101-200 یکصد صفحه دوم کتاب امام زادگان عشق

 101-200



بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار علی اصغر بذر افشان

جانباز متوفی علی اصغر بذرافشان فرزند درویش در خرداد ماه سال 1340 در روستای رحمت آباد کربال دیده به جهان گشود و تحصیلات خود را تا حد سیکل در این روستا ادامه داد. در دوران جنگ تحمیلی به خدمت سربازی رفت و در شهر فیروزآباد خدمت می کرد. ایشان اگرچه تصمیم به حضور در جبهه داشت ولی موفق نشده بود تا اینکه در محل خدمت آنها قرعه کشی می کنند که چند نفر به جبهه بروند که در قرعه کشی هم اسم شهید بذر افشان در نمی آید ولی با خواهش و تمنا از دوستش می خواهد که قرعه اش را به او بدهد و پس از اصرار فراوان دوستش قبول می کند و او به جای دوستش به جبهه اعزام میشود. نهایتاً در یکی از جبهه های ایلام از ناحیه چشم و شکم مجروح سخت می شود، سپس او را به کرمانشاه و تهران می برند و در تهران تلاشهای پزشکی برای نجات او نتیجه نمی دهد و فکر می کنند که شهید شده او را در سردخانه می گذارند همان لحظه عطسه می کند و می فهمند زنده است او را از سردخانه بیرون می آورند. . . . . . . و تحت درمان قرار می گیرد و بعد از چند ماه تا حدودی بهبود می یابد. خانم جواهر زارعی همسر مرحوم بذرافشان و دختر شهید حسین زارعی درباره شهیدان می گوید: پدرم خیلی مؤمن و انقلابی و اهل کار خیر بود، همیشه به نماز اول وقت سفارش میکرد، ما قبل از شهادت پدرم ازدواج کردیم، شهید بذرافشان هم روحیه ای مثل پدر داشت و واقعاً فداکار و مهربان و انقلابی بود و همیشه ناراحت بود که چرا شهید نشده است، خودش می گفت: شاید بخاطر این باشد که هنگام مجروح شدن از خدا خواستم فقط یکبار فرزند تازه تولد شده ام را ببینم. او پس از جنگ به عنوان مستخدم آموزش و پرورش خدمت می کرده و در تاریخ 20/4/1373 در حالیکه داشته روی تراکتور کار می کرده در 34 سالگی دچار سکته قلبی می شود. به گفته بنیاد شهید زرقان ایثارگر گرامی، علی اصغر بذر افشان (جانباز 50 درصد)  بوده و در گلزار شهدای روستای رحمت آباد کربال دفن شده است.  روحشان شاد و یادشان گرامی

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار محمد جعفر بذرافکن ( تقی)

شهید محمد جعفر بذرافکن فرزند ابراهیم در سال 1347 در شهر زرقان و در خانواده ای مذهبی متولد شد. از همان کودکی به اهلبیت علیهم السلام ارادت خاصی داشت و همیشه در مراسم مذهبی حضور فعالانه ای داشت. محمد جعفر فرزند کوچک خانواده و مورد علاقه برادران و خواهر خود بود. تحصیلات را تا کلاس پنجم ابتدائی ادامه داد و چون پدر بزرگوار خود را از دست داد در کنار برادرش به شغل کشاورزی مشغول شد. 

در اسفند 1366 پسردائی ایشان سید علی اکبر زرقانی در عملیات بدر به درجه رفیع شهادت نائل شد ایشان دیگر تاب و تحمل نداشت و می خواست به جبهه برود. در تیر ماه 1364 بعد از گذراندن دوران آموزشی به جبهه اعزام شد و به علت سن کم به کارهای امدادگری مشغول شد و پس از سه ماه خدمت در لشکر 19 فجر به تیپ 33 المهدی منتقل شد و گردان فجر در کنار همشهریان خود به خدمت ادامه داد، در عملیات کربلای 4 غواص بود، در عملیات والفجر 8 مجروح شد و یکی از انگشتان دست خود را از دست داد و در عملیات کربلای 5 بر اثر ترکش از ناحیه سر مجروح شد و با وجود درد زیاد باز هم به جبهه رفت.  

از خاطرات شهید : دریکی از مرخصی های چند روزه که به زرقان آمده بود به سه برادر خود می گوید از کوچکی شما حکم پدر مرا داشتید و برای من زحمات زیادی کشیده اید ولی من یک نصیحت به شما دارم که هیچ وقت نماز اول وقت خود را فراموش نکنید که فردای قیامت شما را شفاعت نمی کنم. در گردان فجر در مسابقه حفظ سوره بقره شرکت کرد و به همراه فرد دیگری از گردان فجر موفق به حفظ سوره شدند که از طرف رئیس جمهور وقت ساعت مچی به رسم یادبود هدیه گرفتند. ایشان همیشه در سر آرزوی شهادت داشت و همیشه به همرزمان خود می گفت نباید روزی که جنگ تمام شده باشد مرا جزو مردگان عادی دفن کنند و شرمنده همرزمان شهیدم باشم. در سال 1366 در خط پدآفندی شلمچه مشغول دفاع در سنگر کمین به همراه همرزم خود شهید محمد رضا رضائی (حجت) در تاریخ 20/8/1366 به درجه رفیع شهادت نایل آمدند و در گلزار شهدای زرقان آرمیدند.  

روحشان شاد و یادشان گرامی

بسم الله الرحمن الرحیم

دست های من را از تابوت بیرون بگذارید تا دنیا پرستان بدانند که من با دست خالی از دنیا میروم. من کم کم احساس میکنم که میتوانم شاهد زیبای شهادت را در آغوش خود بگیرم و تا ابد از خود جدا نکنم و این شهادت من برای خدمت به اسلام و مسلمین است و بزودی نصیب من خواهم شد ولی آیا کشته شدن مرا می توان شهادت نامید؟ خدایا ناامید نیستم و در خود به هیچ وجه لیاقت شهادت را نمی بینم ولی می دانم که تو توبه پذیر هستی و تو می توانی شهادت هم نصیب من گردانی. بعد از حمله صدام به ایران که قصد نابودی اسلام و انقلاب داشت من برآن شدم که با حضور خود در جبهه، دین خود را به اسلام ادا کنم و من بر حسب این وظیفه راهی جبهه می شوم تا در جبهه باشم و به منافقین و ضد انقلاب بفهمانم که مردم حزب الله هیچ وقت جبهه را خالی نمی کنند و تا آخرین قطره خون میجنگم و مشت محکم به دهان یاوه گویان شرق و غرب میزنند. و اما تذکراتی چند از من حقیر و کوچک  و بنده ضعیف خدا.  همواره از انقلاب پشتیبانی کنید و از هیچ گونه کمک دریغ نکنید. با حضور خود در صحنه، از امام پشتیبانی کنید و او را تنها نگذارید.  راه شهیدان را ادامه دهید و نگذارید خون آنان هدر برود.  

از مادر و خواهر و برادرانم می خواهم که زینب وار و علی وار زندگی کنند و در برابر مصیبت ها صبر پیشه کنند و از مردم زرقان می خواهم که اگر از من بدی دیده اند مرا ببخشند.  

 و السلام - جعفر بذرافکن - 4/12/62   



بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار مهرداد بذرگر دیندارلو

شهید مهرداد بذرگر دیندارلو فرزند مهدی در سال ۱۳۴۷ در شیراز در خانواده ای مذهبی پا به عرصه وجود گذاشت و از کودکی در مسجد و آغوش خانواده با معارف دینی آشنا شد. شهید بذرگر در هفت سالگی وارد دبستان شد و تحصیلات ابتدائی را در شیراز به پایان رساند، ایشان از کودکی دارای روحیه بخشش و ایثارگری بود و شجاعت و حجب و حیای خاصی داشت، سومین سال دبستان او مصادف شد با بزرگترین معجزه قرن بیستم که همانا پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی (ره) بود، شهید نیز علیرغم سن کم در تظاهراتها و نگهبانی های شبانه در شیراز بویژه در منطقه سعدی شیراز حضوری چشمگیر داشت و همزمان با اتمام دوران ابتدایی، جنگ تحمیلی دشمنان به رهبری صدام و حزب بعث عراق علیه نظام نوپای جمهوری اسلامی ایران شروع شد که منجر به تشکیل بسیج به فرمان امام راحل شد، شهید بذرگر از همان آغاز به گروه مقاومت پیوست و فعالیتهایش را در مسجد و پایگاه مقاومت محله سعدی و منطقه کربال زرقان که زادگاه پدری اش بود متمرکز کرد، با ورود به دوران راهنمائی تلاشهایش برای پیوستن به رزمندگان اسلام افزایش یافت ولی بخاطر سن کم موفق به حضور در جبهه نشد، نهایتاً اصرار و پافشاری او نتیجه داد و در سن ۱۵ سالگی به پادگان آموزشی رفت و سپس به خطوط مقدم نبرد اعزام شد و چندین بار در عملیاتهای مختلف شرکت کرد و ماهها در مناطق پدآفندی جنوب به دفاع از میهن اسلامی پرداخت، بعد از آن برای گذراندن دوران مقدس سربازی به سپاه پیوست و مجدداً در مناطق جنوب با تجربه ای بیشتر به دفاع از آرمانهای انقلاب اسلامی مشغول شد، نهایتاً پس از شرکت در عملیات کربلای ۴ مجدداً در عملیات کربلای ۵ شرکت کرد و در تاریخ 23/10/1365 در شلمچه آسمانی شد و به کاروان حضرت سیدالشهداء  پیوست. مزار مطهر شهید بزرگوار مهرداد بذرگر دیندارلو  در  گلزار شهدای محله سعدی شیراز است. روحش شاد و یادش گرامی

بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار بهروز براتی

شهیدبهروز براتی نام پدر حسین شماره شناسنامه194 تاریخ تولد20/10/1346 محل تولد فارس-شهرستان زرقان میزان تحصیلات پنجم ابتدایی مسئولیت در جبهه رزمنده ، تاریخ شهادت4/3/1367 یگان اعزامی سپاه محل دفن فارس ، زرقان ، روستای محمودآباد کربال

شهید براتی در یکی از روستاهای بخش زرقان به نام دهمیدان در یک خانواده مؤمن و مذهبی پا به عرصه وجود نهاد. دوران کودکی را سپری کرد و پا به محیط دبستان گذاشت و توانست دوره دبستان را با موفقیت به پایان برساند. اما بدلیل نبودن مدرسه راهنمایی در روستا تحصیل را رها کرد و به شغل کشاورزی مشغول شد. اخلاق و رفتار نیکویی داشت. عشق و علاقه او به نظام باعث شد که یکسال زودتر از موعد مقرر به خدمت سربازی برود. همیشه خانواده و دوستان را تسلی می داد و می گفت نگران من نباشید من خوب هستم در آخرین مرخصی اش تمام وقت درباره شهادت و شهید شدن چند تن از دوستانش سخن می گفت.  

