کردند و جان خود را به خاطر دفاع از وطن و ناموس و کیان ملت از دست دادند. بر فرض که اعتقادی هم به دین نداشته باشیم نمی‌توانیم (و نباید) از کنار این فداکاری به ساده بگذریم.بازحداقل کاری که می‌توانیم (وباید) انجام دهیم گرامی داشتن یاد رشادت‌های آن‌هااز طریق تدوین زندگی نامه صحیح و خاطرات آنهاست.هر شهید یک زندگی عادی و اعتقادات مخصوص به خود داشت و قرار نیست که همه انسانها یکسان باشند و نباید توقع داشته باشیم که در زندگی تمام شهدای بزرگوارمان به تجلیات عرفانی برسیم. نباید در زندگی و خاطرات همه آن عزیزان به طور مساوی دنبال کشف و کرامات عجیب و غریب بگردیم.  والسلام / خادم الشهدا

بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

عبدالرسول صفری(صفوی) 


فرزند قدمعلی

ولادت: 25/4/1335  کوشک قاضی

شهادت:4/10/1365 شلمچه(ام الرصاص) 

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی 


پرتوی از زندگی نامه      

مَثَل شهید، مَثل شمع است که خدمتش از نوع سوخته شدن و فانی شدن و پرتو افکندن است تا دیگران در این پرتو، که به بهای نیستی او تمام شده بنشینند و آسایش بیابند و کار خویش را انجام دهند.هیچ وقت خون شهید هدر نمی‌رود، خون شهید هر قطره‌اش تبدیل به صدها قطره و هزاران قطره، بلکه به دریایی از خون می‌گردد و در پیکر اجتماع وارد می‌شود...

(شهید مطهری، کتاب قیام و انقلاب مهدی (عج)) 

بیست و پنجم تیرماه سال ۱۳۳۵ روستای کوشک قاضی از توابع شهرستان فسا شاهد تولد دلاورمردی از تبار شقایق بود .خانواده‌اش به یمن وجود مقدس رسول مهربانی پیامبر اعظم(ص) او را ”عبدالرسول “نامیدند تا با خون سرخ خویش دلیل راه مشتاقان الی الله باشد.وی دومین فرزند خانواده بود و خداوند دو برادر و سه خواهر به آنان اعطاء کرده است.دوران کودکی را در دامان مادری عفیف و پاکدامن رشد نمود وهر روزکه بزرگ‌تر می‌شد روحیه مذهبی و تعلیمات اولیه اسلام در نهاد او عمیق‌تر و ریشه دار تر می‌گردید. تحصیلات ابتدایی را در مدرسه مهذب روستای کوشک قاضی، راهنمایی را در مدرسه فردوسی شهرستان فسا و دوران متوسطه را در هنرستان و در رشته مکانیک به پایان رسانید.شهید علاقه زیادی به ورزش داشت و در رشته‌های ورزشی مانند وزنه برداری، کاراته و ورزش‌های سنتی زورخانه ای فعال بود. در مسابقات پرتاب دیسک که در سال ۱۳۵۲ در کازرون برگزار شده بود موفق به کسب مقام اول شد. شهید عبد الرسول بعد از گرفتن مدرک دیپلم برای گذراندن دوران سربازی در نیروی دریایی ارتش به بندرعباس اعزام شد و در آنجا دوره های آموزش شنا، نجات غریق و غواصی را گذراند. 

پایان دوران سربازی شهید مصادف شده بود با آغاز انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی(ره).او در راستای آگاهی دادن به مردم روستای کوشک قاضی و شهرستان فسا، یک فرستنده رادیویی دو موج ایجاد کرد که امواج آن تا بیست کیلومتررا پوشش می‌داد و ازاین فرستنده پیام‌های انقلابی پخش می‌کرد.در پخش اعلامیه‌ها و نوارهای حضرت امام و راه اندازی تظاهرات نقشی بسیار مؤثر داشت.ایشان مدتی در خانه بهداشت روستای کوشک قاضی به صورت رایگان کار تزریقات را انجام می‌داد.بعد از پیروزی انقلاب در اداره آموزش و پرورش فسا استخدام شد و پس از مدتی مدرک کاردانی خود را اخذ نمود.شهید عبدالرسول چند سال در دبیرستان‌های فسا و مدتی هم در اداره آموزش و پرورش، مسئول فرهنگی و هنری بود و پس از آن در تربیت معلم فسا کار می‌کرد.در اوقات فراغت برای نوجوانان، کلاس آموزش قرآن تشکیل می‌داد و به قرآن آموزان جهت تشویقشان با هزینه شخصی خود هدیه می‌داد.همیشه سعی می‌کرد که نمازش را در اول وقت بخواند و برای تمام مردم، اقوام، همسایگان، خانواده و به ویژه پدر و مادر احترام خاصی قائل بود و در حد توانش هر کمکی که می‌توانست انجام می‌داد. مقید به خواندن دعای کمیل بود و غالباً در مسجد جامع، مسجد امام صادق(ع) و منزل خانواده شهدا در مراسم پر فیض دعای کمیل شرکت داشت.   

سال ۱۳۶٠ همسر ایده آل خود را در خانواده‌ای مؤمن و معتقد به اسلام و انقلاب و مشهور به تقوی و نجابت، یافت و ازدواج کرد. همسر ایشان نیز به شغل شریف معلمی اشتغال داشت و حاصل این ازدواج دو فرزند پسر و دختر است که مصمم هستند حافظ بر خون پدر باشند و از راه وی تا پای جان پاسداری کنند. شهید عبدالرسول به علت علاقه زیاد که به آشنایی با مبانی و احکام دینی داشت، مدتی در محضر حجة الاسلام  شیخ ولی بنّایی دروس حوزوی راکسب فیض می کرد.با شروع جنگ تحمیلی مانند بسیاری از جوانان ایران عزیز، احساس وظیفه نموده و به عضویت بسیج درآمد  و در ۹ نوبت به جبهه اعزام شد و در جمع دلیر مردان رزمندگان استان فارس، لشکر مقدس۳۳ المهدی(عج)وگردان خط ‌شکن فجر حضور پیدا کرد و در عملیات‌های طریق-القدس تا کربلای ۴ شرکت نمود. درآخرین اعزام در کربلای چهار 4/10/1365 در مشهد شلمچه ”جزیره ام الرصاص“، شاهد وصال را در میان بارش رگبار تیر و ترکش در آغوش گرفت و با خون خود، حسینی بودن، حسینی زیستن و کل یوم عاشورا را تفسیری نو کرد. 

پیکر مطهر معلم شهید عبدالرسول صفری(صفوی) پس از شهادت به پشت جبهه انتقال یافت و بر دست‌های قدرشناس مردم شهیدپرور شهرستان فسا و روستای کوشک قاضی تشییع و در جوار سایر هم‌رزمانش در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد.شهید عبدالرسول در قسمتی از وصیت نامه‌اش می نویسد:مرگ حق است،قبر حق است،بهشت و جهنم حق است.خدایا: ما ندای امام امت را شنیدیم و لبیک گفتیم،نتوانستیم صدای فرزند امام حسین(ع) را بشنویم و بنشینیم. روحش شاد و یادش گرامی باد

پدر شهید ، مرحوم حاج قدمعلی در سال ۱۳۷۶و مادر فداکارشهید مرحومه حاجیه خانم سکینه کشاورز در سال ۱۳۹۵به رحمت ایزدی پیوستند و در دارالرحمه روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شدند.  

                            

وصیت نامه 

                       بسم الله الرحمن الرحیم

الحمد الله الذی خالق الخلق، باسط الرزق، فالق الاصباح

حمد و سپاس مخصوص آن منعم حقیقی که رب العالمین است. وصلی الله علی محمد والائمه المعصومین علیهم السلام.سلام و صلوات بر اسلام محمدی که پرده‌های جهل و غفلت را از قلوب مردم برداشت و آن‌ها را به راه هدایت رهنمون کرد. سلام بر پیر خرابات، سلام بر شمع فروزان این امّت، سلام بر رهروان راه امام، سلام بر شهیدان، سلام بر ملت امام که راست قامتان جبهه و جنگند، برادران: اگر سعادت می‌خواهید باید گوش به فرمان امام باشید، او جلودار و قافله سالار است، فرمودند بروید، بروید و تأمل نکنید. آنان که امام را حقیقتاً امام و رهبر می‌دانند او می‌فرماید: حفظ اسلام از نماز واجب‌تر است، راه امام، راه امام حسین (ع) است. آن‌هایی که حسین حسین می‌گویند باید در عمل مطیع حسین باشند و حقاً هم این ملت تا کنون ثابت کرده که آنچه می‌گوید، راست می‌گوید.ما باید تکلیفمان را انجام دهیم، ما دنیاطلب و کشورگشا نیستیم، این کار استکبار و مستکبرین است.تمام دنیا ارزش یک قطره خون شهیدانمان را ندارد، ولی اسلام ارزش این دارد که همه‌ی ما، درراهش شهید شویم.ما برای فتح فاو، بصره، بغداد، کربلا و اسرائیل نمی‌جنگیم. ما احساس وظیفه می‌کنیم و تکلیفمان را انجام می‌دهیم. تکلیف ما این بود که وارد فاو شویم، تکلیف این است که ظلم نابود شود، حالا راه نابودی ظالم از کربلا می‌گذرد، خوب، وارد کربلا می‌شویم. ما حامل پرچم پر افتخار اسلامیم و اسلام مرز نمی شناسد.”لتخرج الناس من الظلمات الی النور“.ما باید ”کونوا للظالم خصما و للمظلوم عَونا“ باشیم. اگر در این راه مقدس مشمول این فیض عظیم شدیم و به برادران سابقونمان، آن‌ها که سبقت گرفتند و مدتی است که آن‌ها انتظار ما و ما انتظار دیدار آن‌هارا داریم پیوستیم ،برادران، دوستان وهمکاران: به دنبال این کاروان بروید، که دل بستن به کاروانسرا،شما را از کاروان باز ندارد.خدایا:در این راه مقدس، به ما توانایی و مقاومت عطا بفرما، امام امت و ملت امام سالم و سلامت بدار  19/1/1365 عبدالرسول صفوی


وصیتی دیگراز شهید 

                     بسم الله الرحمن الرحیم

اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمد صلی الله علیه و آله و اشهد ان علیا ولی الله. شهادت می‌دهم به یازده امام بعد از حضرت علی(ع) که امام مهدی زنده است، که دنیا را پر از عدل خواهد کرد. مرگ حق است، قبر حق است، بهشت و جهنم حق است.(اللهم اجعلنا من جُندک، فان جندک هم الغالبون).خدایا ما ندای امام امت را شنیدیم و لبیک گفتیم(الحمد الله الذی جعلنا من المسلمین). نتوانستیم صدای فرزند امام حسین(ع) را بشنویم و بنشینیم.به امید تو هر چند که بنده لیاقت این را ندارم که بگویم اسلام را یاری کنم ولی با همه گرفتاری ها آمدیم. وظیفه همه ما مسلمانان این است که واقعاً مسلمان باشیم و در خط امام و گوش به فرمان امام. خانواده‌ام باید افتخار کند که بنده توانستم اگر خدا قبول کند دَینم را ادا کنم. نمازم فرقی نمی‌کند چه کسی بخواند. وحدت را حفظ کنید. تمام اختلافات از شیطان است، شیطان را از خود دور کنید و خودیت خودتان را، نه کس دیگر.امیدوارم کسانی که حقی گردن بنده دارند حلال کنند. به امید پیروزی رزمندگان اسلام بر کفر جهانی.

                                      دوم دی ماه ۱۳۶۵  شهید عبدالرسول صفری


دل نوشته‌ای از همکاران شهید عبدالرسول صفری (صفوی) 

برادر دلاورم رسول... 

هنوزآوای گرم کلامت وموج نگاه‌های معصومانه‌ات، که آن سوی دنیا و مافیها را می‌نگریست ازخاطرم دورنگذشته است. هنوز آن کلام را به یاد دارم که گفتی: خوشا به حال شهیدان به خون خفته، که همچون مولایشان حسین(ع) به دیدار معشوق شتافتند.و تو نیز چه زیبا، در متوضّای خون وضو ساختی و در مصّلای عشق سر به سجده نهادی، آری برادر رشیدم، تو راست قامتی دیگر بودی، و دژخیمان قامت همچون سروت را که در میان سروها بلند و تماشایی تر بود با اره‌های آهنین خویش قطع کردند و تو با قامت راست بر زمین افتادی، چرا که تو فقط در برابرمعشوقت ”الله“خم می‌شدی. شگفتا که از شکستن شاخه‌های سبز تو، خون سرخ جاری شد و سروهای سبز دیگر را لباس سرخ پوشاند، و خط جهاد و شهادت نیز با رنگ دیگری جز سبز و سرخ نمی‌نویسند. 



برادر عارفم 

دلاوری و شجاعتت در مصاف با دشمن، با سیمای نورانی و معصومت، در سنگر تعلیم و تعلّم در هم آمیخته، و از تو ستاره ای درخشان ساخت، که چشم همسنگرانت را خیره کرد.ولی افسوس که: لشکریان ظلمت شب، به زمینش کشیدند، غافل از آن که، ستاره وجودت شمع محفل بشریت شد، و روح پاکت به ملکوت اعلی عروج نمود.و تو خود می‌گفتی: اگر همه ستاره‌ها را یکی پس از دیگری، از آسمان انقلاب اسلامی‌مان به زیر کشند، باکی نیست، ماه نورانی امام خمینی پا برجاست، و با طلوع خورشید جمال مهدی(عج)، آیت والشمس و ضحها والقمر اذا تلها تحقق خواهد یافت و لشکریان ظلمت شب به قعر نیستی خواهند رفت (نصر من الله و فتح قریب). 


خاطرات 

خاطره۱: فرزند شهید

هدیه پدر 

به نام خداوند بخشنده مهربان

سه چهار سال بیشتر نداشتم، اما خیلی هوشیار بودم. قد و قامت بلند پدر و چشم‌های سیاه و موهای قهوه‌ای اش را هنوز به یاد می‌آورم، خوب خوب، صبح بود، تازه از خواب برخاسته بودم، صبحانه‌ای خوردم و پشت درب حیاط خانه مشغول بازی شدم. یک ساعتی بود که بازی می‌کردم که ناگهان صدای درب حیاط کوچک خانه پیچید، من که تازه قدّم به قفل در خانه می‌رسید به طرف درب دویدم و تا توانستم روی نوک انگشتان پایم سوار شدم و دستم را بلند کردم و درب را گشودم نور خورشید نمی‌گذاشت او را ببینم. نمی‌دانستم کیست تا این که او نشست و مرا در آغوش کشید. 

آری او پدرم بود که بعد ازچندین هفته انتظار باز ازجبهه برگشته بود.نمی‌دانستم ازخوشحالی چه کارکنم، ناچاربه طرف مادرم که در آشپزخانه مشغول آماده کردن ناهار بود دویدم و بلند گفتم: مامان، بابا آمده. مادرم هم خیلی خوشحال شده بود، به استقبال پدر آمد و پدرم را به داخل خانه بردیم.

 پس از کمی استراحت آن روز تا ظهر با پدر بازی کردم تا این که مادرم سفره را آورد و من و پدر را صدا کرد. پای سفره پدر تعریف می‌کرد و ما هم می‌خندیدیم. البته من که خیلی از حرف‌های آن‌هارا سر در نمی‌آوردم و چون می‌دیدم آن‌هامی‌خندند، من هم می‌خندیدم.زیر چشمی به پدر نگاهی کردم و پدر هم با لبخندی پاسخ نگاهم را داد.در دلم گفتم کاش بابا هر روز سر سفره ناهار با ما بود تا همیشه این جور شاد باشیم، و کنار هم ناهار را خوردیم. پدر در گوشه‌ای از اتاق دراز کشید. صدای اذان به گوش می‌رسید، بلند شد و نمازش را خواند و پس از چند دعا، باز هم در گوشه‌ای از اتاق دراز کشید.

من به پدر خیره شده بودم و منتظر به خواب رفتن پدر بودم، سرانجام پدر خوابید. ساکش در گوشه‌ای از اتاق بود و پوتین‌هایش جلوی در اتاق، فکری کردم و از جا برخواستم، آرام آرام به طرف ساک پدر رفتم و آن را به همراه پوتین‌هایش با تمام قدرتی که داشتم برداشتم و به طرف اتاقم حرکت کردم، درب کمد را باز کردم، اسباب‌بازی هایم را بیرون آوردم و وسایل پدر را در کمد گذاشتم و با اسباب بازی‌ها آنها را پوشاندم. درب کمد را بستم و به طرف اتاقی که پدر خوابیده بود رفتم. پس از چندی پدر از خواب برخاست، یک استکان چای خورد و من به او سلام کردم و با او وارد صحبت شدم، همین طور که صحبت می‌کردیم  پدر متوجه نبودن وسایلش شد، مادرم را صدا زد و از نبودن وسایلش جویا شد.من در گوشه‌ای از اتاق ساکت و بی‌سر و صدا نشستم و به پدر چیزی نگفتم که وسایلش را من برداشته‌ام، پدر و مادرم مدتی دنبال آن‌ها گشتند،چون من ساکت در گوشه‌ای نشسته بودم، پدر فهمید که وسایلش را من بر داشته‌ام، چون اگر من وسایلش را می‌دادم، باز هم باید چندین هفته به انتظار او در پشت درب حیاط بازی می‌کردم. اول که من راضی نمی‌شدم که ساک و پوتین را بیاورم ولی پس از مدتی که پدر کلّی نازم را خرید سرانجام وسایلش را آوردم، او از من تشکر کرد و ساکش را باز کرده، لباس هایش را کمی زیر و بالا کرد، چفیه قشنگی بیرون آورد، دور گردنم انداخت و مرا بوسید.من آن چفیه را خیلی خیلی دوست می‌داشتم، او را در بهترین جای کمدم نگه داشتم و هر روز آن را دور گردنم می‌انداختم و شب‌ها در کمدم نگهداری می‌کردم، فردا صبح زود قبل از این که از خواب بیدار شوم، پدر باز عازم جبهه شده بود. چند هفته‌ای بود که پدر را ندیده بودم، تا این که یک روز صبح باز پشت درب حیاط با انتظار مشغول بازی بودم، که ناگهان صدای زنگ درب حیاط پیچید، آمده بودند که ما را به آخرین دیدار پدر ببرند.آری او شهید شده بود و به آرزویش رسیده بود. به محل که رسیدیم، دیدیم خیلی شلوغ است، اطرافم را نگاهی انداختم، عکس پدر به همراه تابوت حامل جسد مطهرش از دور بر بالای دست مردم چون نگینی از یاقوت دیدم. صدای آهنگران که نغمه حسینی را می‌سرود در میدان شهر بلند بود و پیکر ده‌ها شهید بر بالای دست مردم تشییع می‌شد. از آن روز به بعد همیشه به یاد آن مهربان گل صفت بودم و هر روز بیشتر و بیشتر بر خود می‌بالیدم و افتخار و مباهات می‌ورزیدم. چون من از آن روز به بعد فرزند شهید بودم.

                    ( امین صفری فرزند شهید عبدالرسول صفری) 


خاطره ۲:آزاده ابراهیم تولایی نژاد(همرزم شهید) 

فریاد یا حسین، شهید عبدالرسول صفری

در پاییز سال ۱۳۶۴همراه با گردان فجر لشکر ۳۳ المهدی(عج) به فرماندهی شهید مرتضی جاویدی در منطقه‌ای معروف به ۳۵ کیلومتری اهواز اردوگاه زده بودیم. من همراه با تعدادی از رزمندگان روستای کوشک قاضی از جمله شهید عبدالرسول صفری در گروهان مسلم بودیم.(گروهان شهید مسلم رستم زاده از روستای خیرآباد) این ایام مصادف شده بود با ماه محرم و عزاداری ابا عبدالله الحسین(ع).دسته شهید صفری، در ضلع شمالی اردوگاه مستقر شده بودند. هر شب  بعد از نماز مغرب و عشا و صرف شام، موتور برق اردوگاه قطع می‌شد و کل گردان در خاموشی مطلق قرار می‌گرفت. شب اول محرم در آن تاریکی، ناگهان از ضلع شمالی اردوگاه، صدای یا حسین بلند شد، همه رزمندگان تعجب کردند و مشتاق بودند که ببینند این صدا از چه کسی است! بله، این صدای شهید عزیز عبدالرسول بود که داشت همه را خبر می‌کرد برای آماده شدن جهت عزاداری امام حسین (ع).رسول با هم‌رزمان خود، جلوی دسته شروع به نوحه‌خوانی و سینه زنی می‌کرد و به طرف مقر گردان فجر در وسط اردوگاه حرکت می‌کردند و در بین راه کم کم نیروهای گردان به دسته عزاداری شهید صفری ملحق می شدند و در آنجا کل گردان تا پاسی از شب به عزاداری می‌پرداختند.این عزاداری ها تا شب دهم و سه شب شام غریبان ادامه داشت. نوحه‌ای که شهید عبدالرسول به آن علاقه زیادی داشت و رزمندگان گردان او را همراهی می‌کردند: 

دسته اول

عزا عزاعزای کیست؟حسین مظلوم/سراز تن، جدای کیست؟ حسین مظلوم این سرِ پر زخون ببین کنار مصطفی ست/جسم شریفش به زمین سرش به نیزه هاست/شیعه بازست و غم، با آه و الم/ای شیعیان خبر کنید، ز نو شده محرم/ ای شیعیان به سر زنید، ز نو شده محرم/ ای وا ویلا حسین، صد واویلا حسین

دسته دوم (در جواب دسته اول) 

کی راه کوفه طی کند؟ زینب محزون/ با آه اسیران چه کند؟ زینب محزون با آه سکینه چه کند؟ زینب محزون/ با آه رقیه چه کند؟ زینب محزون ای واویلا حسین، صد واویلا حسین


خاطره۳:خواهر شهید 

در یکی از روزهای تابستان که شهید عبدالرسول به خانه پدری مان آمده بود، بعد از کمی استراحت، بین اعضای خانواده صحبت از شهدا شد. هر کسی راجع به شهیدی صحبت می‌کرد. در این بین، من هم به خودم جرات دادم و از برادرم عبدالرسول پرسیدم چرا بعضی از شهدا با وجودی که در زندگی‌شان مرتکب خطاهایی شدند، الان به مقام شهادت نائل آمده‌اند؟ برادرم گفت: خواهر جان درست است، هر فردی در طول زندگی‌اش سرانجام گناه، خطا و اشتباهاتی دارد و این کاملاً طبیعی است، به بعضی از افراد خداوند توفیق جبران می‌دهد و گناهانشان آمرزیده می‌شود. شهدا هم در آخرت، مراتبی دارند و ادامه داد آیا شنیدی که مردم می‌گویند: خدا عاقبتمون را به خیر کند. گفتم: بله زیاد شنیدم. او گفت: بعضی از افراد واقعاً عاقبت به خیر می‌شوند، به خاطر کارهای خوبی که انجام می‌دهند و شهدا هم عاقبت به خیر می‌شوند. بعد در پایان گفت: دعا کن که ما هم عاقبت به خیر شویم. 


خاطره ۴:خواهر شهید 

عبدالرسول مدت کمی بود که از جبهه آمده بود ولی می‌خواست مجدداً به جبهه برگردد. برای خداحافظی به خانه پدریمان آمد، یادم هست آن روز دائی‌ام هم منزل ما بود. همه به عبدالرسول گفتیم: تو به اندازه کافی به جبهه رفته‌ای، این جا خانواده و بچه‌هایت به تو نیاز دارند.عبدالرسول لبخندی زد و گفت: اگر همه همین فکرها را بکنند چه کسی برود جبهه، سرانجام هر کسی مشکلاتی دارد. اولویت به حفظ کشور، نظام و مردم عزیزمان است. این طور که نمی‌شود، رزمنده‌هایی که می‌جنگند نیاز به استراحت دارند. سرانجام در برابر صحبت های عبدالرسول همه ما تسلیم شدیم. در همین موقع بود که دائی ام نتوانست تحمل کند و از شدت ناراحتی به او گفت: من نمی‌دانم تو چرا می‌خواهی به جبهه بروی مگر نظامی هستی؟ چه کسی گفته تو زن و فرزندانت تنها بگذاری و به جبهه بروی،اگر خدای ناخواسته برایت اتفاقی بیفتد چی؟ شهید عبدالرسول گفت ما وظیفه داریم به جبهه برویم تا دشمن نتواند به کشور ما وارد شود، تا مردم و زن و فرزندانمان در آرامش باشند و بعد خداحافطی کرد و رفت. حتی صحبت‌های تند دائی‌ام نیز نتوانست او را از رفتن به جبهه منصرف کند. 


خاطره ۵ : حجةالاسلام حاج شیخ ولی بنایی

بسم الله الرحمن الرحیم

یکی از افتخارات مدرسه علمیه امام مهدی (عج) شهرستان فسا این بود که دوستان مشغول به تحصیل در این مدرسه، بین انجام مدرسه علمی و حوزوی را جمع کرده بودند و به طور جمعی و مکرر در جبهه‌های دفاع مقدس حضور داشتند و در شرایط عملیاتی در عملیات شرکت می‌کردند و در شرایط آرامش در چادرهای مقّرها به تحصیل علم و تشکیل کلاس‌ها و...  مشغول بودند. در آن زمان جمعاً از استاد و شاگرد ۳٠ نفر بودند که ۲۵ نفر از آنان شهید و ۵ نفر جانباز شدند. روزی جوانی خوش سیرت و خوش سیما که در کسوت معلمی بود به مدرسه آمد و تقاضا کرد در درسهاشرکت کند، بر اساس گفته خودش که راست هم می گفت آمده بود تا به مقصد برسد. میل داشت مصداق واقعی گوینده یا غایة آمال العارفین باشد و توحید حضرت پروردگار را در جمیع مراتب درک کند و محو و فانی در حضرت دوست گردد و غیر دوست هرگز جایگاهی در قلب او نداشته باشد. نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست/چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم. و در این مسیر با شاعر همنوا گردد که فرمود: در ضمیر ما نمی‌گنجد به غیر از دوست کس، هر دو عالم را به دشمن ده که ما را دوست بس. مکرر تقاضا می‌کرد که راه‌های عملی این سفر معنوی را بداند و شروع به طی طریق کند.از روی حسن ظن فکر می‌کرد که بندهِ استاد در این مسیر هستم و هرچه مطابق واقعیت می‌گفتم چنین نیست، باور نمی‌کرد و بر تقاضا می‌افزود. سرانجام متوجه شد که راه همان است که استاد عرفان حضرت امام راحل جناب شاه‌آبادی(ره) نشان داده است: چون خود را برای رقییت و عبودیت حاضر نماید و دست از حریت بردارد البته معشوق حقیقی به همان مقداری که دست از خود برداشته جلوه نماید... یار بی‌پرده از در و دیوار در تجلی است یا اولی الابصار... و چون آن حجاب مرتفع گردد و توجه کامل گردد لابد به مشاهده معشوق سرافراز گردد و به نهایت عبودیت و فنا در آن موفق گردد. بهترین انتخاب را برای طی این مسیر حضور در جبهه دانست و در این مسیر به مقصد اعلی که در پی آن بود نائل شد. ایشان همان شهید عبدالرسول صفری بود.

بیش از این آشوب و خونریزی مجوی

بیش از این از شمس تبریزی مگوی






بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

عبدالکریم صالحی


فرزند یدالله

ولادت:  2/1/1341 کوشک قاضی

شهادت: 11/8/1358 بوکان

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی از زندگی نامه

شهید عبدالکریم صالحی فرزند مرحوم یدالله در دوم فروردین ماه سال ۱۳۴۱ همزمان با بهار طبیعت در روستای کوشک قاضی دیده به جهان گشود و در آغوش پدر و مادری مهربان و دلسوز پرورش یافت. تحصیلات ابتدایی را در مدرسه مهذب زادگاهش به پایان رسانید.دوره راهنمایی را درمدرسه ولی عصر(عج) شهرستان فسا ادامه داد.دو سالِ اول دوره راهنمایی از روستا به شهر فسا پیاده می‌ رفت و فقط در سال سوم راهنمایی بود که توانست با خرید دوچرخه، این مسیر را با دوچرخه بپیماید. شهید عبدالکریم کار کردن و تأمین مخارج زندگی را از پدر ارزشمند کارگرش آموخته بود و این چنین بود که با پدر زحمتکش خود به بنّایی و کار در کوره آجرپزی می‌پرداخت تا بتواند مخارج حین تحصیلش را تأمین نماید.بعد ازپایان دوره راهنمایی، بیش از یک سال نتوانست به تحصیل خود در رشته ادبیات(اقتصاد) دبیرستان ذوالقدر ادامه دهد و سرانجام تحصیل را کنار گذاشت و جهت تامین مخارج زندگی خود و خانواده‌اش به کار پرداخت و از صبح تا عصر در برابر آفتاب سوزان در کوره آجر پزی به کار مشغول بود. با تمام این زحمات کریم همیشه شاد و خوشحال بود، نسبت به والدینش خوش رفتاری می‌نمود و احترام خاصی برای آنها قائل بود. از اوایل انقلاب در راهپیمایی‌ها و تظاهرات شرکت می‌نمود و در شب‌های قبل از پیروزی انقلاب با دیگر دوستانش در اطراف روستا به نگهبانی می‌پرداخت. بعد از پیروزی انقلاب و صدور دستور جهاد سازندگی از طرف امام راحل به کمک دوستانش به عمران و آبادی در کوچه‌ها و اطراف روستا پرداخت و حتی تا پاسی از نیمه شب، وقت خود را  در این راه می‌گذراند. علاقه زیادی به سپاه پاسداران و آموزش‌های نظامی داشت و خیلی اصرار داشت که در سپاه خدمت کند.این چنین بود که مشتاقانه به سپاه پاسداران مراجعه و آمادگی کامل خود را جهت مقابله با ضد انقلاب اعلام نمود،آن گاه که ماموریتی ضروری پیش آمد با علاقه از خانواده خدا حافظی کرد و راهی جنگ با عوامل ضد انقلاب در کردستان گردید. ابتدا به تهران و سپس راهی کردستان شد و همراه با دیگر برادران سپاه، مشغول درگیری با ضد انقلاب گردید. شهید عبدالکریم، شجاع و فعال بود و از جنگیدن هراسی به دل نداشت،برادران هم‌سنگرش در بوکان از نگهبانی ها و هوشیاری او در سنگر تعریف بسیار می‌نمودند.در حمله‌ای که ضد انقلابیون به مرکز سپاه در بوکان که مرکز استقرار برادران پاسدار بود آغاز گردیده بود ،حلقه محاصره آن‌ها تنگ‌تر می‌شود، در این درگیری امکان کمک از طرف دیگر برادران میسر نبود، گرچه وظیفه اصلی شهید عبدالکریم ماندن در سنگر و مقابله با ضد انقلاب بود ولی چون دیده بود که ممکن است مهمات دیگر برادران تمام شود لذا با رشادت بی‌سابقه‌ای از سنگر درگیری بیرون می‌آید و برای دیگر همسنگرانش مهمات می‌برد، سرانجام در یک لحظه هدف ناجوانمردانه گلوله‌های ضد انقلاب قرار گرفت و به شهادت رسید. پیکر مطهرش پس از تشییع در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد. 


اولین شهید روستای کوشگ قاضی 

«شهید عبدالکریم صالحی اولین شهید روستای کوشک قاضی می‌باشد و یک مدرسه در روستا به نام این شهید نامگذاری شده است» 

پدر و مادر شهید صالحی سال‌ها قبل به رحمت ایزدی پیوستند و در دارالرحمه روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شدند. 


خاطره از مادر شهید

عبدالکریم خیلی انقلابی بود. در تظاهرات و راهپیمایی های بر علیه رژیم شاه با این که سن و سال کمی داشت در صف جلو در کنار مردم حرکت می‌کرد، حتی زمانی که درگیری می‌شد با شجاعت و نترسی ایستادگی می‌کرد. هر بار که به خانه می‌آمد می‌گفت مادر چرا من در این درگیری ها شهید نمی‌شوم. خیلی از استخدامش در سپاه نمی‌گذشت که خواست برای مبارزه با ضد انقلاب به مهاباد برود، نگرانش بودم، گفت: مادر ناراحت نباش،غصه نخور، خوشحال باش که من این راه را انتخاب کرده‌ام. موقع رفتن از من و پدرش حلالیت طلبید و گفت:سرانجام این دفعه به آرزویم می‌رسم. هیجده روز از رفتنش می‌گذشت که به ما خبر شهادتش را دادند . 















بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

محمد جواد صادقی


فرزند صادق                                            

ولادت: 19/12/1340 کوشک قاضی

شهادت: 12/12/1362 طلائیه

مزار: گلزار شهدای فسا

پرتوی از زندگی نامه

در ساحت آسمانی تاریخ،گاه،ستارگانی می‌درخشند که نورشان فراتر از زمان و مکان،جانها را روشن می‌سازند،ستارگانی که نه ‌تنها بر تارک جهاد و شهادت می‌درخشند،بلکه چراغ راهی می‌شوند برای نسل هایی که در جست‌وجوی معنا،در پیچ و تاب روزمرگی گم می‌شوند.

شهید محمد جواد صادقی از همان دسته مردان بی ادعاست که در هیاهوی خاموشی ها، آوای حقیقت شد و در سکوتِ پرصلابت خویش، فریاد حماسه را سرداد. او نه فقط یک دانشجو بود و نه ‌تنها یک پاسدار، که جان خویش را در طبق اخلاص نهاد تا بر بلندای ایمان، پرچم ولایت را استوارتر از پیش به دوش بکشد. جوانی‌اش را در سایه سار اخلاص ورق زد و بی هیچ تمنایی، از خویشتن گذشت تا به” او”برسد. و حالا گوشه‌ای از زندگی این شهید بزرگوار را تقدیم می‌کنیم: 

شهید محمد جواد صادقی فرزند مرحوم صادق و خانم عزت خیری در اسفند  ۱۳۴٠ در روستای کوشک قاضی دیده به جهان گشود و در دامان پدری مهربان و کارگری زحمتکش و رنج کشیده اما استوار، و مادری مؤمنه و ساده دل پرورش یافت. فرزند چهارم و پسر بزرگ خانواده بود و خداوند به برکت امام حسین(ع) دو برادر کوچک‌تر و پنج خواهر به آنها اعطا کرده است. محیط مذهبی خانواده بستر مناسبی بود تا شهید محمد جواد بتواند در رشد و شکوفایی مذهبی خود از پیشرفت قابل توجهی برخوردار گردد و به عنوان یکی از پایه‌گذاران مجالس و محافل دینی و مذهبی، مانند جلسات قرآن در روستای کوشک قاضی مطرح شود.هم‌جواری منزل ایشان با مسجد جامع این روستا نیز توفیق دیگری بود تا وی بیشتر اوقات خود را در آن جا بگذراند، او مؤسس کتابخانه ولی عصر(عج) مسجد جامع در روستای کوشک قاضی بود که با توجه به جو حاکم و شرایط حکومت طاغوت، اینگونه برنامه‌ها جزو فعالیت‌های بسیار مثبت و تأثیرگذار برای هدایت و روشنگری نسل جوان به شمار می‌رفت. شهید محمد جواد تحصیلات دوران ابتدایی را در مدرسه مهذب روستای خود به پایان رساند، سپس دوران راهنمایی را در مدرسه شهید غفاری و دبیرستان را در مدارس ولی عصر(عج)و ذوالقدر شهرستان فسا ادامه داد.او در مدرسه راهنمایی و سپس دبیرستان، نه‌تنها در میان شاگردان ممتاز قرار گرفت، بلکه با رفتارمودب، گفتار صادقانه و چهره‌ای آرام و متفکر، محبوب دل معلمان و دوستانش شد.

سال‌های آخر تحصیلاتش مصادف با آغاز مبارزات انقلابی مردم ایران بر علیه رژیم ستمشاهی بود و او نیز به همراه تنی چند از دوستان خود که اکثر قریب به اتفاق آنان جزو شهدای سرافراز دفاع مقدس به شمار می‌روند با تشکیل گروهی دست به فعالیت‌های انقلابی علیه حکومت ستمشاهی زدند و اقداماتی از قبیل شرکت در راهپیمایی‌های ضد رژیم، پخش آگهی و نوارها و متن  سخنرانی امام خمینی(ره)، شعارنویسی و روشنگری جوانان در دستور کار آنان قرار داشت تا جایی که عوامل رژیم در پی شناسایی آنها برآمده بودند. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، شهید صادقی جزو اولین کسانی بود که هسته مقاومت سپاه پاسداران شهرستان فسا را تشکیل دادند و در جهت تحقق آرمان‌های بلند امام خمینی(ره) و انقلاب اسلامی در این راه از هیچ تلاشی دریغ نورزیدند.در اوایل ورود به سپاه پاسداران جزو نیروهای افتخاری سپاه بود که یکبار در سال ۱۳۵۸ برای سرکوب منافقین به کردستان اعزام شد تا این که با شروع جنگ تحمیلی درسال ۱۳۵۹به عضویت رسمی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در آمد و چندین بار در جبهه‌های حق علیه باطل حضور یافت که در سال ۱۳۶۱ در یکی از مأموریت‌ها بر اثر سانحه تصادف از ناحیه پا به شدت مجروح شد و مدت زیادی در بیمارستان و منزل بستری گردید.درهمین ایام برای ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی به دانشکده تربیت مربی شهید محلاتی سپاه قم رفت و در اسفند سال ۱۳۶۲ در حالی که هنوز بهبودی کامل از مجروحیت نیافته بود به عنوان مبلغ به همراه تنی چند از دوستانش به جبهه جنوب اعزام شد اما چون شوق شهادت تمامی وجودش را فراگرفته بود با اصرار فراوان از فرمانده گردان خط‌شکن فجر تیپ ۳۳ المهدی(شهید جلیل اسلامی) اجازه شرکت در عملیات به عنوان رزمنده گرفت و سرانجام در عملیات بزرگ خیبر در منطقه طلائیه در12/12/1362به خیل مفقودالاثرهای این عملیات غرورآفرین پیوست تا این که در سال ۱۳۷۴ پس از دوازده سال مفقودیت بقایای پیکر پاک و مطهرش توسط گروه تجسس و تفحص در منطقه عملیاتی طلائیه کشف و در مرداد ماه سال ۱۳۷۴ به همراه تنی چند از هم‌سنگران شهیدش در شهرستان فسا در کنار یاران وفادارش به خاک سپرده شد.شهید محمد جواد صادقی در طول زندگی کوتاه اما پربار خود همواره به عنوان یک الگو برای خانواده، فامیل و دوستان و آشنایان مطرح بود و چون فرزند پسر بزرگ خانواده و پدر ایشان از روشندلان زحمتکش بود لذا از همان اوان نوجوانی به همراه پدر برای گذراندن معیشت خانواده سخت تلاش می‌کرد و در کنار تحصیل علم و دانش، اوقات فراغت خود را به کار و تلاش برای تأمین معاش خانواده سپری می‌کرد.درانجام امورمذهبی اهتمام چشمگیری داشت.نمازخانه سپاه پاسداران شهرستان فسا هرگز خاطرات برگزاری دعای کمیل و ندبه و زیارت عاشورای این معلم اخلاق را به فراموشی نخواهد سپرد و خاطرات این شهید عزیز تا همیشه روزگار زنده و جاودان خواهد بود.روحش شاد،یادش گرامی و راهش پر رهرو باد

پدر شهید در 3/5/1382 به رحمت ایزدی پیوست و در گلزار شهدای فسا، گلستان دوم، قطعه والدین شهدا به خاک سپرده شد.


وصیت نامه 

                        بسم الله الرحمن الرحیم

ان الله اشتری من المومنین انفسهم و اموالهم بان لهم الجنه یقاتلون فی سبیل الله فیقتلون و یقتلون وعدا علیه حقا فی التوراته و الانجیل والقران و من اوفی بعهده من الله فاستبشرو ببیعکم الذی بایعتم به وذالک هوالفوز العظیم. ( توبه آیه ۱۱۱)


کلام را با استعانت از خداوند بزرگ و با کلام خدا شروع کردم به امید آن که تا آخر یار ما باشد. به قول امام بزرگوارمان دشمنان ما همه چیز دارند الاّ کمک و یاری خداوند و ما چندان چیزی نداریم ولی خدا داریم و همین باعث پیروزی و سر افرازی ماست و به خاطر همین کمک و یاری خداوند بزرگ است که الحمدلله این مردم توانسته‌اند در مقابل تمام ابرقدرت‌ها یا به عبارت دیگر مقابل تمام دنیا بایستند. چون به هر کشوری که می‌نگریم یا شرقی است یا غربی و ما الحمدلله به یاری خداوند توانسته‌ایم که روی پای خودمان بایستیم و بگوییم نه آیین و روش شرق و نه غرب بلکه اسلام و آن هم نه اسلام آمریکایی بلکه اسلام اصیل که پشتیبان آن خداوند بزرگ و امام زمان (عج)  است و امید دارم که این مردم به استقامت خود بیافزایند تا عنایت الهی به سوی آن‌هازیادتر شود و بتوانند در آینده ان‌شاءالله این انقلاب اسلامی را با محتوای عالی و بدون خدشه تحویل امام عصر(عج) ارواحنا و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفدا بسپارند.آمریکا و شوروی و اقمارشان بدانند که تا این ملت خدا دارند و رهبری چون کوه استوار، هیچ کاری از پیش نخواهند برد و با قدرت الهی و کمک و یاری او پرچم اسلام بر فراز کاخ سفید آمریکا و کاخ سرخ شوروی برافراشته خواهد شد.هرچه می‌خواهند سلاح جمع کنند و وسایل نظامی و بمب‌های اتمی بسازند، خدا بالاتر از این چیزهاست،کور خوانده‌اند که بتوانند بر اسلام چیره شوند، اسلام خدا دارد که بر همه مسلط است، اسلام امام زمان (عج)  دارد که زمانی به اذن پروردگار ظهور خواهد کرد و ریشه ظلم و ستم از جهان بر خواهد کند. خداوند وعده پیروزی و نصرت داده در صورتی که ما انسان‌های مطیعی باشیم و فرمان خدا را ببریم و از پیروزی‌ها، ما را غرور نگیرد.”وما رمیت اذ رمیت ولکن الله رمی“ بدانیم که همه کارها به دست اوست.یک وصیت به ملت شریف ایران دارم و آن این که بدانید آن چه تا به حال به دست آورده‌ایم و در آینده به دست خواهد آمد، خداوند به ما عنایت کرده، این از طریق رهبری صحیح و پیروی صحیح از رهبری بوده و تا آن جایی که از امام و روحانیت که اساس اسلام به دست این‌هاست، چون نایب حجت حقند پیروی کنید و دنباله رو و مقلد آنها باشید بعید است که دست یاری خداوند از روی سر شما برداشته شود.از این لحاظ توصیه می‌کنم به شما هر چند لایق نیستم که به شما بزرگواران توصیه کنم به شما از باب تذکر می‌گویم که دست از امام و روحانیت بر ندارید.امام و علمای دین را تنها نگذارید، دنباله رو آن‌هاباشید، اسلام را در بین این‌ها می‌توانید به دست آورید، خداشناسی و عقاید حقه را از این‌ها می‌توانید بیاموزید. خلاصه آن چه خداوند و رسولش فرموده از این‌ها می‌توانید به دست آورید نه از دیگران، نه از غرب برگشته‌ها، نه از کتاب‌های دیگران که کمی در اسلام وارد شده‌اند و خیال می‌کنند مؤسس اسلام خودشان هستند. یک توصیه هم به دوستان دارم اولاّ من را حلال کنید و بعد بکوشید خون شهدا را خوب پاسداری کنید که این‌ها به گردن ما حق دارند.واما پدر و مادرم شما که برای تربیت من زحمت‌ها کشیدید و رنج‌ها بردید هرچند من فرزند لایقی برای شما نبودم، از شما می‌خواهم که مرا حلال کنید و اگر ان‌شاءالله فیض شهادت نصیبم شد زیاد گریه نکنید، اگر خواستید گریه کنید برای اباعبدالله الحسین(ع)  و یارانش گریه کنید و خداوند به شما صبر عنایت فرماید.از اقوام و خویشان و برادران و خواهران گرامی تقاضا می‌کنم مرا حلال کنند و از آن‌هامی‌خواهم که بکوشند در راه اسلام قدم بردارند، پیرو امام باشند و بر نمازهایشان مراقبت کنند و در کارهایشان خدا را در نظر داشته باشند.”الهم الرزقنا توفیق الشهادة فی سبیلک“

پروردگارا تو خوب می‌دانی و آگاهی که چقدر این بنده حقیر به درگاهت التماس کرده‌ام و شبانه روز دعا کرده‌ام و ذکرم این بوده و هست که شهادت در راه خودت را نصیبم گردانی، خدایا به حقانیت خودت مرا بپذیر چون که مشتاق شهادتم. ای خدا و ای پروردگار من، حال دارم به سویت حرکت می‌کنم، حال دارم می‌آیم مرا پذیرا باش. 

خدایا اگر این قطره خون ناچیز این بنده حقیر برای اسلام ثمری دارد،ثمر که نه، کمکی هست به ادامه راهت، پس مرا زنده بگردان، خدایا به بزرگی خودت قسم بهترین لحظات زندگی ام، لحظه‌ای خواهند بود که بعد از ضربه زدن به دشمن، اثر گلوله‌های او را در بدنم احساس کنم. آن زمان است که نَفَس راحتی می‌کشم و به معشوق خود می‌پیوندم و حجله گاه اصلی را مشاهده کنم. و در پایان از خداوند متعال می‌خواهم که عمر امام عزیز ما را طولانی گرداند، انقلاب ما را به انقلاب جهانی حضرت مهدی موعود (عج) متصل گرداند و هر کسی به هر نحوی قدمی برای اسلام بر می‌دارد پیروز و موفق بدارد،

 والسلام علی من التبع الهدی. محمد جواد صادقی  4/12/1362  


خاطرات

خاطره ۱ : مادر شهید


چشمان بارانی

سحرهای ماه مبارک رمضان که می‌شد محمد جواد عبایش را می‌پوشید، سجاده‌اش را بر می‌داشت، می‌رفت بالاخانه، راز و نیازمی کرد با خدای خودش، چراغ‌ها هم همیشه خاموش می‌کرد،وقتی می‌گفتم: خوب مادر! چرا همین جا نماز نمی‌خوانی؟ فقط می‌خندید، نمی‌دانم چه حالی داشت ولی وقتی پایین می آمد هنوز چشمانش بارانی بود. 




افطار با مادر

موقع افطاری که می‌شد با این که در سپاه افطاری می‌دادند، از آنجا می‌زد بیرون، می‌رفت مسجد حوض ماهی، بعد برای افطار می‌آمد خانه، باهم افطار می‌کردیم، می‌گفت: مادر بهتر است آن‌هایی که فسایی نیستند در سپاه افطار کنند. 


تربیت نفس با روزه

خصوصات محمد جواد روزه داری بود، گاهی می شد سه ماه پشت سرهم روزه می‌گرفت.سحری خوردنش دیدنی بود، بیشتر برای عبادت بلند می‌شد تا سحری خوردن، مخصوصاً اگر ماه مبارک رمضان نبود برای اینکه ما به زحمت نیفتیم تا سحری درست کنیم، روزه گرفتنش را کتمان می‌کرد، گاه می‌دیدم سحری خوردنش فقط یک بیسکویت بود. 


جهادی دیگر

یکی از همسایه‌ها خیلی گریه می‌کرد، نمی‌دانستم چرا اینقدر بی‌تاب است، نمی‌دانستم جوادم برایش چه کرده؟ از او پرسیدم گفت: تا حالا نگفتم چون دوست نداشت کسی بداند، یادتان هست چند سال پیش خانه‌یمان خراب شده بود، جواد با یکی از دوستانش شبانه به صورت رایگان کار کردند و اطاقی برایمان ساختند. 


باز خواهرم حجاب

به خواهرانش توصیه می‌کرد زیر چادر هم حجابشان کامل باشد، می‌گفت شاید بادی وزید و چادرتان کنار رفت.                                                        


مسجد قرارگاه وصال

انس عجیبی با مسجد داشت، هروقت نبود، می شد او را آن جا پیدا کرد.روستای کوشک قاضی که بودیم دیوار خانه ما با دیوار مسجد جامع یکی بود. وقتی می‌خواستیم فسا بیاییم با این که دستمان خالی بود، مدام اصرار می‌کرد خانه را کمتر از قیمت بفروشیم چون قرار است با مسجد یکی شود. آرزویش بود خانه ما روزی وصل شود به بالا، ما هم نصف قیمت راضی شدیم، او مسبب این کار خیر بود. 


مجنون الحسن(ع)

به یکی از دوستانش گفته بود، دوست دارم مثل حضرت امام حسن (ع) شهید شوم. همان طور که او خاک رفت، خاک روم، عـاشق امام حسن(ع) بود. شاید به خاطر همین دعایش بود که وقتی جسدش را بعد از ۱۲ سال آوردند و خاک رفت، ۲۸ صفر بود. او درمنطقه ”طلائیه “به امام حسن (ع) پیوست. 


خاطره ۲:خواهر شهید

محمد جواد تا جایی که به یاد دارم قبل از سن تکلیف نماز می‌خواند و ماه مبارک رمضان هم روزه می‌گرفت. چون منزل ما به مسجد متصل بود اکثراً جهت اقامه نماز به مسجد می‌رفت و در کلاس‌های قرآن و عقاید که توسط روحانی محل تشکیل می‌شد فعالانه شرکت می‌کرد. قبل از پیروزی انقلاب در جلسات مذهبی به طور مکرر حضور می یافت و یکی از اعضای گروهی بود که به صورت محرمانه در سخنرانی های ضد رژیم شرکت می‌کرد، پس از اتمام اینگونه جلسات چه در مسجد و چه در شهر، پاسی از شب گذشته، پیاده و از بیراهه به منزل می‌آمدند تا به دست عوامل رژیم دستگیر نشوند. ۱۷ ساله بود که انقلاب پیروز شد، پس از اخذ دیپلم که حدود یک سال از پیروزی انقلاب می‌گذشت به عضویت سپاه درآمد و در مبارزه با اشرار فعالانه تلاش کرد. چندین بار به طور داوطلبانه به جبهه‌ها شتافت تا این که سرانجام به آرزوی دیرینه‌اش رسید.                                                                           




خاطره ۳:عبدالرحیم رحمانی(دوست و همدم شهید)

محمد جواد وجودش مالامال از عشق به خدا بود.او خدا را با تمام وجودش، با نگاهش و با قلبش لمس می‌کرد.او قبل از انقلاب و با وجود جو حاکم طاغوت، درست همان دورانی که بچه‌های هم سن و سالش گرفتار مسائل زندگی و خوش گذرانی و کارهای کاذب بودند، غرق در معنویات بود. همیشه با خالقش دوست بود و خود را با عشق و پرستش او مشغول می‌کرد.در همان ایامی که گرد باد مسموم فساد و بی‌بند و باری جوانان را به مرحله تباهی می‌کشاند من و سایر دوستان را تحت تأثیر روحیات و حالات و رفتار خود قرار می‌داد و ما را به نماز جماعت و مسجد آشنا می‌ساخت.درهر محفلی که بود با شنیدن صدای اذان، مجلس را رها می‌کرد و به نماز می‌ایستاد و همواره نماز اول وقت را بر هر چیز دیگری ترجیح می‌داد و  به راستی سزاوار بود که این چنین مزدش را که همانا شهادت در راه معبودش باشد با آغوش باز بپذیرد.                                                                                                                                              


خاطره ۴: علی رضا رحمانیان(دوست و همرزم شهید) 

در عملیات خیبر و در منطقه” طلائیه “یکباره جواد را دیدم و از این که بعد از مدت‌ها دوباره یکدیگررا می‌دیدیم بسیار خوشحال بودم، البته قرار نبود که جواد در این گردان باشد و من فکر می‌کردم او در قم به تحصیل مشغول است. در منطقه طلائیه که او را می‌دیدم شهادت در سیمای نورانی او موج می‌زد و گویی که روح والای او در آسمان‌ها پرواز می‌کرد و به زمینیان می‌خندید. با خوشحالی به سمت او رفتم و یکدیگر را در آغوش گرفتیم و اولین جمله‌ای که بر زبانش جاری شد فرازی از زیارت عاشورا بود و خوشحال از این که در عملیات شرکت دارد و در این حال با یادآوری خاطراتی از دوست شهیدمان ”هدایت الله جمشیدی“ شروع به گریه کرد و گفت: از جّد امام خمینی می‌خواهم که مرا هرچه زودتر با شهید هدایت الله همراه کند. جواد از ایثار در راه خدا و اطاعت از امام سخن می‌گفت که من یقین پیدا کردم که شاید برای آخرین بار باشد که بتوانم در این کره خاکی سیمای نورانی جواد را ببینم. علیرغم این که در یک گردان بودیم اما هر یک از گروهان ها به سمتی از منطقه عملیاتی رفتند و ما از یکدیگر جدا شدیم.در آخرین مرحله از عملیات خیبر بود که یکی از دوستان خبر شهادت جواد را برایم آورد و من که از کاروان شهادت عقب مانده بودم در حسرت دیداری دوباره می‌سوزم.     

                                 

خاطره ۵:حاج نامدار کرمی نژاد(همکار و دوست دوران دانشکده) 

قلم ناتوان، عقل قاصر و بیان عاجز از وصف عزیزی است که فقدانش برای دوستان غیرممکن و برای اسلام گران است. برادری که لباس سبز پاسداری بر اندامش سزاوار و سربازی امام زمان (ع) بر وجودش همچون نام شریفش ”صادقی“ صادق بود. شهید محمد جواد علاقه بسیار شدیدی به خاندان عصمت و طهارت داشت به طوری که چه در دوره مقدماتی دانشکده که مدت چهار ماه بود درشیرازو چه دردوران یکساله دانشکده از بنیانگذاران برنامه زیارت عاشورا بود وهر وقت قصد زیارت عاشورا می‌کرد هنوز چند جمله‌ای نخوانده بود، گریه امکان ادامه زیارت را از او سلب می‌کرد. رفتن به مسجد جمکران در شب‌های چهارشنبه برنامه اکثر اوقات زندگی‌اش بود و علاقه خاصی به زیارت دخت گرامی امام هشتم شیعیان حضرت فاطمه معصومه (سلام الله علیها) داشت. ایشان در معنی حقیقی کلمه به آیه کریمه” و من اللیل فتهجد به نافله لک عسی ان یبعثک ربک مقاما محمودا“عمل می کرد و کمتر شبی بود که نماز شبش در موقع شب سینه آسمان را نشکافد و فرشتگان را به غبطه و شیطان را به غضب و پروردگارش را به رضایت نرساند.حتی آخرین روز اقامت در دانشکده روزه بود. و شب پس از افطاری مختصر و با عجله و با نگرانی از این که نکند به موقع به محل مأموریت نرسد به راه افتادیم و در محل پلیس راه قم-تهران روبروی مدرسه عالی سوار اتوبوس شدیم، ساعت دقیقاً 7:30 شب بود، حتی آن شب در بین راه سحری را به نان قناعت کرد و فردایش قبل از ظهر خود را به وطنش رساند تا به روزه‌اش لطمه‌ای وارد نشود و این سه ماهه آخر همه‌اش روزه بود.ایشان اگرچه می‌توانست مثل سایر برادران فقط در محیط دانشکده به امور درسی‌اش مشغول باشد ولی روح بلند و عظیمش که پرورش یافته در مکتب اهل بیت بود به او اجازه نمی‌داد که در امور دانشکده به کمک و یاری آن‌ها نپردازد لذا در همین حال مسئولیت رساندن غذا به برادران در مدرسه عالی را به عهده گرفته بود و به طور صادقانه خدمت می کرد. 

از دیگر خصوصیات اخلاقی او این بود که هیچ گاه تن پرور و گوشه‌گیر و منزوی نبود، با وجودی که علاوه بر دروس دانشکده در برخی از دروس مفید خارج از  دانشکده هم شرکت می‌کرد، در کمک به امور لازم دانشکده روی قدرت بدنی و این که روح سالم در بدن سالم است نیز تلاش فراوانی داشت، حتی در ایامی که پای ایشان بر اثر تصادف در حین مأموریت مجروح بود در کلاس جودو و کاراته شرکت می‌کرد و این فنون را با تحمل سختی‌هایش فرا گرفته بود. به هر حال لحظه لحظه و گوشه گوشه‌ی زندگی او درس عشق و پاکی بود و من هیچ گاه درس‌های بزرگ زندگی‌اش را فراموش نمی‌کنم.         روحش شاد و راهش پررهرو باد    


  خاطره ۶:حاج هادی حسن زاده (دوست و همرزم شهید) 

شهید محمد جواد جوان زیبا و رعنایی بود که من به خاطر همسایگی ایشان با مسجد جامع کوشک قاضی و نیز حضور ایشان در جلسات قرآنی مسجد که همه شب بعد از نماز با حضور بزرگسالان و با هدایت مرحوم کربلایی حسین تولایی برگزار می‌شد آشنا شدم. او بسیار دوست داشتنی بود، گاهی در مزارع و سبزه‌زارها با هم قدم می‌زدیم. روزهای تعطیل به تپه‌های اطراف ده می‌رفتیم و کوهپیمایی می‌کردیم، یاد آن روزها بخیر. جواد عزیز از هوش سرشاری برخوردار بود و با خط زیبایی می‌نوشت. او که کانون شجاعت و عشق و ایثار بود همیشه از روحیه‌ی شادی برخوردار بود. او به خوبی فهمیده بود که مرحوم پدرش چگونه کار می‌کند تا معاش حلال زندگی را تأمین کند. روحیه قناعت و رضایتمندی او زبانزد بود وهمواره تلاش می‌کرد که با کمک دیگر برادران و خواهران خودیار و یاور پدر باشد. جواد علاوه بر پدر زحمات و تلاش‌های مادرش را خوب می‌دانست و همواره احترام زیادی به آنان داشت. هنگامی که بنده پس از اتمام دوران تحصیل وارد سپاه شدم ایشان که از نظر سنی کوچک‌تر بودند به درس خود ادامه دادند تا سال ۱۳۶۲ که شاهد ورود ایشان به دانشکده عقیدتی سیاسی نمایندگی ولی فقیه در سپاه بودم در حالی که بنده ورودی اول آن دانشکده بودم. در دوران دانشجویی ایشان اگرچه بنده هم مباحثه با او نبودم ولی می‌دیدم که در گروه هم مباحثه خود چگونه تلاش می‌کند. ایشان یکی از دانشجویان ممتاز به شمار می‌آمد. شهید محمد جواد همیشه در اعزام دانشجویی به جبهه‌های نور در دوران دفاع مقدس پیشقدم بود و اصولاً دوره کارورزی خود را در جبهه‌ها و یا مناطق محروم سپری می‌کرد.در آستانه عملیات خیبر در سال ۱۳۶۲ بود که عازم منطقه جنوب شدیم ابتدا به امیدیه رفتیم و پس از استراحتی کوتاه خبر دادند که همه باید تجهیزات بگیرند و آماده حرکت به خط مقدم باشند. اگرچه مأموریت دانشجویان دانشکده اصولاً تبلیغات و آموزش عقیدتی سنگر به سنگر بود ولی با عشق وصف ناپذیری اسلحه و مهمات را تحویل گرفتیم و تا حدود ساعت دوازده شب آماده اعزام شدیم. پس از طی مسافت زیادی ساعت چهار صبح به منطقه جُفیر فرود آمدیم. چادر گروهی را برپا کردیم. بنده و شهید سید علی روحانی در یک چادر بودیم و شهید محمد جواد به عنوان نیروی رزمی تبلیغی در چادری دیگر استراحت می‌کرد. حدود ساعت چهار عصر بود که بنده در عالم رؤیا مشاهده کردم که هواپیمای عراقی آمده و در حال بمباران منطقه هستند که ناگهان صدایی توأم با موج و ترکش بمب‌هایی که از هواپیمای عراقی در وسط اردوگاه خورده بود ما را از خواب بیدار کرد.از چادر بیرون آمدم و دیدم سر و صورتم به خون سرم آغشته شده و سید علی عزیز آرام در کنار من شهید شده. (در همان لحظاتی که بچه‌ها به صف ایستاده بودند و برای عملیات توجیه می‌شدند چند فروند هواپیمای عراقی اردوگاه را بمباران کردند.)حدود ۱۰۰ نفر از نیروهای تیپ المهدی به شهادت رسیدند و تعداد زیادی زخمی شدند. با این وجود باز هم نیروها روحیه خود را برای اجرای عملیات حفظ کردند. درهمین هنگام که بنده خون آلود بودم توسط آمبولانس به اهواز و از آنجا به بیمارستان اراک اعزام شدم و پس از یک هفته استراحت پزشکی مجدداً به جبهه برگشتم. در مسیر برگشت وقتی که از دوستان سراغ گرفتم هیچ کس اطلاعی نداشت و بنده مرتب دو نفر را سراغ می‌گرفتم یکی شهید محمد جواد و دیگری شهید عبدالخالق رضایی که اکنون قبر مطهرش در جهرم است و بعدها متوجه شدم که از جواد خبر دقیقی در دست نیست تا این که در سال ۱۳۷۴ خبردار شدم که پیکر مطهر او به عنوان امانت الهی به خانواده معظمشان تحویل داده شده و در جوار دیگر شهدای گرانقدر شهرستان فسا به خاک سپرده شد. 


 خاطره ۷: آقای مطهریان(خواهرزاده شهید) 

شهید بزرگوار محمد جواد صادقی اولین فرزند پسر خانواده بود و تولدش با توجه به روشندل بودن پدر و انجام کارهای سخت در خارج از منزل بسیار امیدبخش بود، زیرا عصای دست پدر آمده بود و این مهم در کوتاه‌ترین زمان محقق شد. شهید محمد جواد از زمانی که توان راه رفتن پیدا کرد دستش در دستان پدر بود و در تمام دوران کودکی و نوجوانی همواره همراه و همیار او بود تا شرایط زندگی برای خانواده راحت‌تر باشد. به جرات می توان گفت که پدر تا آخرین لحظه منتظر پسر بود و با تفحّص و بازگشت شهید دیگر پدر، پدر نبود و امید بازگشت به سرانجام رسیده بود. شهید محمد جواد یک عارف بود تا یک شخص صرفاً مذهبی و دائماً در سیر مراحل عرفان از مادیات و امور دنیوی دور می‌شد و سعی در رسیدن به درجات بالاتر خداشناسی و رهایی از خویشتن داشت.این را از روی پوشش ظاهری، اعتکاف‌های تنهایی، روزه‌های طولانی و صدها دلیل دیگر می توان شناخت. 

دراوج جوانی، زیبایی، تنومندی، چهره زیبا و نورانی، موقعیت‌های شغلی، احترام از طرف خانواده، فامیل، دوستان و همکاران اعتنایی به دیده شدن نمی‌کرد و ساده زیستی را پیشه خود کرده بود و همان دوران از حداقل‌های پوشش نظامی استفاده نمی‌کرد و به مادرش می‌گفت: شلوار نظامی‌اش را دو تکه اندازه کند و برایش هیچ اهمیتی نداشت در صورتی که هیچ کدام از بسیجیان هم حاضر به پوشیدن اینگونه لباس‌ها نبودند. و این نشان از عدم تعلق او به دنیا و مافی‌ها داشت. او یک عارف واقعی بود،وقتی دعای کمیل می‌خواند در خلوت خودش آن قدر گریه می‌کرد که شاید دعا به پایان نمی‌رسید و هزاران مورد دیگر که کسی ندیده است که بخواهد وصف کند. ولی از هر کسی که او را می‌شناخت و در باره او سؤال می‌کردی، حرفی برای گفتن نداشت و فقط می‌گفت کسی” شهید صادقی“ نمی‌شود.شهید محمد جواد به شدت در خصوص اموال دولتی و وسایل سازمانی حساس بود و از هرگونه استفاده‌ای که شبهه استفاده شخصی داشته باشد پرهیز می‌کرد. در اوج خطرات دوران پس از انقلاب و عضویت در سپاه پاسداران بدون وسیله مسیر منزل تا محل کار را پیاده می‌رفت ولی از وسیله‌ای که اختیار داشت استفاده نمی‌کرد. در سیر و سلوک عرفانی شاید هیچ کدام فرصت شناسایی شخصیت درونی شهید پیدا نکرده‌ایم. البته حقیر کوچک بودم هشت تا ده ساله ولی تنها چیزی که به یاد دارم این بود که چهره نورانی و آرامش درونی او همه را به سمت خود می‌کشید و همه دوست داشتند به او احترام بگذارند و با او همراه باشند. بیشتر دوستانش یا شهید شدند یا جانباز یا راوی رشادت‌های شهدا. آخرین شبی که به روستای کوشک قاضی آمد به سراغ بیشتر پدرهای شهدا رفته بود و دیر وقت به منزل ما آمد. شب در کنار هم خوابیدیم و صبح با هم نماز خواندیم سپس برایمان قرآن خواند و پس از صرف صبحانه از خانه رفت و به خاطره‌ها پیوست. پرداختن به سجایای اخلاقی و منش عرفانی و آرامش درونی و تهذیب نفس بیشتر با خاطرات کسانی که ایشان را می‌شناختند همراهی دارد و هر موقع اسمی از شهید صادقی می‌آید موارد فوق به یادشان می‌آید.

رفتن به دانشکده شهید محلاتی و دور شدن از محیط نظامی به دلیل تکمیل موارد دینی و درونی ایشان بود تا بتواند یک مربی و معلم اخلاق تأثیرگذار باشد تا یک رزمنده. روز تشییع پیکر ایشان تابستان سال ۱۳۷۴ روز شهادت امام حسن (ع) بود و سی  تن از شهدای تفحّص شده شهرستان فسا که بیشتر همرزم بودند در گرمای شدید هوا تشییع شدند. آن روز را خوب به یاد دارم از همه روستاها به فسا آمده بودند. چون خیلی از شهدای تفحص شده مربوط به روستاها بودند. از میدان شهدا تا امامزاده حسن(ع) مملو از جمعیت بود و پیکر شهدا بر دوش مردم، و فوج فوج مردم جلوی پیکر شهدا سینه زنی و نوحه‌سرایی می‌کردند. آن روز شهرستان فسا عزادار بود و بزرگ‌ترین نماز شهدا در میدان امام زاده حسن(ع) جهت ۳۰ تن از شهدا اقامه شد. مراسم تشییع و تدفین به سختی انجام گردید و ادامه مراسم تشییع به بخش‌های شهرستان کشیده شد و روزهای بعد شهرستان فسا میزبان مراسم سوم و هفتم شهدا بود. روحشان شاد، یادشان گرامی. 


خاطره:٨ جعفر صادقی(برادرشهید) 

درسال ١٣۶١ برادرم ،شهید محمد جواد صادقی در حین ماموریت سپاه در حالی که سرنشین خودرو بود به علت تصادف مصدوم و منجر به شکستگی پایش گردید، جهت درمان در بیمارستان مسلمین شیراز بستری و من هم همزمان به علت مجروحیت جنگی جهت ادامه درمان در همان بیمارستان بستری گردیدم.پایش به تازگی عمل جراحی شده و پلاتین گذاری گردیده بود و توان پایین آمدن از تخت نداشت ولی جسم قوی و روحیه خوبی داشت و تحمل می کرد و همواره به خدا توکل داشت و مرتب ذکر و حمد خدا می گفت، یعنی به جای این که مثل اکثر بیماران از درد بنالد و فریاد بزند، دیدم که همه اش ذکر می گوید،خداوند باریتعالی را زمزمه هایی بین خود و خدایش دارد. وقتی کمی آرام می شد با من سخن می گفت و مرا دلداری می داد و... می گفت من نمی توانم از تخت پایین بیایم، شما با همین ویلچرکه سوار هستی در ساعات ملاقاتی به اتاق های مجاوربرو، چون اکثر این برادران مجروحان جنگ هستند و شاید بعضی از خانواده ها اطلاعی از مجروحیت آنها ندارند و متعلق به شهر و استانی دیگر باشند، درساعات ملاقاتی به آنها سر بزن تا با دیدن ملاقاتی دیگران، دلتنگ نشوند و مقداری از همین میوه و شیرینی هایی که ملاقاتی های خودمان آورده اند برای آنها ببر، با این صحبت ها هم ایثار و فداکاری و مردم داری و... به من می آموخت تا ثواب عملی نیک، نصیبم شود، من هم به راهنمایی و خواسته ایشان عمل می کردم و روزانه به اکثر مجروحان و بیماران درآن بخش سرمی زدم و تقریبا همه آنها مرا می شناختند و به عنوان ملاقاتی ویلچرسوار(مجروح ملاقات مجروحان) در بین آنها معروف بودم.(حالا که فکر می کنم سردار دلها شهید حاج قاسم سلیمانی که روحش شاد باشد آن شاءالله. چه خوب فرمود:که شرط شهید شدن، شهید بودن است) واقعا برادر عزیزم محمد جواد صادقی و سایر شهدای گرانقدردر زمان حیاتشان هم ،شهید بودند.روح تمام شهدای اسلام از صدر تا کنون شاد باشد و ان شاءالله که ما بتوانیم پیرو راه و خط سرخ آن ایثارگران واقعی باشیم و ما را شفاعت فرمایند. شهیدان:رفتید و عشق را به تماشا گذاشتید، ما را غریب در دل صحرا گذاشتید،هرگز به مرزهای سعادت نمی رسند، قومی که خط سرخ شما را واگذاشت.پس از چندی من و برادرم محمد جواد در تاریخ های متفاوت پس از بهبودی نسبی از بیمارستان مرخص شدیم و ایشان با همان وضعی که کاملا خوب نشده بود و عصا بدست داشت به استراحت پزشکی نرفت و به یگان خدمتی اش (سپاه پاسداران) برگشت و به مأموریت های محوله و در ادامه به تحصیل در دانشکده سپاه در قم پرداخت و من هم به فکر اعزامی مجدد به جبهه های حق علیه باطل بودم.


نامه شهید به برادرش

پس از حمد خداوند بزرگ و صلوات به پیامبر عظیم الشان اسلام (ص) و ائمه معصومین (ع) بالأخص امام زمان (عج) و نائب برحقش امام خمینی و درود بر روان پاک شهدای اسلام از صدر اسلام تا کنون. سلام بر شما برادرگرامیم جمال، اما بعد، امیدوارم که حالت خوب باشد و در کارها و درس‌هایت موفق باشی. باری برادر جان بدان که موفقیت در آن است که انسان علاوه بر این که باید سعی و کوشش کند به عباداتش هم برسد و در انجام آن‌هاکوتاهی نکند و مواظب بر نمازش باشد، اول وقت بخواند به معنایش توجه کند در حال نماز تا آن جا که می‌تواند دقت کند که به یاد خدا باشد بداند که با چه کسی صحبت می‌کند و در برابر چه کسی ایستاده است. این که بر روی نماز تکیه می‌کنم چون زیاد اهمیت دارد.قبولی تمام اعمال انسان وابسته به نماز است. اگر انسان هزار کار خیر را انجام دهد ولی در نمازش توجه نداشته باشد هیچ گونه مورد قبول خداوند قرار نمی‌گیرد. مسأله دیگر دعا می‌باشد در همه حال دعا کردن خوب است مخصوصاً بعد از نمازها انسان تا نماز را تمام کرد بلند نشود برود. مقداری بنشیند و دعا بخواند یا به هر شکلی می‌تواند دعا کند. و بهترین دعا و تعقیب برای نماز تسبیح حضرت فاطمه(س) است که همان ۳۴ مرتبه الله اکبر ۳۳ مرتبه الحمد الله و ۳۳ مرتبه سبحان الله می‌باشد. این را حتماً بعد از هر نماز بخوانید که بسیار خوب است. دقت کنید کارهایتان برای خدا باشد. از غیبت بپرهیزید که بسیار بد است. دیگران را تشویق به نماز و نماز جمعه و مقید باشید که در نماز جمعه شرکت کنید، ان‌شاءالله موفق باشید. اگر توفیقی پیدا کردید ما را هم دعا کنید مخصوصاً برای امام و پیروزی رزمندگان و فرج امام زمان(عج) بسیار دعا کنید چون در این موقعیت حساس بسیار احتیاج به دعا برای پیروزی رزمندگان می‌باشد. 19/11/1362


نامه شهید به پدر و مادرش

بسمه تعالی

خدمت مادر گرامی و پدر بزرگوارم،  سلام علیکم

پس از حمد و ثنای پروردگار بزرگ و سلام بر انبیا و اولیاء او. درود بر رهبر بزرگ انقلاب و شهدای بزرگ و عزیز،موفقیت شما را در انجام اعمال و کارهای دینی و مذهبیتان از خداوند بزرگ‌خواهانم،امیدوارم که با صبر در مشکلات و انجام عبادات هرچه بیشتر به خدا نزدیک شوید و ان‌شاءالله ما را هم از دعا فراموش نمی‌کنید،باری اگر از حال اینجانب فرزند کوچکتان بخواهید الحمد لله سلامتی برقرار است و امیدوارم که شما هم سالم باشید. برادر حسن زاده می‌خواهد به فسا بیاید دیگر بیش از این وقت ندارم. 

هر که باشد زحال ما پرسان / یک به یک سلامشان برسان

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته، فرزند شما جواد   ۱۳۶۲/۱۰/۲۸


نامه شهید به برادرش

پس از حمد خداوند بزرگ و درود بر پیامبر و ائمه طاهرینش و درود به رهبر کبیر انقلاب و شهدای به خون خفته اسلام.خدمت برادرگرامیم جعفر: سلام امیدوارم که با شادی و شادکامی در اجرای اوامر خداوند بزرگ کوشا باشید و کارهایتان که برای خداست بهتر انجام دهید.این را بدانید که نه فقط کار به خصوص می‌شود برای خدا انجام داد بلکه هر کاری و هر سخنی و هر حرکتی را می توان به نیت خدا انجام داد و خدا انسان را در کارها یاری می‌کند. امید است ان‌شاءالله هرچه بیشتر در پی فراگرفتن قوانین خدا باشید برای این کار لازم است کتاب‌هایی مطالعه کنید مخصوصاً رساله امام و قرآن و دعا زیاد بخوانید که رمز موفقیت در همین‌هاست، اگر انسان دعا واقعاً بخواند و برای خدا بخواند در حال دعا تضرع و زاری” گریه و ناله”در مقابل خدا داشته باشد، این بهترین حالت انسان است. نمازهایتان را محافظت کنید یعنی در حال نماز دقت کنید که با چه کسی سخن می‌گویید فکرتان به جای دیگری غیر خدا نباشد.به قول رسول گرامی اسلام(ص) سجده‌های طولانی و قنوت طولانی انسان را از آتش جهنم نجات می‌دهد پس این سخن پیامبر(ص) را به کار بگیرید، نمازهایتان را با توجه بخوانید. 

در پیشگاه خداوند از گناهان گذشته توبه کنید و گریه و زاری کنید و کوشش کنید که الان گناهی انجام ندهید. به پدر و مادر زیاد احترام بگذارید و این را بدانید که خداوند در قرآن کریمش می‌فرماید: پیروی کنید خداوند و رسولش و اولی الامر«و بالوالدین احسانا» ببینید بعد از اطاعت خدا و رسول و ائمه، احسان و احترام و اطاعت پدر و مادر آورده و این کلام خداست و ما باید به کلام خدا پایبند باشیم، سخن را کوتاه کنم که سرتان درد آوردم و معذرت می‌خواهم. پدر و مادرم را زیاد سلام برسانید.