در نامه ای که در تاریخ 3/3/67 نوشته بود بیان کرده بود که من به شلمچه رفتم و نگران من نباشید. در تاریخ 3/4/67 در یک پاتک دشمن مفقودالاثر گردید و مدت سه سال و هشت ماه مفقود بود تا اینکه به خواست خداوند و از روی وسائل وی شناسایی شد و پس از انتقال به پشت خط در روستای محمود آباد زرقان به خاک سپرده شد.  



دست نوشته شهید بهروز براتی

بسم الله الرحمن الرحیم

حضور محترم برادر مهربانم و بهتر از جانم جناب آقای قدرت الله براتی سلام علیکم. پس از عرض سلام و سلامتی شما را از درگاه ایزد متعال خواهان و خواستارم و امیدوارم که حالتان همیشه مثل گل های بهاری شاد و خندان بوده باشد و برادرم اگر بخواهی از حال برادرت با خبر شوی الحمدالله حالم خوب است و هیچ گونه ناراحتی ندارم به جز دوری از شما. برادرم نامه های ات که به دست ایرج و الله داده بودی به دستم رسید. و زیارت ؟؟؟ برادرم این روزها چه کار می کنید و من بعد از ظهر به معاد برای مهمات می روم و ؟؟ ؟به شلمچه بروم اگر نامه دیر رسید ناراحت من نباشید و من دیروز با الله داد و ایرج به پیش ؟؟؟ پول برای من نفرستید من حقوقم را گرفتم 2000 تومان طلبکار شدم گرفتم ؟؟؟ پدر و مادرم را سلام می رسانم. برادرانم جواد ، بهمن ، مهدی را سلام می رسانم. ؟؟؟ عمویم را سلام می رسانم. تمام اقوام و خویشان را سلام می رسانم. به جای من مهدی و زهرا را دیده بوسی کنید.

تفاوتهای ساختاری انواع ادبی و روایت ها

مصاحبه و خاطره و داستان و قطعه ادبی و گزارش تفاوتهای ساختاری با هم دارند و نمی‌شود این قالبها را به جای یکدیگر بکار برد، هرکدام از اینها اصول و معیارها و قوانین و ارزشها و محدودیتهای مخصوص به خود دارند. اگر شما قصد مصاحبه دارید باید تمام مصاحبه را بنویسید و دیگر نمی‌توانید چیزی را کم یا زیاد کنید ولی اگر قصد خاطره‌نگاری دارید باید کل مصاحبه را تبدیل به دهها خاطرۀ کوچکتر کنید. در تبدیل مصاحبه به خاطره می‌توانید (و باید) از ذوق و سلیقه و استعداد خود کمک بگیرید و فضاهای مورد نیاز را ترسیم کنید. مثلاً اگر در مصاحبه گفته شود که «شهید در یک شب بارانی به یک نفر کمک کرد» شما باید فضای آن شب را (که شامل صداها، رنگها، پس‌زمینه‌ها، شخصیت‌ها ، و حتی خیالات می‌شود) ترسیم کنید و خاطره را (در زاویه دید اول شخص یا سوم شخص) بازسازی نمائید. ضمناً بعضی از خاطره‌ها شبیه به داستانند یعنی گره و اوج و انتظارآفرینی و گره‌گشائی دارند ولی بسیاری از خاطرات هیچکدام از این خصوصیات داستانی را ندارند و فقط یک روایت ساده از یک اتفاقند، در هر حال نیازی نیست که حتماً به خاطره‌ها رنگمایۀ داستانی بدهیم. اما اگر شما این اصول را بلد نیستید می‌توانید خاطره‌ها را همانگونه که روایت می‌شوند یادداشت نمائید و سپس آنها را به کسانی که در این زمینه‌ها تجربه و تخصص دارند بدهید تا اگر لازم شد تبدیل به داستان و رمان شوند، البته کلاسهای مختلف نویسندگی نیز وجود دارد که علاقمندان می‌توانند از آنها استفاده کنند. 

در ضمن در خاطره‌ها اگر گوینده دربارۀ خودش صحبت کند از روایت «اول شخص» استفاده کرده و اگر درباره فردی دیگر صحبت کند روش «سوم شخص» را روایت می‌کند. در خاطره‌هائی که مربوط به شهداست معمولاً از روش «سوم شخص» استفاده می‌شود، اما شما می‌توانید با تکنیکی خاص هر دو روش را با هم تلفیق کنید. یعنی بعد از شنیدن خاطره، خودتان را به جای راوی خاطره بگذارید (و از روش اول شخص استفاده کنید) و داستان و خاطره شهید را (به روش سوم شخص) روایت کنید. در پایان خاطره‌ هم نام واقعی راوی خاطره را بنویسید. والسلام / ناشر

بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار حسین بنی پری

شهید حسین بنی پری فرزند عسکر در سال 1336 در شهر زرقان در خانواده ای متوسط و دین دار به دنیا آمد. ایشان دارای 5 برادر و 3 خواهر بودند. شهید در سن 6 سالگی به مدرسه رفت و تا کلاس سوم ابتدایی تحصیل را ادامه داد. مادر ایشان خانه دار و پدر ایشان در شهرداری زرقان مشغول خدمت بود. پس از گذراندن دوره سربازی، در شهرداری مشغول به کار شد. اوایل شکل گیری انقلاب بود و حسین در تمامی فعالیت های انقلابی و راهپیمایی ها شرکت داشت. در سال 1359 ازدواج کرد و دارای سه فرزند (دو دختر و یک پسر) شد و فرزند سومش دختر بود  که هیچ گاه نتوانست او را ببیند و عشق به خدا و شهادت این دیدار را به قیامت و بهشت انداخت.  

حسین عاشق خانواده بود و به پدر و مادر و همسر و فرزندان و حتی دوستان و همسایگان بسیار احترام می گذاشت و با همه مهربانی می کرد. 

پس از پیروزی انقلاب اسلامی و به دنبال آن آغاز جنگ تحمیلی، حسین نیز از طرف شهرداری زرقان در دی ماه 1366 به جبهه اعزام شد. سه ماه در جبهه جنگ حق علیه باطل مردانه جنگید تا اینکه در شهر خُرمال در عملیات والفجر 10 در تاریخ 30/12/1366 بر اثر اصابت ترکش به ناحیه سرش به درجه رفیع شهادت نائل آمد. روحش شاد و بادش گرامی






وصیت نامه شهید حسین بنی پری

بسم الله الرحمن الرحیم

«ان تنصروا الله ینصرکم و یثبت اقدامکم»

در این برهه حساس از زمان که داریم باید در راه اعتلای دین حق اسلام مبین و وطن اسلامی گام برداریم و بمنظور پاسخ به ندای رهبر عظیم الشأن حضرت امام خمینی مُد ظله العالی و دیگر مسئولین محترم جمهوری اسلامی در خصوص زنده ماندن اسلام و از طرفی دفاع مقدس در مقابل استکبار و استعمار جهانی می باشد به جبهه میروم تا که کفر و ظلم الحاد از سر مملکت اسلامی رفع گردد به جبهه میروم تا که احکام الهی جایگزین فحشا شود به جبهه میروم تا که پوزه ابرقدرتها به زمین بمالیم و همه ملتها و نژادهای دنیای اسلام بطور یک ید واحد در دنیا زندگی نمایند و در اینجا توصیه ای به عنوان برادری کوچک به برادران و همکارانم و به خواهرانم دارم که اولاً جمعه و جماعات و مجالس و مراسم مذهبی و در رأس همه این مسائل پشت جبهه و جبهه را گرم نگهداشته و آنان که توان رزمی دارند مردانه بسوی جبهه اعزام شوند و آنان که توانائی رزمی ندارند پشت جبهه خدمت کنند که دیگر همچون وقتهای گرانبهایی که بقولی طلا است بدست نخواهد آمد هرکس به اندازه توان خود در جهت انقلاب حرکت کرده تا اسلام اصیل را به جهانیان صادر کنند که پوزه یزیدیان و صدامیان زمان بخاک مالیده شود تا دیگر مرتدی نتواند در مقابل این انقلاب الهی ایستادگی کنند.  

خواهرانم: توصیه می کنم که مسئله حجاب را بشکل صحیح و اصولی که خدا پسندانه باشد رعایت نموده که این مهم تر از ریخته شدن خون من است.  

در پایان از همگی التماس دعا دارم و از دوستان و آشنایان و همه همکارانم می خواهم که اگر از این حقیر خطائی دیده شده مرا حلال کنند، باشد که خداوند تبارک و تعالی توفیق خدمت در راه اسلام و مسلمین به همگی ما عنایت فرماید انشاءالله. 

والسلام




بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار غلامرضا بنی پری

شهید غلامرضا بنی پری فرزند حسین در روز چهاردهم شهریور ماه 1339 در خانوده ای متعهد و مذهبی در شهر زرقان دیده به جهان گشود و تا سال آخر دبیرستان در رشته ریاضی و فیزیک تحصیل نمود و سپس به علت از کار افتادگی پدرش و کمک به درآمد خانواده مجبور به ترک تحصیل شد و در کارخانه کاشی حافظ مشغول به کار شد.  