هر که باشد ز حال ما پرسان / یک به یک سلامشان برسان

به امید فرج امام زمان (عج) و طول عمر امام عزیز و پیروزی رزمندگان اسلام. والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته، برادرت جواد ۱۳۶۲/۱۰/۲




بسم رب الشهداء و الصدیقین


شهید  بزرگوار حمید صابری


فرزند محمد نبی

ولادت: ۱۳۰۸/۴/۶کوشک قاضی

شهادت:۱۳۶۱/۲/۱۰ فکه

مزار: گلزار شهدای فسا


پرتوی از زندگی نامه

     بسم الله الرحمن الرحیم

وَلَا تَحسَبَنَّ ٱلَّذِينَ قُتِلُواْ فِي سَبِيلِ ٱللَّهِ أَموَاتَا، بَل أَحيَآءٌ عِندَ رَبِّهِم يُرزَقُونَ  

هرگز مپندار کسانی که در راه خدا کشته شدند مردگانند، بلکه زنده‌هایی هستند که نزد پروردگارشان روزی داده می شوند. سوره آل عمران آیه ۱۶۹


مردی از تبار ایمان و ایثار

در دل تاریخ این سرزمین، مردانی زیسته‌اند که نه ‌تنها خود درراه حق جان دادند، بلکه با تربیت فرزندانی مؤمن راه نور را ادامه دادند. شهید حمید صابری یکی از آن مردان بزرگ بود.انسانی مؤمن، مردمدار و انقلابی که زندگیش سرشار از مهر، بصیرت و فداکاری بود.

شهید در تاریخ ششم تیرماه ۱۳۰۸در روستای کوشک قاضی دیده به جهان گشود.پدرش مرحوم ملا محمد نبی از مدرسین قرآن در روستا بود و بسیاری از اهالی منطقه خواندن قرآن را با صدای او آموختند. مادر ایشان نیز تنها یک ماه پیش از شهادت فرزندش به رحمت خدا رفت. شهید صابری دارای شش پسر و دو دختر بود و در کنار خانواده‌ای پر مهر زندگی ساده و مؤمنانه‌ای را سپری می‌کرد. شغل ایشان مغازه داری بود و نمایندگی فروش دوچرخه و لوازم جانبی را در شهر فسا بر عهده داشت.او همچنین دارای دو برادر و دو خواهر بود و در میان خانواده و اهالی محل به عنوان فردی کاردان و مورد احترام شناخته می-شد.


بُعد اخلاقی-مردمدار، خوشرو، امانتدار

شهید حمید صابری مردی بود از جنس مردم، مهربان، خوشرو و امانتدار. مغازه‌اش نه فقط محل کسب بلکه پناهگاهی بود برای اعتماد و احترام مردم. دوچرخه‌ها را به صورت اقساطی حتی به افراد ناشناس می‌فروخت بی‌آنکه رسیدی بنویسد یا ضمانتی بخواهد، وقتی که از او پرسیده می‌شد که اگر طرف نیاورد چه؟ با آرامش می‌گفت: اگر آورد که آورد اگر نیاورد، او زیر دَین شماست، هیچ گاه نمی‌گفت” مغازه من”همیشه می‌گفت” مغازه‌یتان“بی‌ادعا،  بی تملک، گویی آن چه داشت وقف مردم بود. رفتار او آیینه‌ای از اخلاق اسلامی بود ساده، بی‌ریا و سرشار ازمحبت.


بُعد اعتقادی-مؤمن و مداح اهل بیت

ایمان در زندگی شهید حمید صابری، نه یک شعار، بلکه یک سبک زندگی بود. او مداح اهل بیت بود و با صدای گرمش دل‌ها را به یاد مظلومیت کربلا می‌برد.درنوحه‌هایش اغلب از تشنگی می‌خواند.ازعطش امام حسین(ع) از لب‌های خشکیده یاران، از غربت کربلا” زیر خنجرگفت،شاه لب تشنه، تشنه‌ام تشنه، تن حسین چاک چاک چو برگ گل امشب است... “و تقدیر چنین رقم خورد که خود نیز با لب تشنه به همان سرنوشت عاشقانه‌ای برسد که سال‌ها در مداحی هایش از آن می‌سرود.ارتباط نزدیک و صمیمانه‌ای با مرحوم حضرت آیت الله ارسنجانی(ره) امام جمعه شهر فسا داشت و در مجالس مذهبی حضوری فعال و مؤثر داشت. دین برای او در رفتار، گفتار و حتی کسب و کارش جاری بود.



بُعد سیاسی-انقلابی با بصیرت 

در روزهای پر شور انقلاب شهید حمید صابری از جمله افرادی بود که با بصیرت و تعهد، در صف اول حرکت‌های مردمی قرار داشت. در زمان ورود امام خمینی(ره) به ایران او به همراه جمعی از همشهریان راهی تهران شد تا در استقبال از بنیانگذار انقلاب اسلامی حضور داشته باشد. 

ارتباط نزدیکش با امام جمعه شهر نشان از شناخت عمیق و تعهد سیاسی‌اش داشت اما هیچ گاه در جناح‌بندی ها گرفتار نشد و همواره در مسیر حق و ولایت باقی ماند.


نحوه شهادت-لب تشنه، دل عاشق، پیکر مظلوم

در تاریخ دهم اردیبهشت ماه ۱۳۶۱ در عملیات بیت المقدس” منطقه فکه”در حالی که لب تشنه داشت به مقام رفیع شهادت نائل آمد. پیکر پاکش تا نزدیک به ۷۲ روز در دل خاک و آفتاب ماند بی‌نشان، بی‌خبر، بی وداع. و آن گاه که پیکرش پیدا شد همسر داغ دیده‌اش با نگاهی پر اشک از روی یکی از دندان‌های مصنوعی‌اش او را شناخت. شهادتش همچون زندگی اش رنگ و بوی حسینی داشت مظلوم، عاشق و جاودانه.


فرازهایی از وصیت نامه شهید

برادران و خواهران شهیدپرور، سخنان امام را فراموش نفرمایید. ان شاءالله زمان، زمان اسلام و ظهور حجت الله صاحب الزمان (عج)باشد.یاری مسلمین در جبهه‌ها باشد. در نماز جمعه حقیر را دعا بفرمایید. از قول اینجانب به تمام دوستان و همچنین به آقای محمدحسین ارسنجانی پیش نماز و امام جمعه سلام برسانید. خداحافظ بچه‌های عزیزم به فکر مکتب و دین و قرآن باشید. بازماندگان عزیزم امام امت خمینی را دعا کنید، در زیر سایه امام زمان نگهداری شود. والسلام. با تقدیم احترام حمید صابری



خاطرات 

خاطره ۱: همسر شهید

خواب دیدم که که داخل یک بیابان تنها نشسته بودم، به کوه نگاه می‌کردم که دیدم شهید صابری از پشت کوه آمد، خیلی جوان شده بود و نورانی با دو نفر بود،آمدم داد بزنم که کجا بودی که صدایم بیرون نمی‌آمد و نمی‌توانستم باهاش حرف بزنم، بهم گفت: چکارمی‌کنی؟ چرا ناراحت هستی؟ گریه‌ام گرفت و خیلی گریه کردم،گفتم: نگران بچه ها هستم، برای بچه‌ها دعا کن.



خاطره ۲: همسر شهید

شهید حمید، مغازه دوچرخه فروشی داشت که بعد از انقلاب قیمت دوچرخه خیلی گران شده بود ولی شهید گفت: من دوچرخه‌هایم برای قبل است و به قیمت قبل می‌فروشم، من سود زیادی نمی‌خواهم که همه مغازه دارها شاکی شده بودند که ما مشتری نداریم چرا شما ارزان می‌فروشید، ولی ایشان قبول نکرد و به همان قیمت قبل فروختند، اصلاً به مادیات توجه نمی‌کرد، آن زمان تنها کسی بود که دوچرخه قسطی می‌داد که همه مغازه دارها اعتراض می‌کردند.


خاطره ۳: همسر شهید

پسرم شهید رحیم، خیلی به پدرش علاقه مند بود و خیلی دوستش داشت. وقتی که پدرش شهید شد خیلی ناراحت بود و بی‌تابی می‌کرد. یک روز آمد کنارم نشست و گفت:مادر،هرچه سؤال می‌کنم راستش می‌گویی؟ گفتم: بپرس پسرم. گفت: مادر،تو بابایم را درست دیدی خودش بود؟ چون شهید صابری مدتی مفقود بود به خاطر همین جنازه‌اش قابل شناسایی نبود و من خودم گفتم می‌روم می‌بینمش،می‌شناسمش،وقتی رفتم گفتم: خودم تنها می‌روم هیچ کس نمی‌خواهد با من بیاید اصلاً خدا یک صبردیگر بهم داده بود.وقتی رفتم فقط استخوان‌هایش بود و من از روی دندان‌هایش که مصنوعی بود شناختم و بعد از آن که جنازه را دست زده بودم تا یک ماه دستم بوی تربت می‌داد. وقتی به رحیم گفتم قبول کرد که آن جنازه پدرش بوده است، بعد هم خودش رفت جبهه و به شهادت رسید.


خاطره ۴: همسر شهید                                  

یک قناری در منزل داشتیم وقتی شهید حمید دعا و قرآن می‌خواند او هم همراه شهید آواز می‌خواند. و این برای همه ما خیلی عجیب بود. وقتی که همسرم به شهادت رسید این پرنده هم بعد از مدتی مرد که این برای ما باور شده بود که پرنده هم از دوری شهید مرد.


خاطره ۵: همسر شهید

بار آخری که می‌خواست برود جبهه از همه خدا حافظی کرد و حلالیت طلبید. من خیلی ناراحت بودم که می‌خواهد برود، به من گفت: چرا ناراحتی؟ این یک تکلیف الهی است و باید بروم، بهش گفتم: من با هشت تا بچه چکار کنم شما هم دارید می‌روید، گفت: خدا را شکرکن، شما خدا را دارید، همیشه با شما هست وخدا همه چیز را درست می‌کند.وقتی باهاش رفتیم امامزاده حسن(ع) برای خداحافظی یک حال و هوای دیگری داشت، خیلی نورانی شده بود، همه اقوام که آمده بودند می‌گفتند: دیگر بر نمی گرده و شهید می‌شود که همین طور هم شد.


خاطره ۶: حاج احمد صابری(فرزند شهید)

در آن روزها من در دبیرستان ابوذر شیراز مشغول به کار بودم. پدرم در مرحله دوم اعزام به جبهه برای خداحافظی به آموزشگاه آمد،دیدنش در آن لحظه با لباس ساده و چهره‌ای آرام دل را می‌لرزاند، با نگرانی و محبت به او گفتم: بابا جان دیگران خیلی هستند که دارند می‌روند جبهه، شما دیگه نروید. پدرم با نگاهی عمیق و صدایی محکم اما مهربان پاسخ داد: من مسئولیتی دارم باید انجام بدهم و رفت، رفت بی‌تردید، بی تعلل، با قلبی مطمئن و دلی سرشار از ایمان. آن جمله کوتاه هنوز در ذهنم طنین‌انداز است، جمله‌ای که نشان داد پدرم نه فقط یک مغازه دار یا مداح بود بلکه مردی بود که مسئولیت را با جانش معنا می‌کرد. یادش گرامی، راهش پررهروباد


خاطره ۷: (برادرزاده شهید)

شهید حمید صابری در سال ۱۳۳۱ با یکی از نزدیکان خود ازدواج کرد و سپس برای امرار معاش عازم شیراز شد و در جوار حرم احمد بن موسی(ع) به مغازه داری پرداخت. پس از مدتی مریضی سخت و دشواری بر ایشان عارض گردید.به طوری که تمام بستگان و دکترها از او قطع امید کرده بودند. اما شهید بزرگوار در همین حال دائم شفای خود را از حضرت بقیه ا... خواستار و از ایشان استمداد می‌طلبید،تا این که یک شب امام زمان(عج) را در خواب ملاقات می‌کند و شفای عاجل خود را از او می‌گیرد و اما در همان شب، آقا امام زمان نوید شهادت را به او می‌دهد، پس از صحت کامل به اتفاق خانواده به زیارت حضرت رضا(ع) مشرف می‌شود و در همان جا با خدای خود عهد و پیمان می‌بندد که هر زمان و هر موقع در صورت نیاز جانش را فدای راه خدا کند تا این که سرانجام جنگ حق و باطل در کربلای ایران شروع شد و شهید حمید بدون فوت وقت و با توجه به این که چندین فرزندش در جبهه‌ها حضور داشتند به جبهه به کمک و یاری رزمندگان شتافت و سرانجام به عهد و پیمان خود وفا کرد و جان شیرینش را نثار اسلام و میهنش کرد.شهید صابری مادر بزرگم(مادر خودش) را خیلی دوست می‌داشت و مادرش نیز بالعکس چون شهید به والدین خود مخصوصاً مادرش خیلی احترام می‌گذاشت. و شهید همیشه به مادرش می‌گفت: ان‌شاءالله من داغ شما را هیچ وقت نبینم و تا زنده‌ام سایه‌ات از سرم کم نشود و مادرش هم همین مطلب را تکرار می‌کرد. خیلی عجیب از آن جا که هر دو نیتشان خیلی پاک بود داغ یکدیگر را ندیدند. به این طریق که عمویم(شهید حمید) برای بار دوم به جبهه رفت و در همان روز مادر بزرگم مقداری کسالت داشت، عمویم که به جبهه رفت بعد از یک ماه مادر بزرگم فوت کرد و این خبر به عمویم نرسید و حدود کمتر از یک ماه بعد نیز عمویم به شهادت رسید و مادر بزرگم زنده نبود تا داغ عزیزش را ببیند و خلاصه خداوند با آن‌ها یار بود که آن دو عزیز از دست رفته داغ یکدیگر را نبینند.


خاطره ۸: حاج علی اصغر برّا (دوست و همرزم شهید)

قبل از عملیات بیت المقدس همراه جمعی از رزمندگان شهرستان فسا که شهید حمید صابری هم جزو ما بود در اردوگاهی نزدیک منطقه رقابیه مستقر بودیم.صبح روز نهم اردیبهشت ماه ۱۳۶۱ به رادیو کوچکی که در دست بچه‌ها بود گوش می‌دادیم.خبرگزاری ایران گزارش می‌داد که دیشب رزمندگان اسلام حمله گسترده‌ای بر علیه نیروهای متجاوز بعثی شروع کرده‌اند،آهنگ حماسی پخش می‌شد که یکباره فرمانده گردان عباس کاظمی که بعداً شهید شد اعلام کرد بچه ها بلند شوید به ما اعلام کرده‌اند که حرکت کنیم.با این خبر بچه‌ها از جا پریدند و خوشحال و با روحیه بالا آماده حرکت شدیم. ساعت حدود ۳ عصر بود که با تجهیزات نظامی سوار ماشین‌ها شدیم و به طرف رقابیه حرکت کردیم و پس از ساعتی به جبهه رسیدیم، من چون معاون دسته بودم به دستور فرماندهی بچه‌ها را سریع به خط کردم، گفتم قمقمه‌ها را پر کنید، وضو بگیرید و به اندازه کافی مهمات بردارید.

نزدیک غروب بود که از منطقه رقابیه با پای پیاده به سمت فکه حرکت کردیم در بین راه ساعتی راه می‌رفتیم و دقایقی می‌نشستیم، به خاطر خستگی بین راه تذکر می‌دادند که مراقب باشید کسی از مسیر خارج نشود،ازرقابیه تا فکه تقریباً راه طولانی بود و زمین ماسه‌ای که کار ما را سخت‌تر می‌کرد. نزدیکی های اذان صبح به نزدیک تپه‌های فکه رسیدیم. حمله بچه‌ها از چند محور به طرف عراقی ها شروع شد، فاصله ما با آن‌ها زیاد نبود.با صدای الله اکبر تازه عراقی ها متوجه ما شدند، از سنگرها شدن بیرون می‌آمدند و به طرف فکه فرار می‌کردند،ما تا جایی که در توان داشتیم آن‌ها را دنبال کردیم تمامی سنگرهای آن‌ها به دست ما افتاد، چیزی نگذشت که هوا گرم و گرم‌تر شد، اکثر بچه‌ها آب قمقمه‌ها را خورده بودند و تقریباً آبی وجود نداشت.

فرماندهی دستور داد که بچه‌ها برگردید به عقب تا این که نیروهای تازه نفس برسند و جای ما را پر کنند،عملیات در منطقه فکه در واقع نوعی عملیات پشتیبانی بود که توجه عراقی ها از منطقه اصلی که تصرف خرمشهر بود منحرف کند،برای عقب نشینی و بازگشت به منطقه رقابیه آب لازم بود، اگر ما به تانکرعراقی ها که نزدیک خط مقدم درگیری بود دسترسی پیدا می‌کردیم مسأله بازگشت حل بود و گرنه خیلی ازبچه‌ها ازتشنگی به شهادت می‌رسیدند. به محض عقب نشینی عراقی ها متوجه شدند و با تانک و نفربر برای محاصره نیروها روانه شدند،ما باید هم عقب نشینی می‌کردیم و هم با تانک‌های عراقی ها مقابله می‌کردیم، خیلی از بچه‌ها حین عقب نشینی بر اثر گلوله عراقی ها به شهادت رسیدند، بچه‌ها از تشنگی مثل مور و ملخ روی تانکر آب عراقی ها ریخته بودند و هرکس تلاش می‌کرد از تانکر آب قمقمه‌ای بردارد که ناگهان عراقی ها شروع به تیراندازی خمپاره کردند و بچه‌ها پراکنده شدند، در آن جا آب یعنی زندگی مجدد، آب یعنی وجود یک انسان، اگر به اندازه یک استکان آب پیدا می‌کردیم می‌توانستیم خودمان را به عقب برسانیم وگرنه مرگ در صحرای برهوت فکه حتمی بود.در همان منطقه چند نفر از بچه‌های فسایی از جمله حمید صابری دیدم که تا آخرین نفس یا حسین می‌گفت و از تشنگی به شهادت رسید وهیچ کاری از دست کسی بر نمی‌آمد.ایشان مداح اهل بیت ونوحه‌خوان حضرت ابی عبدالله(ع) بود و مثل سرور و مولایش تشنه لب به شهادت رسید. وقتی شهید حمید صابری را دیدم ناخودآگاه به یاد نوحه‌های سوزناکش در ماه محرم در مسجد جامع کوشک قاضی افتادم که می‌خواند: زیر خنجرگفت،شاه لب تشنه، تشنه‌ام، تشنه... خدایش رحمت کند و با شهدای کربلا محشور گرداند.






خاطره  ۹: جعفر صادقی(فرشاد صدقی) همرزم شهید

در خوزستان” فکه “عملیات بیت المقدس با شهید حمید صابری در گردان ۹۱۹ تیپ المهدی همرزم بودم. فرمانده گردان شهید عباس کاظمی، فرمانده گروهان یکم پاسدار اسفندیار نیکو منش، فرمانده گروهان دوم شهید علی اکبر امینی، فرمانده گروهان سوم شهید مختار مهماندوست بودند.در گردان ما چند نفر بزرگسال از جمله شهید حمید صابری بود و تعدادی نوجوان در سن و سال من که حدود 15 سال و نیم داشتم. شب عملیات گفتند منطقه رملی و مسافت پیاده روی زیاد است. برای افراد مسن و نوجوان سخت است لذا شرکت نکنند. ولی ما نوجوانان و تعدادی از بزرگسالان از جمله شهید صابری به اصرار شرکت کردیم.از حدود ساعت هشت شب، نهم اردیبهشت ۶۱ به طرف دشمن حرکت کردیم و اذان صبح به خاکریز دشمن رسیدیم. نماز را به همان صورت درازکش با پوتین تیمم گرفتیم و خواندیم.هوا در حال روشن شدن بود ولی دستور حمله صادر نشد. همه نگران بودیم که چرا دستور حمله نمی‌دهند. گفتند باید عقب نشینی کنیم. اکثر رزمندگان از کلمه عقب نشینی بدشان می‌آمد و می‌گفتند: مثل یک ماه پیش در عملیات فتح المبین پیروز شدیم، باید بجنگیم و دشمن را نابود کنیم. ولی دستور این بود که عقب نشینی کنیم.چون این عملیات فریبکاری برای دشمن بود تا نیروهای خود را به این منطقه بیاورد و از تحرکات واقعی رزمندگان اسلام در خرمشهر غافل شود.سرانجام عقب نشینی آغاز شد،تعداد زیادی تانک عراقی که نیروهای پیاده شان هم در کنار آن‌هابود ما را تعقیب و به طرف ما شلیک می‌کردند. اما ما رزمندگان با توکل به خدا و روحیه انقلابی با آن‌ها جنگیدیم و اکثر نیروهای پیاده شان و تیربار چی های روی تانک‌ها را به هلاکت رساندیم،تعداد تانک‌های عراقیها زیاد بود ولی آرپی جی زن نسبت به تانک‌ها بسیار کمتر بود.

تقریباً اکثر رزمندگان در پیاده‌روی شب گذشته تمام آب قمقمه خود را خورده بودند و اکنون آبی نداشتند.از شدت تشنگی توان حرکت سریع در رمل‌های گرم و داغ نداشتیم. جنازه‌های شهیدان که در اطرافمان می‌دیدیم که با گلوله تانک قطعه قطعه شده بودند باعث تضعیف روحیه‌یمان می‌شد. گرما زده شده بودیم و زبان و دهان و گلو و لب‌هایمان خشک شده بود به طوری که به سختی سخن می‌گفتیم.درحین عقب نشینی شهید حمید صابری را دیدم که پس از مبارزه‌ای که ساعتی قبل با نفرات دشمن داشت و بعد از آن طبق دستور در حال عقب نشینی بود خسته شده و نشسته بود. گفت دیگر توان راه رفتن ندارم. چون با ایشان همولایتی بودم و از قبل همدیگر را می‌شناختیم و حدود چهل روز هم در همین مرحله در جبهه با هم بودیم مقداری از راه را به اصرار و تشویق من آمد و هرچه می‌خواست بنشیند یا روی زمین دراز بکشد نگذاشتم و تقریباً او را از منطقه عراقی ها دور ساختم ولی دریک نقطه که گودالی از اثر گلوله تانک ایجاد شده بود نشست و هرچه اصرار کردم دیگر حرکت نکرد.

من هم پس از حدود دو دقیقه استراحت به عقب نشینی ادامه دادم، به نظرم حدود ساعت یک یا دو بعدازظهر 2/10/1361 بود که از هم جدا شدیم. سرانجام حدود ساعت چهارعنصر به خط نیروهای خودی رسیدیم. تعدادی از برادران عزیز ما از جمله حمید صابری در این عملیات شهید شدند، تعدادی هم مجروح و یا اسیر شدند ولی من با وجود این که تقریباً از نظر سنی کوچک‌ترترین ها بودم سعادت پیوستن به شهدا و آسمانی شدن را نداشتم.

خدایش رحمت کند و با سرور و مولایش محشور گرداند.












بسم رب الشهداء والصدیقین


 شهید بزرگوار رحیم صابری

 

فرزند حمید

ولادت: 25/6/1348 فسا

شهادت: 29/10/1365 شلمچه

مزار: گلزار شهدای فسا


پرتوی از زندگی نامه 


 بسم الله الرحمن الرحیم

هرگز مپندار کسانی که در راه خدا کشته شدند مردگان اند، بلکه زنده‌هایی هستند که نزد پروردگارشان روزی داده می‌شوند. آل عمران آیه ۱۶۹

آن گاه که به پهن دشت شلمچه می‌ایستی و با دیده دل می‌نگری شمع‌هایی را می‌بینی که در پای عشق قطره قطره می‌شوند و به تربت پاک شلمچه می‌افتند. ناگهان دلت می‌شکند و این بار قطرات اشک است که از گوشه چشم تو به یاد آنها دشت را سیراب می‌کند.شهید رحیم صابری فرزند شهید حمید صابری شمعی بود فروزان که برای ماندن انقلاب، آزادی و وطن در بیست و پنجم شهریور ماه ۱۳۴۸در شهرستان فسا در خانواده‌ای متدین و دوستدار اهل بیت عصمت و طهارت چشم به جهان گشود. درهمان نوزادی به بیماری گوارشی شدیدی دچار شد و امیدی به زنده ماندش نبود. پدر با عشقی بی‌پایان تنها فرش دست بافتِ خانه را فروخت تا هزینه درمان فرزندش را فراهم کند، او را به شیراز نزد دکتر نیساری برد. پزشک با شِگفتی گفت: شما فرزند تقریباً مرده را آورده‌اید اما من سعی خودم را می‌کنم و آنگونه شد که با لطف الهی و تلاش پزشک رحیم از مرگ گذشت و زندگی دو باره یافت.دوران طفولیت را در کانون گرم خانواده و با شیرین زبانی و مهربانی خاص کودکی به پایان برد. با گام‌های کوچک اما مصمم، دوران تحصیلات ابتدایی را در دبستان امام خمینی(ره) فسا گذراند و سپس وارد آموزشگاه طالقانی شد.

در همان سال‌های راهنمایی با داغ شهادت پدر رو‌برو شد اما با صبر و اراده، مسیر تحصیل را با موفقیت ادامه داد.دوران دبیرستان را در آموزشگاه حضرت ولی عصر(عج) سپری کرد جایی که برادر بزرگ‌ترش مسئولیت داشت و شهید رحیم در کنار او تا پایه سوم دبیرستان درس خواند.


بُعد اعتقادی-مهربانی در سکوت

شهید رحیم درمیان خانواده و دوستان به عنوان پسری مهربان، باگذشت و مظلوم شناخته می‌شد. لبخند آرام بخشش، مرهم دل‌های خسته بود و صدایش صدای صلح و آرامش. کمتر کسی به یاد دارد که او روزی خشمگین شده باشد یا با کسی درگیری داشته باشد،اواز آن انسانهایی بود که حضورشان بی صداست اما نبودنشان غوغا می‌کند.


بُعد اخلاقی-ایمان بی‌تظاهر 

شهید رحیم به مسائل دینی توجهی عمیق داشت اما هرگز اهل تظاهر نبود. حضور و فعالیتش در مسجد الزهرا و مسجد امام صادق.ع. (حوض ماهی) نه برای دیده شدن بلکه برای راز و نیاز با خالق بود. در ایام محرم با صدای گرم و دل‌نشینش مداحی می‌کرد و دلها را به یاد مظلومیت اهل بیت (ع) می برد. دین برای او نه یک شعاربلکه شیوه زندگی بود،ساده، خالص و بی‌ریا.


نوحه‌سرایی برای پدر شهیدش

رحیم عاشق پدر شهیدش بود،هر سال در ماه محرم خودش متنی می‌نوشت و در وصف پدرش نوحه‌سرایی می‌کرد. صدایش آمیخته با اشک و ایمان، دل‌ها را می‌لرزاند. گویی درآن لحظه هم برای پدرش می‌گریست و هم برای حضرت ابا عبدالله الحسین(ع). 

بُعد سیاسی-بصیرت بی جناح‌ها

در روزگاری که بسیاری درگیر جناح‌ها و دسته‌بندی های سیاسی بودند شهید رحیم در خیمه هیچ جناحی قرار نداشت. او با بصیرت، حقیقت را می‌دید و از آن دفاع می‌کرد. طرفدار واقعی انقلاب و امام راحل بود، نه از روی تعصب، بلکه از روی شناخت و عشق. او عاشق پدر شهیدش بود و راه او را با آگاهی و وفاداری ادامه داد.


از مرگ تا مأموریت آسمانی

آن نوزاد نحیف که روزی پزشک او را تقریباً مرده خوانده بود، بزرگ شد، قد کشید، عضو پایگاه‌های مقاومت بسیج فتح و حر شد. آموزش‌های نظامی بسیج دید و در لباس رزم در صف یاوران صاحب الزمان” گردان فجر”لشکر مقدس ۳۳ المهدی(عج) در جبهه شلمچه در عملیات کربلای پنج ایستاد و در روز ۲۹ دی ماه سال ۱۳۶۵در همان خاک مقدس به آسمان پرکشید. پیکر مطهرش چند روز بعد بر دست‌های مردم قدر شناس تشییع و در گلزار شهدای شهرستان فسا به خاک سپرده شد. یادش گرامی راهش پر رهروباد. 


خاطرات 

خاطره ۱: مادر شهید

رحیم در دوران انقلاب کوچک بود. یک روز که با او از شیراز بر می‌گشتیم دیدیم در سه راه دریمی راهپیمایی است و رحیم با اصرار رفت که پدرش را پیدا کند،من همان جا بودم که به ما تیراندازی کردند و من نگران شدم و گفتم: حتماً بچه‌ام زیردست و پای مردم له شده که خوشبختانه سالم بود. رحیم علاقه خاصی به پدرش داشت و در تمام راهپیمایی‌ها او را همراهی می‌کرد و شهادت پدرش خیلی روی روحیه رحیم اثر گذاشته بود. حرفی که مرتب تکرار می‌کرد این بود که مادر تو جنازه بابا را دیدی ولی من ندیدم. یک روز تنها نشسته بودیم و رحیم گفت: به خاک بابا قسمت می‌دهم راستش را بگو تو جسد بابا را دیدی؟ گفتم: بله و خودم شناسایی‌اش کردم. گفت: چطوری؟ گریه مهلتم نداد و گفتم: بعد از پنج سال چه چیزی را می‌خواهی بدانی؟ او اصرار کرد و من گفتم: سر بابات جدا بود و من آن را توی دستم گرفتم و از روی دندان‌هایش او را شناختم و در نظرم مثل تربت امام حسین(ع) بود و همان جا گفتم: خدایا این را فدای سر امام حسین(ع) کردم و از حال رفتم. رحیم بعد از این سؤال و جواب خیلی در خودش فرو رفت.او شب به پایگاه کمیل رفت و فردای آن رفته بود و سرش را تراشیده بود. به او گفتم: در این زمستان چرا سرت را تراشیدی؟ جواب درستی نداد و حدود ده و نیم شب بود که به حمام رفت وغسل کرد که البته بعداً من فهمیدم و بعد به اتاقش رفت و شروع به نوشتن چیزی کرد،به برادرش گفتم: برو، ببین داره چکار می‌کند. گفت: حتماً دارد تکالیفش می‌نویسد، کنجکاوی نکن مادر،بعد رحیم گفت: می‌خواهم به پایگاه بروم، گفتم: نرو خیلی هوا سرده، زنگ می‌زنیم کس دیگری به جایت برود. گفت: نه و آماده شد و رفت. صبح که شد دیدم آمد خانه، صورتش مثل شمع نورانی بود، گفتم: مادر بنشین شیر برایت گرم کنم گفت: نه، می‌روم مدرسه، گفتم: ساعت هفت که مدرسه باز نیست وقتی به اتاق برگشتم دیدم نیست، و این آخرین دیدار ما بود و رحیم به جبهه رفته بود. بعد از چند روز زنگ زد، گفتم: مادر بیا تا حداقل از زیر قرآن رَدَت کنم، خیلی زحمتت را کشیدم. گفت: بعد از این عملیات می‌آیم به شرطی که بگذاری برگردم و من قبول کردم و رحیم بعد از سه روز از آن تلفن شهید شد.


خاطره ۲: برادر شهید

شهید رحیم دانش‌آموز سال سوم دبیرستان ولی عصر(ع) بود و من نیز کارمند همان دبیرستان بودم و برادرم در غیاب من معرفی نامه‌ای برای اعزام به جبهه گرفته بود و به جبهه رفت. من به خاطر اصرار مادرم که شدیداً بی‌تابی می‌کرد دنبال رحیم به جبهه رفتم. به تیپ المهدی (عج) که در اهواز مستقر بود مراجعه کردم و خاطره‌ای که هیچ گاه فراموش نمی‌کنم این بود هنگامی که در تیپ به دنبال رحیم می‌گشتم، تعدادی از بچه‌های مدرسه خودمان را دیدم که یک جا نشسته بودند و چهره آن‌هاخیلی روشن و نورانی بود و مثل هاله‌ای از نور که از صداقت و پاکی آن‌ها ناشی می‌شد آن‌ها را فرا گرفته بود، به طوری که من در آن لحظات فراموش کرده بودم که به دنبال رحیم می‌گردم و محو تماشای چهره آن‌ها بودم تا این که خود رحیم صدایم کرد و گفت: کاکا کجا بودی؟ کاری نداری؟ می‌خواهیم برویم خط مقدم.آثار معنوی دیدن آن بچه‌ها هنوز در ذهن من باقی مانده است. یک شب خواب شهید را دیدم، بچه‌های تیپ المهدی (عج) و رحیم را با همان صورت های نورانی و روحیه خاص که نشانگر ارتباط آن‌ها حتی پس از شهادت بود. روحشان شاد و یادشان گرامی


خاطره ۳: برادر شهید

دست و دل‌بازی بی‌منت

شهید رحیم در مغازه برادر بزرگترمان کار می‌کرد.برادرم برای او یک موتور گازی تهیه کرده بود اما آن موتور بیشتردر اختیارمن(محمد رضا) بود. با همان موتور هر روز به مدرسه می‌رفتم، بی آن که حتی یکبار از او بشنوم که چرا استفاده می‌کنی، نه‌تنها اعتراضی نکرد بلکه با همان نگاه مهربانش انگار خوشحال بود که من راحت تر به مدرسه می روم. 







===================

بنام خدا ،با سلام و عرض ادب

از  مخاطبین و خوانندگان عزیز خواهشمندیم 

هرگونه تصحیح ، تکمیل، خاطره ، نوشته و عکسی از این شهدای عزیز دارید

از طریق ایتای 09176112253 یا ایمیل زیر ارسال فرمائید 

تا با نام خودتان در سایت گذاشته شود.

والسلام - انتشارات هدهد - محمد حسین صادقی

 holyloveandlife@gmail.com

======================








بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

محمد مهدی صالحی


فرزند آقا بزرگ

ولادت:۱۳۴۲/۶/۲۰ کوشک قاضی

شهادت: 22/7/1365 خرمشهر

مزار: گلزار شهدای مرودشت      


پرتوی از زندگی نامه

شهید محمد مهدی صالحی فرزند مرحوم آقا بزرگ در بیستم شهریور ماه ۱۳۴۲در ایام مقدس فاطمیه درخانواده‌ای مذهبی که از روح تّشیع علوی برخوردار است دیده به جهان گشود.ازهمان طفولیت در دامان مادرش که ذاکره خاندان رسول(ص) می‌باشد جوهر عشق به ائمه اطهار با گوشت و خون او در هم آمیخته شد و به تدریج علاقه اش به قرآن مثال زدنی شد به طوری که بعدها وقتی در مسابقات قرائت قرآن در مدارس شرکت می‌نمود، مقام های اول را به خود اختصاص می‌داد.پس از اتمام دوره راهنمایی به علت تمایل به رشته‌های فنی و کاربردی وارد هنرستان شد و دیپلم خود را در رشته برق گرفت.در حین تحصیل و در زمانی که خود را شناخت به درد مجروحین و مستضعفین پیرامون خود آشنا گشت و در دل آرزوی رفع رنج و محنت و محرومیت آن‌ها را می‌پروراند تا این که به روزهای اوج انقلاب شکوهمند اسلامی قرار گرفت و آرمان‌های دیرینه‌اش را درشعارهای مردمِ به پا خواسته متجلی یافت و به صفوف آن‌ها پیوست. آن چه می توان به عنوان سرفصل زندگی‌اش با معیار ”انما الحیوة عقیدة و جهاد” تلقی نمود. در سال‌های ۱۳۵۶-۱۳۵۷ است که حضور فعال و تأثیرگذارش در کنار خیل مردم انقلابی مشخص می‌یابد و وی همچون دیگر جوانان مسلمان و متعهد امت اسلامی به صف پیشتازان انقلاب می‌پیوندد و صادقانه در جهت اعتلا و شکوفایی منشور انقلاب اسلامی تلاش می‌نمود.وی اکثر اوقات خود را با گروه‌های مذهبی در کانون‌های مساجد می‌گذراند و درانواع فعالیت‌ها همچون شعارنویسی، تشکیل گروه‌های سرود انقلابی، شرکت در تظاهرات ضد رژیم، پخش اعلامیه و شب نامه به صورت یک عنصر فعال و خودجوش شرکت داشت. 

گاهی در شهر مرودشت که محل زندگیش بود و زمانی در شهر فسا که زادگاهش به شمار می‌رفت، به تظاهرات مردمی شکل می‌داد و گروه‌هایی را رهبری می‌نمود تا روح تشنه‌اش سیراب گردد و سرانجام انقلاب به پیروزی رسید و او همانند دیگر مبارزین در تداوم آن تلاش می‌کرد.اواستضعاف مردم را بیشتر در عدم آگاهی و بعضاً بیگانگی آنها نسبت به مسائل اسلامی و تعالیم قرآنی می‌شناخت و درهمین راستا با مسائل اعتقادی و فکری جامعه خود برخورد انتقاد گرایانه و دلسوزانه داشت.تیزبینی و حساسیت وی نسبت به انقلاب چنان روح پر دردش را می‌آزارد که مجبور بود قوت قلبی از سخنان امام و رهبر بزرگ انقلاب خمینی کبیر پیدا نماید، آن جا که بخشی از مردم در سخنان امام بدین صورت ترسیم می‌شود: جبهه را مستضعفین و محرومین جامعه پر کرده‌اند و این قشرند که ایثارگری می‌کنند و خون می‌دهند.