 غلامرضا در اواخر آذر ماه 58 جهت انجام خدمت مقدس سربازی اعزام شد و بعد از گذراندن دوره آموزشی، به مرکز پیاده شیراز منتقل شد.  انجام خدمت سربازی این شهید بزرگوار مصادف با شروع جنگ تحمیلی و اشغال میهن اسلامی مان توسط متجاوزین بعثی بود به همین خاطر گردان عملیاتی آنها به منظور دفاع از مرز و بوم ایران عزیز به جبهه نبرد حق علیه باطل اعزام شدند و ضربات سخت و مهلکی به متجاوزین بعثی وارد آوردند. سرانجام در تاریخ پنجم آبان ماه 1359 در جبهه دُب حردان به فیض شهادت نائل گردید و به ملکوت اعلی پیوست. پیکر مطهر این شهید گرانقدر بعد از چند روز به زرقان منتقل گردید و در جوار حرم سید عمادالدین نسیمی به خاک سپرده شد.  

 شهید غلامرضا بنی پری جوانی آگاه و مؤمن و متعهد به اسلام و انقلاب اسلامی بود. ایشان در ایثار و ادب و معرفت و مسئولیت شناسی بین خانواده و تمام دوستان و همکارانش مشهور بود و یکی از نمونه های واقعی تربیت اسلامی به حساب می آمد.  

 شهید غلامرضا بنی پری در نامه ای که به پدر و مادرش نوشته به نکات مهمی اشاره کرده که قسمتی از آن را به لحاظ شناخت بیشتر این شهید عزیز تقدیم خوانندگان گرامی می نمائیم:

                                          روحش شاد و یادش گرامی

  وصیت نامه شهید غلامرضا بنی پری

 حضور پدر و مادر عزیز و از جان گرامی ترم سلام عرض میکنم. پس از تقدیم عرض سلام سلامتی همه شما را از خداوند بزرگ آرزو دارم.  پدر ومادر عزیزم اگر از حال اینجانب فرزند خود غلامرضا خواسته باشید به لطف خداوند بزرگ و زیر سایه امام زمان(عج) و رهبر کبیر انقلاب امام خمینی عزیز سلامت هستم.  امیدوارم که همه شما هم سلامت باشید.  پدر جان من و دوستانم در جبهه دب حردان نزدیک اهواز مشغول خدمتیم و به لطف خدا می خواهیم این دشمن اجنبی از خدا بی خبر و دشمن دین و مملکت را از خاک عزیزمان ایران بیرون برانیم.  پدر جان من در این جا تیربارچی هستم.  از همه شما میخواهم برایمان دعا کنید و خواهشی که از مادر عزیزمان دارم این است که اگر خداوند مرا قابل دانست و شهید شدم زیاد ناراحت نباشید و بی تابی نکنید و مانند مادر علی اکبر(ع) ام لیلا صبور باش و شکر خدا بگو.  از همه شما برادرها و خواهرها یم می خواهم که به گفته این سید بزرگوار گوش دهید و اطاعت کنید. خدمت برادرها و خواهرهای عزیزم سلام برسانید. خداوند یار و نگه دار همه شما.   خداحافظ همگی / غلامرضا  بنی پری

 سلام بر محمد(ص) و خاندانش سلام بر علی (ع) و همسرش فاطمه (س) سلام بر حسن و سلام بر حسین شهید. درود فراوان بر شهیدان از صدر اسلام تا به امروز، شهیدانی که با فدا کردن جان خود عشق و ایثار را در راه رضای خدای خویش برگزیدند و بهشت جاودان را سرای خویش قرار دادند. سلام و درود ما بر شهید والامقام غلامرضا بنی پری که مردانه وار درخت اسلام را در جاده های وطن خویش با خون سرخ شهادت آبیاری کرد. شهید بنی پری یکی از جمله عزیزانی بود که در لباس مقدس سربازی پای در جبهه های حق علیه باطل نهاد و به سوی معبود ابدی به پرواز در آمد.   وی در سال 1339 در شهر زرقان در خانواده ای مذهبی متولد شد وی از هوش و استعداد خاصی برخوردار بود. در سن 7 سالگی به دبستان مهرداد رفت و تا کلاس پنجم ابتدایی را در زرقان به تحصیل پرداخت. سپس با خانواده به شهرستان مرودشت عزیمت کردند و در مدرسه عضدالدوله (حافظ) تا اول دبیرستان درس خواند. در این سال به دلیل مشکلات خانواده ترک تحصیل کرد و مشغول به کار شد تا اینکه برای کار به کارخانه کاشی حافظ رفت و مدت 3 سال آنجا بود با همه به مهربانی رفتار می کرد و اخلاقی اسلامی داشت مجالس مذهبی برایش اهمیت خاصی داشت تا اینکه انقلاب به رهبری امام خمینی پیروز شد وی که فردی با ایمان بود با اشتیاق به مجالس مذهبی و تظاهرات می رفت و کارهایی که از طرف مجالس به او واگذار می شد به خوبی انجام می داد و اهمیت ویژه ای برای شرکت در مجالس مذهبی ایام محرم قائل بود و هرگز چیزی را بر آن ترجیح نمی داد. اکثر شبها نگهبانی می داد تا 15 بهمن سال 1358 که به خدمت سربازی اعزام و به کرمان رفت و بعد از دو ماه به شیراز مرکز پیاده منتقل شد و دو ماه هم در شیراز خدمت کرد.  

وی که در سالهای انقلاب با جان و دل شبها تا صبح و روزها در کارخانه و کشورش پشتیبانی و نگهداری کرده بود  بی نهایت از تجاوز به وطنش ناراحت و آزرده خاطر بود و به همین دلیل مأموریت به خوزستان منطقه دهلران را با شادی تمام قبول کرد و مدت 3 ماه و ده روز در آنجا با برادران خود مشغول پاسداری از مرز بود تا اینکه مأموریت تمام شد و به شیراز آمدند. شهید بنی پری که در طی زندگی پاک خود فردی ممتاز و  زرنگ و بی باک بود و از خود گذشتگی در تمام وجوه زندگی از مشخصات وی بود برای بار سوم به طور داوطلب با عده ای از برادران خود با اصرار زیاد با آنها به خوزستان رفت و در جبهه دب حردان مستقر شد و مدت 35 روز با دشمنان وطن خویش در جنگ بود ولی در این مدت یکی از وارسته ترین رزمندگانی بود که خاطراتی شیرین و جاودان از خود به جای کذاشت تا آنجا که به حضرت آیت ا. . . دستغیب ( رحمه ا. . . علیه) در هنگام بوسیدن دست ایشان می گویند آقا دست شما بوی بهشت می دهد و شهید آیت ا. . . دستغیب در جواب به ایشان گفته بود این خودت هستی که بوی بهشت می دهی. 

آری این گل زیبای بهشتی دلاورانه و مشتاقانه در راه وطن خویش جنگید و شجاعانه این پیکار را توصیف کرد تا آنجا که به برادران خویش می گفت اگر بدانید پشت تیربار جنگیدن چه لذتی دارد. 

برای بار سوم که می خواست به جبهه برود خانواده اش به او گفتند مواظب خودت باش، گفت هرچه خدا بخواهد دل به خدا ببندید و تقوا پیشه کنید، زمان رفتن مادر خود را در آغوش کشید و با او وداعی جاودانه کرد و وصیت کرد که در مراسم سوگواری. . . . . . . زینب وار رفتار کنید و از دیدن پدر امتناع کرد زیرا می‌گفت می ترسم مهر پدر دامن گیرم شود و از رفتن من جلوگیری کند اما وی از دور برای آخرین بار به زیارت سیمای پدر رفت بی آنکه پدرش متوجه شود و سپس در جاده عشق و شهادت در روز 5/8/59 قدم نهاد و مورد بزرگترین لطف خداوند قرار گرفت. وی به گفته همسنگرانش و همرزمانش علی وار جنگید و حسین وار در کربلای دب حردان به درجه رفیع شهادت نائل گشت.  روحش شاد و یادش گرامی


 دست نوشته شهید غلام رضا بنی پری

بسم الله الرحمن الرحیم

صبح زود ما را از خواب بیدار کردند و صبحانه خوردیم و بعد برای صبحگاهی رفتیم و تا ساعت 11 رژه رفتیم و بعد برای نهار آمدیم و صف کشیدیم و حدود یک ساعت بعد نهار گرفتیم و خوردیم و بعد به استراحت پرداختیم و بعد از ظهر ساعت کلاس آموزشی داشتیم و بعد به ما استراحت دادند تا برویم کارهای خود را انجام دهیم و بعد صف شام کشیدیم و شام گرفتیم و خوردیم و بعد برای انجام نماز با دوستان به مسجد پایگاه رفتیم و نماز خواندیم و بعد به آسایشگاه آمدیم و با دوستان دور هم نشستیم و صحبت کردیم و ساعت 9 خاموشی زدند و برای خواب رفتیم. شب بخیر و کم کم داشت دوره آموزشی ما در کرمان به پایان می رسید و روز آخر هر یک از بچه ها می گفتند من که دلم نمی خواهد به شهر خودمان بیفتم و بعد از قرعه کشی هر کس به یک جایی افتاد و من به شیراز افتادم و به مرکز پیاده رفتم و مشغول خدمت شدم حدود سه ماه بعد برای اولین بار به جبهه حق علیه باطل رفتم و مدت سه ماه و ده روز در جبهه بودم و هنوز کاملا جنگ ایران و عراق شروع نشده بود و بعد از سه ماه و ده روز دوباره به شیراز پیش دوستانم آمدم و برای آنها از جبهه اهواز تعریف کردم و بچه ها خیلی خوشحال شدند و گفتند کاش ما هم آن جا بودیم و بعد از یک ماه بعد جنگ ایران و عراق سخت شد و فرمانده آمد گفت کی می خواهد دو بار به جبهه برود و من دوستانم که جبهه رفته بودیم بلند شدیم و گفتیم ما فرمانده گفت شما که تازه از جبهه آمده اید چرا باز دوباره می خواهید بروید و می گفتیم می خواهیم برویم تا شر این اجنبی و از خدا بی خبر و دشمن دین را از خاک خود ایران بیرون برانیم و به ما حدود 4 ساعت مرخصی دادند تا بیائیم از پدر مادر و اقوام خداحافظی کنیم و برویم و وقتی آمدم به مرودشت دیدم که دائی هم می خواهد به جبهه برود و خیلی خوشحال شدم و گفتم شما بروید و ما هم می آئیم و بعد آمدم خانه و از همگی خداحافظی کردم و بعد به پایگاه رفتم و بعد به ما اسلحه دادند و من مشغول تیربار و یک کلت بغلی شدم و بعد از همه هم دوره ها خداحافظی کردم و رفتیم به جبهه ؟؟؟ مدت 15 روز در آنجا بودیم و یک نامه برای پدرم فرستادم و از حال خودم آنها را مطلع ساختم و از جبهه برایشان صحبت کردم و گفتم پدر جان این جا چه کیفی دارد صدای توپ و تانک و مسلسل می آید.  

من سرباز وظیفه غلامرضا بنی پری در روز سه شنبه ما را از شیراز به کرمان حرکت دادند ساعت 10 شب به کرمان رسیدم و آن شب ما را به آسایشگاه بردند و تا صبح زدیم و خندیدم و صبح فردا ما را تقسیم بندی کرده اند و من و چهار زرقانی با هم افتادیم تا ظهر این ؟؟؟ برگشتیم و ظهر برای نهار رفتیم و یک آب گوشت هویج به ما دادند و خوردیم و تا شب گشتیم و شب برنج شام به ما دادند و خوردیم. روز 18/ 11/ 1358 صبح زود ما را از خواب بیدار کردند و تا ظهر به فوتبال کردن و خواب پرداختیم و ظهر برنج ؟؟؟ به ما دادند و بعد از ظهر برگشتن به پیش بچه های زرقانی رفتیم و تا شب گشتیم و شب بخیر.  

بخوریم نخوریم گشنه می مومنیم --  قدر آش ننه را حالا می دونیم

بپوشیم نپوشیم سرما می خوریم -- دوخت ننه را حالا می دونیم

به صحرا می روم با چند تا افسر-- برای خواندن درس مسلسل

ای مادر فرخنده نداری خبر از من -- از گردش ایام چه آید سر من

دست نوشته شهیدغلامرضا بنی پری

بسم الله الرحمن الرحیم

حضور محترم پدر عزیز و از جان گرامی ترم سلام عرض می کنم.  پس از تقدیم عرض سلام و سلامتی همگی شما را از خداوند بزرگ آرزو می کنم و امیدوارم که همیشه عمر با شادی و خوشی بسر برید و هیچ وقت گرد غم بر رخ چون گل یک بیک شما ننشیند باری پدر جان از حال اینجانب فرزند خود غلامرضا خواسته باشید به امید امام زمان و در سایه خداوند و به رهبر انقلاب خمینی سالم هستم و امیدوارم که شما هم خوب باشید پدر جان از بابت من هیچ ناراحت نباشید حال من خیلی خوب است به امید امام زمان. پدر جان خیلی خیلی سلام می رسانم و از بابت این که خداحافظی نکردم می بخشید چون می ترسیدم که ناراحت شوید پدر جان من خیلی خیلی سلام می رسانم.  مادر عزیزم را خیلی خیلی سلام برسانید و بگوئید که هیچ ناراحت نباشد علی جان و محبوبه و محسن را خیلی خیلی سلام برسانید به علی بگوئید که غلام می گوید چه کیفی دارد اینجا رگبار گلوله و رگبار توپ و تانک. سلام محمد جان و عصمت و مصطفی را برسانید.  ابراهیم جان و هادی و اسماعیل را سلام برسانید.  خواهرم رضوان جون و داداشی سلام برسانید و احوالپرسی کنید. مشهدی حیدر و خاله جان را سلام بسیار برسانید.  حاجی باقر جان و عصمت عزیزم و رضا خوشگله را سلام برسانید.  جواد و مهدی و فاطمه را سلام برسانید.  تمام دوستان و اقوام را خیلی خیلی سلام بسیار برسانید.  این نامه را در سنگر پشت تیربار مسلسل می نویسم.  خداحافظ همگی شما به امید دیدار / غلامرضا بنی پری 18/ 7/ 1359

لازم به ذکر است که شهید گرانقدر غلامرضا بنی پری با شهید بزرگوار محمد جواد تمیزی پسرخاله هستند. روحشان شاد و یادشان گرامی

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار سید محمود بهارلو

شهید سید محمد رضا بهارلو ملقب به سید محمود فرزند سید احمد در تاریخ 10/6/1342 در زرقان در یک خانواده مذهبی پا به عرصه وجود نهاد. شهید پس از گذراندن دوران طفولیت وارد مدرسه شد و دوره ابتدائی و متوسطه را با موفقیت به پایان رسانید و از همان اوان کودکی روح او با قرآن عجین شد و تا پایان زندگی همانند یک دانش آموز عاشقانه از قرآن درس گرفت. او از هوش و ذکاوتی کم نظیر برخوردار بود و اخلاق اسلامی و عفت کلام را رعایت می کرد و به همین خاطر تمام دوستان و آشنایان به او عشق می ورزیدند و هم صحبت بودن را با وی غنیمت می دانستند. 

احترام فوق العاده نسبت به پدر و مادرش داشت و در مقابل آنان آهسته صحبت می کرد. برادر شهید سید محمود بهارلو یکی از مریدان جدش بود و خصوصیاتی از خصایص جدش را در او متجلی بود و سراسر ایام تعطیل دبیرستان را آسوده نمی نشست و با قرآن و کتابهای دینی خو گرفته و حتی المقدور نماز شب را می خواند و آنچه داشت از آن در راه خدا انفاق می کرد.  زمانی که انقلاب اسلامی ایران با یاری خدای تبارک و تعالی به رهبری امام امت و همت والای امت حزب الله شروع به اوجگیری کرد شهید گرانقدر با پخش اعلامیه راهپیمائیها و تظاهرات شرکت فعالانه داشت و شبها مبادرت به نوشتن شعار روی دیوارها می کرد و چنان علاقه ای به امام امت داشت که وصف ناشدنی بود. او در اجرای فرامین امام امت شور و شوق عجیبی داشت و پس از پیروزی انقلاب اسلامی جهت پاسداری از انقلاب اسلامی شبها به نگهبانی می پرداخت و با تشکیل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی عاشقانه با سپاه همکاری چشمگیری داشت. با شروع جنگ تحمیلی در بسیج سپاه ثبت نام نمود و پس از دوره آموزشی به جبهه سر پل ذهاب اعزام شد و 4 ماه در آنجا بود و در عملیات محمد رسول الله ص شرکت داشت و از ناحیه پای چپ مورد اصابت ترکش خمپاره قرار گرفت و بیش از یکماه در یکی از بیمارستانهای تهران بستری بود و پس از آن به زرقان بازگشت و از زخمی شدن خود چیزی نگفت تا اینکه یکی از همسنگر هایش تعریف کرد. برادر شهیدمان چندین بار به جبهه اعزام شد و پس از گذشت یکسال که در جبهه جنوب بود و به جبهه غرب اعزام شد و در عملیات پیروزمندانه والفجر 2 شرکت داشت تا اینکه در تاریخ 2/5/1362 روح بزرگ او بسوی خدایش پرواز کرد و به لقاء الله پیوست. 

سید محمود از یاوران سردار شهید مرتضی جاویدی بود و در این عملیات به همراه همرزمان و همشهریان دیگرش شهیدان: محمد رضا حاج زمانی، عباس گلمحمدی، عبدالاحد خدامی، ابوالفضل صادقی و مسعود جمشیدی نیا حضور داشتند. 

ماجرای مشهور جلوگیری از تکرار ماجرای تنگه اُحُد در تاریخ اسلام در همین عملیات اتفاق افتاد، ابوالفضل که در این عملیات شدیداً مجروح شده بود می گفت: چهار روز از عملیات والفجر 2 گذشته بود و پادگان حاج عمران فتح شده بود ولی ما (گردان فجر لشکرالمهدی) از سه طرف در محاصره‌ شدید نیرو‌های بعثی بودیم و تنها یک راه کوچک عقب‌نشینی وجود داشت و به مدت چهار روز بدون امکانات با ده‌ها شهید و زخمی با دشمن درگیر بودیم. روز پنجم صیاد شیرازی و محسن رضائی با بی سیم به مرتضی گفتند: برادر جاویدی، گردان شما در محاصره‌ی شدید دشمن است عقب‌نشینی کنید؛ و مرتضی با آرامش و قاطعیت پاسخ داد : نه، نمی‌گذاریم داستان تنگه  اُحُد دیگر تکرار شود. . . . . . ابوالفضل راوی نکته دیگری هم درباره سید محمود بود، می گفت: سید محمود همیشه آرزو داشت با پهلوی شکسته و با درد شدید و تشنگی شهید شود که در این عملیات به این آرزویش هم رسید. به امید ادامه راهشان و به امید شفاعتشان. روحشان شاد و یادشان گرامی

وصیت نامه شهید سید محمود بهارلو

و تو ای آمریکا و شوروی و دیگر جهانخواران ریز و درشت بدانید که بفرموده امام ما هرگز تسلیم ظلم و زشتیها نخواهیم شد و تن به اسارت نخواهیم داد و بدانید که در نهضت ما شکست راه ندارد و اگر ما را به مرگ تهدید می کنید بدانید که ما مرگ را استقبال می کنیم و آگاه باشید که تا آخرین لحظات محو و نابودی کامل شما خواهیم جنگید و تو ای ملت پیرو خط امام تقوی را رعایت کنید، دعا را زیاد زمزمه کنید و در هر حال بیاد خدای تبارک و تعالی بوده و نماز را که این انقلاب و جنگ به خاطر آن بوده و هست در همه جا برپا داشته و اهمیت دهید. جزء شب زنده داران باشید. خدا را به خاطر رضایش عبادت کنید نه بخاطر بهشت و حوری و درختان و میوه هایش که عبادت از روی هوای نفس است، اخلاق اسلامی را رعایت کنید. از روحانیت جدا نشده و با هوای نفس خود مبارزه کنید. جهاد را از یاد نبرید کمک به جبهه فراموش نکرده، مسجدها را پر کنید، اختلافات را به هر طور شده با بذل مال و ایثار خود از بین ببرید.  از مرگ نهراسید، عشق و علاقه شما بخدا و اسلام بیشتر از زن و فرزندانتان باشد، از موضع غیبت و تهمت دوری کنید. 