به هر حال وی پس از اخذ دیپلم جهت آموزش نظامی وارد نهاد بسیج گردید و در اولین دوره آموزش که دراردوگاه تخت جمشید تشکیل شده بود شرکت کرد. فنون نظامی را به سرعت فرا گرفت به طوری که درهمان زمان قادر بود به دیگران هم آموزش دهد و سرانجام فرمان امام امت در رابطه با هجوم به جبهه‌ها او را مشتاقانه به سوی جبهه هدایت کرد و این اولین باری بود که شهید صالحی به صحنه‌های نبرد وارد می‌شد.

عملیات حماسه آفرین و موفق ثامن الائمه(ع)،این عملیات به دنبال پیام تاریخی امام در تقویت معنوی روح رزمندگان سلحشور به منظور شکست حصر آبادان آغاز شد و با همین پشتوانه با آزادی مطلق آبادان پایان یافت و شهید محمد مهدی به بیان خودش این افتخار را داشت که در این مجموعه قرار گیرد و پس از پیروزی در حالی که روح پاکش از شهادت یکی از هم‌رزمان دلاورش به نام شهید حسین اسلامی منش سخت آسیب دیده بود و طعم شیرین پیروزی را به کامش تلخ کرده بود،پس از اتمام ماموریتش به پشت جبهه برگشت ولی اکنون مسئولیت سنگین دفاع از کیان مقدس اسلام تمامی وجودش را انباشته بود به طوری که در دفعات مکرر و با تجربیات افزون‌تری به جمع رزمندگان می‌پیوست.در سال ۱۳۶۰ وارد بنیاد شهید گردید تا در جهت خدمت به خانواده شهدا همت گمارد و الحق که موفق‌ترین دوران زندگی خود را در همین نهاد گذراند چه شب‌ها و روزهایی که مانند پروانه گرد شمع این خانواده‌های عزیز می‌چرخید و می‌سوخت.هرگاه پدر یا مادر شهیدی را در راهرو بنیاد شهید می‌دید گویی زندگی خود را مدیون آنهامی‌دانست و برخورد متواضعانه و از سر اخلاص با آن‌هاداشت و یا هر زمان که فرزند خردسال شهیدی که در دست مادرش با چشمانی پر التهاب به دنبال چهره پدرش سرگردان بود توجه شهید مهدی را جلب می‌نمود و بی‌اختیار وی را بغل می‌کرد،نوازش ومحبت نثارش می‌کرد وبعد از آن اگر دقیق می‌شدی حلقه‌های اشک را در چشمانش می‌دیدی که موج می‌زد انگار دنیای بزرگ در آن زمان همچون قفسی کوچک بود که مهدی می‌خواست تن را از آن برهاند.

وی همواره می‌گفت: مرگ دیر یا زود به سراغ انسان می‌آید ولی باید با دست پر و توشه فراوان به سوی خدا بشتابیم مبادا که قسمت ما شهادت نشود و در بستر مرگ طبیعی حرام شویم و به شهدا نرسیم، این فلسفه زندگی او بود. آری در یکی از ماموریت‌هایی که از طرف بنیاد شهید به وی واگذار شد جهت یافتن جنازه شهید مفقود الاثر برادرعبدالرضا خلیفه به جبهه‌های غرب رفت و سرانجام در این راه به موفقیت دست یافت و پس از آن مأموریت در هنگام اعزام به جبهه در آستانه عملیات فتح المبین بار دیگر لباس رزم به تن نمود و شجاعانه در تمام عملیات‌های حماسه آفرین شرکت نمود، به طوری که بعدها تعریف می‌کرد در مواردی آن قدر به نیروهای دشمن نزدیک بود که او را با نارنجک مورد هدف قرار می‌دادند، وی در همین عملیات با چند تن از شهدای همسنگرش تا آخرین لحظات عمرشان و رسیدن به لقاءالله با آن‌ها بود و خاطراتی در ذهنش به وجود آمد که هیچ گاه فراموش نگردید، وی در همین عملیات از ناحیه گردن و پهلو به سختی مجروح شد و به بیمارستان پشت جبهه انتقال یافت و تحت مداوا قرار گرفت تا وقتی به بهبودی نسبی رسید این بار جهت ادامه تحصیلات خود در تربیت معلم ثبت نام و در رشته پرورشی پس از دوسال با موفقیت به پایان رسانید. 

ولی درهمین مدت تحصیلی هم آرام نداشت و دریک فرصت به همراه دوستان همکلاسی خود در عملیات خیبر شرکت کرد و این دفعه از ناحیه پا مجروح شد ولی گویی هر بار که به دیار جبهه‌های عشق رهسپار می‌شد در کوره تجربه جنگی آبدیده ترومصمم‌تر می‌گردید که خود را مسئول می‌دید تا پیام‌های امام و مسئولین را در جهت اعزام به جبهه‌ها لبیک گوید و به حق در این مسیر تلاشی سخت داشت.سرانجام شهید محمد مهدی صالحی آنطورکه آرزو کرده بود تقدیرش  شد این بار در رسته شناسایی و عملیات راهی جبهه گردید،گویی به هنگام رفتن خود را سرمست از شوق لقاءالله می‌دید که خداحافظی‌اش برای همه نزدیکان معنای دیگری یافت و دفتر زندگی‌اش ورق‌های آخر را می‌خورد. تقدیری شیرین در انتظارش بود او که بارها در صحنه‌های کارزار مقاومت و دلاوریش زبانزد همسنگران و فرماندهانش بود این باربر سفره پر برکت حق تعالی چه آرام حرکت می‌کرد،او ندای لبیک را برای دیدار حق عاشقانه سرداد و درخرمشهرخونین که همیشه عشق او بود در روز 22/7/1365 شهادت را برگزید و به وصال حق نائل شد. پس از چند روز که خبر شهادتش کوی و برزن را پر کرده بود پیکر گلگون و عزیزش راهی وطن شد و بر فراز دست‌های مردمی که وی در تمامی عمر کوتاهش سنگ آن‌هارا به سینه می‌زد  تشییع شد و نمازش گذاردند و با سخنان پدر مقاوم و پرایمانش در برابر مردم که آن‌هارا به صبر و مقاومت در برابر دشمن فرا می‌خواند جسد مطهرش بدرقه و به خاک سپرده شد لیکن یاد و خاطره و راهش در دل‌ها جاوید ماند و به تعبیر امام عزیز (ره) او و دیگر شهدا رفتند تا اسلام سربلند بماند. روحش شاد یادش گرامی و راهش پر رهرو باد


وصیت نامه

(من المومنین رجال صدقوا ما عاهدوا الله علیه فمنهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر و ما بدلو تبدیلا) 

به نام خداوندی که خالق و هدایت‌کننده هر موجودی است. همه از اویند و به سوی او باز می‌گردند.به نام آن مقتدری که حیات و مماتم در دست اوست. به نام خداوند بینا و شنوایی که قیامت را به عمل بر پا می‌کند و حساب بندگانش را به فضل و کرم رسیدگی خواهد نمود. خدای مهربان را سپاسگزارم که من را از جمله گروندگان به دین خود و از محبین اهل بیت پیامبر(ص) قرارداد. این توفیق بزرگ را عنایت فرمود تا در راه او جهاد کنم و جان ناقابلم را به راهش تقدیم نمایم. اکنون که قلم به دست گرفته و وصیت نامه خود را در صفحه‌ی کاغذی می‌نگارم با قلبی مطمئن و اعتقادی محکم و اراده ای استوار از هر قید و بندی جز پروردگارم دل کنده وعازم جبهه‌های حق علیه باطل هستم و می‌روم تا دَین بزرگی که اسلام بر گردنم دارد عاشقانه اَدا کنم.

پای در چکمه می‌کنم و سلاح بر دوش می‌گیرم و سینه کثیف دشمن را نشانه می‌گیرم. با قلبی پر از نفرت از دشمنان خدا بی‌خبر با شعار کوبنده الله اکبر برای احیای دینم و صدور انقلابم و استواری دین رسول الله (ص) که سال‌های بی‌شماری در مظلومیت بوده و دشمنان خدا هر لحظه بر پیکر مقدس آن ضربه وارد کرده‌اند فداکاری و جانبازی می‌کنم تا درخت پربار خونبار اسلام استوارتر گردد. در این برهه از زمان که فشارهای اجانب به آخرین حد خود رسیده و مسلمین مظلوم را دسته جمعی قتل عام می‌کنند و خون پاک علمای بزرگ را در محراب عبادت می‌ریزند باید با اماممان پیمان خون ببندیم و کمر همت بسته و مسلمانان جهان را از شر شیطان فرومایه نجات دهیم و پرچم پر افتخار لا اله الا الله و محمد رسول الله و علی ولی الله را در میان جهان و بدن‌های خون‌غلطانمان بر افراشته نگه داریم و چه گواراست جان را در این راه تقدیم نماییم.امروز همان روز عاشورائی است که همه آرزوی آن می‌کردیم” ای کاش بودم و امام حسین(ع) را یاری می‌کردم. “امروز پرچم امام حسین(ع)، خمینی بت‌شکن است بشتابید به سوی کاروان حسین و یاری امام عزیزمان کنید که راه سعادت همین است. پیام شهید غیر از این نمی‌تواند باشد که دست از اطاعت رهبری الهی بر ندارید تا ان شاءالله به واسطه این اطاعت و شکر گذاری این نعمت بزرگ مورد لطف و عنایت پروردگار بزرگ قرار گیرید و پیروزی‌تان در گرو این تبعیت است.

خدا را شکر می‌کنم که گفته‌هایم را با خون خود امضاء نمودم و مزه شیرین این پیمان را چشیدم. ولی شما را به خون تک تک شهدا و به خون سیدالشهدا قسم می‌دهم که نگذارید این پیر جماران تنها بماند و قلب مبارکش رنجور شود. شما را به اشک‌هایی که چون مروارید به محاسن سفیدش می‌ریزد و ناله        یا رب یا رب سر می‌دهد، نگذارید در غربت بماند و این مرد خدا و حق‌طلب، دشمن شاد شود. آیا این همه داغ که از همان اول داغ فرزند برومندش، مطهری ها، رجایی ها، باهنرها، شهدای محراب، قتل عام‌های جنوب لبنان، زمزمه خائنانه منحرفین داخلی آیا این همه درد و رنج کم است؟ آیا شایسته نیست مرحم باشیم بر زخم‌های دل رهبرمان؟ از برادران شهادت‌طلب سپاه و جمع پرازصفایشان می‌خواهم که مانند گذشته حرمت و احترام سپاه را به واسطه تبعیت از امام حفظ کنند و لباس سبزشان را که با خون سرخ آبیاری شده از شر دشمنان کینه توز نگهداری کنند.

پدر و مادرم شاید خبر شهادت فرزندتان دل‌های پاک شما را داغدار کند و اشک گهربارتان بر گونه‌های نورانی‌تان جاری شود اما شما را وصیت می‌کنم  مصیبت‌های مظلومانه سالارشهیدان ویاران با وفایش و سیزده ساله برادرزاده اش به آن روزها و ساعت‌های زینب(س) یاد کنید تا خدا به شما اجر دهد. هیچ مصیبتی بزرگ‌تر از مصیبت امام حسین(ع) نبود و نیست و نخواهد بود زیرا کسی برای تسلیت و دلداری زینب و اهل بیت (ع) نرفت.

پدر و مادرم از شما می‌خواهم که در مرگ من بی‌صبری نکنید و بیش از سه روز، لباس عزا نپوشید و اگر جسدم را آوردند، آن را ببینید و به خاطر حقوقی که بر این فرزند حقیرتان دارید طلب عفو و بخشش می‌کنم. امید است در قیامت پشت سر امام حسین(ع) همدیگر را ملاقات کنیم. خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار. والسلام محمد مهدی صالحی 

خاطره از مادر شهید

 محمد مهدی از اول تولد تا شهادت برای خانواده خاطره دارد. مهدی سه ساله بود شب تاسوعای حسینی، پدرش مداحی داشتند در روستای بند امیر و هم حسینیه داشتند. حاج آراسته کنار مسجد جامع که تدارک برای شب تاسوعای می‌دیدند، کارهای حسینیه را انجام می‌دادند و محوطه را آماده‌سازی می‌کردند برای حضور عزاداران حضرت ابوالفضل و امام حسین(ع). مهدی از ظهر خوابید و تا عصر بیدار نشد بعد یکی از همسایه‌ها که در خانه ما بود متوجه شد و گفت که چرا مهدی از ظهر که خوابیده تا حالا بیدار نشده است، بالش او خیس عرق بود و تمام رختخواب او پر ازعرق و گرم شده بود وقتی که خواستم بلندش کنم متوجه شدم که بچه اصلاً توان ندارد با هر زحمتی بود او برای دکتر بردمش و از آنجا که ماشین گیرم نیامد پیاده او را به دکتر بردم و پزشک گفت که خانم فرزند شما مننژیت گرفته اگر الان به بیمارستان سعدی نرسانید از بین می رود و هیچ کسی نداشتم در شهر غریب و سفارش دادم برای پدرش و جریان را گفتم.

پدرش آمد و به او گفتم بیا مهدی را جهت درمان به شیراز ببریم، پدرش گفت: بچه من امشب ابوالفضل العباس(ع) به من پس می‌دهد و هیچ طوری نمی‌شود و من الان کار دارم و کارهای ابوالفضل واجب تره و امشب، شب ابوالفضل است، مگه نمیدانی شب باب الحوائج است.

 خلاصه ایشان نیامدند و گفتند که اگر بچه من است آقا قمر بنی‌هاشم بچه را به من پس می‌دهد، زمان گذشت تا ساعت ده شب و این بچه به همان حالت مانده بود و من هیچ کاری نمی‌توانستم بکنم. صدای نوحه‌سرایی هیئت قمر بنی‌هاشم که از خیابان می‌گذشت به گوش می‌رسید، بلند شدم پاهایم را برهنه کردم و پشت سر هیئت حرکت کردم و گفتم من امشب حاجت دارم و باید حاجتم را از ابوالفضل بگیرم،مقداری راه رفتم و شفای فرزندم را از آقا خواستم. خلاصه خورد و خسته آمدم و پدرش هم نیمه شب گذشته بود که پس از عزاداری هیئت آمد و گفت: مهدی چطوره؟ گفتم: همان جوری که بوده فقط یک نفسی می‌آید و می‌رود،گفت: زن بخواب اگر بچه من است و اگر ما حسینی و هیئتی هستیم، خدا بچه را به ما پس می‌دهد. حدود ساعت سه نیمه شب بود و خواب و بیدار بودم، در اتاق باز شد مهدی بیرون آمد. پدرش را صدا زدم و گفتم بلندشو که مهدی بیدار شده، پدرش گفت: زن بخواب او که حالش این قدر بد بود، چطوری بیدار شده، دیدم که پدرش خیلی راغب نیست، خودم بلند شدم و به طرفش رفتم و گفتم مادر چی شده، گفت :حضرت ابوالفضل و امام حسین دست کردند زیر سرم و بلندم کردند. من دیگر از حال طبیعی خارج شدم و خیلی زاری کردم و خدا را شکر کردم که آبروی مداح خود را خرید. بعد دیگر بچه را بردند پای منبر عزاداری حضرت  ابوالفضل(ع) و این خاطره شیرینی بود که در سن سه سالگی واقع شد و شهادتش هم باعث افتخار من است. 


















بسم رب الشهداء و الصدیقین


شهید بزرگوار

علی صفرپور


فرزند محمد قاسم

ولادت: 21//1/1380 کوشک قاضی

شهادت: 13/12/1404 سواحل سریلانکا

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی از زندگی نامه

شهید ناو استوار دوم علی صفرپور فرزند محمد قاسم در ٢١ فروردین ١٣٨٠ در خانواده ای متدین در روستای کوشک قاضی دیده به جهان گشود، والدین او به لحاظ ارادت خالصانه ای که به حضرت علی (ع) داشته و دارند او را علی نامیدند، فرزند اول خانواده بود و خداوند یک برادر و یک خواهر دیگر به آنان اعطا کرده است، شهید علی در دامان مادری مومنه و پاکدامن و پدری زحمتکش پرورش یافت، تحصیلات ابتدایی را در مدرسه علامه امینی زادگاهش گذراند، دوران راهنمایی در مدرسه خوارزمی فسا و دوران دبیرستان را مدرسه ذوالقدر ادامه داد و موفق به اخذ مدرک دیپلم کامپیوتر گردید. در مهر ماه ١٣٩٩ با رسیدن به سن مشمولیت لباس سربازی به تن کرد، محل خدمتش در تیپ تکاور انصارالحجه فسا بود، از جمله فعالیت های مذهبی شهید صفرپور شرکت در مراسم و جلسات مذهبی در مسجد ولی عصر (عج) و پایگاه مقاومت روستای کوشک قاضی و مساجد ابوالفضل و صاحب الزمان فسا بود. او علاقه به ورزش زورخانه ای، کشتی و اسب سواری داشت. در مرداد ماه ١۴٠١ متأهل گردید و در دی ماه ١۴٠٢ به استخدام نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی درآمد، پس از اتمام دوره آموزشی در تهران و رشت در 2/11/1404 در حالی که فقط چند ماه از جشن مراسم عروسیش می گذشت برای رزمایش صلح جهانی با ناوشکن تمام ایرانی همیشه قهرمان دنا عازم کشور هند و سریلانکا شد و همراه با رزمندگان مستقر در ناو دنا در سحرگاه چهاردهمین روز از ماه مبارک رمضان در 13/12/1404 حدود ۵ صبح بعد از خوردن سحری بدون اخطار قبلی در سواحل سریلانکا مورد حمله ناجوانمردانه زیر دریایی دشمن آمریکایی صهیونی قرار گرفت و مظلومانه و غریبانه دو هزار مایل دور از وطن به مقام شهادت نائل گردید. شهید علی صفرپور از نسل دریادلانی بود که امنیت و آرامش مردم را بر آسایش خود ترجیح دادند و با قدمهای آگاهانه و ایمانی راسخ راه پرافتخار فداکاری را برگزیدند، نام شهید علی صفرپور همچون دیگر شهدای ناو همیشه قهرمان دنا بر تارک تاریخ این مرز و بوم خواهد درخشید و الهام بخش ایستادگی و عزت خواهد بود.پیکر مطهر شهید صفرپور همراه با دیگر شهدای ناو دنا در ٢۴ اسفند ١۴٠۴ وارد میهن اسلامی شد و پس از تشییع در تهران و حرم شاه چراغ در ٢٨ اسفند بر دستان مردم قدرشناس و ولایی شهرستان فسا تشییع و در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد. روحش شاد، راهش پررهرو باد


خاطرات

خاطره از پدر شهید:

علی همیشه لبخند بر لب و روحیه شاد و شوخ طبعی داشت، در هر جمعی که بود سعی می کرد همه را خوشحال کند، همرزمانش همیشه می گفتند علی برای ما مایه دلگرمی است، او باعث می شود سختی کار و دوری از خانواده را در ماموریت ها تحمل کنیم، پسرم علی به امام رضا(ع) ارادت خاصی داشت، چندین سال پیاپی به پابوس حضرت رفت، حتی اولین سفر متاهلیش به شهر مقدس مشهد بود، او همیشه می گفت می خواهد باعث افتخار برای رهبر، خانواده و وطن شود و سرانجام جان خود را در راه میهن اسلامی فدا کرد، وقتی که شهید شد فقط چند ماه از جشن عروسیش می گذشت. الهی رضاً برضائک و تسلیماً لامرک.


خاطره از همسر شهید: 

من با شهید علی صفرپور در 5/5/1401 عقد کردیم و در 23/6/1404 جشن عروسی را برگزار کردیم، به علت ماموریت های پی در پی هنوز موفق نشده بودیم که به منزل خودمان برویم، قرار بود بعد از ماموریت به خانه خودمان برویم، شهید علی تحمل ناراحتی هیچ کس نداشت و هرکاری که از دستش بر می آمد انجام می داد تا بتواند کمی از مشکلات آنها را حل کند، معتقد بود در هر صورتی به نیازمندان باید کمک کرد، یادم هست در یک شب سرد زمستانی برای انجام کاری به بیرون از خانه رفته بودیم، در میدان غدیر فسا یک خانم نیازمندی دیدیم که در آن هوای سرد نشسته بود ، پول نقد در ماشین نداشتیم، به چندین خودپرداز مراجعه کردیم تا اینکه پول نقد تهیه کردیم، وقتی نزدیک آن خانم نیازمند رسیدیم او داشت با یک آقا صحبت می کرد، همسرم گفت: دلم نمی خواهد جلوی کسی به او کمک کنم، حدود نیم ساعت منتظر ماندیم تا صحبتش تمام شد و بعد شهید علی با کمال احترام مبلغی را که در توانش بود به او کمک کرد، این خاطره از صدها فداکاری و بخشندگی همسرم بود.











بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

محمد مهدی صولتی


فرزند اکبر

ولادت: ۱۳۴۶/۳/۱۰ فسا

شهادت 8/8/1366 زبیدات

مزار: گلزار شهدای شیراز


پرتوی از زندگی نامه                                    

شهید محمد مهدی صولتی فرزند مرحوم حاج اکبر و خانم حاجیه شمسی کیانی نژاد دردهمین روز خرداد سال ۱۳۴۶همراه با بهار طبیعت در خانواده‌ای مذهبی و متدین در شهرستان فسا دیده به جهان گشود و وجودش همراه با عطر بهاری در فضای خانه و شهر پراکنده شد. فرزند اول خانواده بود و در دامن پر محبت مادرودرسایه حمایت پدربه رشد و نموپرداخت و همراه با فراگرفتن اصول زندگی قوای روحی ومعنوی خود را نیز تعالی بخشید.

در هفتمین بهار زندگی راهی دبستان در شهرستان فسا شد و با تلاش و کوشش مداوم دوره ابتدایی را با موفقیت به پایان رسانید.دوره راهنمایی به واسطه شغل پدرش در مدرسه‌ای در شهرستان اهواز به پایان برد و سپس به شغل مکانیک خودروی سواری مشغول شد.

شهید محمد مهدی از عاشقان امام خمینی(ره) و قلبش از محبت وی لبریز بود. برای حرکت درمسیر تعالی وانسانیت همیشه به گفتار و پیام‌های امام و مقتدای خود گوش جان می‌سپرد وسعی می‌کرد به آن‌ها خوب عمل کند.درخانه و جامعه الگوی خوبی برای اطرافیان خود بود و در سلام کردن از دیگران پیشی می‌گرفت.همراه با رفتار مؤدبانه‌ای که با پدر و مادر خود داشت، احترام به آن‌ها را هیچ گاه فراموش نمی‌کرد.در به جا آوردن واجبات کوشا بود به گونه‌ای که نماز جماعت را در مسجد علی بن ابیطالب شیراز به جا می‌آورد و عضو هیئت عزاداری مسجد بود.

فروردین سال ۱۳۶۵ لباس مقدس سربازی به تن کرد و پس از طی دوره آموزشی به جمع دلیر مردان توپخانه اصفهان در منطقه عملیاتی جنوب(جفیر) پیوست. محمد مهدی آرامش و تسکین روح خروشان خود را در مبارزه با دشمن متجاوز می‌دانست و راهی میدان‌های نبرد شد، پس از ۱۵ماه خدمت به لشکر ۲۱ پیاده ارتش منتقل شد و در سمت آرپی جی زن در جبهه زبیدات انجام وظیفه نمود8/8/1366 در منطقه زبیدات بعد از نبردی شجاعانه، مشتاقانه وبیقراربه خیل شهیدان انقلاب اسلامی پیوست. پیکر پاک و مطهرش پس از تشییع در شیراز در گلزار شهدای دارالرحمه به خاک سپرده شد و مزارش زیارتگاه آن منطقه گردید.

پدر شهید محمد مهدی در آذرماه ۱۴۰۲ به رحمت ایزدی پیوست و در شیراز به خاک سپرده شده است. 

روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهروباد

                       











بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار  جلال عباسی       

  

فرزند سیاه

ولادت: 1/7/1340 کوشک قاضی

شهادت: 14/1/1364 پاسگاه زید

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی از زندگی نامه

در میان مومنان مردانی هستند که بر سرعهدی که با خدا بستند صادقانه ایستاده‌اند،بعضی پیمان خود را به آخر بردند ودر راه او شربت شهادت نوشیدند و بعضی دیگر در انتظارند و هیچ گونه تغییری در پیمان خود ندادند. (آیه ۲۳ سوره احزاب). با گذشت چند دهه از پیروزی و نصرت ملت ایران در انقلاب شکوهمند اسلامی و هشت سال دفاع مقدس که با دست خالی و تنها با فداکاری اتکاء بر قدرت لایزال الهی منجر به شکست دشمن و عقب راندن او به مرزهای بین المللی و پیروزی غرورآفرین رزمندگان پرتوان اسلام بر کفر جهانی شد، یاد وخاطره رشادت‌ها و دلاوریهای غیور مردان ارتش جمهوری اسلامی ایران از اذهان ملت فداکار ایران بیرون نرفته است. آن‌ها که زمانی به ندای رهبر کبیرانقلاب و ملتشان لبیک گفتند و با شعار ارتش فدای ملت، به طاغوت و طاغوتیان پشت کرده و با گل‌های سرخ محمدی بیرون زده از دهانه سلاحشان فضای کشور و انقلاب را عطرآگین نمودند و در زمانی دیگر که کشورعزیزمان مورد هجوم دشمنان قرار گرفت حماسه‌ها آفریدند و با جانفشانی وازخودگذشتگی ایشان در آسمان عشق و وفا به دین و رهبر و کشورشان یکبار دیگر درخشیدند و با تمامی سختی‌ها و محدودیت‌ها پا به پای دیگر نیروهای رزمنده، اعم از بسیج و سپاه و همه نیروهای مدافع اسلام و وطن ایستادند و قامت خم نکردند.دراین بین یاد و ذکری می‌کنیم از تخریبچیان ارتش جمهوری اسلامی ایران مستقر در گردانهای مهندسی رزمی به خصوص یکی از رزمندگان تخریبچی لشکر ۹۲ زرهی خوزستان که سر از پا نشناخته و به تبعیت از مولایش امام حسین(ع) و یارانش دست و پا و سرش را به درگاه ربوبی نثار کرد و جاودانه شد و چه زیبا فرمود حافظ:

بر آستان جانان گر سرتوان نهادن، گلبانگ سر بلندی تا آسمان توان زد.

افسر رشید اسلام تخریبچی شهید جلال عباسی فرزند مرحوم سیاه در یکم مهرماه سال ۱۳۴۰در روستای کوشک قاضی دیده به جهان گشود و در دامان پر مهر پدر و مادری متدین و زحمتکش بزرگ شد. شش ساله بود که روانه دبستان مهذب زادگاهش شد و دوره پنج ساله ابتدایی را با موفقیت پشت سر گذاشت.درسن سیزده سالگی مادر و در سن بیست و سه سالگی پدر خود را از دست داد. تحصیلاتش را در رشته طبیعی تا اخذ دیپلم ادامه داد و سپس به شغل شریف کارگری مشغول شد تا خانواده را بعد از پدر در رفاه نگه دارد. در دوران انقلاب بسیار فعالیت می‌نمود،ازجمله کارهایش شرکت در تظاهرات علیه رژیم پهلوی و پخش نوار سخنان حضرت امام خمینی(ره) بود. هم چنین در پایگاه مقاومت بسیج فعال و از لحاظ اخلاقی بسیار خوش اخلاق، مؤمن و مردمدار بود و خانواده و دوستان به او علاقه داشتند. در سال ۱۳۶۲ لباس مقدس نظامی را به تن کرد و به استخدام ارتش جمهوری اسلامی ایران در آمد.بعد از دوره مقدماتی در تهران که حدوداً شش ماه طول کشید به دانشکده مهندسی بروجرد جهت گذراندن دوره تخصصی مین و تخریبات نظامی اعزام شد.چند ماه دوره انواع مین‌ها و تخریبات نظامی و یک ماه هم دوره‌های متفرقه که در رابطه با مهندسی رزمی بود در دانشکده فنی طی کرد. یکی از همکارانش نقل می‌کند:استاد از رانندگی لودر، بلدوزر و کار با ادوات راهسازی و طریقه انهدام مواضع برای ما حرف زد،آخرین جمله‌اش این بود کار شما به گونه‌ای است که من می‌گویم هرکس دل و جرات دارد بماند و هر کس توانایی انجام کار ندارد وقت خودش را هدر ندهد و باعث کشته شدن دیگران و خودش در جبهه نشود، خیلی جدی و با حرارت ادامه داد آقایان: در کار مین و تخریبات اولین اشتباه، آخرین اشتباه هست. و اگر اشتباه کردید و بمب یا مین توی دستتان یا زیر پاییتان منفجر شد دیگر قابل جبران نیست یا کشته می‌شوید یا دچار نقص عضو، علاوه بر آن موجب لو رفتن عملیات هم می‌شوید.شهید عباسی به خاطر اهمیت آموزش‌ها نهایت بهره را از اساتید و کلاس‌ها می‌برد و در پایان دوره، با رتبه ممتاز فارغ التحصیل شد. بعد از پایان دوره به گردان مهندسی رزمی  لشکر ۹۲ زرهی خوزستان اعزام و به عنوان فرمانده دسته گروهان یکم متخصص مین‌گذاری و مین برداری و تخریبات نظامی مشغول شد.گروهان یکم گردان مهندسی رزمی در منطقه دُبّ حردان تا نورد و شلمچه مستقر بود،به گفته یکی از هم‌رزمان: شهید عباسی بسیار مهربان بود و دیگران در برخورد با او به سرعت مجذوب خلقیات و رفتارش می‌شدند. فردی شجاع و مدیر بود. کسانی که همراه او به مأموریت می‌رفتند احساس امنیت و آرامش داشتند، در مأموریت‌های محوله به نیروها، همیشه سعی می‌کرد افرادی انتخاب کند که ماهر، زبردست، فهیم و کاردان باشند،اعتقاد داشت شخصی با این ویژگی‌ها اهمیت کار را درک و نکات لازم را به خوبی رعایت می‌کند، می‌گفت: اگر مأموریت انجام شد و در پایان هیچ تلفاتی ندادیم می توانیم بگوییم کاری کرده‌ایم و خوشحال باشیم. با توجه به این که فرمانده بود و اصلاً نیازی نبود که دست به کار شود و حتی به سیم خاردار و مین دست بزند و باید نظارت می‌کرد اما این شهید مثل یک سرباز همکاری می‌کرد.مین های ضد تانک را پای کار می‌آورد، هر جا نیرو کم بود و یا نیرویی خسته بود خودش جایش را پُرمی‌کرد. سرانجام این رزمنده سختکوش در چهاردهم فروردین ۱۳۶۴ در منطقه پاسگاه زید حین بازگشایی معبر به لقاءالله پیوست و پیکر پاکش پس از تشییع باشکوه در گلزار شهدای زادگاهش به خاک سپرده شد. روحش شاد و یادش گرامی باد   


      

وصیت نامه                          

با سلام و درود به تمامی شهدای اسلام، از امام حسین(ع) و کربلای خونبارش تا خمینی و دزفول و خوزستانش و با سلام و درود بر موسای زمان نائب برحق امام زمان (عج) ودرهم کوبنده‌ی کاخ ستمگران و یاری دهنده مستضعفان خمینی بت‌شکن(صلوات) و سلام و درود به رزم آوران غیور اسلام لبیک گویان روح الله و یاران حسین(ع) و سربازان امام زمان(عج) و دریا دلان حماسه آفرین که خونشان دوات تاریخ است و پیکرشان لاله‌های سرخ مادرانشان است و با رزمشان حسرت قادسیه را بر دل صدام گذاشتند. و سلام و رحمت خدا بر شما مؤمنین و هم چنین بر خانواده عزیز و گرامیم و رحمت و هدایت خدا بر شما عزیزانی که در ختم این حقیر شرکت می‌کنید، برای من طلب آمرزش کنید و از این تاریخ قول بدهید که معصیت خدا را نکنید. اگر تا به حال غیبت کرده و یا دروغ گفته‌اید، اکنون با خون من بیعت ببندید که دیگر از خط مستقیم خارج نشوید امام را تنها نگذارید،حکایت مردم کوفه را تکرار نکنید که امام حسین (ع) را تنها گذاشتند، پس اگر ما رفتیم نگذارید امام  تنها بماند نگویید ما به اندازه خودمان کمک کرده‌ایم اگر یک لحظه دست از اسلام بردارید آن صداهایی که در میدان شهدا بلند است خاموش می‌شود و اگر نور اسلام در ایران خاموش شود دیگر هیچ صدایی از اسلام نیست که با رهبری های حیات بخشش ما را رهبری فرماید. من مدیون این انقلاب هستم برای من طلب آمرزش کنید،خیال نکنید هر که در جبهه‌ها بدون هدف کشته شد شهید است و آمرزیده می‌شود، خیر این طورنیست عمل ما بستگی به نیت ما دارد. دعا کنید که نیت ما خالص باشد. نماز و روزه زیاد بدهکارم از برادران و خواهران می‌خواهم که هرچه در توان دارند برایم نماز خوانده و روزه بگیرند و دعا کنند. مسائل مادی و بدهکاری ندارم اگر کسی ادعا کرد که از من طلبکار است به او بدهید. اگر من کسی را ناراحت کرده‌ام از خانواده‌ام می‌خواهم که او را راضی کنند. در روزهای عزای من فقرا را اطعام دهید که من از موقعی که خود را شناختم تا توانستم دست گدایی را رد نکردم.اگرمن به شهادت رسیدم جلوی مردم آن طور گریه نکنید که صدای گریه شما را نامحرم بشنود، بی‌تابی نکرده و لباس سیاه نپوشید برای این که من امانت الهی بودم و خدا خودش امانتش را پس گرفته است، ما از او هستیم و به سوی او باز می‌گردیم. برادران و خواهران عزیزم دست رنج کشیده شما را می‌بوسم و من شرمنده‌ام که درختی بی‌بار برای شما بودم و نتوانستم در مقابل این خدمت‌هایی که به من کردید حتی مقدار ناچیزی جبران کنم شما برایم دعا کنید و من منتظر شما هستم تا با هم داخل بهشت شویم.از برادران و خواهرانم می‌خواهم که در نمازهای جمعه و جماعات شرکت کنند.ازخواهرانم می‌خواهم که حجابشان را کاملاً رعایت کرده و همچنین حجاب درونیشان را نیز حفظ کنند و چشم از حرام بپوشانند. برادران و خواهران عزیزم من همیشه برای شما دعا می‌کنم و اگر شهید شدم شما را شفاعت خواهم کرد. خدایا مرا لحظه‌ای به خود وامگذار، بار پروردگارا مرا هزار قطعه کن و هر قطعه‌ام را سر کوهی بینداز ولی در عوض راضی هستم گناهانم را ببخشی. والسلام


خاطرات 

خاطره ۱: شایان نژاد(رزمنده دفاع مقدس)

من در سال ۱۳۶۴عضو گردان شهادت لشکر ۹۲ زرهی بودم و مأموریت داشتیم در منطقه پاسگاه زید، محور ابرویه-حسینیه،عملیات انجام دهیم. شهید بزرگوارجلال عباسی همراه با عناصرتخریب لشکر ۹۲زرهی معبر وصولی به دشمن را از وجود مین و تله‌های انفجاری پاکسازی می‌کردند، در شب عملیات 144/1/1364 برای چک کردن مسیر وارد معبر شدند، در حین   باز کردن آخرین سیم خاردار نزدیک مواضع دشمن به علت اینکه سیم خاردار توسط بعثی‌ها با مین منور تله شده بود شدیداً زخمی شد و به شهادت رسید. من جزو اولین نفراتی بودم که بالای سرش رسیدم. روحیه عجیبی داشت یادم هست می‌گفت مرا رها کنید عملیات، واجب‌تر است. روحش شاد 




خاطره ۲: محمد جواد حاجی‌زاده(جانباز و رزمنده دفاع مقدس)

شهید بزرگوارجلال عباسی در مهندسی رزمی لشکر ۹۲ زرهی یگان تخریب خدمت می‌کرد.در بهمن ماه سال ۱۳۶۴که عملیات والفجر هشت از منطقه خسروآباد آبادان تا رأس البیشه عراق شروع شد و به مدت ۷۸ روز یعنی تا ۲۹ فروردین ۱۳۶۵ ادامه پیدا کرد،جهت فریب دشمن عملیات‌های ایذایی و فریبنده متعددی از قبل درغرب و جنوب کشورانجام گرفت،یکی از این مناطق در پاسگاه زید عراق بود. خاکریز روبروی ما به شکل ابرو بود و به ابرویه معروف شده بود،عراقی ها به علت حساس بودن این منطقه آب رها کرده بودند و خاکریزها خراب وهمه جا باتلاقی بود،اگر این منطقه را تصرف می‌کردیم خاک‌ریزهای پاسگاه زید به خاک‌ریزهای کوشک طلاییه وصل می‌شد، شهید بزرگوار جلال عباسی همراه با تعدادی دیگری در جلوی گردان ما(گردان ۱۲۱ پیاده مکانیزه) میادین مین را خنثی می‌کردند،در شب عملیات 14/1/1364 این شهید عزیز برای چک کردن نهایی وارد معبر شد، لحظاتی بعد آقای شایان نژاد با من تماس گرفت و خبر شهادت ایشان را داد،من با پای پیاده حدود یک ونیم کیلومتردویدم و به بالای سرش رسیدم، از ناحیه سینه چپ به شدت مجروح و به شهادت رسیده بود.پیکر مطهرش با بچه‌های گردان از میدان مین بیرون کشیدیم. زمان شروع عملیات ساعت ۱۱/۳۰ شب بود. با موافقت فرمانده گردان،من همراه آمبولانس حامل پیکر شهید عباسی تا معراج شهدای اهوازرفتم و قبل ازشروع عملیات خودم را به گردان رساندم. در ادامه به علت شجاعت وازخودگذشتگی و جانفشانی این شهید عزیز عملیات از آن محور با موفقیت انجام گردید.ارواح طیبه شهیدان جلال عباسی و ابراهیم تیموری تخریبچیان لشکر ۹۲ زرهی شاد و راهشان پر رهرو باد.