 از دفتر خاطرات شهید سید محمود بهارلو  

بسم الله الرحمن الرحیم

خاطرات : امروز تاریخ 25/8/1360 می باشد نزدیکی های غروب است دلم خیلی گرفته و در نزدیکی های باند فرودگاه هلیکوپتر پادگانی ابوذر نشسته ام سرم بر روی دست هایم می باشد و چشم به آخرین لحظات غروب غروب های دلتنگی دارد همین امروز ساعت 10 بود رفته بودیم بیمارستان عیادتی از برادران زخمی خود بکنیم در آنجا با صحنه ای روبرو شدم که هیچ وقت از خاطرم محو نمی شود پیرمردی از اهالی سر پل ذهاب در حال روبوسی با برادران سپاهی بود. پسرش در ؟؟؟ زخمی شده و به محض رسیدن به بیمارستان به شهادت می رسد پیکرش را در سردخانه گذاشته بودند و قاصد به دنبال پدرش که بیاید جنازه فرزندش را تحویل بگیرد و حالا که آمده بود از مسئولین و امدادگران بیمارستان تشکر و خداحافظی می کرد ما هم محو این جریانات به تماشا ایستاده بودیم که ناگهان به طرف ما آمد و صورت ما را بوسه می زد و می بوئید من دیگر کنترل خود را از دست دادم و بغض گلویم گرفت و شدیداً گریه کردم بیچاره پیرمرد انگار که چهره فرزندش را در ما جستجو می کرد ما را می بوسید و می گفت اگرچه فرزندم برفت ولی دلم به شما خوش است. چون راه فرزندم را می روید و در همین موقع جنازه عزیزش را در آمبولانس گذاشته بودند و منتظر پدرش بودند او رفت تا پیکر پاک شهیدش را در روستایی  که نزدیک سر پل ذهاب بود و هر روز عراقی ها آنجا را با کاتیوشا به توپ می بستند ببرد و او را به خاک سپارد و ما هم با چشمانی پر از اشک نظاره گر خروج آمبولانس بودیم. 25/8/1360سر پل ذهاب والسلام. 

 و در حالات شهدا

بسم الله الرحمن الرحیم

جمعه 28/3/1361 امروز جمعی از اقوام و خویشان مهمانمان بودند بعد از ناهار در حضور مهمانها به مادرم گفتم: مادر اگر من در جبهه بروم و کشته شوم تو چه می کنی؟ در جواب سکوت کرد دلم به تپش افتاد خدایا نکند حرفی مادرم بزند مخالف آنچه من انتظار دارم که زیاد منتظرم نگذاشت و گفت پسرم تو سال گذشته که به جبهه رفته بودی تو را کشته پنداشتم گفتم مادر می دانم می خواهم بدانم بعد از شهادتم چه می کنی با حالتی قاطع گفت : صبر و استقامت. در دل به او تحسین کردم و در همین افکار بودم که مادرم دوباره گفت مگر چه انتظاری  از من داشتی گفتم مادر خواستم اطمینان دل پیدا کنم و دوباره سخنت را بشنوم. خلاصه بعد از صرف شام و رفتن مهمانها در خلوت تنهایی اتاق به مناجات و راز و نیاز با خدایم پرداختم گفتم: خدایا خود می دانی و آگاهی یکبار می خواستم به نزد رهبرم بروم ولی میسر نشد شاید قابل و لیاقت با خمینی علی گونه که زمان بلکه مستضعفان جهان به وی نیازمندند را نداشتم از تو می خواهم لیاقت و شایستگی شهادت در راهت که همانا پیروزی و سعادت ابدی است نصیبم بفرما.  

روز تولد فاطمه زهرا این خاطرات را می نویسم. امروز روز تولد حضرت فاطمه روز تولد زنی که پدرش پیامبر ص و همسرش علی ابن ابیطالب ع و فرزندش حسین است نیازی به تعریف ندارد چون هرچه که بخواهم و آنچه که می دانم اگر بخواهم بر روی کاغذ بیاورم  باز هم نتوانستم یکی از خصوصیات این بانوی نمونه اسلام را بیان کرده و قلم این عاجز و حقی از نوشتن بازمانده و بلکه کوچکتر از آنم که بخواهم درباره مادرم فاطمه سخنی بگویم الان که این خاطرات را می نویسم شب است پای تلویزیون نشسته ام و سخن قرائتی به مناسبت بانوی نمونه اسلام سخن می گوید و گفت: سیدها افتخار بر شما که مادرتان فاطمه است. با گفتن این کلام بی اختیار اشکم سرازیر شد و به یاد کج رویهای گذشته خویش افتادم گناهان و معصیتها و هوس پرستیها جلو چشمانم ظاهر شدند و روح خسته از گناه مرا عذاب دادند برادران عزیزم به جدم قسم هیچ سخنی و هیچ پند و اندرزی اینقدر مرا تحت تأثیر قرار نداده بود بعد از سخنان قرائتی در اتاق خود و در خلوت تنهایی به فکر فرو رفتم و با خود اندیشیدم که محمود تو سیدی تو خود را فرزند فاطمه می دانی تو خود را فرزند زنی می دانی که در جهان نمونه و بی نظیر نیست تو فرزند فاطمه ای و از خدا شرم نکرده و با شیطان دست دوستی داده ای تو فرزند فاطمه ای و تنت و روحت به گناه آلوده است شرمت باد و خودرا سرزنش کردم برادرم هر وقت فکر گناه می کردم و هر وقت به طرف گناه می رفتم انگار کسی به من نهیب می زد. سیدها افتخار بر شماکه مادرتان فاطمه است و با یادآوردن این جمله دست از معصیت بر می داشتم. برادرم من از مادرم فاطمه خواسته ام که در قیامت مرا شفاعت کند آخر مهریه فاطمه شفاعت گنهکاران است و من می خواهم فرزند فاطمه یعنی حسین باشم، حسین تا آخرین قطره خون و اگر نماز بدهکارم و اگر روزه بدهکارم خود می دانم که پولی ندارم تا بابت انجام آن پس از مرگ خود بدهم و پدرم پیر و مادرم ناتوان و تنها امیدم فاطمه است که شفاعتم کند در نزد خدای تبارک و تعالی- والسلام 

لازم به ذکر است که کتاب آهوی بهشتی درباره شهید گرامی سید محمود بهارلو و برادرش جانباز گرانقدر سید محمد جواد بهارلو تدوین و توسط انتشارات هدهد منتشر شده است.  

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار علی بوستانی

شهید علی بوستانی فرزند چراغعلی در تاریخ 18/5/1336 در خانواده ای مذهبی و از لحاظ مالی متوسط در شهرستان آباده چشم به جهان گشود. پدرشان در کارخانه کاشی سازی کار می کردند و مادرشان خانه دار بودند شهید علی بوستانی اولین فرزند خانواده بودند و دارای 3 خواهر و 4 برادر بودند.  ایشان تحصیلات خود را تا ششم ابتدایی در اقلید به پایان رساندند و پس از آن به حرفه و کار روی آوردند و پس از طی نمودن دوران سربازی در کارخانه کاشی کاری به کار مشغول شدند و در سن 22 سالگی در تاریخ 22/1/1358 ازدواج کرده و در تاریخ 1/7/1359 دارای یک فرزند پسر شدند. و در سال 1361 از طرف بسیج  مرودشت به جبهه اعزام شدند که به مدت 40 روز در جبهه فکه خدمت کردند که در تاریخ 10/2/61 ایشان بر اثر سوختگی به شهادت می رسد و تا 1 ماه پیکر ایشان مفقود بوده که بعد از یک ماه پیکر ایشان پیدا شده و به خانواده ایشان تحویل داده می شود و در تاریخ 10/3/61 در زرقان تشییع و در قطعه شهدای مرودشت به خاک سپرده می شوند. 

شهید علی بوستانی در دوران انقلاب بسیار فعال بودند و عضو بسیج بودند و در تمامی تظاهراتها شرکت می کردند و دیگران را نیز به این کار تشویق می کردند و ایشان همیشه به مسجد می رفتند و نمازشان را در مسجد می خواندند و نماز شب را هیچگاه فراموش نمی کردند. اخلاق ایشان با همسر و فرزندشان بسیار مهربان و صمیمی بوده و همیشه در کارهای منزل نیز به همسرشان کمک می کردند و در حال حاضر پسر ایشان که تا کلاس سوم راهنمایی تحصیل کرده در کارخانه کاشی سازی مثل پدر مشغول به کار هستند. روحشان شاد و راهش مستدام باد. والسلام



دست نوشته شهید علی بوستانی 

بسم الله الرحمن الرحیم

خدمت پدر گرامی جناب آقای چراغ علی بوستانی سلام عرض می کنم. پس از تقدیم عرض سلام و سلامتی شما را از درگاه ایزد متعال خواستارم و امیدوارم که همیشه خوش خرم بوده باشید و همیشه مانند گل های بهاری سبز و خرم بوده باشی و هیچ گونه ملالی نداشته باشید باری پدر عزیزم اگر از جویای احوال اینجانب فرزند خودت را خواسته باشی الحمدالله سلامتی که یکی از نعمت های الهی است بر قرار و بر دعا گویی شما مشغول می باشم و هیچ گونه ملالی نیست جز دوری شما باری پدرم شما از جانب من ناراحت نباشید و من الحمدالله حالم خوب است و هیچ گونه ناراحتی ندارم مادر عزیزم سلام مادرم این سلام گرم و صمیمانه که از راه های دور می رسانم امیدوارم که بپذیرید  باری مادر عزیزم باید مرا ببخشید که شما را ندیدم و با شما خداحافظی نکردم  باید مرا ببخشید و از من هیچ گونه  ناراحت نباشید و این سعادت نصیب من شد و به جبهه رفتم و انشاءالله به زودی زود بر می گردم باری پدرم ؟؟؟ در باری زن و بچه من بنویسد مردوشت خانه خودمان هست یا خانه پدرش هست برای من بنویسید مهدی عزیزم را از راه دور سلام می رسانم برادر عزیزم مظفر را از راه دور سلام می رسانم  برادر عزیزم  عبدالمجید را از راه دور سلام می رسانم غضنفر بوستانی را از راه دور سلام می رسانم  مریم  شهربانو  کاظم را از راه دور سلام می رسانم معصومه را دعا می رسانم عمویم غلام با اهل منزل سلام می رسانم عباس با اهل منزل سلام می رسانم دائیم امیر با اهل منزل سلام می رسانم و همسرم و فرزندم را از راه دور سلام میرسانم. آقای مشهدی علمدار را از راه دور با خانواده سلام می رسانم تمام اقوام و خویشان را از راه دور سلام می رسانم برای من ناراحت نباشید انسان یک دفعه به دنیا می آید و میرود، پدرم ما رفته ایم برای اسلام وطن عزیزمان را از دست این خدا بی خبرا در بیاوریم دیگر عرضی ندارم جز دوری شما. قربان همگی شما علی بوستانی. مورخه 4/2/1361. والسلام

دست نوشته شهید علی بوستانی 

بسم الله الرحمن الرحیم

 خدمت پدر ارجمندم آقای چراغ علی بوستانی سلام عرض می کنم پس از تقدیم عرض سلام و سلامتی شما را از درگاه خداوند متعال خواستارم باری پدر عزیزم اگر از حال اینجانب فرزند خود را بخواهی سلامتی که یکی از نعمت های الهی است بر قرار و به دعاگوئی شما مشغول می باشم باری پدر عزیزم اگر از حال اینجانب فرزند خودت را بخواهی الحمدالله حالم  خیلی خوب است و به دعا گوئی شما مشغول می باشم باری پدر عزیزم شما هیچگونه ناراحتی از بابت من نداشته باشید هر چه خدا خواست می شود مادر عزیزم را از راه دور سلامت می رسانم پدر جان شما به جای من مهدی است و هر چه احترام درباری (درباره) من داشته باشید از آن بگذارید پدر جان شما فکر من نباشید  اینشاالا ( ان شاء الله ) صحیح و سالم در شما می رسم و مادرم شما هیچ گونه ناراحتی از من نداشته باشید من سرباز خمینی هستم و برای خدا آمدم جهاد و خدا کند که این سرزمین اسلامی از دست این کفاران بحثی ( بعثی ) پاک شود  و ما برگردیم به خانه هایمان مادرم را سلام می رسانم مظفر را سلام می رسانم غضنفر مریم شهربانو خواهر کوچکم معصومه محمد کاظم دعا می رسانم مجید سلام می رسانم همسرم و بچه ام را از راه دور سلام می رسانم عمویم غلام با اهل منزل سلام می رسانم عباس با خانواده سلام می رسانم دائی میر با خانواده سلام می رسانم قدم علی با خانواده سلام می رسانم همسایه ها را از راه دور سلام می رسانم پدر زنم محمود حاتم را از راه دور با اهل منزل سلام می رسانم. دیگر عرضی ندارم جز دوری شما قربان همگی شما علی بوستانی. والسلام 





هوالجمیل

شهید زندگی کردن

وقتي كه بحث از ادامه دادن راه شهدا پيش مي آيد بعضي ها فكر مي كنند كه حتماً بايد جنگي راه بيفتد و عده اي بروند جبهه و شهيد بشوند (البته اگر جنگي ديگر بر ما تحميل شود چاره اي جز اين نيست) ولي در شرايط عادي صدق نمي كند.  

 اگر گوش جان باز كنيم و پيام تمام شهدا را بشنويم يك حرف بيشتر ندارند: شهيد زندگي كنيد، 

و اين يعني پيام تمام پيامبران و اوليا و صالحين. شهيد زندگي كردن در عرصه هاي كار و فعاليتهاي اجتماعي و فرهنگي و سياسي و مديريتي. شهيد زندگي كردن در عرصه هاي ورزش و درس و خانواده و تفريح و استراحت و. . . .  

شهيد زندگي كردن در طاعات و عبادات و مناسك مذهبي و شهيد زندگي كردن در دنياي بي در و پيكر اينترنت، و چه زيباست راه شهدا را در تمام امور ادامه دادن. . .  والسلام / ناشر


بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار غلامرضا بوستانی

شهید غلامرضا بوستانی فرزند امان اله متولد 1346 زرقان، شهادت : 7/9/1366 قصرشیرین 

در غروب دل انگیز روز اول پاییز سال 1346 سرنوشت انسانی رقم زده شد و انسانی چشم به جهان گشود که او را بهرام نامیدند شروع پاییزی زندگی او تقریباً زندگی پاییزی را به همراه داشت و همراه برگ ریزان پاییز رشد او آغاز گشت پدر و مادر بعدها بخاطر هماهنگی نام با سایر برادران نام رسمی او را غلامرضا که از دید مذهبی ایرانیان نشأت می گرفت گذاشتند. 

او خانواده ای متوسط از نظر اقتصادی داشت. در سن 6 سالگی وارد دبستان گردید در این دوران بود که رشد جسمی و روحی او شروع گردید و هدف خاصی در چهره اش متجلی می شد. خانواده ی او در نزدیکی کوه زندگی می کردند و از همان اوان کودکی بخاطر نزدیکی با طبیعت کوه و صحرا روحیه ی ورزشکاری و جوانمردی در او تقویت می گردید و می رفت که به کوه مانند شود. دوران ابتدایی را سپری کرد و وارد مرحله ی راهنمایی گشت در این مرحله بود که زندگی تحصیلی او تؤام با جهت خاصی دنبال می شد در عین صبوری و سکوت باطن روحیه ای پر جنبش و خروش و آکنده از گرمی و حرارت داشت و کاملاً بطرف ورزش کشیده شد تا اینکه اول جسمش و سپس روحش را تکامل بخشد در مسابقات دانش آموزی مانند تنیس روی میز والیبال و کوهنوردی شرکت می کرد و مقاماتی در این زمینه نیز کسب نمود و ضمناً عضو هیئت کوهنوردی زرقان بود. و رشته اصلی را بنا به طبیعت روحیش که انتخاب کرده بود و آن گاه که از همه چیز خسته و ناامید می گشت استوار و پابرجا قدم بر روی سنگ های محکم و سترگ کوه می نهاد و استوار قدم می زد تا اینکه خدای خود را آنجا بیابد و یا به راز و نیاز بپردازد و چه خوش لحظه هایی بود آن گاه که در سکوت صخره ها و در دل کوه ها زیر لب نجوا می کرد که من آمده ام از خود رها گردم و به خدا بپیوندم به شوق این لحظه ها ساعت ها در کوه می ماند و از درون زمزمه های خود را جهت می داد و چنان علاقه ای به این ورزش داشت که حتی یک هفته هم به شوق این دیدار در کوه می ماند و با تکه نان و چند کله خرما روز را به شب و هفته را به پایان می رسانید زیرا دنبال معشوق واقعی می گشت که او را بیابد.

در این دوران بود که دچار حادثه ی مهمی گردید و از پشت بام قدیمی خانه ی دو طبقه بر اثر ریزش چوب در داخل دیگی افتاد که در پایین بخاطر نذر کار گذاشته شده بود و پر از آب جوش بود و در این حادثه به شدت سوخت چنانچه پزشکان امیدی به زنده ماندن او نداشتند 3 ماه تمام روی دست به بیمارستان برده می شد تا دست ها و زخم های او را عوض نمایند اما او آنچنان صبورانه تحمل می کرد که گویی هیچ اتفاقی نیفتاده بود بالاخره بهبودی خود را بازیافت و سرنوشت او نبود که در این راه رود و شاید سرنوشت او را طور دیگری رقم زده بودند.

از نظر اخلاقی تا حرفی از او پرسیده نمی شد لب از لب بر نمی داشت و هر جواب او با تبسم خاصی همراه بود و روحیه او چنان صبور و دلنشین و ساکت که گویی کوهی خفته در درون او وجود داشت او جثه ای تقریباً لاغر و استخوانی داشت که هر کس در نگاه اول او را می دید می گفت چقدر نحیف و ضعیف است منتها از درون تقوا و باطن او مانند کوه بود چنانکه یکی از دوستان او می گفت روزی که جهت صعود به قله دنا وارد سی سخت یاسوج شدیم راهنما که او را دید گفت این بچه را همراه نیاورید که تلف می شود و ما به او گفتیم این حکایت ساعتی دیگر مشخص می شود و بعد از حدود یک ساعت که مأموریت سردسته ی گروه را به او دادیم با چنان روحیه و مقاومتی صخره های سخت را در می نوردید و به جلو می تاخت که همه بچه ها عقب افتادند و راهنما دست حیرت به دهان گرفت و گفت حرف خود را پس می گیرم الحق که او بچه کوه است.

در همین زمان بود که دوره ی متوسطه تحصیلی را به پایان رسانید و دیپلم گرفت بعد از حدود 6 تا 7 ماهی که کار خاصی نداشت تصمیم گرفت که به سربازی برود و وارد نظام مقدس سربازی شود تا بتواند دین خود را به ملک و میهن ادا کند بعد از سه ماه آموزش به قصر شیرین منتقل گردید و کار او در جبهه آغاز گشت در سکوت صحراهای بی آب و علف و شب های پر از سکوت جبهه حالی دگر یافته بود و بیشتر به هدف غایی او که کمال بود می اندیشید و چنان غرق در خلوص که گویا خود را ذوب شده می یافت شاید نویدی به او رسیده بود که باید رخت بر بندد و تا ملک سلیمان برود....

هر بار که جهت مرخصی به خانه می آمد با دفعه پیش کاملاً متفاوت بود و نشان می داد که روح خدایی او بر روح مادی او چیره گشته و می رود که خدایی شود و خداگونه. دوستانی که هم جبهه او بودند می گفتند ایشان فردی بود که راحتی را بر خود حرام می دانست با اینکه درجه دار بود و سنگر او عقب تر از بقیه بچه ها منتها به سنگرهای جلو می آمد و با دوستان و همرزمانش شب را به صبح می رسانید و می گفت من با شماها فرقی ندارم.