بسم رب الشهداء و الصدیقین


شهید بزرگوار

 علی رضا عسکری


فرزند فرج الله

ولادت: 20/3/1382  کوشک قاضی

شهادت: 27/12/1404 جزیره قشم

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی از زندگی نامه

پاسدار شهید ناوبان دوم علیرضا عسکری فرزند فرج الله در بیستم خرداد ماه ١٣٨٢ در خانواده ای متدین در شهرستان فسا دیده به جهان گشود. ایشان اولین فرزند خانواده بود و دو برادر دیگر به نامهای ابوالفضل و مهدی دارند، شهید علیرضا در دامان مادری مؤمنه و پدری با تقوی پرورش یافت، تحصیلات ابتدایی خود را در دبستان امام خمینی(ره) و امام رضا(ع) شهرستان به پایان رسانید و جهت ادامه تحصیلات در مدرسه راهنمایی دارالفنون مشغول به فراگیری علم و دانش شد، دوره دبیرستان را در مدرسه فردوسی ادامه داد و موفق به اخذ دیپلم گردید. از اوان کودکی از هوشی سرشار برخوردار و عشق و علاقه خاصی به ائمه اطهار علیهم السلام و شهدای انقلاب اسلامی در وجودش نهفته بود که گویی از شهادت خود در آینده خبر می داد. ضمن تحصیل، حضوری پرشور و مداوم در پایگاه مقاومت امام مهدی(عج) حوزه امام علی(ع)، مسجد امام موسی کاظم (ع)، نماز جمعه و جماعات، راهپیمایی های انقلابی، کلاس های قرآن و احکام داشت، قلب مالامال از عشق وی به کربلای جبهه ها و شهدای دفاع مقدس او را آرام نمی گذاشت و به اردوهای بسیج و راهیان نور می رفت. در تاریخ ٢٨ آبان ماه ١۴٠١ با شور و علاقه ای وافر به جمع سبز پوشان سپاه پاسداران پیوست، دوران آموزشی را در دانشگاه امام حسین (ع) تهران و در ادامه در دانشگاه امام خمینی(ره) زیباکنار سپری کرد و نائل به درجه ناوبان سومی گردید. با کوله باری از تعهد، تخصص، عشق به اسلام و ایران عزیز چند روز قبل از جنگ تحمیلی ١٢ روزه به جمع رزمندگان نیروی دریایی سپاه در بندرعباس (گروه ١١۶ موشکی الحدید) ملحق شد و از نزدیک در این نبرد شرکت داشت. محل خدمت شهید علیرضا عسکری در سایت موشکی ١١۶ الحدید جزیره قشم و متخصص آماده سازی و مهیا کردن موشک جهت پرتاب بود، با تجاربی که در جنگ تحمیلی ١٢ روزه کسب کرده بود پس از حمله ناجوانمردانه آمریکای جنایتکار و رژیم نژادپرست صهیونی در نهم اسفند ١۴٠۴ به میهن اسلامی، به مدت ١٩ روز در این نبرد عاشورایی شرکت کرد و سرانجام در سحرگاه ٢٨ ماه مبارک رمضان (27 اسفند) روح بزرگ او به سوی خدایش پرواز کرد و به لقاءالله پیوست، پیکر مطهرش چند روز بعد در دوم فروردین ١۴٠۵ پس از تشییع باشکوه توسط خیل عظیمی از مردم قدرشناس شهرستان فسا در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد.

روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد


خاطرات

خاطره ١ : پدر شهید 

چند روز قبل از اینکه فرزندم علیرضا برای فراگیری آموزش اعزام شود خوابی دیده بود که برای من و مادرش تعریف کرد، او خواب دیده بود که شهید شده و پیکرش را حضرت امام حسین(ع)در بغل گرفته، بهش گفتم بابا جان، من ٢۵ سال در این لباس سبز مقدس هستم و لیاقت شهادت نداشتم، حالا چطور تو هنوز وارد سازمان نشدی و لباس رزم نپوشیدی طلب شهادت میکنی، من حس کردم که اباعبدالله علیه السلام از همان اول نامه شهادت علیرضا را مهر و امضاء کرده است.


خاطره ٢ : پدر شهید

شهید علیرضا اولین فرزندم بود و خیلی به هم وابسته بودیم، من در تمام امور با او مشورت می کردم، وقتی جنگ رمضان شروع شد و او به منطقه رفت من در ماموریت جنوب شرق کشور بودم، چند روزی از ماه مبارک رمضان می گذشت من نگران علیرضا بودم چندین شب خواب می دیدم و به من الهام می شد که علیرضا به شهادت می رسد، حتی موقع تشییع و خاکسپاری شهید علی صفرپور با الهاماتی که به من می شد کم کم داشتم مطمئن می شدم که سومین شهید روستای کوشک قاضی پسرم علیرضا است، اقوام و دوستانی که در مراسم تشییع شهید صفرپور بی تابی و گریه های مرا می دیدند بعداً به من می گفتند ما فکر می کردیم از شهادت علیرضا خبرداشتی، وقتی خبر شهادت علیرضا به ما دادند برای شناسایی جسدش به بندرعباس رفتم، بر اثر اصابت موشک در نزدیکی او بدنش به کلی سوخته بود، یکی از مسئولین اطلاع داد که یک جسد هست که روی بازویش یک حرز امام جواد (ع) بسته شده و علی رغم سوختگی جسد بصورت معجزه آسایی آن حرز سالم مانده است، محاسن و موهای سر علیرضا با اینکه صورتش به کلی سوخته بود سالم مانده بود، آن حرر امام جواد علیه السلام یک ماه قبل از شهادتش در سفر زیارتی مشهد خریده بودیم و یکی از آنها علیرضا به بازویش بسته بود، علیرضا لیاقت شهادت داشت.


خاطره ٣ :  مادر شهید

 چند ماهی از ورود پسرم علیرضا به دانشگاه امام حسین(ع) می گذشت، یک شب خواب دیدم سردار شهید قاسم سلیمانی یک دست لباس سبز پاسداری برای پدر علیرضا آورد، لباس برای ایشان کوچک بود،شهید سلیمانی حرف هایی در گوش پدر علیرضا زمزمه کرد و خندید، سپس شهید قاسم سلیمانی بصورت پرنده ای زیبا در آمد و روی شانه ام نشست، آری آن لباس برای فرزند شهیدم علیرضا آورده بود، قبل از آخرین مأموریتش به منطقه، علیرضا یک دست لباس سبز پاسداری در خانه گذاشت و گفت اگر شهید شدم یادگاری نگه دارید. تقدیر الهی این بود که علیرضا در سحرگاه ٢٨ ماه مبارک رمضان قبل از خوردن سحری به امام شهیدش بپیوندد و باعث افتخار و سرافرازی ما شود که چنین فرزندی را تربیت کردیم.

بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار

محمد کریم علی پرست


فرزند کرم

ولادت: 15/8/1343 شیراز

شهادت: 4/11/1361 شوش

مزار: گلزار شهدای شیراز


پرتوی از زندگی نامه                                    

بسیجی شهید محمد کریم علی پرست در پانزدهم آبان ماه ۱۳۴۳در شیراز به دنیا آمد و در دامن پدر و مادری دلسوز و مهربان پرورش یافت و بزرگ شد. تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را با موفقیت پشت سر گذاشت.در سال اول دبیرستان بود که انقلاب اسلامی به پیروزی رسید،شهید محمد کریم همگام با مردم انقلابی شیراز در راهپیمایی‌ها و تظاهرات شرکت می‌کرد،دراوایل انقلاب که گروهک منافقین سعی در جذب جوانان داشتند، ایشان تلاش زیادی در روشنگری این جریان انحرافی و ضد مردمی داشت.با شروع جنگ تحمیلی علیرغم محصل بودن در بسیج ثبت نام کرد، آموزش های نظامی پشت سر گذاشت و عازم جبهه‌های حق علیه باطل گردید، شهید محمد کریم چندین مرتبه در جبهه شرکت کرد که سرانجام در عملیات غرورآفرین فتح المبین در منطقه شوش به شهادت رسید، پیکر مطهرش پس از تشییع در گلزار شهدای شیراز به خاک سپرده شد.روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.




وصیت نامه

ان الله الشتری من المومنین انفسهم و اموالهم بان لهم الجنه

خدایا من گناهانی مرتکب شده‌ام که فقط تومی‌دانی و بس، ای الله، ای پوشاننده عیب‌ها و گناهان بنده‌ات و ای توبه‌پذیر، این بنده خوار و ذلیلت را هم بپذیر، ما را مورد لطف خود قرار بده، اینک زمانی است که اسلام عزیز احتیاج به خون و پایمردی مردان دین دارد،جوانمردان باید به جبهه‌ها بروند و خون خود را به پای درخت اسلام بریزند تا اسلام آبیاری شده و بارور گردد.من هم می‌روم تا این که خداوند سعادتی نصیبم کند که یا بکشم یا کشته شوم.

در جبهه‌ها یا باید بکشی و یا اگر دیدی نمی‌توانی بکشی با کشته شدن خودت باید اسلام را آبیاری کنی، این سرلوحه و سرمشق یک مسلمان و مؤمن است. حال ای مسلمانان، ای جوانمردان و ای حامیان قرآن بیایید و در جبهه‌ها در کربلای ایران یا خون بریزید و کافران را بکشید و یا خون بدهید و اسلام را یاری کنید. ای مردم شریف این را بدانید که امام ما تا انقلاب مهدی(عج) زنده است و انقلاب ما به انقلاب آن حضرت متصل خواهد شد،ان شاءالله، به شرطی که شما شکرگزار خدا باشید ولی اگر ناسپاسی کنید و شکر خدا نکنید، خدا هم نعمتی را که به شما داده است از شما می‌گیرد.ای مردم بدانید که هر لحظه مورد امتحان واقع می‌شوید،ای مردم در صحنه باشید و حضور خود را در صحنه مبارزات علیه منافقین بیشتر کنید.معنی آیه فوق این است که به راستی خداوند از مؤمنین، جان‌ها و مال‌هایشان را می‌خرد به قیمت بهشت یعنی به مردم بهشت را می‌دهد و جانشان را می‌خرد چه معامله‌ای بهتر و بالاتر از معامله با خدا،اگران شاءالله شهید شدم پولی در بانک دارم که حدود سیزده هزار ریال است آن را به خانواده مستمند بدهید و به آن‌ها بگویید که دعا کنند امام سلامت باشد. ان شاءالله همه‌یتان مرا حلال کنید. پدر و مادر مهربان، خواهران و برادران عزیزم، ای از جان بهترانم تا ابد شما را دوست دارم.پدرومادرم مرا حلال کنید و دعا کنید که به سعادت جاودانی برسم،وعده خداوند بهشت است من با شما قرار می‌گذارم که آن جهان شما را با روی سفید در حالی که نامه اعمال در دستتان است ببینم و مرا شفاعت کنید که خداوند گناهان مرا ببخشید، راه امام را دنبال کنید و امام را تنها نگذارید و منافقان را اگرچه برادرمان باشد آن‌ها را طرد کنید تا خودشان بفهمند که در قلب مردم جای ندارند، ان شاءالله خداوند همه ما را مورد عفو قرار دهد. سخنی با پدر و مادرم: افتخارکنید که خانواده شهدا محسوب می‌شوید، ضمناً در شیراز کنار قبر علی رضا شریفی که در کردستان به دست عمال آمریکایی شهید شده است خاکم کنید.

 والسلام،  محمد کریم علی پرست ششم اسفند ۱۳۶۰


خاطره از مادر شهید

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی بود که در خانه، کتابخانه کوچکی تشکیل داد و از بچه‌های همسایه دعوت می‌کرد که در کتابخانه‌اش ثبت نام کنند و آن‌ها را تشویق می‌کرد که کتاب‌های دینی را مطالعه کنند و به آن‌ها کتاب می‌داد، بعد از گذشت چند روز کتاب را پس می‌آوردند و محمد کریم خلاصه‌ی کتاب را از آن‌ها سؤال می‌کرد که مطمئن باشد حتماً بچه‌ها کتاب را مطالعه کرده‌اند و بعد کتاب آن‌ها راعوض می‌کرد،تا اینکه در اوایل انقلاب اسلامی گروهک‌هایی که هنوز برای مردم ناشناخته بودند در کوچه و خیابان‌ها می‌گشتند تا نیروهای فعال را جذب کنند،از کتابخانه او شنیده بودند،آدرس را گرفته و خانه‌یمان را پیدا کردند، روزی در خانه به صدا درآمد،مردی پشت در بود، با محمد کریم کار داشت،محمد کریم را صدا زدم آن‌ها با او دست دادند و با خوش‌رویی با او رفتار کردند و گفتند: شما مسئول این کتابخانه کوچک هستید؟ محمد کریم با قاطعیت جواب داد بله، آن‌ها گفتند: اگر ما کتابخانه بزرگ‌تری در اختیار تو بگذاریم می‌آیی مسئول آن باشی؟ محمد کریم گفت: تا ببینم چه نوع کتابخانه‌ای باشد،او هوشیارانه و متعهدانه برخورد کرد. بعد آن مرد آدرسی را برای او نوشت و گفت که به این محل برو و خودت را معرفی کن، وقتی او به آن آدرس رفت دید که آنجا جنبش مجاهدین خلق است که آنموقع آزادانه فعالیت می‌کردند،چند جلسه محمد کریم به کلاس ایدئولوژی آن‌ها رفت که از سخنرانی های آن‌ها درک کرده بود که آن‌ها راهشان با راه امام فرق می‌کند و صحبت‌های آن‌ها مخالف صحبت‌های امام است،محمد کریم وقتی به خانه آمد گفت که آن‌ها گفته‌اند که ما برای از بین بردن ابرقدرت‌ها باید با کمونیست‌ها و گروه‌های مخالف همکاری کنیم ولی امام عزیز می‌گویند ما با هیچ گروه مخالفی سازش نداریم و همکاری نمی‌کنیم،چون آن‌ها از پشت به ما خنجر می‌زنند، با مقایسه صحبت‌های آن‌ها با فرموده‌های امام آن گروهک‌ها را شناخت و گفت این‌ها منحرف هستند و من دیگر به سراغ آن‌ها نخواهم رفت.بعد از مدتی خانه‌یمان را عوض کردیم  محمد کریم چون می خواست کتابخانه‌اش را گسترش بدهد ازحجت الاسلام سید علی اصغر دستغیب و رئیس آموزش و پرورش وهمچنین حزب جمهوری اسلامی کمک مالی گرفت و کتاب های زیادی خرید و در مسجد المهدی (عج) بلوار مدرس کتابخانه‌ای تشکیل داد و اجازه نداد که گروه‌های دست نشانده برای او تصمیم بگیرند.


















بسم رب الشهداء والصدیقین


شهید بزرگوار 

مسعود عبدی


فرزند احمد قلی

ولادت: 1/1/1344کوشک قاضی

شهادت: ۱۳۶۱/۸/۲۰ دهلران

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی از زندگی نامه 

پاکی و زیبایی گل‌های بهاری در چهره‌اش هویدا بود،او که همراه بهار در اولین روز فروردین سال ۱۳۴۴در روستای کوشک قاضی در خانواده‌ای مذهبی چشم به جهان گشود. فرزند چهارم خانواده بود و خداوند سه برادر و سه خواهر به آن‌ها اعطاء کرده است.دوران کودکی را درکنار خانواده و دامان پر مهر مادر و پدر زحمتکش گذراند.برای کسب علم و دانش راهی دبستان مهذب زادگاهش شد،سپس دوره راهنمایی را درمدرسه دهخدا و دبیرستان را در مدرسه ولی عصر(وصال) شهرستان فسا ادامه داد. 

شهید مسعود، انسانی وارسته، مهربان، هنرمند، خطاط و نقاش بود،خطاطی و نقاشی هنرمندانه او روی دیوارهای روستای زادگاهش و همچنین اماکن شهرستان فسا، نشان از عشق عمیق او به شهدا و انقلاب اسلامی داشت.

در راهپیمایی‌ها و تظاهرات ضد رژیم پهلوی و مجالس سوگواری سالار شهیدان و دیگر مراسم مذهبی مانند دعای کمیل و توسل حضوری فعال و مستمر داشت،این حضور سبز باعث شده بود که از یاد خدا غافل نباشد و همیشه خود را در محضر خدا ببیند.

با شروع جنگ تحمیلی به ندای رهبر و مقتدای خود امام راحل لبیک گفت، آموزش‌های نظامی بسیج را در پادگان کازرون به پایان رسانید و در بیستم مرداد ماه ۱۳۶۱به جبهه جنوب اعزام گردید، چهار ماه در تیپ امام سجاد(ع) درسمت بیسیمچی و کار کردن درمخابرات انجام وظیفه نمود،همان طور که از دست نوشته‌های مشهود است آرزویش این بود که خداوند او را قابل بداند و لباس شهادت را برقامت او بپوشاند. بیستم آبانماه ۱۳۶۱ دعایش مستجاب شد و در منطقه دهلران جام شهادت را از دست دوست گرفت و به یک چشم بر هم زدن راهی آستان الهی گردید.

شهید مسعود در قسمتی از نامه‌اش به پدر و مادرش می‌گوید: همه ما باید به سوی خدا بازگردیم چه بهتر که با مرگ پر افتخار از این دنیا برویم. مبادا در مرگم گریه کنید فقط برای طفلان امام حسین(ع) و سالار شهیدان گریه کنید. اکنون که عازم برای حمله ان‌شاءالله می‌باشم یکی دو روز به عاشورای حسینی باقی نمانده است و خداوند می‌داند که مدتی است سرگردان در بیابان‌ها به یاد حسین(ع) دیوانه وار قدم بر می‌دارم و لطافت و مهربانی خدا را حس می‌کنم و از شکر نعمت‌های او عاجز مانده‌ام. مدتی است که دلم پَرگرفته و حس می کنم که واقعاً به سوی نورانیت خواهم شتافت. خدایا حال که سعادت پیدا کردم تا در این مکان‌های مقدس بیایم و تو را ملاقات کنم، پس من را ببخش و بیامرز، پدر و مادرم را ببخش و بیامرز. روحش شاد ویادش گرامی پدر شهید، مرحوم حاج احمد قلی درسال ۱۳۸۶ به رحمت ایزدی پیوست و در دارالرحمه روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد. 


 وصیت نامه

بسم الله الرحمن الرحیم

این است وصیت نامه من، بنده ضعیف و حقیر خدا مسعود عبدی فرزند حاج احمد قلی عبدی ”ما اصَابَکّ مِنْ حَسَنه فَمِنَ الله و ما اصابک مِن سَیّئه فَمِنْ نفسک“.آن چه از نیکی به تو رسد از خداست و آن چه از بدی به تو رسد از نفس توست.اکنون که اسلام در مقابل الحاد و کفر جهانی قرار دارد و در خطر نابودی قرار گرفته تنها وظیفه‌ای که بر عهده خود دیدم رفتن در جبهه و حضور در دانشگاه عملی سنگرهای جهاد بر علیه دیو صفتان و آن‌هایی که بوئی از انسانیت نبرده‌اند می‌باشد.و در این زمان که آرزوی شهادت در راه حسین بن علی (ع) و رسیدن به لقاءالله تنها آرزوی من است، چند وصیت با شما دارم،اول با ملت قهرمان ایران مخصوصاً جوانان: شما جوانان بهتر می‌توانید تهذیب نفس کنید و شما به ملکوت نزدیک‌تر هستید نسبت به افراد کهنسال،جوانان زودتر اصلاح می‌شوند پس شما حرکت کنید تا پیران حرکت کنند. دوم به پدر و مادرم: تنها این شما نیستید که شهید می‌دهید بلکه امروز کمتر خانواده‌ای است که حد اقل یک شهید نداده باشند،پس صبور و بردبار باشید و با صبر خود،دشمن را ذلیل کنید که خداوند شما را مأجور می‌گرداند. امروز جهان اسلام به دست آمریکا گرفتار است و ملت ما با خیانتکاران سراسر دنیا طرف است و تا ظلم هست مبارزه هم هست، باید ماها باشیم همان طور که امام فرمودند.

سوم به همه آن‌ها که مرا می‌شناسند یا وصیت نامه مرا می‌خوانند: آگاه باشید اسلام به وجود روحانیت آگاه زنده است و اهانت به مراجع موجب نارضایتی خداست،مراجع و روحانیت را پشتیبانی کنید که حمایت از آن‌ها حمایت از اسلام و هتک حرمت آنها هتک حرمت اسلام است.قرآن را حفظ کنید که قرآن مشعلی است که نور آن خاموش نمی‌شود و چراغی است که فروزندگیش تمامی ندارد و دریایی است که ژرفای آن به ادراک نیاید، راهی است که پایانش به گمراهی نینجامد،هرگز روشنی‌اش به تاریکی نمی‌کشد، فرقانی است که برهان آن دستخوش نیستی و خمودی نمی‌گردد،بیان‌کننده ای است که ارکانش فرو نمی‌ریزد، شفاهی است که از بیماری‌ها آن را بیمی نباشد و عزتی است که انصار آن هزیمت نباشد و اگر پشت به قرآن کردید یقیناً گمراهید.سخنی با همکلاسی‌های محبوبم و هم‌سنگران عزیزم و مربیان دلسوزم: شما را به رفتن به جبهه و یاری حسین زمان دعوت می‌کنم و درس حقیقی در سنگر است و جبهه. من که با اعتقاد به اسلام و قرآن و روحانیت و احساس مسئولیت اکنون به جبهه می‌روم امیدوارم که خداوند مرا بپذیرد و اگر صلاح می‌داند بدنم را همچون بدن آقایم حسین (ع) تکه تکه کند که ازشهید شدن در راهش برایم لذتی بالاتر نیست. در پایان اگر از من قصور و کوتاهی و خطا و اشتباهی سر زده است، پدرو مادر، خواهر و برادر و عموهایم، دوست و آشنا رنجیده شده‌اند،امید عفو و بخشش دارم. به برادران عزیزم محمود، ایوب و ابوذر و خواهرانم سلام می‌رسانم و امیدوارم راه مرا ادامه داده و از اسلام دست برندارند. اگر برایتان مقدور بود تابلوهایی که در دفترچه‌های خودم نقاشی کرده‌ام و جملاتی که نوشته‌ام تکثیر کنید که مردم بدانند که من الهی شده‌ام و فقط به شهادت و جبهه می‌اندیشم و بس.

” یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه فادخلی فی عبادی و ادخلی جنتی “  عبد ضعیف مسعود عبدی    2/6/1361


خاطرات 

خاطره ۱ : حجة الاسلام سید محمد رضا ابطحی

جوان بودم و عشق به تبلیغ داشتم و بارها برای تبلیغ جاهای مختلف رفته بودم: سمیرم، چهارمحال و بختیاری، بهبهان و دوگنبدان و... اما این بار دست تقدیر مرا بنا به درخواست مردم از مرحوم آیت الله ارسنجانی (امام جمعه وقت و نماینده ولی فقیه در شهرستان فسا) و با امر و فرمان استاد و سرور مکرم مرحوم آیت الله حاج سید احمد فقیه امامی رضوان الله تعالی علیه به روستائی برد که در آنجا چیزهای فراوان آموختم و آموزش‌های دینی فراوان دادم و خاطرات زیادی از آن دارم.


شهید مسعود عبدی در یک نگاه

یکی از چهره‌های ماندگاری که با او خاطرات فراوان دارم شهید مظلوم و سعادتمند، آقای مسعود عبدی رضوان الله تعالی علیه بود.




خانه و خانواده

خانه‌ای محقر و ساده ولی مملو از شور و هیجان کار و فعالیت انقلابی که نقش اصلی را مسعود به عهده داشت،خانه‌ای که در راستای تقریباً پر جمعیت با سه مسجد مطرح و عالی (مسجد امام صادق علیه السلام، مسجد ولیعصر ارواحنا فداه و مسجد جامع) واقع شده بود که سال‌ها چهره های ماندگاری چون:

١- مرحوم آیت الله حاج سید احمد فقیه امامی رضوان الله تعالی علیه

(فقیهی خوش سیما و استادی دوراندیش و مبتکر و معلمی دلسوز در حوزه علمیه اصفهان، مؤسس کتابخانه معروف و عمومی الزهراء اصفهان که پیشگام در استفاده از کامپیوتر در سالهای ۱۳۵۹شمسی بودند).

۲- شهید بزرگوار دکتر باهنر (نخست وزیر و همرزم شهید رجایی)

۳- شهید مظلوم آقای شیخ عباس خلیلی، که در شهر راور کرمان پس از سخنرانی در نماز جمعه به دست منافقین به شهادت رسید و بزرگان دیگری از چهره‌های انقلابی که برای تبلیغ به روستا آمده بودند و با تبلیغ و مبلغین بزرگ ارتباطی وسیع داشت.


آشنایی

برای شناخت محل و افراد ساعت‌ها وقت گذاشتم و با تک تک افراد روستا دیدار و بعضاً گفتگو داشتم،هر روز صبح در مسجد امام صادق علیه السلام، ظهر در مسجد ولیعصر عجل الله تعالی فرجه و شب در مسجد جامع نماز برگزار می‌شد و در یکی از این دیدارها با مسعود رو‌برو شدم که چهره‌ای متبسم و آرام و نگاهی عمیق و پر از تفکر داشت و با تواضع و فروتنی و ادب و احترام برخورد که با او صحبت کردم و در او روحیه‌ای سرشار از نشاط و کار دیدم، یکی از پرکارترین و حاضرترین ها بود،با هم رفیق شدیم، صمیمی شدیم، همراه شدیم، همکار شدیم اما او رفت و من ماندم.



تربیت‌های دینی، علمی و عملی

معلوم بود علاقه شدید به آموختن دین  و آشنایی با ارزش‌های آن دارد و مرتب می‌پرسید وهنگام شنیدن جواب، دنبال پرسش بعدی و جواب بعدی بود، آرام و قرار نداشت و همیشه این بیقراری را در قالب پرسش‌هایش می‌شد دید.


خصوصیات

جوانی خوش اندام، خوش قامت، خوش چهره و متبسم و آماده برای قبول مسئولیت‌های مهم، با دیگران کم حرف ولی وقتی با هم بودیم، پر از شور و هیجان و غوغای درون و گفتار بود، گوئی سفری طولانی را در برهه‌ای کوتاه باید طی کند، مسافری که گویا مقصدش را از قبل تعیین کرده بود و قصدش راسخ بود و انگار منتظر یک پرواز بود.


ایمان و عقیده

در کلماتش همیشه روحیه اعتقاد و ایمان به خوبی موج می‌زد و در رفتارش مواظب بود آنچه می‌آموزد حتماً اقدام به عمل کند،هر روز صبح تقاضای یک درس جدید دینی داشت و هر درس برایش یک میدان جدید برای پرسش و پاسخ آن روز و اقدام‌های عملی بود.


شجاعت و صداقت

در همه کارهایش صداقت و شهامت را به نمایش می‌گذاشت و اگر از عهده کاری بر نمی‌آمد و یا توان انجام آن را در خود نمی‌دید با صراحت می‌گفت:

کار من نیست و باید به اهلش واگذار شود ولی هرچه در توان داشت بکار می‌برد و این خود مزیتی افزون بر مزایای دیگرش محسوب می‌شد.


هنرمندی خاموش 

قلمی روان و مواج و مملو از احساسات پاک داشت و هر وقت بنا بود بنویسد راحت می‌نوشت، گوئی از قبل تدارک کلمات را دیده بود و چیدمان آن را به خوبی می‌دانست، کلاس‌های آموزشی اصول دین و فروع دین را پیشنهاد داد و خود با اشتیاق شرکت می‌کرد و شب‌ها که فرصتی برای تاپپ مطالب با ماشین تحریرالمپیای کوچکی که از جهاد قرض گرفته بودم تا مطالب را روی ورق‌های استنسیل تایپ کنم و بعداً چاپ کنیم کنار من می‌نشست و با دقت به چیدمان حروف نظر می‌داد، وقتی به او گفتم اگر طرح‌ها مناسب بود روی جلد چاپ می‌کردیم، دست به قلم شد و دو طرح زیبا آورد که هر دو ماندگار شد.

یکی در ارتباط با موضوع حج بود که نمایشی زیبا از کعبه و طواف عاشقان به دور آن را در معرض دید گذاشته بود که بعد از شهادتش معلوم شد خود را برای قربانی شدن در راه خدا آماده نموده و در طواف عشق و فدای معشوق شدن و سعی صفا و مروه‌اش و به مسلخ عشق رفتن و گِرد حریم یار گشتن را تداعی می‌کرده است زیرا این شعر را مکرر زمزمه می‌کرد که: 

در مسلخ عشق جز نکو را نکشند – روبه صفتان زشت خو را نکشند

و دیگری طرحی زیبا و بسیار عجیب از یکی از صحنه‌های جنگ و نبرد بود که دشمن با تانکی در حال شلیک به سربازی با یک سلاح معمولی را که تنها در برابر یک تانک دشمن مقاومت می‌کند و در حال شهید شدن است و تا کمر در زمین فرو رفته را به نمایش گذاشته بود،طرح را به عنوان روی جلد جزوه جهاد از سری درس‌های آموزش اصول و فروع دین که در مسجد جامع مطرح می‌شد همان سال چاپ کردیم و منتشر شد.

گویا از قبل می‌دانست چگونه شهید می‌شود و جالب‌تر این که عکس شهید را تا کمر کشیده بود و نیم‌تنه او از سرتا کمر را به نمایش گذاشته بود که آن هم بعداً معلوم شد چون به مرز شهادت نزدیک است و می‌بیند،به دنبال منتشر شدن جزوه، درخواست‌های مکرر از طرف اهالی آمد و لذا همان طرح را بر روی دیوار مسجد ولیعصر ارواحنا فداه به صورت بسیار بزرگ و ماهرانه و با حداقل امکانات منتقل نمود که تا سال‌ها بعد از شهادتش روی دیوار مسجد باقی بود،لازم به ذکر است در همان دوران مدتی بود که ایران عزیز، گرفتار هجومی بی‌رحمانه شده بود و صدام کافر با حمایت جهان استکبار بی‌امان کشور را مورد تاخت و تاز قرار می‌داد و فوج فوج عاشقان به میدان‌های جنگ می‌رفتند و خصوصاً جوانان از شوری ویژه و حماسه آفرینی های بزرگ خبر می‌آوردند و کشور را غوغای اعزام به جبهه و مقابله با دشمن پر کرده بود،صحنه‌های تلخ و شیرین، شکست و پیروزی، ایثار و شجاعت و شهادت و شهادت و شهادت، که دست به دست می شد و عاشق می‌طلبید و همه چیز برای دستاوردهای پیروزی‌ پی در پی آماده می‌شد. پدرش گاهی از روی شوخی و گاهی جدی به او می‌گفت: چرا تو هم به جبهه نمی‌روی تا به شهادت بررسی و من مقام پدر شهید نصیبم شود و شاید همین گفتار بسترساز تصمیمی بزرگ شد و او را برای رفتن به جبهه مجهز و آماده نمود. 


دیدگاه‌های اجتماعی 

در یک کلام، جامعه را آماده تحولی بزرگ می‌دید ولی از این که هنوز در زیر پوست جامعه حوادث تلخ بی‌اعتقادی و سستی در دین دیده می‌شد رنج می‌برد و اعتقاد داشت با مبارزه پیگیر می توان جامعه را اصلاح کرد،لذا تلاشی مضاعف برای آموختن و آموزش دادن داشت و بی‌قراری هایش برای اثرگذاری در دیگران و ایجاد تحول دلیل‌های خاص داشت.


آمادگی برای جهاد و مبارزه 

یک روز با تمام وجودش و با احساس فراوان درباره جهاد و مبارزه با دشمن می‌پرسید و جایگاه شهادت و شهید را می‌خواست بداند و موانع رسیدن به اوج جهاد را بررسی می‌کرد اعم از: نقش سن و سال، مسائل خانه و خانواده، ضعف جسمی، کمبود تجربه و احساس وظیفه شرعی. تعجب کردم و پرسیدم مسعود جان دنبال چه هستی؟ گفت: مگر خودت این شعر را بالای منبر نخواندی که: روزها فکر من این است و همه شب سخنم – که چرا غافل از احوال دل خویشتنم، به کجا آمده‌ام، آمدنم بهر چه بود – به کجا می‌روم آخر ننمائی وطنم، مرغ باغ ملکوتم نیم از عالم خاک – چند روزی قفسی ساخته‌اند از بدنم،خب من هم فکر کردم گویا تو حال مرا در قالب شعر خواندی و همین کافی است.

 

جبهه و میدان عمل 

مسعود بعد از مدت‌ها بررسی و تحقیق و آماده‌سازی روح، خود را به پایگاه بسیج معرفی وزمانی که من در اصفهان بودم و هنوز زمان رفتن برای تبلیغ و دوباره رفتن به روستا نرسیده بود به جبهه اعزام شد.


شهادت و بازگشت به منزل 

وقتی برای تبلیغ به روستای کوشک قاضی آمدم، چهره همه را غم گرفته و گریان دیدم، پرسیدم چه خبر است؟ گفتند: مسعود از جبهه برگشته، پرسیدم چرا گریه، گفتند: شهید شده، آن زمان بود که با خود گفتم چه زود به اوج رسید و چه راحت سفر نمود و مرا در غربتم تنها گذاشت.


پیکری از سرتا کمر، همراه با چهره‌ای آرام و متبسم

به سردخانه رفتیم، در سردخانه وقتی روی صورتش را عقب زدم، چهره‌ای سالم، آرام، در حال خوابی عمیق و تبسمی معنادار بر لب‌های خشکیده اش که شن‌های نرم بیابان جبهه را هنوز در خود داشت چنان بی تابم کرد که در قالب کلمات و بیان نمی‌گنجد، وقتی پارچه را عقب زدم دیدم لباس رزم بر بدنش و قسمت پائین بدن بر اثر گلوله تانک کاملاً از بین رفته و بدن، خشک و سالم مانده است. او رفت و خاطرات شیرینش، روزهای خوش تبلیغ مرا در روستای کوشک قاضی هنوز نگهبانی می‌کند و یادش فراموش نشدنی است.

رفیق جامانده شهید، سید محمد رضا ابطحی دوازدهم آبانماه ۱۴۰۴


خاطره ۲: غلامرضا طاهرزاده(دوست شهید)

شهید مسعود پسری با وقار و متانت بود، در جمع بچه‌ها کمتر دیده می‌شد و با هرکس دوست نمی‌شد چون آنقدر خجالتی بود که سعی می‌کرد با کسانی دوست شود که بیشتر اهل مطالعه و درس بودند،عاشق کارهای هنری بود، مخصوصاً در نقاشی و خط خوشنویسی، سعی می‌کرد کارهای هنری مانند دیوارنویسی، تابلونویسی و روزنامه نویسی مدرسه به او واگذار کنند و او با عشق و علاقه خاصی که داشت این کارها را برای مدرسه انجام می‌داد. مسعود باانضباط ‌ترین دانش‌آموز بود هیچ وقت اهل بحث و نزاع با دیگران نبود، سعی می‌کرد با ادب و معرفت خود دیگران را نیز تشویق به رعایت آن کند، همیشه در طول دوران دبیرستان با مسئولین مدرسه همکاری نزدیک داشت و جزو انجمن اسلامی مدرسه بود.


 دست نوشته‌های از شهید / پادگان شهید دستغیب کازرون

ملتی که این جا برای جانبازی مهیاست پیروز است و ملتی که شهادت را سعادت می‌داند پیروز است و پادگان شهید دستغیب محلی است مقدس، مقدس از این که هر ماه، گروهی آموزش نظامی و عقیدتی را طی می‌کنند و سپس به جبهه نبرد با کفار می‌روند چه بسا که تعداد زیادی از این برادران درراه    اسلام به شهادت می‌رسند. بنابراینجا محلی است که کلیه برادران با تقوی در این جا گرد می‌آیند و در مراسم دعا و عزاداری از خداوند طلب غفران می‌کنند وآن چنان به معبود خود می‌اندیشند و استغاثه می‌نمایند که خداوند آن‌هارا در جنگ یاری بنماید و نگذارد که دشمن کوچک‌ترین حرکتی در برابر خود انجام دهند. سرانجام تمام آموزش‌ها، رزم‌ها، سختی‌ها و شدائد در پادگان جهت مقاومت و استوار نمودن روحیه رزمندگان است. 14/5/1361


دوران آموزشی

بعد ازاین که دوران آموزشی در پادگان شهید دستغیب کازرون را پشت سرگذاشتیم و کلیه امور مربوط به جنگ و جبهه و مسائل مربوط به مخابرات، استفاده از بی‌سیم و طریقه مخابره کردن و همچنین شرکت در اردوی سه روزه در کوه‌های اطراف کازرون پس از طی راهپیمایی در خیابان‌ها در حالی که کوله بارها بر دوش گرفته بودیم و شعار خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار سر می‌دادیم در مقری که تعیین کرده بودند مستقر گردیدیم.



تیپ امام سجاد (ع)

بعد از مرخصی سه روزه، دو باره به پادگان شهید دستغیب کازرون رفتیم و

پس از یک روز استراحت، عصر روز نوزدهم مردادماه ۶۱ ما را به پادگان عبدالله مسگر شیراز انتقال دادند و در حالی که مربیان پادگان کازرون از بچه‌ها خداحافظی می‌کردند و عکس‌های امام که روی آن‌ها جمله :من دست و بازوی شما را که دست خداوند بالای آن است می‌بوسم و بر این بوسه افتخار می‌کنم به بسیجی‌ها می‌دادند،کارت‌های اعزام به جبهه صادر و کلیه امور اعزام به جبهه انجام شده بود،حدوداً ساعت ۵ عصر بود که آماده اعزام شدیم، اذان مغرب می‌گفتند که سوار مینی‌بوسها شدیم و از شیراز حرکت کردیم، پس از مسافتی و گذشتن از چند شهر، در نزدیکی شهر نورآباد یکی از ماشین‌ها برادران اعزامی واژگون گردید و به کنار جاده افتاد که الحمدلله به خیر گذشت و تنها چند نفر زخمی سطحی گردیدند و آسیب زیادی به هیچ کس نرسید، حدوداً نزدیک صبح در چند کیلومتری شهر دوگنبدان کنار رودخانه‌ای نماز صبح را به جا آوردیم و دوباره حرکت کردیم.ساعت ۱۱ صبح به پادگان گلف اهواز رسیدیم و از آنجا ما را به پادگان تیپ المهدی(عج) اهواز انتقال دادند،نزدیک ساعت ۵ عصر بود که از اهواز حرکت کردیم و بعد از این که مسافتی را طی کردیم به قرارگاه لشکر فجر رسیدیم و از آنجا ما را به دو قسمت تقسیم کردند که ۳۱ نفر از ما در تیپ المهدی(عج) و ۳۱ نفر دیگر در تیپ امام سجاد(ع) تقسیم شدیم، سپس ما را به قرارگاه تیپ آوردند و به یکی از چادرها که همان سنگر فعلی ما بود جای دادند. چندین روز با هم در این سنگر گذراندیم، یک شب خواب دیدم که با جمع خانواده به منزل شخصی باز می‌گشتیم، از آن‌ها جدا شده و تکه نانی خریدم، درحالی که به طرف خانه بر می‌گشتم به هر که می‌رسیدم مقداری از آن جدا می‌کرد، در وسط راه، نان تمام شد و خودم نیز گرسنه ماندم، فقط مقدار کمی از آن برای خودم ماند.




منطقه جنگی

برای اولین مرتبه که به خط مقدم جبهه اعزام شدم هنوز با وضع و چگونگی حالات منطقه جنگی با خبر نبودم، برای اولین بار منفجر شدن خمپاره در نزدیک مشاهده کردم و هنوز از طریقه آمدن خمپاره از طرف بعثی ها آشنا نبودم، در همین حال به طرف منبع آب رفتم که وضو بگیرم، برادری هم سن و سال خودم را دیدم که کنار منبع بود،سلام و تعارف نمودیم از اخلاق او لذت بردم و از او چندتا سؤال کوچک نمودم که به خوبی پاسخ داد و از آمدن جبهه مرا دلگرم کرد،هر روز که از سنگر بیرون می‌آمدم چهره این برادر را می‌دیدم، شب‌ها که او در سنگر دیدبانی نگهبانی می‌داد نزد او می‌رفتم، با هم صحبت از جنگ می‌کردیم و گاهی هم لبخند بسیار شیرین بر لب داشت.

دو شب بعد از این که با او آشنا شدم رزمندگان مراسم دعای کمیل را به پایان رسانده بودند و از قرار معلوم آن شب هم آماده‌باش داده بودند، این برادر با برادران همسنگر خود مشغول درست کردن سنگر دیده بانی بودند که ناگهان چند خمپاره از طرف عراقی ها شلیک شد که همه دراز کشیدیم که ناگهان صدای الله اکبر رزمندگان در سنگر مجاور بلند شد که معلوم بود که مجروح داده‌اند،چند دقیقه بعد که آتش خمپاره‌ها آرام گردید مشخص شد که چند نفر زخمی و شهید شده‌اند که یکی از شهدا همان برادری بود که من باهاش آشنا شده بودم،ترکش خمپاره به سر او اصابت کرده بود و هنگام انتقال به وسیله آمبولانس دربین راه نزدیک پاسگاه زید که سه کیلومتر با سنگر ما فاصله داشت به لقاءالله پیوسته بود. روحش شاد و روانش پاک و راهش مستدام باد. این دوست شهیدم واقعاً الگو و نمونه انسان واقعی بود. 9/6/1361


پاسگاه زید

شب بود و تازه وارد سنگر جدید شده بودیم، سرانجام در میان رزمندگانی بودیم که تازه با محوطه جنگی آشنا شده و همچون خود ما برای اولین مرتبه به جبهه فرستاده شده بودند، چند ساعت نگذشته بود که منّورهای دشمن به طرف خاکریز پرتاب شد چون نیروها به آن صورت متوجه اوضاع نبودند شروع به تیراندازی برای خاموش کردن منورها نمودند،عراقی ها از روی همین تیراندازی ها” گرا“می‌گرفتند و مرتب و مداوم خمپاره می‌فرستادند و در اطراف پاسگاه زید که مستقر بودیم برخورد می‌کرد، به کوری چشم دشمنان اسلام موفق به انجام کاری نمی‌توانستند بشوند و ایمان رزمندگان نسبت به خداوند و تنفر آن‌ها نسبت به دشمنان زیادتر می‌گردید.من در این منطقه شاهد بودم که چگونه جوانان به عاشقان خود می‌شتابند و شربت شهادت می‌نوشند و در جلوی پای خودشان و هم‌سنگرانشان به خاک می‌افتند و در خون می غلتند و ندای یا زهرا، یا حسین شهید و یا مهدی ادرکنی و سپس در هنگام آخرین لحظه زندگی دنیوی خود با شعار الله اکبر به معشوق خود می‌پیوندند و شهیدانی که فقط و فقط برای اعتلای اعتقاد خود و تکیه به شعارخدا، قرآن، خمینی نیز به لقاءالله می‌شتابند و دیگر رزمندگان با دیدن این صحنه‌ها با قدم‌های استوارتر برعلیه دشمن به پیش می‌تازند. 15/6/1361


تشییع شهدا در فسا

امروز پیکر پاک ۱۵ تن از شهیدان گلگون کفن که در جبهه نبرد با صدامیان شهید گشته بودند توسط مردم رنجدیده فسا به سوی آرامگاه شهدا واقع در امامزاده حسن(ع) تشییع گردید و در حالی که مردم با شعار مرگ بر صدام و این گل پر پر از کجا آمده، از سفر کرببلا آمده و با شور و هیجانی فراوان که با انبوه بیش از پیش جمعیت چون سیلی خروشان و کوهی استوار و دریایی وسیع جنازه‌ها را حمل می‌کردند که شهیدان بالأخص نوح پیشه، مؤمنی پور، خائف،مرتضوی، رنجبر، بردبار،ستوده امروز تشییع گردیدند. 11/1/1361

امروز ساعت ۹ پیکر پاک هشت شهید از شهرستان فسا با انبوه مردم تشییع شد که در میان این شهدا چند تن از آن‌ها را به روستاهای اطراف بردند و با شکوه فراوان پیکر آن‌هارا به خاک سپردند و یاد تمام شهدا گرامی باد مخصوصاً شهید اعتصامی فرد، تسلیمیان، فریدون پور، عرب زاده، کریمی، صادقی، رنجبر 8/1/1361 


قسمتی از مصاحبه با مادر شهید 

از مادر شهید درخواست می‌کنیم خودشان را معرفی کنند؟

بیگم (آبی بی) مرزبان فرزند سبز علی، نام مادر فاطمه، متولد دشت احمد، پدر و مادرم صحرا رود بودند آنجا کارشان نمی‌گذشت بعد آمدند فسا.

چند فرزند دارید؟ هفت فرزند، مرضیه، طاهره، محمد، ایوب، ابوذر، مسعود

شهید مسعود وقتی دنیا آمد اسمش را کی انتخاب کرد؟ پدرش اسمش را انتخاب کرد و در گوشش اذان و اقامه خواند.

بچگی های مسعود یادتان هست؟ 

مظلوم و خوب بود، شش سالش شد رفت مدرسه هیچ بهانه‌ای نمی‌گرفت، همیشه جایش در مسجد بود، قرآن کوچکی دستش بود بر می‌داشت و می‌رفت مسجد، در جلسه قرآن مسجد جامع شرکت می‌کرد، در اتاقش یک کتابخانه داشت، نقاشی‌اش خوب بود، می‌رفت در پایگاه و سپاه و روی دیوارها عکس شهدا می‌کشید، با روحانیون رابطه خوبی داشت به‌ویژه آقای ابطحی.

چند مرحله به جبهه رفت؟ یک مرحله، آموزشی در پادگان کازرون بود و بعد به مدت سه ماه به جبهه رفت و شهید شد. در مدرسه همه برایش ختم گرفتند، شهید که شد ماه محرم بود.

خبر شهادت مسعود به چه صورت اطلاع دادند؟

دوستانش برایمان تعریف کردند بعد از عملیات داشتیم می آمدیم که مسعود خمپاره خورد، هردو پایش قطع شده بود، بچه برادرم پاسدار بود گفت به دنبال او می‌روم، تمام بیمارستانها رفته بود تا این که او را پیدا کرده بود، بعد از اذان مغرب دیدم بستگان آمدند، فردا صبح هم تشییع شد.من بعضی مواقع با شهید صحبت می‌کنم می‌گویم مادر، خدا روحت شاد کند، در بهشت باشی، صحرای وادی السلام باشی، بابات هم نزد خودت باشد.


بسم رب الشهداء و الصدیقین


شهید بزرگوار 

نبی الله فتحی پور


فرزند : عزیز الله

ولادت: 9/5/1365 کوشک قاضی

شهادت: 20/12/1404جزیره قشم

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی             


 پرتوی از زندگی نامه 

پاسدار شهید سرهنگ دوم (ناوسالار) نبی الله فتحی پور فرزند مرحوم عزیز الله در نهمین روز از مرداد ماه ١٣۶۵ در خانواده ای مذهبی در شهرستان فسا دیده به جهان گشود. او اولین فرزند خانواده بود و خداوند دو برادر و دو خواهر دیگر به آنان اعطاء کرده است. دوران طفولیت را در دامن مادری متدین و پر مهر و پدری مومن و زحمتکش گذراند. در سن ٧ سالگی راهی دبستان بنت الهدی صدر شهرستان فسا به منظور تحصیل علم و دانش و تعلیم و تربیت شد. دوران پنج ساله ابتدایی را با موفقیت سپری کرد سپس پا به محیط آموزشی مدرسه راهنمایی آزادگان فسا گذاشت، با موفقیتی که در مدرسه راهنمایی بدست آورد بلافاصله وارد دبیرستان شهید رجایی شد و موفق به اخذ دیپلم در رشته مکانیک گردید. غیر از محیط آموزشی فعالیت های دیگری نیز داشت همچون شرکت در مجالس مذهبی مسجد و هیئت امام رضا علیه السلام کارخانه قند فسا، حضور در نماز جمعه و راهپیمایی های انقلابی.شهید فتحی پور علاقه و استعداد زیادی در رشته های رزمی داشت، او در رشته ورزشی رزمی کیک بوکسینگ دارای کمربند مشکی و صاحب چندین مقام قهرمانی استانی و کشوری بود.سال ١٣٨۵ وارد دانشگاه آزاد اسلامی فسا شد و مدرک لیسانس مکانیک خودرو را از این دانشگاه اخذ نمود.در سال ١٣٨٩ لباس مقدس سربازی پوشید، دوران سربازی اش در مرکز آموزش ٠١ پرندک و پادگان مهندسی بروجرد نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی گذراند. با توجه به علاقه شدیدی که به سپاه پاسداران داشت با کوله باری از تعهد و آگاهی در سال ١٣٩٣ به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در آمد.

در سال١٣٩۴ تشکیل خانواده داد که ثمره آن دو فرزند پسر به نام های کمیل و محمد جواد می باشد.شهید بزرگوار نبی الله فتحی پور در طول فعالیت خود در سپاه در آموزش و پرورش و تربیت نسل جدید از پاسداران انقلابی نقش فعالی داشت. ایشان به دلیل اخلاق نیکو، تواضع و شجاعت همواره مورد احترام و الگو قرار می گرفت.محل خدمت وی در اسکله بهمن قشم و ناو گروه سیدالشهدای جزیره لارک بود. به دنبال حمله ناجوانمردانه آمریکای جنایتکار و رژیم غاصب صهیونی به میهن اسلامی در نهم اسفند ١۴٠۴ شهید فتحی پور به مدت ١٢ روز در حالی که مسئولیت پدافند ناوچه نواب را در جزیره لارک به عهده داشت به مقابله با دشمنان پرداخت و موفق شد چند فروند موشک و پهباد هرمس و ام کیو ٩ را سرنگون کند و سرانجام در سحرگاه ٢٠ اسفندماه مصادف با ٢١ رمضان سالروز شهادت امام علی علیه السلام با دهان روزه به شهادت رسید. پیکر مطهر و ارباً اربای شهید فتحی پور پس از تشییع باشکوه توسط مردم قدرشناس شهرستان فسا در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی آرام گرفت. لازم به ذکر است پدر شهید، خادم الحسین مرحوم عزیرالله فتحی پور در سال ١۴٠۴ به رحمت ایزدی پیوست و در دارالرحمه روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شده است.


خاطرات شهید

خاطره ١ : همسر شهید 

شهید نبی الله با من و فرزندانش بسیار مهربان و صبور بود، هر وقت از محل کار خسته به خانه می آمد با بچه ها بازی می کرد و در کارهای خانه به ما کمک می کرد، همیشه در شرایط خاص از ما می خواست که صبوری کنیم، وقتی ما را به گلزار شهدا می برد می گفت :با من صحبت و درد دل کنید من شهید زنده هستم. وقتی من از صحبت هایش ناراحت می شدم و گریه می کردم، می گفت: ناراحت نباش من در قیامت تو را شفاعت خواهم کرد، صبوری کن و بعد از من زندگی را سخت نگیر، من همیشه مواظب تو و بچه هایم هستم، حلالم کن که باید بچه ها را تنهایی بزرگ کنی.


خاطره ٢ : برادر شهید

اسم نبی الله را مرحوم پدر بزرگم (حاج دادالله) که علاقه زیادی به نوه اش داشت برای برادرم انتخاب کرده بود و خود پدربزرگم در گوش او اذان و اقامه گفته بود. مرحوم پدرم علاقه داشت که شهید نبی الله همیشه قهرمان باشد، به گفته خودش وقتی که نبی الله نوزاد بود او را از زیر قنداق تفنگ رد کرده بود و می گفت دوست دارم پسرم در خدمت نظام باشد و به میهن خود خدمت کند، نبی الله با مشقت فراوان به استخدام سپاه در آمد و تا لحظه آخر از خاک و ناموس وطن دفاع کرد، با وجود داشتن مرخصی به دیدن خانواده نیامد و از وطن و اسلام دفاع کرد، روحیه نظامی داشت و می گفت بند پوتینم را محکم می بندم و آماده جنگم، با این که حقوق ناچیزی داشت ولی به صورت ناشناس به فقرا کمک می کرد. همیشه از پدر و مادرش می خواست که برایش آرزوی شهادت کنند، حتی زمانی که پدرم فوت کرده بود بر بالای سرش حاضر شد و قسمش داد که از خداوند بخواهد که شهادت را نصیبش کند، شهید نبی الله برای پدر و مادرم ارزش خاصی قائل بود، او آرزوی شهادت داشت و خداوند در سحرگاه ٢١ رمضان با دهان روزه آرزویش را برآورده کرد.






بسم رب الشهداء و الصدیقین


شهید بزرگوار

 علیرضا فرهمند


فرزند محمد رضا

ولادت: 19/9/1345 شیراز

شهادت: 12/12/1365 زبیدات

مزار: گلزار شهدای فسا                                   


پرتوی از زندگی نامه

شهید علیرضا فرهمند فرزند مرحوم محمد رضا در نوزدهم آذرماه ۱۳۴۵ در شیراز دیده به جهان گشود،در خانواده ای متدین و مذهبی پرورش یافت و تحصیلات خود را تا سوم راهنمایی ادامه داد. مدت کمی از جنگ تحمیلی شروع شده بود که وارد بسیج شد و پس از گذراندن آموزش‌های نظامی داوطلبانه عازم جبهه حق علیه باطل شد.درسال ۱۳۶۳با رسیدن به سن مشمولیت لباس مقدس سربازی را به تن کرد.مدتی درلارستان و فیروزآباد خدمت کرد و سپس عازم منطقه دهلران(زبیدات) شد،یک سال در خط مقدم بود و حکم ترخیص ایشان صادر شده بود که در منطقه عملیاتی زبیدات در دوازدهم اسفند ۱۳۶۵ به درجه رفیع شهادت رسید.روحش شاد و یادش گرامی باد. 


فرازهایی از وصیت نامه

اول از هر چیز از خدای متعال کمال تشکر دارم که به من فرصتی داد تا درزمان امام خمینی چند سالی زندگی کنم و به جامعه بشری خدمت کوچکی که از دستم بر می‌آید برای هم‌وطنان انجام بدهم تا دین خودم را ادا نمایم. چون در جامعه‌ای که انسان در آن زندگی می‌کند حقوق و ضوابطی دارد که باید به آن عمل شود من به نوبه خودم به این حقوق و ضوابط عمل می‌نمایم. مادرم شما به من یاد دادی درست زندگی کردن را و شناساندن امام حسین (ع) را، شما به من نشان دادی چگونه زیستن را، شب‌های کودکی‌ام در کنار گهواره ام نشستی و خیلی رنج‌ها را متحمل شدی. پدر جان چقدر خوب است این مقام، امام علی(ع) مرگ را چنین توصیف نموده‌اند،شما خوشبخت هستید که چنین فرزندی داشتید و تقدیم انقلاب و امام عزیز کردید. خواهرانم شما باید حجاب خود را رعایت کنید و این مسأله را باید از زینب کبری(س) بیاموزید.به هیچ چیز جز خدا متکی نباشید. والسلام علیرضا فرهمند 


خاطره از مادر شهید

شهید علیرضا در زمان رژیم پهلوی خیلی فعال بود و با دوستانش اعلامیه پخش می‌کرد.برروی دیوارها شعار می‌نوشت.یک روز در مدرسه با خودکار به طرف او پرتاب کرده بودند و به چشمش خورده که تا مدت‌ها درد داشت، بچه‌ها گفته بودند تو پدرت پلیس است به تو چه این غلط‌ ها می‌کنی، علیرضا گفته بود من به کارم ادامه می‌دهم، من کاری به پدرم ندارم، پدرم مامور است و کار خودش را انجام می‌دهد و من هم کار خودم. 

در سال ۱۳۶۱ پدر و پسر به جبهه رفتند و حدود یک ماه آن جا بودند. وقتی علیرضا از جبهه برگشت می‌گفت: اصلاً نمی‌توانم این جا باشم وقتی می‌بینم دوستانم در کنارم نیستند و یکی یکی رفتند و شهید شدند دلم می‌گیرد و ناراحت می‌شوم. وقتی که می‌خواست مجدداً به جبهه برگردد به من گفت:مادر حلالم کن، من که قابل شهید شدن نیستم، گفتم: مادر، همین که خدمت می‌کنی خودش ثواب بزرگی دارد. علیرضا بار اولی که به جبهه رفت گذاشته بودنش روی تانکر آب و شده بود سقای حضرت عباس(ع) و کاسه کاسه به بچه‌های آن منطقه آب می‌داد وقتی آمد مرخصی می‌گفت:مادراز یک بابت خوشحالم که به رزمندگان تشنه، آب می‌دهم ولی از یک بابت ناراحت هستم که در خط مقدّم نیستم و نمی‌توانم بجنگم. یکبار که به مرخصی آمد به علیرضا گفتم که آرم پاسداریت آمده است. دیدم خوشحال نشد، من گفتم چرا ناراحتی؟ گفت: یک نفر در  بسیج یک چیزی به من گفت که من را خیلی ناراحت کرده است،گفتم مادر، مگه چه گفته علیرضا گفت: بهم گفته یک عبا کم داری که بگذاری روی دوشت و مردم پشت سرت نماز بخوانند. تو بچه‌ای، این قدر به این مؤمنی چه، مادر من که چیزی نیستم چرا این جور به من گفتند و لباس‌ها را برد و تحویل بسیج داد و از بسیج بیرون آمد. قرار بود که متولدین ۱۳۴۴ به سربازی اعزام شوند علیرضا متولد ۴۵ بود و به خاطر این که یکسال از نظر سنی نسبت به تمام اعزام شوندگان کوچک‌تر بود این اجازه از طرف ژاندارمری سابق صادر نمی‌شد ولی به خاطر اصرارهای مکرر خودش از پدرش که در آن زمان مأمورشهربانی شهرستان استهبان بود شرایط اعزام ایشان در سال ۶۳ فراهم شد و برای دوره آموزشی به لارستان اعزام شد.

















بسم رب الشهداء و الصدیقین


شهید بزرگوار

حکمت الله فدایی


فرزند یدالله

ولادت: 1/1/1346 فسا

شهادت: 25/1/1366 شلمچه

مزار: گلزار شهدای فسا


پرتوی از زندگی نامه

شهید حکمت الله فدایی فرزند مرحوم یدالله و مرحومه زهرا بیگم کیالی در اولین روز فروردین ۱۳۴۶ همراه با بهار طبیعت در خانواده‌ای متدین و در محله بالای شهرستان فسا به دنیا آمد.فرزند آخر وهشتم خانواده بود. پدر ایشان بازنشسته ژاندارمری سابق و مادرش که خود از سادات بود، خانه دار و دارای هشت پسرو دختربود.شهید تحصیلات خود تا دوم راهنمایی ادامه داد و از نوجوانی برای کمک به خانواده از کارگری در قنات تا مقنی گری کار می‌کرد. حکمت الله یکی از فعال‌ترین افراد در دوران انقلاب بود به طوری که در اکثر تظاهرات ضد رژیم پهلوی شرکت می‌کرد و چندین بار توسط عوامل رژیم مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود.بعد از پیروزی انقلاب به پایگاه محله می‌رفت و در مسجد شیرازیها و امام صادق.ع. (حوض ماهی) فسا فعالیت داشت.با شروع جنگ تحمیلی در سن ۱۶سالگی جهت دفاع از انقلاب و ایران اسلامی به جبهه‌های حق علیه باطل عزیمت نمود و پس از چند ماه رشادت و حضور در خط اول جبهه در سال ۱۳۶۱ در منطقه حاج عمران بر اثر برخورد گلوله سمینوف دشمن به پای چپ از یک پا معلول و جانباز گردید،با وجود معلولیت و پس از چند ماه استراحت مجدداً روانه جبهه شد. هم‌رزمانش از خوش رفتاری، شوخ طبعی و روحیه شجاعی که داشت تعریف می‌کردند،در یکی از عملیات‌ها با وجودی که از ناحیه پا مجروح بود شرکت کرد و هم‌رزمانش می‌گفتند بوی سوختگی احساس کردیم و دیدیم که پای حکمت سوخته،چون حکمت پاهای بی‌حس بود متوجه نشده بود که سریع به بیمارستان می‌برند و پانسمان می‌کنند.در ۱۸ فروردین ۱۳۶۵ در منطقه عملیاتی شلمچه در حالی که در خط مقدم بود از ناحیه کمر با تیربار دشمن مورد اصابت قرار گرفت و درهمان منطقه در بیمارستان صحرایی عمل شد و به بیمارستان امام خمینی(ره) تهران منتقل گردید.در ۲۵فروردین ،ظهر نیمه شعبان سال ۱۳۶۶در سن بیست سالگی به درجه رفیع شهادت رسید. پیکر مطهرش پس از تشییع در گلزار شهدای شهرستان فسا به خاک سپرده شد. روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد

شایان ذکر است که پدر شهید مرحوم یدالله فدایی در سال ۱۳۷۴و مادر شهید مرحومه زهرا بیگم کیالی در سال ۱۳۸۵ به رحمت ایزدی پیوستند و در قطعه دوم گلزار شهدای فسا به خاک سپرده شدند.


خاطرات شهید

خاطره ۱: مادر شهید

پسرم حکمت خیلی اهل کمک کردن به دیگران بود،وقتی بچه بود از آن جا که حقوق پدرش کفاف زندگی‌مان را نمی‌داد با کار کردن سعی می‌کرد که در مخارج خانه به ما کمک کند، او هر کاری که از دستش بر می‌آمد انجام می‌داد تا باری را از دوش پدرش بردارد،او با پول کمی که از کارگری به دست می‌آورد علاوه بر کمک به اعضای خانواده به دیگر خانواده‌ها هم کمک می‌کرد، مثلاً در همسایگی ما خانواده‌ای زندگی می‌کردند که بچه‌های زیادی داشتند و در فصل زمستان وسایل گرم‌کننده نداشتند حکمت مقداری هیزم برایشان تهیه می‌کرد، آن را خودش به خانه آن‌ها می‌برد و برایشان آتش می‌کرد و هیچ گاه پیش نیامد در طول فصل زمستان آن‌ها را فراموش کند و از یاد ببرد.او بسیار دست ودل باز بود هرگاه میوه ای می‌خرید سهم همه اعضای خانواده را کنار می‌گذاشت برای آن‌هایی هم که در خانه نبودند سهمیه‌ای جدا می‌گذاشت.


خاطره ۲: مادر شهید

سال ۱۳۶۵ که سیل، بسیاری از خانه‌ها را خراب کرده بود دیوار بیرونی خانه ما هم خراب شد،حکمت با وجودی که در آن زمان سنی نداشت اما در این قبیل موارد احساس مسئولیت زیادی می کرد او شب تا صبح گِل‌های ناشی از خراب شدن دیوار را با بیل داخل گاری ریخت و با طی کردن مسافت زیادی آن‌ها را خارج کرد.


خاطره ۳: مادر شهید

پسرم حکمت اولین باری که به جبهه رفت ۱۵ساله بود و یکبار در جبهه کردستان ازناحیه پا جانباز شده بود، او برایمان جریان جانبازیش را اینگونه تعریف کرد: در آن زمان با شهید خلقتی بودم که ناگهان خمپاره‌ای در کنارمان منفجر شد و حمید خلقتی به شهادت رسید، در آن موقع من هم خیال می‌کردم که شهید شده‌ام اما ناگهان سوزشی را در پایم احساس کردم، خود را سینه خیز به گودالی رساندم تا از دشمن دور باشم و نگاهی به پایم انداختم که متوجه شدم خون زیادی از آن رفته است.پسرم حکمت حدود چهار سال جانباز بود اما در همان حال که از ناحیه پا دچار مشکل بود هرگز از فعالیت‌های خود نسبت به کمک به جبهه و جنگ نکاست. وقتی که تصمیم گرفت دو باره به جبهه برود در جریان عملیات کربلای هشت دچار مجروح شدید شد و پس از پنج روز بستری بودن در بیمارستان به مقام والای شهادت رسید.در این پنج روز پسرم روحیه بسیار بالایی داشت و آثار شهادت در کلامش نمایان شده بود، روزی به شوهرخواهرش گفته بود: قبل از این که شما بیایید آب خنکی خوردم و اکنون حال بسیار خوبی دارم،شوهر خواهرش که می‌دانست دست و پای حکمت به علت جراحت به تخت بسته شده است به او گفته بود: این پارچ آب که روی یخچال است تو چطور آن را برداشتی و آب خوردی؟ حکمت گفته بود:امام زمان(عج) مرا آب داده و سیراب کرده است.او شب قبل از شهادتش در بیمارستان به برادر خود که پرستاری او را می‌کرده است می پرسد: امان جان، فردا چه روزی است؟ او در جواب می‌گوید: فردا نیمه شعبان است، حکمت در جواب می‌گوید: من در روز جشن امام زمان(عج) شهید خواهم شد و او فردای آن روز ساعت ۱۱ ظهر دست در دست امام زمان خود، بال پرواز در ملکوت را می‌گشاید و به دیدار پروردگارش می‌شتابد.


  




















بسم رب الشهداء و الصدیقین


شهید بزرگوار 

نصرت الله (خسرو) فیروزیان


فرزند مهدی

ولادت: 13/7/1345 کوشک قاضی

شهادت: 25/4/1367 آبادان

مزار: گلزار شهدای فسا


پرتوی از زندگی نامه 

حقایقی دارند شقایق‌های خونین ایران اسلامی آن‌هایی که در عنفوان جوانی در وفای به عهد عاشقانه پرپر شدند و به همراه نسیم صبا تا آستان معشوق پر کشیدند.ازشمارآن خونین بالان نصرت الله(خسرو) فیروزیان است که در سیزدهم مهرماه ۱۳۴۵در شهرستان فسا میان خانواده‌ای متدین و معتقد به مبانی حیاتبخش اسلام، چشم‌های خود را به دنیای خاکی گشود.

شش بهار اول زندگی را در کانون گرم خانواده گذراند و راهی مدرسه ابتدایی در شهرستان فسا شد، دوره ابتدایی را با موفقیت به پایان رسانید، به دلیل این که پدرش در ژاندارمری اشتغال داشت و در آن زمان محل کار و زندگی‌شان شهر قیر و کارگزین از توابع فیروزآباد فارس بود، دوره راهنمایی را در آن شهرستان ادامه داد،سال اول دبیرستان بود که مدرسه را رها کرد و به کار کشاورزی پرداخت.در امور زندگی به خدا توکل کرده بود و در مجالس مذهبی حضوری سبز داشت. همزمان با جنگ تحمیلی در سال ۱۳۶۵ لباس مقدس سربازی را به تن کرد و دو سال خدمت خود را در مناطق بوشهر، کنگان، پاسگاه امیدیه و در پایان در خسروآباد آبادان به پایان رسانید و در زمانی که به دستور رهبر انقلاب امام راحل چهار ماه به خدمت سربازی اضافه شد ودقیقاً ۲۵روز ازخدمت اضافه را گذرانده بود در تاریخ 25/4/1367 چند روز قبل از پذیرش قطعنامه ۵٩٨ در منطقه خسروآباد آبادان بر اثر اصابت گلوله تک تیرانداز عراقی از ناحیه دهان و صورت به شدت مجروح و به درجه شهادت نائل گردید. پیکر پاک شهید فیروزیان در گلزار شهدای شهرستان فسا به خاک سپرده شده است.روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.


خاطرات شهید

خاطره ۱: خواهر شهید

شهید خسرو احترام زیادی برای پدر و مادر خود قائل بود و همیشه احترام گذاشتن به آن‌ها را به دیگران هم سفارش می‌کرد. در آخرین مرخصی هنگام برگشت، هنگامی که می‌خواست سوار اتومبیل دائی خود شود،رو به برادر بزرگ‌تر خود کرده و نصیحت گونه و دلسوزانه به او گفت: مواظب پدر باش تا من برگردم، که این دیگر آخرین سفر بی‌بازگشت او بود. در دفتر خاطراتش این بیت نوشته بود: افتادگی آموز اگر طالب فیضی، هرگز نخورد آب زمینی که بلند است.


خاطره ۲: خواهر شهید 

روزی خسرو در کنار مادر خود نشسته بود و صحبت می‌کردند و مادر از روی دلسوزی‌های مادرانه به او سفارش می‌کرد که خسرو جان، جبهه هستی مواظب خودت باش که اتفاقی برایت نیفتد و خسرو از روی تعصب و غیرتی که داشت به مادر گفت: آن جا دعوا بر اثر خاک و ناموس و وطن است دیگر نمی‌شود این قدر هم به فکر خودمان باشیم. یک بیت در دفتر خاطراتش هست که نوشته: ای خاک مقدس که بود نام تو ایران، فاسد بود آن خون که به پای تو نریزد. 




خاطره: خواهر شهید

در زمانی که شهید نصرت الله در منطقه خسرو آباد خدمت می کرد بسیاری از دوستان و هم‌رزمانش را از دست داده بود. برای ما تعریف می‌کرد زمانی که یکی از دوستانش مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود، در آغوش نصرت الله به شهادت رسیده بود. یک هفته قبل از شهادتش، ستادهای آن‌ها مورد حمله قرار گرفته بود و حتی پای نصرت الله هم مجروح شده بوده ولی در تماسی که با خانواده داشت اصلاً موضوع را مطرح نکرد و فقط به خانواده گفت نگران من نباشید و جای من خوب است.




















بسم رب الشهداء و الصدیقین


شهید بزرگوار 

قدرت الله قصابی             


فرزند قلی

ولادت: 3/6/1352 کوشک قاضی

شهادت: 12/6/1372 مهاباد

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی از زندگی نامه

شهید قدرت الله قصابی فرزند مرحوم قلی در تاریخ 3/6/1352 در روستای کوشک قاضی در خانواده ای متدین دیده به جهان گشود.دوران کودکی را درکنارپدر ومادر زحمتکش خود پشت سر گذاشت و تحت سرپرستی آن‌ها با دین مبین اسلام آشنا شد تا این که ۶ ساله شد و برای کسب علم پا به دنیای مدرسه گذاشت، او توانست دوره ابتدایی را با موفقیت در دبستان شهید کاروان زادگاهش به اتمام رساند و وارد مدرسه راهنمایی شود.

این شهید گرانقدر تا دوم راهنمایی بیشتر ادامه تحصیل نداد و برای یاری رساندن پدر در امر تأمین مخارج خانواده به شغل کشاورزی، کارگری و حتی خشت زنی در کوره آجرپزی می‌پرداخت.با این که در زمان جنگ تحمیلی نتوانسته بود در جبهه جنگ حضور پیدا کند اما همیشه در راه دفاع از میهن اسلامی خدمت می‌نمود. این شهید بزرگوار در تاریخ 18/3/1371 به خدمت مقدس سربازی رفت تا با جان و دل از آب و خاک میهنش دفاع کند.

بعد از گذراندن دوره آموزشی در پادگان ۰۵ کرمان و سپس دوره تکاوری در لشکرک تهران به تیپ ۳۵ تکاور ارتش در غرب کشور اعزام شد.سه ماه از مأموریت وی می‌گذشت تا اینکه در تاریخ 4/6/1372 در حین انجام مأموریت حمل مهمات جنگی درجاده ارومیه - مهاباد براثر واژگون شدن خودرو مجروح و به بیمارستان شهید مطهری ارومیه و پس از چند روز به بیمارستان امام خمینی تبریز انتقال می‌یابد،هشت روز در بیمارستان بستری بود تا این که در تاریخ 12/5/1372 در سن بیست سالگی به درجه رفیع شهادت نائل شد.

پیکر پاک و مطهرش طی مراسم باشکوهی در تاریخ 16/6/1372 در گلزار شهدای کوشک قاضی به خاک سپرده شد. لازم به ذکر است پدر شهید، مرحوم قلی در تاریخ ۱۳۹۰/۹/۱۸به رحمت ایزدی پیوست و در دارالرحمه روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد. روحش شاد و یادش گرامی باد                                                                                                               


خاطره از مادر شهید 

شهید قدرت الله فرزند سوم و قشنگ‌ترین فرزندم بود، چشم آبی، هیکل دار و خوش قیافه، او را خیلی دوست می‌داشتم. زمان جنگ تحمیلی ۸ سال بیشتر نداشت، با داشتن سن کم خیلی به جبهه رفتن علاقه داشت اما به علت سن کم نه ما اجازه می‌دادیم و نه بسیج به او اجازه می‌داد تا به جبهه برود.

اکثر اوقات که بچه‌های کوشک قاضی را به جبهه اعزام می‌کردند قدرت الله گریه می‌کرد که چرا او نمی‌تواند با آن‌ها برود. بعد از تمام شدن جنگ برای خدمت سربازی نام‌نویسی کرد اما چون ۱۸سال کامل نداشت او را قبول نکردند.یکبار به قصد رفتن به خدمت از ما خداحافظی کرد، پشت سر او برگ سبز و آب ریختم اما خیلی زود برگشت، او را نبرده بودند و به همین دلیل گریه می‌کرد،اما من خوشحال بودم وقتی خوشحالی مرا دید گفت: مادر! می‌دانم که تو از برگشتن من خوشحالی و عمداً برگ سبز و آب، پشت سرم ریختی تا زودتر برگردم به او گفتم: پسرم ناراحت نباش هرچه خیر و صلاح تو باشد پیش می‌آید. گفت: من دوست داشتم زمان جنگ بزرگ‌تر بودم و به جبهه می‌رفتم و شهید می‌شدم.به او گفتم: اگر تقدیر و نصیب کسی شهادت باشد و خداوند بنده‌اش را قبول کند و او را دعوت نماید فرقی نمی‌کند جنگ باشد یا نباشد،پس صبر داشته باش تا هرچه خدا بخواهد همان پیش می‌آید دقیقاً این سخن را چند بار برایش تکرار کردم و واقعاً هم همین طور شد.سرانجام شهید قدرت الله هجده ساله شد و آماده گردید تا داوطلبانه به خدمت سربازی برود. قبل از رفتن وسایلش را بین دوستانش تقسیم کرد، یکی از دوستانش از او پرسیده بود چرا این کار را می‌کنی؟ مگر می‌خواهی سفر بروی و دیگر برنگردی؟ قدرت الله در جواب گفته بود شاید من رفتم و این آخرین سفر من باشد.قدرت الله برای خدمت سربازی راهی ارومیه شد. اگر او در سن نوجوانی گریه می‌کرد برای رسیدن به لقاءالله دیری نپایید که در سن جوانی به آرزویش رسید و نحوه شهادتش اینگونه بود: از پادگان ارومیه می‌خواستند به مهاباد مهمات ببرند که قدرت الله نیز به عنوان داوطلب اسمش را می‌نویسد تا با آن‌ها برود. در بین راه در جاده مهاباد-ارومیه خودروی آن‌ها واژگون شده و فقط قدرت الله به شهادت می‌رسد که این سرگذشت عجیبی است، از این که نیت پاک و خالص او و شمع وجودش در آتش عشق به شهادت و رسیدن به لقاءالله می‌سوخت و لحظه‌شماری می‌کرد به گونه‌ای در زمانی به شهادت رسید که نه جنگ بود و نه جبهه.