او همیشه می گفت سه کار را بیش از همه دوست دارم: 1-کار کردن 2-ورزش کردن 3-خواندن،  این سه چیز است که مرا به خدا می رساند و مرا از خود رها می کند.  

روحش شاد ، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد  



هوالجمیل

چهار حوزه شهید شناسی

وقتي كه بحث از غيرت و شجاعت شهدا و ايثارگران انقلاب و دفاع مقدس پيش مي‌آيد بعضي از عزيزان نسل جدید به ياد قهرمانان شكست‌ناپذير فيلمهائي مي‌افتند كه نويسنده و كارگران به آنها قدرت بخشيده تا در هر عملياتي پيروز باشند.  

اگرچه بسياري از شهدا و رزمندگان به راستي اينگونه بودند ولي قدرت و دريادلي و عظمت آنها را بايد در چيزهاي ديگري جستجو كرد. نبايد به رسم فيلمهاي جديد از خود بپرسيم كه اين شهيد چند نفر را كشته است و با چند هلیکوپتر و قایق درگير شده و چند سنگر و مقر نظامي تسخير كرده و چند نفر را به اسارت گرفته است. ما باید دربارۀ شهدا حقیقت را بنویسیم نه سناریوهای تخیلی، چون اكثر فيلمها غير واقعي‌اند و ساخته تخيل نويسندگان آنهاست.  

تصويري كه ما از جنگهاي قديم و جديد در ذهن داريم معمولاً منطبق بر همين قياسات است و ميزان پُردلي و شجاعت و شهامت قهرمانان جنگي را از شگردهاي فيلمسازي ياد گرفته‌ايم. در حاليكه درباره شهدا و ايثارگران خودمان نبايد چنين توقع و انتظاري داشته باشيم.  

حضور در جبهه‌هاي نبرد حق عليه باطل به تنهائي گوياي تمام جوانمردي و رشادت آنهاست و اگر مظلوميت و گمنامي و خلوص نيت را بر «مؤلفه حضور» بيفزائيم ديگر نبايد دنبال دليل ديگري براي اثبات روح بزرگ آنها بگرديم. آنها با چهار شناخت وارد صحنه‌هاي نبرد شدند و بررسي همين چهار شناخت تا اندازه‌اي مي‌تواند شخصيت آنها را به تصوير بكشاند و آن چهار شناخت عبارتند از: هدف‌شناسي، دوست‌شناسي، دشمن‌شناسي و زمان‌شناسي.  

خاطرات و شخصيت و منش شهدا معمولاً در اين چهار حوزه بايد بررسي و كنكاش شود و ثبت و ضبط گردد و هدف ما در اين راه مقدس نيز همين است. 

والسلام / ناشر


بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار علیشیر بویر احمدی

دوست دارم در میان شهادت ها مفقودالاثر شوم. شهید بویر احمدی

در سال 1390 بقایای پیکر دو شهید گمنام در پارک آزادگان زرقان دفن می شود که تبدیل به زیارتگاه مردم می گردد  که بعدها از طریق آزمایش DNA مشخص می شود که یکی از آنها شهید سیدحسن ساجدی منش و دیگری شهید علیشیر بویراحمدی هستند که مراتب از طریق رسانه ها اعلام می گردد و خانواده های محترمشان به زرقان می آیند و با توجه به علاقه و ارادت مردم زرقان به این شهدای گرانقدر و مظلوم رضایت می دهند که مزار مطهر  آنها در زرقان باقی بماند.  

روحشان شاد و یادشان گرامی

شهید علیشیر بویر احمدی فرزند جمشید در سال 1346 در روستای جوزار جاوید از توابع شهرستان نورآباد ممسنی در خانواده ای مذهبی تولد شد. او فرزند اول خانواده بود و خداوند بعد از او هفت خواهر و یک برادر به آنها عطا کرد. پدرش در روستا به کشاورزی و دامداری اشتغال داشت و شهید از همان کودکی به پدر و مادرش کمک میکرد.  

شهید دوران تحصیلات ابتدائی را به جز کلاس دوم که به همراه عمویش که معلم عشایری بود در استان ایلام گذراند و مابقی را در مدرسۀ ابتدائی جوزار که بعدها به نام شهید مجید کرمی نامگذاری شد با موفقیت پشت سر گذاشت، دوران راهنمائی را نیز در مدرسه راهنمائی شهید بیژن کرمی جوزار بَکش به تحصیل مشغول شد.  

دوران نوجوانی شهید علیشیر بویر احمدی مصادف شد با وقوع انقلاب اسلامی. . . . . و با آغاز جنگ تحمیلی فعالیت او در پایگاه مقاومت و رزمایش های بسیج دو چندان شد. او طی چند مرحله عازم جبهه شد که در مرحلۀ آخرین به عنوان امدادگر عملیات قدس 3 در جبهه میمک در گردان امام حسن مجتبی (ع) لشکر 19 فجر شرکت کرد و سرانجام در سحرگاه 20/4/1364 دعوت حق را لبیک گفت و به شهادت رسید و جسدش پشت میدان مین جا ماند.  

وقتی خبر شهادتش به اطلاع خانواده رسید یکی از همرزمانش به نام محمد کُهمره که بعد از مدتی شهید شد تعریف می کرد وقتی لحظۀ شروع عملیات علیشیر را در آغوش گرفتم تا به عنوان آخرین وداع از او حلالیت بطلبم گفت محمد جان خواستم به تو بگویم پاهای من روی مین قطع می شود و مفقود میشوم و یکی دیگر از هم محلی ها و همرزمانش به نام مختار حیدری که هم اکنون بازنشسته است اظهار نمود وقتی در این عملیات زخمی شدم و از درد به خود می پیچیدم سایه ای را بالای سرم احساس کردم دیدم علیشیر است، او به من روحیه داد و گفت: نگران نباش تا من زنده هستم نمی گذارم ذره ای از پیکرت در خاک دشمن بماند و مرا به پشت خط انتقال دادند که متأسفانه او شهید شد.  

وقتی شهیدی را در روستا تشییع می کردند حال و هوای خاصی به او دست می داد به گونه ای که سر از پا نمی شناخت.  

قبل از آخرین اعزامش به جبهه وصیت نامه ای در دو صفحه تنظیم و آن را به دیوار سالن پذیرائی عموی خود چسبانده بود که در متن آن نوشته بود: «من دوست دارم در میان انواع شهادتها مفقودالاثر شوم» که سرانجام به آرزوی دیرینۀ خود نائل گردید.  

روحش شاد و یادش گرامی

28/12/1399 






بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار فرج الله پارسایی نیا 

احیاء دین از خون شهیدان است     جان شهید، هدیه به جانان است

بلند باد نام عزیزانی که جان شیرین را برکف گرفتند و به میدانهای مبارزه حق علیه باطل رفتند. گرامی باد نام عزیزانی که با خون خود، برای ما پیروزی آفریدند و برای خودشان عزت و افتخار. به یاد آوریم، شهیدان گمنامی را که در محله ما، در کوچه ما، در همسایگی ما و در مدرسه و کلاس ما، در کنار ما و با ما بودند و اینک جایشان خالی است. 

بیاد آوریم، شهدای هویزه، خرمشهر، بستان و سوسنگرد و فتح المبین و بیت المقدس و عملیات محرم و رمضان را. بیاد آوریم شهیدان عملیات  والفجرها را. بیاد آوریم، مظلومان و مفقود الاثرها را. آری. . . ما وارث اینهمه حماسه و ایثاریم. ما وارث شهادتیم. ما وارث راه سرخ شهادتیم. با خون شهیدان، بیعتی تازه کنیم. راهشان را ادامه دهیم. سلاحشان را به دوش بگیریم و هدف پاکشان را تعقیب کنیم....

زندگی نامه شهید فرج الله پارسائی نیا

در یکی از روزهای سرد زمستان 1351 در دامنه های کوهی در حوالی فراشبند در سیاه چادرهای عشایری در ایل قشقایی تیره کله لو در یکی از خانواده های مذهبی، متدین و زحمت کش پسری پا به عرصه گیتی گذاشت که نام او را فرج الله گذاشتند و چشم  خانواده را با قدم خود روشن کرد. او فرزند دوم خانواده از بین پنج برادر و سه خواهر بود. 

شهید فرج الله فرزند امام قلی و شیرین پارسائی نیا تا سن 8 سالگی همراه پدر و مادر 6 ماه سال را در گرمسیر فراشبند و 6 ماه دیگر را در سردسیر اقلید به سر می برد و به خاطر عدم امکانات آن روزها یک سال از فراگیری علم و دانش عقب افتاد.  

از همان ابتدای کودکی عشق به امام و خدمت به کشور در وجود ایشان بود و می گفت که من وقتی بزرگ شدم معلم می شوم و به بچه های محروم خدمت می کنم و آنها را از بی سوادی و جهل بیرون می آورم. 

هنگام شروع به تحصیل به خانه عمویش در محله شهریار زرقان آمد و از آنجا با دوچرخه به زرقان می رفت و در دبستان شهید دستغیب تحصیل می کرد.  

به خاطر علاقه به تحصیل همه سختیها را تحمل می کرد و با وجود اینکه از آغوش گرم خانواده دور بود اما به تحصیل در مدرسه راهنمایی پرداخت و این سالها را با موفقیت پشت سر گذاشت. در این سالها که درس می خواند سه ماه تابستان را برای کمک به پدر زحمتکش خود می آمد و یار و یاور پدر بود و در کار نگهداری گوسفندان به پدر کمک می کرد. 