نامه شهید به خانواده                       

ضمن عرض سلام، سلامتی شما را از خداوند بزرگ‌خواهانم و امیدوارم که همیشه مثل گل‌های بهاری شاد و خندان باشید و در کنار هم زندگی خوب و موفقی داشته باشید. مادر گرامی و برادر جان محمد، امان، حجت، مریم، زن برادر گرامی، علی جان و حسن و حسین جان از خداوند بزرگ می‌خواهم که همگی شما سلامت باشید.پدر و مادر گرامی و برادر جان اگر می‌خواهید از حال این بنده حقیر با خبر شوید الحمدلله سلامتی برقرار است و تنها دوری شما که آن هم امیدوارم به زودی زود میسر گردد و دیدارها تازه شود. 

محمد جان نامه پر مهر و محبت آمیز شما در بهترین ساعات زندگی به دستم رسید و خوشحال شدم. از این که شما همگی حالتان خوب بوده و سلامت هستید خداوند بزرگ را شکر و سپاسگزاری می‌کنم. خوب پدر بزرگوار سلام، سلامی به شادابی گل‌های بهاری، حالتان چطور است؟ خوب که هستید؟ چکارمی‌کنید با بهار؟اینجا تا الان و در این ساعت باران می بارد، باران‌های بهاری و هوا خیلی خوب است. سلامی که از قلبم سرازیر می شود به شما فرشته مهر، مادرم تقدیم می‌کنم. مادر جان سلام، امیدوارم که شما حالتان خوب باشد. از شما خواهش می‌کنم که در فکر من نباشید، ما جایمان خوب است. زن برادر گرامی خوبم سلام، چکار می‌کنید با حسن و حسین؟ بچه‌های خوبی که هستند؟ ان‌شاءالله که همیشه سالم باشند، از طرف من تا می‌توانید آن‌ها را بوس کنید. از خداوند می‌خواهم که به همگی شما طول عمر عطا کند. دوستدار شما و کسی که شما را فراموش نمی‌کند قدرت کوچک.

                                     



















بسم رب الشهداء و الصدیقین


شهید بزرگوار 

علیمراد کاروان


فرزند سلیمان

ولادت: 5/1/1338 کوشک قاضی

شهادت: ۱۳۶۰/۴/۳ آبادان

مزار: گلزار شهدای کوشک قاضی


پرتوی از زندگی نامه

پاسدارشهید علیمراد کاروان فرزند مرحوم سلیمان و مرحومه شاهزاده بیگم رحیم زاده در پنجم فروردین سال ۱۳۳۸در یک خانواده متدین و زحمتکش در روستای کوشک قاضی دیده به جهان گشود.والدینش به علت اینکه قبلاچندین فرزند خود را حین تولدشان از دست داده بودند، نام نوزاد را علی گذاشتند.آنها نذرهای فراوانی کرده بودند ازجمله:امامزاده پیرمراد(ع) در شهرستان استهبان،کودک را آنجا بردند و برای ادای نذر خود گوسفندی قربانی کردند،از آن موقع به بعد نوزاد را علیمراد صدا می زدند،علیمراد تک پسرخانواده واز همان کودکی نورایمان در دل او منور گردیده بود،دوران کودکیش سپری شد و آماده رفتن به مدرسه مهذب روستای کوشک قاضی گردید تا علم و دانش بیاموزد، دوران ابتدایی را با موفقیت به پایان رساند و وارد مدرسه راهنمایی دهخدای شهرستان فسا شد. همیشه به فکر محرومیت هایی بود که درجامعه می‌دید هر چند خودش از آن قشر بود،اکثر مواقع نصف روز به مدرسه می رفت و چند ساعتی هم همراه پدرش به کارگری می‌پرداخت.پس از دوران راهنمایی در هنرستان کشاورزی فسا مشغول به تحصیل شد و موفق به اخذ دیپلم گردید.درسال‌های ۱۳۵۵ و ۱۳۵۶شروع به فعالیت‌های مذهبی و سیاسی از قبیل تشکیل جلسات آموزش قرآن، پخش اعلامیه‌ها و نوارهای امام خمینی(ره) و آموزش اسلحه شناسی نمود،در سال ۱۳۵۶ توسط مزدوران ساواک رژیم پهلوی همراه با تعدادی از دوستانش دستگیر شد و به بازداشتگاه فسا منتقل شد که توسط مادرش با قید ضمانت آزاد گردید مشروط بر این که در فعالیت‌های مذهبی شرکت نکند، پس از آزادی از زندان به بیت آیت الله ارسنجانی(ره) می رفت و به فعالیت‌های خود ادامه داد،اکثر اوقات در منزل نبود و با جمعی از دوستانش به فعالیت‌های خود ادامه می‌دادند.پس از پیروزی انقلاب اسلامی، شهید کاروان لباس سبز پاسداری پوشید  و به عضویت سپاه پاسداران درآمد. با شروع جنگ تحمیلی چندین مرتبه در جبهه‌های حق علیه باطل شرکت کرد، وقتی که از جبهه بر می‌گشت، حالت خاصی به خود می‌گرفت مثل این که می دانست به زودی دعوت حق را لبیک می‌گوید و مرتباً به خانواده‌اش می گفت: اگر روزی خبر شهادت من و دیگر دوستانم را آوردند اصلاً ناراحت نباشید و سجده شکر بجای آورید،مادرش می‌گفت: مادر جان، من سالهاست که آرزوی دامادی تو را می‌کشم، در جواب می گفت:تا زمانی که جنگ است من همسری انتخاب نخواهم کرد،تا اینکه سرانجام درسوم تیرماه ۱۳۶۰در یکی از مأموریت‌ها در جبهه آبادان به درجه رفیع شهادت رسید.پیکر مطهرش پس از تشییع باشکوه توسط مردم قدرشناس در گلزار شهدای روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شد. روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد

پدر شهید در سال ١٣٧٠و مادر شهید در سال ١٣٩١به رحمت ایزدی پیوستند و در دارالرحمه کوشک قاضی به خاک سپرده شدند.


وصیت نامه

                          بسم الله الرحمن الرحيم

وصیت نامه ام برای چندمین باراست که می‌نویسم نمی دانم چرا شهادت نصیبم نمی‌شود،خدایا مگر من چه کرده‌ام که من را نمی‌پذیری، تو را به حق خدایی خودت،من را بپذیر من خجالت می‌کشم دیگر وصیت نامه بنویسم.درود بر حضرت محمد وآل محمد،درود بررهبربزرگ انقلاب اسلامی امام امت خمینی بت‌شکن، این فرزند برومند اسلام و مرد مبارز خاندان بر حق حسین بن علی (ع) که ادامه دهنده خونی است که در محراب عبادت و عاشورا است. زندگی‌اش سراسر تزکیه، تقوی، رنج و مبارزه، زندان و تبعید، صداقت و آگاهی و شجاعت،این عبادت و خودسازی امام و بر حق گفتنش باعث می‌شود که ۳۶ میلیون مرد و زن مسلمان فقط در ایران به غیر از سایر کشورها در خط او حرکت کنند.خون شهیدان اسلام این دریای خروشان که هر روز خون‌های تازه‌ای به آن اضافه می‌شود می‌رود که تمام کاخ‌های استبداد و شرق و غرب و وابستگان داخلیش را فرو بریزد و جامعه توحیدی که از عدل و داد و قسط برخوردار است جایگزین آن کند چرا که این وعده برحق  خداوند است” و ان وعد الله حقاً “و سرانجام باید به گفته امام امت حقایق را به زبان ساده با مردم در میان گذاشت تا از بین مردم کوچه و بازار مجاهد ساخت، مجاهدی که نه شرقی باشد و نه غربی نه برای مقام و جاه و اسم و نه برای چپاولگری و غارت، نه به اسم ملی‌گرایی و نه به اسم دفاع از خلق و کارگر و زیر پوشش این کلمات به نفع آمریکا و شوروی کار کند. مولای علی (ع) می‌فرماید ذلیل‌ترین اقوام جهان مردمی هستند که کوچه‌های شهرشان میدان تاخت و تاز بیگانگان قرار گیرد.چرا حرکت نمی‌کنید ای مردم، به خدا مسئول هستید اگر بخواهید امروز ساکت باشید. از خداوند رب العالمین طلب کردم تا زمانی که لیاقت شهید شدن نداشته باشم شهید نشوم و زمانی که فیض آن را داشتم مرا شهید کند. برای من بسیار سخت است بازگشتن به شهر خود و دوباره در آن سکوت بی جهاد زیستن که من عاشق سفیر گلوله هستم و از صدای الله اکبر شجاعان در جبهه‌ها چون پرندگان، بال‌هایم را می‌گشایم. گریخته از جنگ ای مردم در قیامت به عذاب الهی گرفتار می‌شوید،. به خدا مردم از این سرو صدای گروهک‌های چپی و راستی نترسید این‌ها هیچی نیستند این‌ها که از کردستان و سنندج که بدتر نمی‌کنند و نمی‌توانند این‌ها دیگر از صدامیان که با زبان و قلم و با هواپیمای میگ شان که بدتر نمی‌کنند ولی ما نه از هواپیمای میگ می‌ترسیم و نه از میراژ، نه از چپی‌اش می‌ترسیم و نه از راستی‌اش. مادران گریه نکنید زینب وار شما باید استقامت کنید. ثابت کنید ای مردان خدا که اسلام دینی است جهانی و قیام اسلامی ما به رهبری امام امت خمینی بت‌شکن تا قیام امام زمان (عج) ادامه دارد روحانیون محترم را تنها نگذارید چرا که هرچه ما داریم از همین روحانیون داریم دشمن از همین جاها می‌ترسند و مردم بدانید که تا روحانی دارید که در خط امام حرکت مى كند هیچ قمی نداشته باشید. ملت مسلمان ایران، همین طوری که تا به حال کمک کردید و اسلام را نجات داده و خودتان هم از زیر بار استعمار شرق و غرب بیرون آوردید، این انقلاب اسلامی تا قیام حضرت مهدی (عج) پیش ببرید و کاری بکنید که فردای قیامت در مقابل حضرت محمد (ص) و علی (ع) و خواهران در برابر حضرت فاطمه زهرا و زینب” سلام الله علیها”رو سفید باشند و اگر کوتاهی بکنید و یا خودتان را بی‌طرف بگیرید و کمک نکنید امام را و کمک نکنید روحانیون متعهد به اسلام را من فردای قیامت از شما شکایت می‌کنم مخصوصاً برادران بازاری و دانشجویان عزیز اسلامی و برادران کارگر و دهقان و برادران ارتشی و نظامی و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و روحانیون متعهد که سهم به سزایی در این انقلاب اسلامی داشته‌اند و دارند و شاهد خون‌هایی که به زمین ریخته شده است بوده‌اند. 

وظیفه پدر و مادرم است که صبر کنند و چنانچه که قرآن می‌فرماید،خواهرانم را زینب وار تربیت کنند. اینجانب هیچ مالی و ثروتی ندارم از این دنیا، فقط حقوقی که سپاه پاسداران به من می‌دهد ۲۰۰۰ تومان به دولت آقای رجایی بدهید. چون نذر کرده‌ام (از پول حقوقم) به امید این که مستضعفین جهان را فراموش نکنید و آن‌ها را نجات دهید و یاور مظلومان باشید. درود به روان پاک شهیدان به خون خفته انقلاب اسلامی و درود برامام امت خمینی عزیز و روحانیت متعهد به اسلام سرنگون باد دشمنان و مخالف ولایت فقیه. 


 




خاطرات

خاطره ۱: مادر شهید/خواب

تازه پدرم به رحمت خدا رفته بود. یک شب خواب دیدم شهید علیمراد سوار یک اسب سفیدی است آمد، در یک باغ خیلی سبز و قشنگی بودیم شهید خیلی نورانی شده بود. وقتی علیمراد آمد، گفتم: مادر کجا بودی؟ چرا پیش من نمی‌آمدی؟ گفت: مادر من جایی نبودم همین اطراف هستم گفت: که شنیده‌ام پدر بزرگم مریض است آمده‌ام دیدنش، گفتم: مادر حالا صبرکن، پیاده شو، استراحت کن، بعد برو، گفت: نه، من باید بروم و رفت و من دنبالش دویدم بدون کفش و چادر ولی هرچه رفتم ندیدمش، از نظرم پنهان شد.


خاطره ۲: مادر شهید

شهید علیمراد پس از چندین مرحله اعزام به مناطق جنگی، بار آخری که به مرخصی آمده بود خیلی به او اصرار کردیم که قبل از رفتن به جبهه، به هر کدام از دختران که علاقه داری بگو تا برایت خواستگاری کنیم ولی ایشان قبول نکرد وگفت :مادر تا وقتی جنگ هست من همسری انتخاب نخواهم کرد. بعد از این ماجرا متوسل به مرحوم آقای ارسنجانی شدیم و به ایشان گفتیم با توجه به رابطه نزدیک و رفت و آمدی که به بیت شما دارد درخواست ما را به ایشان بگویید. آقای ارسنجانی قبول زحمت می‌کنند و با ایشان صحبت می‌کند، موقعی که موضوع ازدواج را با علیمراد در جریان می‌گذارد ایشان در جواب می‌گویند: من هیچ گونه میل و علاقه‌ای به زنان این دنیا ندارم و دوست دارم با حورالعین ازدواج کنم و از آقا می‌خواهد که دعا کند که شهید شود.


خاطره ۳: حسن درستکار(دوست شهید)

مدرسه ابتدایی روستای کوشک قاضی در دو شیفت اداره می‌شد،یک شیفت به نام علامه امینی و یک شیفت به نام شهید کاروان، در نیمه دوم سال ۱۳۸۵ بود که موتور یخچال مدرسه سوخت، چون هوا رو به گرمی می‌رفت از یک طرف به یخچال نیاز مبرم داشتیم و از طرفی برای تعمیر یخچال پول کافی نداشتیم، سه روز بعد از این اتفاق، مادر شهید علیمراد کاروان به همراه آقای حاج حبیب الله صبوری به مدرسه آمدند،حسب خویشاوندی ما با خانواده شهید کاروان بنده ایشان را زن عمو صدا می‌کردم،از آمدن مادر شهید کاروان هم خوشحال بودم و هم متّحیر، صحبت شروع شد مادر شهید کاروان به من گفت: آقای درستکار در این مدرسه برای شما مشکلی پیش آمده؟ گفتم: نه، زن عمو. گفت: چیزی از  وسایل مدرسه خراب شده؟ باز هم گفتم نه، مادر شهید کاروان گفت: زن عمو جان: مگر یخچال مدرسه نسوخته؟ با تعجب گفتم بله این اتفاق افتاده اما من به کسی نگفتم شما از کجا با خبر شدی؟ چه کسی برای شما گفته؟ مادر شهید کاروان به من گفت: دیشب حاجی مراد به خوابم آمد (خانواده شهید کاروان این شهید عزیز را بیشتر حاجی مراد صدا می‌زدند) و گفت: مادر این مدرسه به نام من است و الان یخچال مدرسه سوخته و آقای درستکار هم که مدیر مدرسه هست پول کافی برای تعمیر یخچال ندارد، برو به مدرسه و هزینه تعمیر یخچال را پرداخت کن من فقط برای این کار آمده‌ام. 

بنده حقیر به اتفاق آقای حاج صبوری و حتی بعضی از همکاران که در مدرسه شاهد این ماجرا بودند همگی اشک در چشمانمان جاری شد، هرچه به مادر شهید کاروان اصرار کردیم که ما همگی پول هزینه تعمیر یخچال را فراهم می‌کنیم مادر شهید کاروان قبول نکردند و گفتند: چون شهید کاروان به من گفته، باید خودم پرداخت کنم، ایشان حدود پنجاه هزار تومان برای تعمیر یخچال پرداخت کردند.روح این مادر عزیز و پدر شهید کاروان و شهید بزرگوارشان قرین رحمت الهی. 


خاطره ۴: جعفر صادقی(در ارتباط با دوستی شهیدان کاروان و صادقی)

در سن کودکی شهید علیمراد کاروان، خانواده محترم آنان در همسایگی منزل ما و هر دو منزلمان جنب مسجد جامع کوشک قاضی بود که بعدها یکی پس از دیگری جزء مسجد جامع شد. خانواده محترم شهید کاروان از بستگان نسبتاً دور ما محسوب می‌شدند.به دلیل همسایگی و نسبتی که با هم داشتیم از کودکی علیمراد و محمد جواد با هم دوست و همبازی بودند. در دبستان مهذب روستای کوشک قاضی هم مدرسه‌ای بودند (البته شهید کاروان دوسال بزرگ‌تر از شهید صادقی بود به همین دلیل همکلاس نبودند) علیمراد تک پسر و محمد جواد فرزند بزرگ خانواده بود، به لحاظ مذهبی بودن هر دو خانواده و اشتراک عقیده مذهبی که هر دو داشتند، دوستی آ‌نها تا سن جوانی هم ادامه داشت، قبل از پیروزی انقلاب به همراه تعداد دیگری از جوانان مذهبی روستا فعالیت‌های سیاسی علیه رژیم ستم شاه‌ی داشتند به طوری که مأمورین حکومتی و ساواک همواره در پی دستگیری آنان بودند. پس از پیروزی انقلاب و تأسیس سپاه پاسداران هر دو نفر به استخدام سپاه درآمدند و پس از چند سال خدمت به مردم و نظام جمهوری اسلامی ایران یکی پس از دیگری در جبهه‌های حق علیه باطل به شرف شهادت نائل گردیدند. روحشان شاد و یادشان گرامی 


















بسم رب الشهداء و الصدیقین


شهید بزرگوار 

علی رضا کشاورز

فرزند محمد

ولادت: 15/3/1344 کوشک قاضی

شهادت: 7/7/1362 زبیدات

مزار: گلزار شهدای شیراز


پرتوی از زندگی نامه

شهید به معنای شاهد،بیننده و نظاره کننده است و ازهمین جاست که امام راحل فرموده‌اند: شهید نظر می‌کند به وجه الله و معنای دیگر آن این است که شهید حاضر،  ناظر،گواهی دهنده، خبردهنده راستین و امین و آگاه و مشهود است و به معنای کسی است که همه چشم‌ها به اوست و نمونه، الگو و سرمشق است. شهید کسی است که در راه اهداف اسلام و دفاع از میهن، جان خود را فدامی‌کند و به یکی از عالی‌ترین درجات و مراتبی که لایق یک انسان متعالی است نائل می‌گردد.بسیجی شهید علی رضا کشاورز فرزند مرحوم محمد در پانزدهم خرداد ماه سال ۱۳۴۴ در خانواده‌ای متدین و مذهبی در روستای کوشک قاضی دیده به جهان گشود.فرزند پنجم خانواده بود و خداوند پنج برادر و دو خواهر به آن‌ها اعطا کرده است.دردوران کودکی به دلیل شغل پدرش که در کارخانه سیمان فارس خدمت می‌کرد به همراه خانواده به شیراز مهاجرت می‌کنند.تحصیلات ابتدایی و راهنمایی رادرمدرسه شهید کیشائی کوی جماران کارخانه سیمان فارس به پایان رسانید.شهید علیرضا بر مبنای تربیت مذهبی، از همان دوران کودکی و نوجوانی پایبند به اعتقادات مذهبی و دینی بود و در مساجد و حسینیه ها فعالیت داشت از جمله: حسینیه جماران کوی کارکنان کارخانه سیمان، مسجد عظیمی در خیابان وصال شیراز و مسجد قبا(آتشی‌ها) در خیابان احمدی شیراز. با شروع انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی(ره) بر علیه رژیم ستم شاهی،شهید علیرضا با وجود سن کمی که داشت در راهپیمایی‌ها و تظاهرات شرکت می‌کرد و در پخش اعلامیه‌ها فعال بود.با پیروزی انقلاب به فعالیت‌های مذهبی خود از جمله شرکت در سخنرانی های مذهبی و تهیه احادیث از ائمه معصومین (ع) و شرکت در مجالس عزاداری امام حسین(ع) و همچنین مطالعه کتاب‌هایی که از زندگی و شهادت نامه امام حسین (ع) بود ادامه داد و همین مشارکت در سخنرانی ها و مطالعه کتاب‌ها بود که با فرهنگ شهادت و شهادت‌طلبی آشنا شد. با شروع جنگ تحمیلی با وجودی که محصل بود بر این اندیشه شد که اکنون باید درس را به طور موقت رها کند و در میدانی بزرگ‌تر به درس عشق به خالق خود و دفاع از میهن اسلامی بپردازد. در این خصوص ابتدا سالار شهیدان را به عنوان الگو برای خودش قرارداد و هم چنین شهدایی که قبل از خودش در جبهه شهید شده بودند از جمله شهید عباس ذاکر حسینی و شهید شیرعلی سلطانی را به عنوان الگو انتخاب کرده بود. خلاصه این که وارد بسیج شد و آموزش‌های نظامی و رزمی را آموخت و اولین اعزام به جبهه در سال ۱۳۶۱ با لشکر ۱۹ فجر آغاز نمود، مسئولیتش در اولین اعزام به جبهه، بی‌سیم چی بود. پس از مدتی مجدداً در سال ۱۳۶۲برای دومین بار همراه با لشکر ۱۹ فجر به جبهه دهلران (زبیدات) اعزام شد و در آن منطقه مسئولیت آرپی جی زن به عهده داشت و در آن جا بود که با ترکش خمپاره به صورت مبارکش در تاریخ 7/7/1362 به فیض شهادت نائل آمد. پیکر مطهر شهید علی رضا پس از چند روز بر دست‌های مردم انقلابی تشییع و در گلزار شهدای شیراز به خاک سپرده شد. از خصوصیات شهید علی رضا این که فردی فوق العاده شجاع و دلیر بود و حمایت از مظلومین و محرومین را سرلوحه زندگی خویش قرار داده بود، مثل جمع‌آوری کمک‌های مردمی و رساندن آن‌ها به دست نیازمندان شناسایی شده توسط هیئت امنای حسینیه جماران و مسجد عظیمی و بر این عقیده بود که وقتی به دست تو نیازی از یک نیازمند بر طرف شود آن وقت است که دست تو می‌شود دست خدا و این برایش خیلی دلنشین و زیبا بود.

دیگر خصوصیت شهید این که ورزشکار و ورزشدوست بود و به طبیعت و کوهنوردی علاقه داشت و برای آن برنامه ریزی می‌کرد و در انجامش همت به خرج می‌داد.شهید علی رضا در فرازی از وصیت نامه‌اش می‌گوید: به مادرم بگویید برای من گریه نکند بلکه بر مظلومیت امام حسین(ع) گریه کند تا یاد امام حسین(ع) و راهش برای همیشه پا بر جا بماند و به مادرم بگویید که چیزی که در راه خدا داده‌ام هرگز پس نمی‌گیرم. روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد. پدر شهید، مرحوم محمد کشاورز در سال ۱۳۷۳ و مادر شهید در سال ۱۳۸۵به رحمت ایزدی رفتند و در قطعه والدین شهدای دارالرحمه شیراز به خاک سپرده شدند.


وصیت نامه

بسم الله الرحمن الرحیم

من وصیتی ندارم جز چند کلمه: در اصل نمی‌خواستم مطالبی بنویسم و در خود ندیدم ولی جهت تذکر مطالبی چند ذکر می‌کنم. سلام مرا خدمت امام برسانید. به پدر و مادرم سلام مرا ابلاغ کنید، طلب مغفرت برایم نمایند. 

هیچ زمانی نتوانستم فرزند خوبی برای آن‌ها باشم، نه خوب، بلکه بدتر از بد بودم.اما امید است که خداوند عفوم نماید.هر زمانی که سعادت و شهادت نصیب حقیر گردید،ان‌شاءالله اگر ذکر و صحبتی از من به میان آمد باید صحبت از شهید مظلوم بهشتی شود و ذکر مصائبش کنند. 

همانطور که حضرت امام فرمودند ما حتی امانت هم نیستیم و در این گفتن امانت، نفسانیت وجود دارد.امید آن دارم که در راه خدا قطعه قطعه شوم و چیزی از این قفس باقی نماند و حال اگر مقداری یا تمامی باقی ماند، خود حضرت حق می‌داند که چه کند. به مادرم بگوئید که چیزی که در راه خدا دادم پس نمی‌گیرم و بگویید گریه بر مظلومیت حسین(ع) کند تا یاد حسین همیشه پا بر جا بماند.تمامی برادران را تشویق به تحصیل علوم دینی کنید اگرچه من نتوانستم تحصیلاتم را ادامه دهم ولی امید آن دارم برادرانم بتوانند بیش از پیش خدمت به اسلام و مسلمین کنند. در پایان باید بگویم هرگونه ناراحتی اگر کسی از من دیده است مرا ببخشید و طلب مغفرت کند.به امید پیروزی رزمندگان اسلام. علی رضا کشاورز
























بسم رب الشهداء و الصدیقین


شهید بزرگوار 

علی کوهپیما


فرزند قلی(علی آقا) 

ولادت: 23/5/1337 کوشک قاضی

شهادت: 28/11/1364 اروندرود

مزار: گلزار شهدای فسا


پرتوی از زندگی نامه

شهید علی کوهپیما فرزند مرحوم قلی(علی آقا) و مرحومه قمر بیدکی در٢٣ مرداد ماه ۱۳۳۷در روستای کوشک قاضی در یک خانواده‌ای مذهبی و متدین دیده به جهان گشود. شهید علی، یک هدیه آسمانی بود و شاید بالاتر از یک هدیه، فیضی بود از جانب پروردگار، توفیقی بود برای ره سپردن به سوی معبود بی همتا، در هنگام تولد چون نشانه‌ای از اسم” علی”به صورت حک شده در پشت سر او دیده می‌شد او را علی نامیدند، مرحوم پدرش هم در خواب دیده بود که خداوند پسری به وی عطا می‌فرماید.علی دوران کودکی را با شور و نشاط کودکانه  پشت سر گذاشت و تحصیلات ابتدایی را در مدرسه زادگاهش به پایان رسانید، اما در  دوران نوجوانی به علت بیماری پدر مجبور به ترک تحصیل شد و در شرکت مخابرات شیراز مشغول به کارگردید و پولی که از این طریق به دست می آورد صرف امرار معاش خانواده و مابقی آن صرف خانواده های فقیرتر خود  می کرد. با گذشت زمان و فرارسیدن دوران جوانی برای خدمت سربازی مهیا شد و پس از طی این دوره دوباره به شغل سابق خود ادامه داد. ازدواج برگ دیگری از زندگی او را ورق زد و همسری را انتخاب کرد که ثمره آن دو فرزند (جواد و ندا) می‌باشد. با شروع انقلاب با یاران و همفکران خود به یاری نهضت اسلامی شتافت و در مساجد نزدیک خانه نگهبانی می‌داد و در تظاهرات شرکت می‌کرد و دو مرتبه به اتفاق همکاران و خانواده موفق به زیارت امام راحل در قم گردید.با شروع جنگ تحمیلی داوطلبانه به جبهه رفت و مدتی درجبهه غرب(سردشت) مشغول خدمت شد و سپس به سرکار خود بازگشت، چون جبهه را بر کار خود مقدم می دید برای بار دیگر به جبهه جنوب اعزام شد و سال ۱۳۶۲ در جزیره مجنون به علت اصابت ترکش به سینه و کتف مجروح گردید که ایشان را به بیمارستان دکتر شریعتی تهران منتقل کردند، وقتی خانواده و دوستانش به دیدنش رفتند با این که وضع خوبی نداشت، گریه می‌کرد و شکایت از این داشت که چرا شهید نشده وخواسته همیشگی او از مادرش این بود که برایش دعا کند شهید شود.شهادت آرزویی بود که همواره از خداوند طلب می کرد و احترام به خانواده شهدا را وظیفه خود می دانست. به بچه‌های خواهرش که آنهاهم فرزندان شهید علی قلی مرادی بودند علاقه خاصی داشت و در زمان مرخصی به آن‌ها سرکشی می‌کرد و آنها را نوازش می‌ داد و حتی حاضر نبود فرزند خود را جلوی این بچه ها ببوسد یا صدا بزند.پس از بهبودی نسبی ایشان از بیمارستان تهران به بیمارستان دکتر بهشتی شیراز منتقل شد و تحت درمان قرار گرفت،پس از دو هفته درمان اصرار داشت که به منزل برود و تخت بیمارستان را جهت مجروح دیگری که به پزشک احتیاج داشت خالی کند.بقیه مراحل درمان در منزل ادامه داد، پس از گذشت دوماه با وجودی که هنوز عصب دستش خوب نشده بود مجدداً به جبهه جنوب برگشت. در مدت دو سال مبارزه بارها دچار موج گرفتگی های خفیف و مصدومیت شیمیایی شد که هربار با درمان سرپایی در بیمارستان بهبودی اندکی حاصل می کرد ودو مرتبه به جبهه بازمی گشت و تقدیر چنین بود که با این که سمت معاون مهندسی رزمی لشکر ۳۳ المهدی(عج) به عهده داشت در ادامه عملیات والفجر هشت در منطقه اروند (فاو) در تاریخ 28/11/1364 به درجه شهادت برسد.پیکر مطهرش پس از تشییع در گلزار شهدای شهرستان فسا به خاک سپرده شد. روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد 

پدر شهید، مرحوم قلی کوهپیما در سال ۱۳۵۵وفات کرده و در دارالرحمه روستای کوشک قاضی به خاک سپرده شده است. 


وصیت نامه

قال علی (ع): فان الجهاد باب من ابواب الجنة، فتح الله لخاصة اولیائه.

جهاد دری است از درهای بهشت که باز می‌کند خداوند بر روی دوستان خاص خودش.به نام خدا، به نام او که همه چیزم اوست. خدایا به من کمک کن که لیاقت شهادت در راهت را پیدا کنم. من نمی‌خواهم بعد از شهادتم برایم گریه و شیون کنید، سلاح بر زمین افتاده یاران حسین زمان را بردارید و اسلام را یاری کنید که در این برهه از تاریخ، اسلام نیاز به خون دارد و درخت اسلام را باید با خون پرورش و آبیاری کرد و هیچ چیز دیگری جز خون عزیزترین عزیزان این نهال را رشد نمی‌دهد.برادران و خواهران، این دنیا، دنیای آزمایش است و همه می‌دانیم هیچ کدام در این دنیا ماندگار نیستیم و همگی خواهیم رفت، فقط باید مواظب باشید که با روی سفید بروید.ازهمه شما برادران و خواهران می‌خواهم که اگر از من ناراحتی دیده‌اید ویا حرفی شنیده‌اید که ناراحت شدید مرا ببخشید و هرکس به هر عنوان مرا ناراحت کرده، من او را می‌بخشم و از خداوند می‌خواهم که هم من و هم شما را ببخشید و به راه راست هدایتمان کند.مادر جان، اول به شما می‌ خواهم که مرا حلال کنید. مادر جان ،برایم گریه نکن و اصلاً ناراحت نباش، افتخارکن که مادر شهید هستی.ازخداوند بزرگ می‌خواهم که به شما صبر و طاقت عنایت فرماید تا بتوانی مهدی، هادی بچه های خواهرم را بزرگ کنی و در راه پدرشهیدشان و در راه اسلام تربیت کنی و از همسرم می‌خواهم که مرا حلال کند چون من همسر خوبی برایش نبودم و از او می‌خواهم که جواد، نور چشم من را مواظبت کند. او را به مدرسه بفرستد تا درس بخواند تا ان‌شاءالله بتواند در آینده فرد مفیدی برای انقلاب و مردم مظلوم ایران باشد.ازخواهرانم می‌خواهم که اصلاً برای من گریه نکنند و ناراحت نباشند و می‌خواهم که مرا حلال کنند. خلاصه قدر امام امت و انقلاب را بدانید و دعا برای امام و رزمندگان فراموش نکنید. جنگ را پشتیبانی کنید که بزرگ‌ترین نعمت است. در خاتمه از همه برادران همسنگرم التماس دعا دارم. 27/1/1363 علی کوهپیما


خاطرات

خاطره١:همسر شهید

ازدواج ما به صورت سنتی انجام شد و با شهید حدود ۶ سال زندگی مشترک داشتم، بسیار با گذشت، مهربان و دست و دل باز بود، به افراد نیازمند کمک می کرد و توجه خاصی در این زمینه داشت بطوری که هرچند مدت یکبار گوسفندی قربانی می کرد وبین نیازمندان فلکه خاتون درشهرستان شیراز تقسیم می نمود،زمانی که به مرخصی می آمد مراقبت از فرزندم را به عهده می گرفت و در کارهای خانه کمک می کرد، اهل نماز و دعا بود و علاقه به کتاب‌های مذهبی داشت،چندین بار زخمی شد و پس از بهبودی نسبی مجددا به جبهه بر می گشت، هنگام شهادتش فرزند پسرم( جواد) سه ساله و فرزند دخترم( ندا) سه روزه بود. 


خاطره٢:خواهر شهید

شهید از من هفت سال بزرگتر بود، تا جایی که به یاد دارم از کودکی همیشه مهربان و با گذشت بود، تا جایی که برایش امکان داشت غالبا به دیگران کمک می کرد، احترام پدر و مادر را نگه می داشت، زمانی که از جبهه بر می گشت کتاب‌هایی از شهید مطهری به من داده بود و می گفت این کتاب‌ها را مطالعه کن تا بتوانی فرزندانت را خوب تربیت کنی، به دلیل اینکه همسر من (علی قلی مرادی) شهید شده بود می گفت دعا کن که من هم شهید بشوم و خداوند لیاقت شهادت در راهش را نصیب من کند. 





خاطره٣: بستگان شهید

شهید علی کوهپیما بسیار با عاطفه و مهربان و وجودش سرشار از مهر و عطوفت، عابد شبهای تار و شیر میدانهای کارزاربود.خود شهید نقل می‌کرد: در جبهه جزیره مجنون از ناحیه قفسه سینه ترکش خوردم و برای مدتی جهت مداوا در بیمارستان بستری شدم، بعد از این ماجرا با وجود این که از تنگی نفس و درد قفسه سینه بسیار رنج می‌بردم ولی به خاطر عقب نیاوردنم از جبهه نبرد،این درد را در سینه‌ی خود حبس کردم و بدون این که از این موضوع با کسی حرف بزنم دو باره راهی جبهه شدم و در گردان مهندسی مشغول رانندگی دستگاه‌های سنگین جهت سنگرسازان بی سنگر جبهه حق شدم. یکی از افتخارات بزرگی که این شهید بزرگوار در جبهه فا و عراق در عملیات والفجر هشت کسب کرد این بود که حدود هشت دستگاه ماشین آلات مهندسی از جمله لودر، بلدوزر و گریدر و حدود ده هزار عدد فیلتر این دستگاه‌ها به غنیمت گرفت و تحویل لشکرالمهدی(عج) داد. بعد از آن برای رساندن امکانات و استحکامات سنگرسازی به خطوط مقدم و خاکریز زدن برای رزمندگان که از دید و تیر دشمن محفوظ بمانند رفت و در نهایت در زیر آتش توپخانه و آتش باران دشمن جان به جان‌آفرین تسلیم محبوب خویش کرد و به درجه رفیع شهادت رسید. 











تقدیم به سنگرسازان بی سنگر(به‌ویژه شهید علی کوه پیما)

سنگر زمانی خانه دریا دلان بود

 یک کلبه کوچک ز جنس سنگ و ماسه       

چندین تفنگ و کوله پشتی و کمی نان      

سنگر، نه چندان امن اما گاه‌گاهی

هنگام حمله، خاکریز خط اول 

در آن زمان باید دوباره خاکریزی

در زیر بمب و آتش و دود و شراره

اما چگونه؟ در چه حالی؟ با چه قیمت؟

مردان سنگر سازِ جان بر کف نهاده 

بر پشت ماشین‌های غران می‌پریدند                

در نوبت سرخ شهادت آن سواران 

جان را فدای حق پرستان می‌نمودند   

هر خاکریز و جاده تا آماده میشد

در هر وجب با نعره الله اکبر

دریا دلانی عارف و شیدا و گمنام

پیروزی رزمندگان بر خیل دشمن 

با قیمت خون‌های پاک کربلایی

آن اسوه ایثار و تقوی و فضائل

او با جهادش اسوۀ خونین دین شد 

  یک کربلا فرهنگ و اسرار نگفته

                                              میعادگاه و مشهد رزمندگان بود

جای دعا و خواب و ایثار و حماسه

با چند همسنگر ز نسل رعد و طوفان

می‌شد برای استراحت سر پناهی

ویرانه می‌شد زیر رگبار مسلسل

می‌شد بپا با همت یار عزیزی

آماده می‌شد خاکریزی از دوباره

در تیررس، بر پشت ماشین، با شهادت

با قدرت ایمان و تکلیف و اراده

سنگر برای همدلان می‌آفریدند

پروانه می‌گشتند گرِد شمع یاران

در جانفشانی گوی سبقت می‌ربودند

جان‌های بسیاری  برایش داده می‌شد

دریادلی در خون خود می‌شد شناور

آئینه ی اسطوره های صدر اسلام

با قیمتی اینگونه اهدا شد به میهن

مثل علیِّ کوهپیمایی، فدائی

مرد نبرد، مرد خلوص و عشق کامل

زیباترین اسطوره ایران زمین شد

در نام سنگر ساز بی سنگر نهفته


                                                              والسلام  / خادم الشهدا 

بسم رب الشهداء و الصدیقین


شهید بزرگوار

 عباس کیانی

فرزند جمعه

ولادت: 20/8/1335 داراب

شهادت: 27/3/1366 زبیدات

مزار: گلزار شهدای داراب               


 پرتوی از زندگی نامه 

شهیدعباس کیانی فرزند جمعه در بیستم آبان ماه ۱۳۳۵در خانواده‌ای متدین و نظامی در شهرستان داراب به دنیا آمد، تا مقطع سوم راهنمایی ادامه تحصیل داد اما چون علاقه زیادی به پوشیدن لباس نظامی داشت درآزمون گزینش ژاندارمری سابق شرکت کرد و پذیرفته شد،وی توانست با شایستگی که از خود نشان داد تا درجه ستوان سومی ارتقا پیدا کند. با شروع جنگ تحمیلی به جبهه اعزام شد و به عنوان فرمانده دسته در منطقه زبیدات عراق مشغول خدمت گردید ودرهمین منطقه عملیاتی در 27/3/1366 بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید، وی قبل از شهادت با دختر یکی از فامیل‌های دور خود در شهرستان فسا ازدواج کرد که از وی فرزندی نمانده است. پیکر مطهرش با شکوه فراوان تشییع ودر گلزار شهدای مرکزی داراب به خاک سپرده شد. روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهروباد


خاطره از برادر شهید

خانواده ما یک خانواده نظامی بود،شهید غلامعباس به توصیه پدرم به نظام پیوست و لباسش را تا زمان شهادت پوشید.اوافتخار می‌کرد که می‌تواند در جبهه نقشی داشته باشد،روزی گفت: برادر،شما می‌دانید که کشورمان مورد تجاوز قرار گرفته و ما باید نسبت به دیگران احساس مسئولیت بیشتری بکنیم. اگر می‌بینی که جوانان این مرزوبوم برای دفاع از کشورشان تا پای جان ایستاده‌اند، به خاطر وطن دوستی و به خاطر امام است، بنابراین ما که مستقیماً نان این نظام را می‌خوریم در دفاع از میهن اولی تریم، بنابراین ممکن است که من شهید شوم، پدرو مادر و همسرم را شما بعد از خدا نگهداری کنید، او رفت و به آرزویش رسید و در کنار خدا جای گرفت. 


















بسم رب الشهداء و الصدیقین


شهید بزرگوار

 علی قلی مرادی


فرزند سلیمان

ولادت:  23/11/1333 آبادان

شهادت5/8/1362 موسیان

مزار: گلزار شهدای فسا


پرتوی از زندگی نامه

شهید علی قلی مرادی فرزند مرحوم سلیمان و فرزند مرحومه مریم مرادی در بیست و سوم بهمن ماه ۱۳۳۳ در آبادان به دنیا آمد و در خانواده‌ای متدین و مذهبی پرورش یافت و بزرگ شد، پدر شهید کارگر پالایشگاه نفت آبادان بود. شهید تحصیلات خود را تا کلاس ششم ابتدایی ادامه داد،مدتی کارگر مغازه نجاری شد، با رسیدن به سن مشمولیت به خدمت سربازی رفت،با پایان دوره سربازی در قسمت حراست شرکت نفت استخدام شد،با شروع جنگ تحمیلی به همراه خانواده به شهرستان فسا مهاجرت می‌کند.

پس از مدتی با یکی از بستگانش(پروین کوه پیما ،خواهر شهید علی کوه پیما) ازدواج می کنند که ثمره ازدواج آنها دو فرزند(هادی و مهدی)می باشد. پس از سر و سامان دادن به زندگی به صورت داوطلبانه عازم جبهه‌های حق علیه باطل گردید. شهید مرادی دو بار به جبهه اعزام می‌شود و سرانجام در منطقه عملیاتی موسیان در پنجم آبانماه ۱۳۶۲ بر اثر ترکش به شهادت می‌رسد. پیکر مطهرش پس از تشییع در گلزار شهدای شهرستان فسا به خاک سپرده شد.روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد. 


خاطرات

خاطره ۱ : مادر شهید

شهید علیقلی از دوران کودکی بسیار مهربان و صرفه جو بود، همیشه سعی می‌کرد به فقیر تراز خانواده خود را کمک کند. وقتی هم ازدواج کرد با همسرش بسیار مهربان بود و در کارهای خانه به او کمک می‌کرد.

یک شب خواب دیدم که درب حیاط را می‌زنند، رفتم درب را باز کردم دیدم علی درب حیاط است، خیلی خوشحال شدم. گفتم: مادر دورت بگردم کجا بودی؟ خیلی نورانی شده بود، ریشش حنا زده بود، سراغ همسرش گرفت، گفتم: رفته منزل پدرش الان به برادرت می‌گویم برود دنبالش بیاید، یک دفعه علی گفت: نه، خودم می‌روم دنبالش که از خواب بیدار شدم. وقتی که ازدواج کرد گفتم مادر دیگر فکر خانه و همسرت باش، دیگر به جبهه نرو گفت: مادر من این حرف را قبول ندارم، من باید به جبهه بروم و خانواده‌ام را به خدا می‌سپارم خدا کمک می‌کند برای آنها هم مشکلی پیش نمی‌آید، من باید به وظیفه‌ام عمل کنم، اگرمن و امثال من به جبهه نرویم دشمن می‌آید کشورمان را اشغال می‌کند، آن وقت دیگر خانواده من هم آسایش ندارند. یک روز خیلی ناراحت بودم و با عکس علی حرف می‌زدم و درد دل می‌کردم و بهش می‌گفتم کجا رفتی؟ چرا من را تنها گذاشتی؟ شب خوابیدم، خواب دیدم علی یک جای خیلی بلند مثل قله نشسته است آن جا خیلی سرسبز بود،گفتم مادر کجا بودی؟ گفت: من همین جا هستم،چرا این قدر نگران هستی؟ من همیشه کنارت هستم، گفتم مادر باید برویم خانه، گفت: من کار دارم،شما بروید من می‌آیم، از همان بالای قله با من حرف می‌زد و پایین نیامد.


خاطره ۲: همسر شهید

شهید از بستگان نزدیک ما بود و ازدواج ما به صورت سنتی انجام گرفت، بسیار مهربان، متعهد و خانواده دوست بود، ما به مدت دو سال و چند ماه زندگی مشترک داشتیم،سعی می کرد همیشه با وضو باشد و نماز اول وقت را بجا آورد، همیشه شعر امام زمان را زمزمه می کرد(مهدی صاحب الزمان کجایی)، بار اولی که رفت جبهه سه ماه طول کشید و در این مدت به ما سر نزد، بعد از سه ماه که آمد دو عدد عصا داشت، از او پرسیدم چی شده، گفت: چیزی نیست پایم کمی درد دارد، بعد از بهبودی مجدداً به جبهه رفت طولی نکشید که در منطقه موسیان به شهادت رسید. او همیشه به من سفارش می‌کرد دوست دارم بعد از من فرزندانم هادی و مهدی را طوری تربیت کنی که هدف مرا دنبال کنند، مهدی من آنگونه باشد که همه او را تحسین کنند.



                                       شهید زندگی کردن

شهادت در یک نگاه کلی سه معنا دارد: 

در مکتب رشادت و شهامت: جان دادن در جنگ‌های حق علیه باطل

در مکتب عشق و ارادت: شهید زیستن در زندگی و جهاد اکبر

در مکتب شفاعت و ولایت: همسو شدن با کائنات و تبدیل به کارگزار هستی شدن

چیزی که از شهیدان گلگون کفن و از خود گذشته ما، در ذهن جامعه وجود دارد معمولاً فقط معنا و مصداق اول است، یعنی بسیاری از مردم شهدا را فقط کشتگان جنگ می‌دانند و البته همین هم رتبه والا و بالایی است. ولی حقیقت امر این است که شهدای ما شاگرد و استاد هر سه مکتب هستند و موضوعی که مد نظر این تحقیق است صرف نظر از نقد جنگ، تأیید هر سه مورد بالاست. مردم تمام کشورها حتی متجاوزین و اشغالگران برای کشتگان و زندگان جنگ‌های خود اهمیت ویژه‌ای قائلند و آن‌هارا قهرمانان ملی خود قلمداد می‌کنند. برای آن‌هایادمان می‌سازند، شعرها می‌سرایند، داستان‌ها و رمان‌ها می‌نویسند، پژوهش‌های متعدد در باره زندگی و کشف خاطرات گمشده آن‌هاانجام می‌دهند، فیلم و سریال‌های مختلف و متعدد برای آن‌هامی‌سازند و در روزهای خاصی از سال در مراسمی جهانی یاد و نام و خاطره آن‌هارا گرامی می‌دارند. در حالی که خودشان هم می‌دانند که اشغالگر بوده‌اند و کمترین شباهتی با کشور ما که توسط متجاوزین اشغال شده بود نداشتند و قهرمانان ملی آن‌هاکه هیچ رنگ و بویی از انسانیت و معنویت نبرده بودند و با هیچ معیاری با شهیدان ما قابل مقایسه نیستند. اما در کشور ما  اگر کسی در باره شهیدان هرگونه کار فرهنگی انجام دهد توسط عده‌ای از خودی‌ها، متهم به جنگ‌طلبی و خشونت می‌شود و ما به راحتی یاد و خاطره شهدای عارف دریا دل خود را به فراموشی می سپاریم تا دچار تهمت «عقب افتادگی فرهنگی» نشویم و مظلومیت شهدای ما همچنان ادامه دارد... و چه باک که ما هم به سرنوشت آن‌هادچار شویم. این بزرگ‌ترین آرزوی خادمین شهدا است. والسلام/ خادم الشهدا

بسم رب الشهداء و الصدیقین


شهید بزرگوار 

گل میرزا  مرادی


فرزند عبدالحسین

ولادت: 17/4/1333 فسا

شهادت: 1/5/1362 پیرانشهر

مزار: گلزار شهدای فسا


پرتوی از زندگی نامه

شهید گل میرزا مرادی فرزند مرحوم عبدالحسین در هفدهم تیرماه ۱۳۳۳ در طایفه کوچی در چادرهای سیاه عشایری اما پر زنور معنوی دیده به جهان گشود،زندگی آنها در بیابان، کوه و دشت به سختی می‌گذشت. بعد از این که دوران کودکی را سپری کرد به دلیل وضعیت بد اقتصادی خانواده و دوری از آبادی نتوانست به مدرسه برود و از نعمت آموختن علم محروم شد.

از کودکی به شغل دامداری در کنار پدر مشغول شد، در سن بیست سالگی ازدواج کرد وتشکیل خانواده داد و راهی شهرستان فسا شد و برای امرار معاش به شغل کارگری مشغول شد.شهید گل میرزا در زمان پیروزی انقلاب در کنار مردم فسا در تظاهرات و راهپیمایی‌ها شرکت می‌کرد. بعد از پیروزی انقلاب فعالیت خود را در پایگاه مقاومت بسیج و مساجد ادامه داد.

با شروع جنگ تحمیلی با این که دارای چهار فرزند بود راهی جبهه شد و حدود دو سال حضور فعال داشت،آخرین بار در ١٣ تیر ماه ۱۳۶۲ به جبهه پیرانشهر اعزام شد و سرانجام در یکم مرداد  ۱۳۶۲ به علت اصابت ترکش به بدنش به شهادت رسید. پیکر مطهرش پس از تشییع در گلزار شهدای فسا به خاک سپرده شد. روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد


وصیت نامه  

بسم الله الرحمن الرحیم

انا لله و انا الیه راجعون، ان الحیاة عقیدة و جهاد

اینجانب گل میرزا مرادی ساکن شهرستان فسا فرزند عبدالحسین با عزمی راسخ و اراده‌ای قوی و نیتی خالص برای تکلیف شرعی که خداوند عزیز برای مسلمین معین نموده عازم جبهه‌های حق علیه باطل می‌شوم که خط سرخ امام حسین(ع) را ادامه داده و به کاروان خونبار حسین بپیوندم، می‌روم تا سفره رنگین این سرزمین برای ظهور امام زمان(عج) آماده نمایم. 

می‌روم تا به سرور و سالار شهیدان بگویم حسین جان اگر در کربلا نبودم تا به ندای” هل من ناصر ینصرنی ” لبیک بگویم، اکنون آماده‌ام تا برای دفاع از دین تو، ادامه راه تو و فتح کربلای تو و تکرار پیامتان که بارها فرمودید: هیهات من الذله، جان نثار نمایم، باشد که خداوند ان‌شاءالله توفیق را نصیب ما کند و به شهادت برسیم. می‌روم تا با نام حسین و با یاد حسین راه کربلا را برای زیارت عاشقان حسین باز نموده و سرانجام با حسین(ع) ملاقات نمایم.می‌روم تا یار و یاور عباس‌ها، اکبرها، اصغرها و قاسم‌ها باشم. می‌روم تا چون انصار اباعبدالله و یاوران روح الله خدمتگذاری باشم برای اسلام. می‌روم تا با ایثار جان ناقابل خویش امتحان خود را پس داده و کوله بار سنگین گناهان را بر زمین گذارم. این جانب دومین بار است که راهی جبهه‌های عشق و ایثار می‌شوم. مرحله اول هجده ماه بودم و خداوند شهادت را که تولدی دیگر است نصیبم نکرد،سرانجام امکان دارد که خداوند ما را به مهمانی بطلبد و مرا ببخشید.از امت همیشه بیدار ایران تمنا دارم که پشتیبان ولایت فقیه بوده و امام را دعا کنند. هر کاری که انجام می‌دهند فقط برای خدا باشد. دستورات اسلام را به جا آورند. پشتیبان روحانیت باشند و در یک صف واحد جهت از بین بردن کفار حرکت نمایند. قدر خانواده‌های شهدا را بدانید آنان در راه خدای عزیز از جان و مال و فرزند و عیال خویش گذشتند. به دیدار آن‌ها بروید که خانواده شهدا حقیقتا رکن اسلام و انقلابند. پدر و مادر عزیزم امیدوارم حالتان خوب باشد و در مرگ من صبور باشید لباس سیاه نپوشید، به هم تبریک بگویید، می‌دانم داغ فرزند سخت است،حال که مرگ حتمی است و گریبان گیر ماست چرا شهادت که مرگ با عزت است انتخاب نکنیم. پدر و مادرم نگویید در مرگ من کمرم شکست بگویید لطف خداوند شامل حالمان شد. خداوند شما را حفظ کند که مرا بزرگ کردید، از شما تشکر و قدردانی می‌کنم.

خوشا به حال شما که پیروز مندانه حاصل دسترنج خویش را به قربانگاه عشق و ایثار فرستادید. از پدر و مادرم تمنا دارم اگر زمانی بر اثر نادانی کاری کرده‌ام که باعث آزار شما شده مرا ببخشید و عفو کنید، برایم دوسال نماز قضا بخوانید. پدر عزیزم بعد از شهادتم تو را دادم به دست خدا و بچه‌هایم را دادم دست تو، خوب از آن‌ها نگهداری کن، در راه تعلیم و تربیت آن‌ها کوشش بنمایید که خداوند یارو یاور شما هست. همسرم در مرگ من صابر باش، قرآن بخوان، مطالعه کن، بچه‌هایم را اسلامی تربیت کن برای من ناراحت مباش، به امید توفیق شهادت برای من. گل میرزا مرادی 2/4/1362            


خاطره از دختر شهید

یک روزبه طور ناگهانی دچار بیماری شدم. بنا به تشخیص دکتر احتیاج به عمل جراحی داشتم،اما قبل از عمل باید چند آزمایش انجام می‌دادم، نگران بودم دلم گرفته بود، دوست داشتم آن لحظه پدرم کنارم بود و مرا دلداری می‌داد،در مورد بیماریم به کسی چیزی نگفتم، حتی به مادرم نمی‌خواستم نگرانش کنم،صبح که می‌خواستم به آزمایشگاه بروم تلفن خانه به صدا در آمد، گوشی را برداشتم، یکی از اقواممان بود گفت: دیشب خواب پدرت را دیدم، در مورد بیماری ات گفت چیز مهمی نیست، من برای تو از خداوند طلب شفا کرده‌ام، خوب می‌شوی،اشک از چشمانم جاری شد خوشحال شدم که پدرم ما را فراموش نکرده است با این که او شهید شده اما زنده است و از حال ما خبر دارد، به آزمایشگاه رفتم بعد از اینکه جواب را گرفتم به دکتر نشان دادم، نگاهی به آن انداخت، تعجب کرد و گفت خانم مرادی شما اصلاً نیاز به عمل نداری جواب آزمایش‌ها شما خوب است، با شنیدن حرف پزشک یادم به آن خواب افتاد و خدا را شکر کردم.

























در وصف شهدای گرانقدر کوشک قاضی

سلام ما به رحمدار و مرادی 

به مهدی صالحی،مسعود عبدی

به برفی زاده که یکتاپرست است

رجائی مثل شیرافکن فدایی است

به کوهپیمایی که مثل کوه برجاست

همه چون صولتی خواهان دین اند

ز قصابی چه گویم قدرت الله ست

بنازم بر علی اولادحسینی

به احمدزاده و روح بهارلو

نبی بازیاری بین که غوغاست

رجائی را نگر - فیروزیان را

ز جعفرزاده می بارد دل شیر

کشاورز از نبردش عرصه تنگ است

حمید صابری صبرش چو داوود

جواد صادقی مثل  رئیسی است

حسین است و حسینی زادگان است

رضائی که چو ابراهیم خلیل است

بنازم زارعی - عبدالکریم را 

رحیم زاده نگر - که مرد مردست

درستکاری که سر تا پا درست است

به اکبرپور صدها رحمت حق 

به چوپانی و تیموری امان باد

به بذرافشان هزاران لطف سرمد

مراد کاروان دوم شهید است

رحیم صابری که جمله والاست

رمضانپور که حقش هست راضی

نبی الله فتحی پور پاسدار

علی از خانواده‌ی صفرپور

علی عسکری کز شوق دیدار

حساب عاشقان با ما سوا نیست

اگر خواهی مزارشان بیابی

به رستم پور و گلمیرزا مرادی

تولایی نژاد و خون زهدی

کریم است و بجان،علی پرست است

ز جان بگذشته و پاک و خدائی است

به عباسی که سر تا پا خدا خواست

بسان صالحی، حبل المتین اند

چو مهدی صالحی، شمشیر مولاست

به رضوانی نژاد و بر کیانی

به حافظ پور و بذرافشان حق جو

 دلش مانند شیر موج دریاست

حسن زاده - فرهمند ژیان را

وحید بادپا، مرد کمان گیر

رئیسی هم دلیر و مرد جنگ است

دل دشمن ز رزمش می شود دود

همه کارش نبرد و خون نویسی است

چه جان بر کف عزیزی در جهان است

به نزد حق بزرگ و هم خلیل است

سرا پا لاله سان یعنی رحیم را

صفوی-صف شکن گاه نبرد است

شهید حق- وی از روز نخست است

نصیبش صد هزاران نعمت حق

بهشت جاودانی جایشان باد

درود پاک یزدان - بیش از حد

شهیدی در خور عود و نبید است

همیشه همنشین قل هوالله است

درود حق به او و کوشک قاضی

که از دریا رود به ساحل یار

که کرده دشمنان از بوم و بر دور 

در آن آتش بدیده صورت یار

بجز دیدارشان غم را دوا نیست

بیا به روستای کوشک قاضی


سروده، استاد محمد جعفر جعفری












   اسامی شهدای گرانقدر کوشک قاضی به ترتیب تاریخ شهادت

ردیف، نام شهید، پدر، تاریخ و محل تولد، عضویت ، تاریخ و محل شهادت، محل دفن


۱-عبدالکریم صالحی، یدالله 2/1/1341 کوشک¬قاضی، پاسدار، 11/8/1358بوکان، کوشک قاضی

۲-علیمراد کاروان، سلیمان 5/1/1338کوشک قاضی، پاسدار، ۱۳۶۰/۴/۳آبادان، کوشک قاضی

۳-محمد کاظم بذرافشان، جلیل 29/12/1340 کوشک قاضی، بسیجی، ۱۳۶۰/۷/۵، فیاضیه، جاویدالاثر

۴-محمد مهدی اکبرپور، اصغر 1/2/1343 کوشک قاضی، بسیجی، 9/9/1360 بستان، فسا

۵-حسین زهدی، علی 30/9/1344 فسا، بسیجی، 7/1/1361  شوش، فسا

۶-حمید صابری، محمد نبی  1338/4/4کوشک قاضی، بسیجی، ۱۳۶۱/۲/۱۰ فکه، فسا

۷-علیرضا اولاد حسینی، درویشعلی 2/2/1336 کوشک قاضی، فراجا، 3/3/1361 آبادان، کوشک قاضی

۸-محمد کریم علی پرست، کرم 15/8/1343 شیراز، بسیجی، 1/4/1361 شوش، شیراز

۹-کرامت حسین زادگان، محمد صادق 5/1/1333 کوشک قاضی، ارتش، 3/7/1361 کوشک، فسا

۱۰-مسعود عبدی، احمدقلی 1/1/1344 کوشک قاضی، بسیجی ۱۳۶۱/۸/۲۰عین خوش، کوشک قاضی

۱۱-نادر رئیسی، ناصر 1/1/1342 کوشکقاضی، سرباز، 24/1/1362 ابوغریب، کوشک قاضی

۱۲-گل میرزا مرادی، عبدالحسین، 1/7/1333 فسا، بسیجی، 1/5/1362 پیرانشهر، فسا

۱۳-علیرضا کشاورز، محمد، 15/3/1344 کوشک قاضی، بسیج، 7/7/1362 زبیدات، شیراز

۱۴-غلامعباس رمضانپور، احمد، ۱۳۴۰/۱/۱۰ کوشک قاضی، ارتش، 8/10/1362 گیلانغرب، (تنگه حاجیان) ، کوشک قاضی

۱۵-علیقلی مرادی، قلی، 23/11/1333 آبادان، بسیج، 5/11/1362 موسیان، فسا

۱۶-غلامعباس درستکار، عوض، 1/6/1341 کوشکقاضی، پاسدار، 9/12/1362 جفیر، فسا

۱۷-محمد جواد صادقی، صادق، ۱۳۴۰/۱۲/۱۹ کوشک قاضی، پاسدار، 12/12/1362 طلائیه، فسا

۱۸-مسعود رستم پور، رستم10/8/1341 کوشک قاضی، بسیج، 2/12/1362 کوشک ، کوشک قاضی

۱۹-اسماعیل تولایی نژاد، اصغر، 10/4/1340 کوشک قاضی، پاسدار، 24/12/1363 جزیره مجنون ( شرق دجله) ، کوشک قاضی

۲۰-جلال عباسی، سیاه، 1/7/13440 کوشک قاضی، ارتش، 14/1/1364 پاسگاه زید، کوشک قاضی

۲۱-کریم زارعی، عبدالرحمان، ۱۳۴۵/۱۰/۱۵ شیراز، بسیج ۱۳۶۴/۴/۲۰ دهلران (میمه) شیراز

۲۲-حبیب الله رضوانی نژاد، عزیزمحمد ۱۳۴۰/۱۰/۱۰ کوشک قاضی، ارتش، 5/7/1364 قصر شیرین، کوشک قاضی

۲۳-غلامعلی جعفرزاده، قدمعلی 11/2/1345 کوشک قاضی، بسیج، 21/11/1364 فاو، کوشک قاضی

۲۴-ابراهیم چوپانی، ولی 9/6/1343 کوشک قاضی، بسیج، 27/11/1364 فاو، کوشک قاضی

۲۵-علی کوهپیما، قلی 23/5/1337 کوشک قاضی، پاسدار، 28/12/1364 فاو، فسا

۲۶-ناصر رحیم زاده، نصرالله 1/11/1330 کوشک قاضی، بسیج، 14/7/1365 فسا

۲۷-محمد مهدی صالحی، آقابزرگ ۱۳۴۲/۶/۲۰ مرودشت، بسیج 22/7/1365 خرمشهر، مرودشت

۲۸-عبدالله شیرافکن، یدالله، 2/3/1345 فسا، سرباز، 15/8/1365 خرمشهر، فسا

۲۹-رحیم رحمدار، عزیزمحمد، 31/3/1348 فسا، بسیج، ۱۳۶۵/۱۰/۴ شلمچه، فسا

۳۰-عبدالرسول صفری، قدم، 25/4/1335 کوشک قاضی، بسیج ۱۳۶۵/۱۰/۴ شلمچه، کوشک قاضی

۳۱-ابراهیم رضائیان، قربانعلی، 1/4/1338 کوشک قاضی، بسیج ۱۳۶۵/۱۰/۴ شلمچه،  کوشک قاضی

۳۲-وحید حافظی پور، یدالله، 1/5/1349 فسا، بسیج، ۱۳۶۵/۱۰/۴ شلمچه، فسا

۳۳-منصور برفی زاده، قنبر، 19/12/1344 فسا، سرباز، ۱۳۶۵/۱۰/۲۴ شلمچه، فسا

۳۴-عبدالرزاق احمدزاده، لطفعلی، 9/11/1344 کوشک قاضی، سرباز، ۱۳۶۵/۱۰/۲۴ شلمچه، کوشک قاضی

۳۵-کریم رئیسی، حسن، ۱۳۴۴/۶/۳۰ کوشک قاضی، بسیج، ۱۳۶۵/۱۰/۲۹ شلمچه، کوشک قاضی

۳۶-رحیم صابری، حمید، 25/6/1348 فسا، بسیج، 29/10/1365 شلمچه، فسا

۳۷-محمد نبی بازاری، خلیل، 1/2/1349 کوشک قاضی، بسیج، 8/11/1365 شلمچه، کوشک قاضی

۳۸-فتح الله حسن زاده، حاجی خان، 20/6/1347 کوشک قاضی، بسیج، 8/11/1365 شلمچه،  کوشک قاضی

۳۹-حسین رحیم زاده، یحیی 1/1/1342 کوشک قاضی، بسیج، 18/11/1365 شلمچه، کوشک قاضی

۴۰-علیرضا فرهمند، رضا، 19/9/1345 شیراز، سرباز، 12/12/1365 زبیدات، فسا

۴۱-وحید بادپا، شیرمحمد، 1/1/1343 کوشک قاضی، سرباز، 22/12/1365 شلمچه، کوشک قاضی

۴۲-صادق بذرافشان، ایرج 25/6/1347 کوشک قاضی، بسیج 20/1/1366 شلمچه، کوشک قاضی

۴۳-باقر رجایی، اکرم ۱۳۴۹/۳/۱۰ کوشک قاضی، بسیج، 1/1/1366 شلمچه، کوشک قاضی

۴۴-حکمت الله فدایی، یدالله 1/1/1346 فسا، بسیج 25/1/1366 شلمچه، فسا

۴۵-عباس کیانی، جمعه، 20/8/1335 داراب، فراجا 27/3/1366 زبیدات، داراب

۴۶-محمدمهدی صولتی، اکبر۱۳۴۶/۳/۱۰ فسا، سرباز، 8/8/1366 زبیدات، شیراز

۴۷-عباس حیدری، کرم علی 2/2/1315 کوشک قاضی، بسیج 3/4/1367 فسا، کوشک قاضی

۴۸-نصرت الله فیروزیان، مهدی13/7/1345فسا، سرباز، 25/6/1367 آبادان، فسا

۴۹-ابراهیم تیموری، قدمعلی 4/6/1342 کوشک قاضی، ارتش،  ۱۳۶۷/۸/۳۰ طلائیه، کوشک قاضی

۵۰-قدرت الله قصابی، قلی 3/6/1352 کوشک قاضی، سرباز 12/6/1372 مهاباد، کوشک قاضی

۵۱-روح الله بهارلو ده شیبی، اسماعیل، 1/4/1358 نوبندگان.ده شیب، فراجا، 18/2/1381 رودان، کوشک قاضی

52- علی صفر پور، محمد قاسم، 21/1/1380 کوشک قاضی، نیروی دریایی ارتش 13/12/1404 ساحل سریلانکا، کوشک قاضی

53- نبی الله فتحی پور، عزیز الله، 9/5/1365 فسا ، سپاه 20/12/1404 جزیره قشم، کوشک قاضی

54-علیرضا عسکری، فرج الله، 20/3/1382 فسا، سپاه، 27/12/1404 جزیره قشم، کوشک قاضی






















چند نکته آماری:

تعداد شهدای روستای کوشک قاضی بر اساس سال شهادت

سال ۱۳۵۸ – ۱ شهید، سال ۱۳۶۰ - ۳ شهید، سال ۱۳۶۱–۶ شهید، سال ۱۳۶۲– ۸ شهید، سال ۱۳۶۳ – ۱ شهید، سال ۱۳۶۴– ۶ شهید، سال ۱۳۶۵ - ۱۶ شهید، سال ۱۳۶۶ – ۵ شهید، سال ۱۳۶۷ – ۳ شهید، سال ۱۳۷۲ - ۱ شهید، سال ۱۳۸۱ - ۱ شهید ، سال 1404- 3 شهید


دو شهیدی ها

خانواده شهید صابری (حمید و رحیم صابری)


تک فرزند پسر شهید

شهید علیمراد کاروان


شهید مفقودالاثر

شهید محمد کاظم بذرافشان


تقسیم بندی های دیگر 

37 شهید بالای ٢٠ سال

١٧ شهید زیر ٢٠ سال

۲۸ شهید بسیجی

8 شهید پاسدار

7 شهید ارتش

۲ شهید فرا جا

۹ شهید سرباز




محل شهادت و تعداد شهدا

شلمچه ۱۵ شهید –زبیدات ۴ شهید- آبادان، خرمشهر ۵ شهید- فاو ٣ شهید- کوشک ٣ شهید، دهلران ۲ شهید – فسا ٢ شهید – مهاباد، کهنوج، بستان، جزیزه مجنون، گیلانغرب، موسیان، پیرانشهر، بوکان، شوش، فکه، طلائیه، شرهانی، ابوغریب، رقابیه، پاسگاه زید، پیرانشهر، جفیر، ساحل سریلانکا، جزیره قشم  20 شهید


کم سن‌ترین شهید

۱-شهید وحید حافظی پور، ۱۶ سال و ۵ ماه.

۲-شهید محمد نبی بازاری، ۱۶ سال و ۹ ماه


مُسن‌ترین شهید:

۱-شهید حمید صابری، ۵٣ سال

۲-شهید عباس حیدری ۵۲ سال







===================

بنام خدا ،با سلام و عرض ادب

از  مخاطبین و خوانندگان عزیز خواهشمندیم 

هرگونه تصحیح ، تکمیل، خاطره ، نوشته و عکسی از این شهدای عزیز دارید

از طریق ایتای 09176112253 یا ایمیل زیر ارسال فرمائید 

تا با نام خودتان در سایت گذاشته شود.

والسلام - انتشارات هدهد - محمد حسین صادقی

 holyloveandlife@gmail.com

======================









زیارت نامه عمومی شهداء

اَلسَّلامُ عَلی رَسوُلِ اللّهِ، اَلسَّلامُ عَلی نَبِی اللّهِ، اَلسَّلامُ عَلی مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِاللّهِ؛ اَلسَّلامُ عَلی اَهْلِ بَیْتِهِ الطّاهِرین ،اَلسَّلامُ عَلَیْکُمْ اَیُّهَا الشُّهَدآءُ الْمُؤْمِنُونَ؛ اَلسَّلامُ عَلَیْکُمْ یا اَهْلَ بَیْتِ الاْیمانِ وَ التَّوْحیدِ، اَلسَّلامُ عَلَیْکُمْ یا اَنْصارَ دینِ اللّهِ وَ اَنْصارَ رَسُولِهِ عَلَیْهِ وَ الِهِ، السَّلامُ سَلامٌ عَلَیْکُمْ بِما صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَی الدّارِ اَشْهَدُ اَنَّ اللّهَ اخْتارَکُمْ لِدینِهِ وَ اصْطَفاکُمْ لِرَسُولِهِ؛ وَاَشْهَدُ اَنَّکُمْ قَدْ جاهَدْتُمْ فِی اللّهِ حَقَّ جِهادِهِ وَ ذَبَبْتُمْ عَنْ دینِ اللّهِ وَ عَنْ نَبِیِّهِ؛ وَ جُدْتُمْ بِاَنْفُسِکُمْ دُونَهُ وَاَشْهَدُ اَنَّکُم قُتِلْتُمْ عَلی مِنْهاجِ رَسُولِ اللّهِ؛ فَجَزاکُمُ اللّهُ عَنْ نَبِیِّهِ وَعَنِ الاِسْلامِ وَ اَهْلِهِ اَفْضَلَ الْجَزآءِ وَ عَرَّفَنا وُجُوهَکُمْ فی مَحَلِّ رِضْوانِهِ وَ مَوْضِعِ اِکْرامِهِ مَعَ النَّبِیّینَ وَ الصِّدّیقینَ وَ الشُّهَدآءِ وَ الصّالِحینَ وَ حَسُنَ اُولَّئِکَ رَفیقاً، اَشْهَدُ اَنَّکُمْ حِزْبُ اللّهِ وَاَنَّ مَنْ حارَبَکُمْ فَقَدْ حارَبَ اللّهَ وَ اَنَّکُمْ لَمِنَ الْمُقَرَّبینَ الْفائِزینَ الَّذینَ هُمْ اَحْیآءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ فَعَلی مَنْ قَتَلَکُمْ لَعْنَةُ اللّهِ وَ الْمَلاَّئِکَةِ و َالنّاسِ اَجْمَعینَ، اَتَیْتُکُمْ یا اَهْلَ التَّوْحیدِ زائِراً وَبِحَقِّکُمْ عارِفاً وِبِزِیارَتِکُمْ اِلَی اللّهِ مُتَقَرِّباً وَ بِما سَبَقَ مِنْ شَریفِ الاْعْمالِ وَ مَرْضِی الاْفْعالِ عالِماً فَعَلَیْکُمْ سَلامُ اللّهِ وَ رَحْمَتُهُ وَ بَرَکاتُهُ وَ عَلی مَنْ قَتَلَکُمْ لَعْنَةُ اللّهِ وَ غَضَبُهُ وَ سَخَطُهُ، اَللّهُمَّ انْفَعْنی بِزِیارَتِهِمْ وَ ثَبِّتْنی عَلی قَصْدِهِمْ وَ تَوَفَّنی عَلی ما تَوَفَّیْتَهُمْ عَلَیْهِ وَ اجْمَعْ بَیْنی وَ بَیْنَهُم فی مُسْتَقَرِّ دارِ رَحْمَتِکَ، اَشْهَدُ اَنَّکُمْ لَنا فَرَطٌ وَ نَحْنُ بِکُمْ لاحِقُونَ. 

به نام خداوند بخشنده مهربان، سلام بر رسول خدا، سلام بر پیامبر خدا، سلام بر محمد بن عبداللّه، سلام بر خاندان پاکش، سلام بر شما ای شهیدان با ایمان، سلام بر شما ای خاندان ایمان و توحید، سلام بر شما ای یاران دین خدا و یاران رسول خدا - که بر او و آلش سلام باد - سلام بر شما بدان شکیبایی که کردید،پس چه خوب است خانه سرانجام شما. گواهی دهم که به راستی خداوند شما را برای دین خود انتخاب فرمود و برگزیدتان برای رسول خود. گواهی دهم که شما در راه خدا جهاد کردید آن طور که باید و دفاع کردید از دین خدا و از پیغمبر خدا و جانبازی کردید در رکاب رسول خدا،گواهی دهم که شما بر همان راه رسول خدا کشته شدید،پس خدای تان پاداش دهد از جانب پیامبرش و از دین اسلام و مسلمانان بهترین پاداش و بشناساند به ما صورت‌های شما را در جایگاه رضوان خود و موضع اکرامش همراه با پیمبران و راستگویان و شهیدان و صالحان و چه نیکو رفیقانی هستند آنها،گواهی دهم که شمائید حزب خدا و هر که با شما بجنگد مسلماً با خدا جنگ کرده و به راستی شما ازمقربان و رستگارآنید که درپیشگاه پروردگارشان زنده‌اند و روزی می‌خورند، پس لعنت خدا و فرشتگان و همه مردم بر آن که شما را کُشت،آمده‌ام به نزد شما برای زیارت ای اهل توحید و به حق شما عارفم و بوسیله زیارت شما به سوی خدا تقرب جویم و بدان چه گذشته از اعمال شریف و کارهای پسندیده دانایم، پس بر شما باد سلام خدا و رحمت و برکاتش و لعنت خدا و خشم غضبش بر آن کس که شما را کُشت، خدایا سوده مرا به زیارتشان و بر آننیتی که آن‌ها داشتند مرا هم ثابت بدار و بمیرانم بر آن چه ایشان را بر آن میراندی، و گردآور میان من و ایشان در جایگاه خانه رحمتت، گواهی دهم که شما بر ما سبقت گرفتید... نثار ارواح مطهر انبیاء و اولیاء و شهدا و صلحاء به‌ویژه شهدا و والدین شهدا، و اموات روستای شهیدپرور کوشک قاضی صلوات و فاتحه.



کتاب نامه :

۱- امامزادگان عشق، پرتوی از زندگانی ۲۶۵ شهید گرانقدر زرقان فارس، محمد حسین صادقی، انتشارات هدهد، ۱۴۰۱

۲- قهرمان جنوب، دلاور غرب، زندگی نامه شهید کریم رئیسی، محمود ضیایی ها/ عباس رئیسی، انتشارات هد هد، ۱۴۰۴

۳- فکه، قدمگاه حضرت زهرا(س)،علی اصغر برّا، انتشارات بینش آزادگان، ۱۴۰۳

۴- گلزار شهیدان گردان فجر، عبدالله عمیدی / محسن عظیم پور. نشر کتابدار ۱۴۰۰

5. صحیفه امام خمینی (ره) جلد 12 ، روح الله خمینی، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، سازمان مدارک فرهنگی انقلاب اسلامی ، 1370

6. قیام و انقلاب مهدی، مرتضی مطهری، انتشارات صدرا، 1402


Comments

Popular posts from this blog

101-200 یکصد صفحه دوم کتاب امام زادگان عشق

701-800 یکصد صفحه هشتم و آخر کتاب امام زادگان عشق

Azmolomoor