در سال 1365 برای ورود به دانشسرا در امتحان ورودی مربوطه شرکت کرد و به خاطر استعداد سرشار در این امتحان قبول شد. چون منزل این شهید در یکی از محله های نزدیک کامفیروز بود و شهید دوست داشت دو روز در هفته را به منزل رفته و کمکی به پدر پیر خود کرده باشد لذا از دانشسرای ارسنجان وارد تربیت معلم مرودشت شد و به استخدام آموزش و پرورش در رشته آموزگاری در آمد. بعد از قبولی در سال اول دانشسرا در سال 66 بعد از شرکت در بعضی دروس نوبت اول داوطلبانه به جبهه های جنگ حق علیه باطل عازم شد و در جبهه های گرم اهواز و خوزستان به مبارزه علیه متجاوزگران پرداخت. 

این شهید در عملیات های مختلف در خط اول جبهه به دفاع می پرداخت و بار دوم که به مرخصی آمد بیش از 2 روز در خانه نماند و گفت که جبهه به ما نیاز دارد. ایشان خیلی مؤدب بود و با اخلاق خوبی که داشت همه او را دوست داشتند و نماز اول وقت ایشان هیچ وقت ترک نمی شد و به دیگران هم سفارش می کرد که نماز را سبک نشمارند. 

و بعد از خداحافظی عازم جبهه خُرمال شد و در عملیات  والفجر در تاریخ 29/12/66 در جبهه خرمال به علت اصابت ترکش به سرش به درجه رفیع شهادت نائل آمد و پیکر مطهرش در آرامستان محله شهریار زرقان به خاک سپرده شد.

و کلام شهید گرانقدر: 

هدف من از اینکه به جبهه آمده ام اینست که  می بینم عده کثیری متجاوز جمع شده اند و می خواهند که ملت اسلامی را به طرف گمراهی و ذلت بکشاند. پس وظیفه تک تک ما اینست که بتوانیم با اتحاد و همبستگی خود آنها را از پای در آوریم و در آنجا پرچم پرافتخار اسلام را برپا کنیم. 

پیام من به امت شهید پرور اینست که جبهه را گرم نگه دارند و  از کمک مالی و جانی دریغ نکنند. 

و پیام من به خانواده مان اینست که: در راه خدا شکیبا و صابر باشند که ان الله مع الصابرین. 

و گفته سالار شهیدان را که فرموده اند: مرگ با عزت بهتر از زندگی با ذلت است... 

آنانکه خاک را به نظر کیمیا کنند      آیا بُوَد که گوشه چشمی به ما کنند

روحش شاد و راهش پر رهرو باد.  

وصیت نامه شهید فرج اله پارسایی نیا

الهی و ربی من لی غیرک 

«. . . من، فرج الله پارسایی نیا فرزند امام قلی، این چنین وصیت می نمایم: 

چه زیباست آگاهانه این دنیای فانی و زود گذر را ترک کرده به پیشواز شهادت رفت .... و چه شیرین و گواراست جان دادن در راه معبود یگانه و چه عارفانه است ناله ی آخرین را با کلمه ای به شهادت سر دادن چون ما انسان ها امانت هایی هستیم در دست پدر و مادر که روزی می باید این امانت ها به صاحب حق پرداخته شود چه خوب است که این امانت ها را شکوفا و مهیا و معطر کرده و بعداً با افتخار به صاحبش برگردانده شود یعنی با «شهادت» در راه خدا. این گام را بر می دارم که خداوند عزّوجل را همان طور که شناخته بودم و در جستجوی او بودم به هر کجا می رفتم جلوه ای از انوار او را می دیدم. 

پروردگارا چه بگویم چه بنویسم که قلم از نامت نفسش به شماره افتاده است و بالاخره تو را یافتم. با تمام وجود احساس کردم و چه احساس شیرینی. چه کسی می تواند شادی منتظری را در دیدار با عشقی وصف کند و چه قلمی است که بتواند خون را به رشته تحریر در آورد و کدامین تمثیل است که بتواند وصف کند. چه کسی می تواند فدا شدن در راهت را فنا نام نهد. پروردگارا: امید به رحمت تو دارم، ناامیدم نکن و ای کریما جنود خود را بر کافران و مشرکان و منافقان پیروز نما. 

مادرم در فراقم خود را رنج مده چرا که فرزندی را از دست دادی و در مقابل مادر تمام فرزندان شهیدان همواره شاهد گشتی و می بینی که چه مسئولیت سنگینی بر دوشت نهاده شده است و بدان که بهشت زیر پای مادران است و انّ الله مع الصابرین. 

شما ای خواهرم با حفظ حجاب اسلامی زینب گونه باش و همجوار با خواهران دیگر شهیدان باش. 

و شما ای برادرم، اسلحه برادر حقیرتان را بردارید و به میدان مبارزه بشتابید و انتقام خون من و دیگر شهیدان را بگیرید. 

و تو ای پدرم در مرگ و شهادت فرزندت غمگین نباش چون ما مانند گل هایی هستیم که توسط شما پرورده شده ایم و حالا  آن امانت را پس داده اید.  

و توصیه ی من به دیگر برادران و خواهران گرامی این است که با تبلیغات و ایجاد نهادهای گوناگون در سرعت پیروزی و پیشروی انقلاب کوشا باشید تا هیچ گونه زوری بر شما تحمیل نگردد و آزاده زندگی کنید و مرا در همجوار شهیدان قرار داده شاید که به واسطه ی آنان مورد لطف قرار گیرم و آمرزیده شوم.  »  والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته


 


بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار اسماعیل پاک نیت 

در تاریخ 13/11/1345 در شهر زرقان فارس در خانواده ای کاملاً متدین و مؤتمن دیده به جهان گشود. پدر نام وی را اسماعیل نهاد و ایشان را نیز مثل دیگر فرزندان خویش دعوت به تعلیم مبانی اسلام می کرد. اسماعیل نیز مثل برادرش محمد درس خود را تا سال سوم راهنمایی در مدارس شهرستان مرودشت ادامه داد و پس از آن مثل برادرش به عضویت سپاه پاسدارن انقلاب اسلامی مرودشت در آمد و هم چون دیگر برادرانش عازم جبهه های نبرد حق علیه باطل گردید و پس از شهادت برادر عزیز و بزرگوارش پاسدار شهید محمد پاک نیت قصد خود را حتمی کرد تا به فیض شهادت برسد به همین دلیل بیشتر اوقات خود را در جبهه ها و خط مقدم سپری می کرد تا اینکه در تاریخ 20/4/64 در منطقه سومار عملیات قدس 3 مفقودالجسد گردید و جنازه ای از ایشان یافت نشد و خانواده قبری نمادین در گلزار شهدای شهر زرقان در کنار قبر مطهر برادر شهیدش برای او بستند تا یادش برای همیشه جاوید بماند و در سال 1378 چند تکه استخوان بدون سر را در آن قبر به خاک سپردند. روحش شاد و راهش مستدام باد.  

وصیت نامه شهید اسماعیل پاک نیت

بسم الله الرحمن الرحیم

  با سلام و درود فراوان به ارواح طیبه شهدای اسلام بخصوص شهدا انقلاب اسلامی ایران و با سلام به حضرت بقیه الله الاعظم روحی و ارواح العالمین لتراب المقدمه الفداه و نایب بر حقش حضرت امام امت خمینی عزیز و با سلام به ملت شهید پرور ایران که از اوایل جنگ تا بحال در صحنه نبرد با این مزدورهای بعثی بودند، وصیتی که اینجانب نسبت به ملت شهید پرور ایران دارم این است که امام خمینی عزیز را این چشم امید ما را تنها نگذارید نکند خدای نکرده از این امر کوتاهی شود که خداوند ما را مورد غضب خودش قرار دهد و این ملتی را که می بینم نه اینکه دست از امام امت بر نمی دارند بلکه به تبعیت از بزرگ مرد عالم اسلام و مرجع تقلید شیعیان جهان مشتی به دهان این ابرقدرتها می زنند که از جایشان بلند نشوند؛ انشاءالله و من از خانواده عزیزم مخصوصاً پدر و مادرم که یک عمر زحمت مرا کشیدند و من شرمنده آنان هستم می خواهم که اگر خداوند فیض شهادت را نصیب من کرد خوشحال باشند و بر خود ببالند و خوشحال باشند که توانسته اند امانت خود را به صاحب خودش که همانا خداوند تبارک و تعالی است بدهند و فردای قیامت جلوی فاطمه زهرا ام الحسین (س) سربلند هستید و من الآن که دارم این وصیت نامه را مینویسم اینقدر خوشحال هستم مثل اینکه شهادت از عسل برای من شیرین تر است و اگر خداوند این فیض شهادت را نصیب من کرد مرا کنار برادر شهید و عزیزم بخاک بسپارید و خداوند تبارک و تعالی تمام مجروحین و مریضان اسلام را شفا بدهد مخصوصاً شما مادر گرامی و ارجمند. 

پروردگارا تو را به خون شهدا قسم می دهم هرچه زودتر راه کربلای معلی را به روی ملت اسلام مخصوصاً ملت بزرگ ایران باز گردان. خداوندا هرچه زودتر رزمندگان را پیروز بگردان، شهدای ما را با شهدای کربلا محشور گردان. من این راه را خودم انتخاب کرده ام و افتخار می کنم.  

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته - شهید اسماعیل پاک نیت

بسم الله الرحمن الرحیم

وصیتنامه شهید اسماعیل پاک نیت فرزند حسین

"و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون.  " مپندارید کسانی که در راه خدا کشته می شوند مرده اند بلکه زنده اند و نزد خدا روزی می گیرند. (قرآن کریم ). جهاد دری است از درهای بهشت که به روی بندگان خاص خداوند باز می شود من به جبهه می روم که به فرمان "هل من ناصر ینصرنی" حسین زمان حضرت امام خمینی لبیک بگوییم و همچون شیری غران راه حق علیه باطل بشتابم و همچون درسی به این از خدا بی خبرها بدهیم که از جایشان بلند نشوند، من از امت شهید پرور ایران می خواهم که راه حضرت امام خمینی همان راه حضرت حسین ابن علی علیه السلام را ادامه بدهند و رهروان راه شهیدان باشند، عید من آن روزی است که در راه اسلام و قرآن شهید بشوم و پدر و مادر من باید افتخار کنند که خداوند تبارک و تعالی به آنها لیاقت داد که پدر و مادر دو شهید بشوند و تو تنها خواهر عزیزم همچون زینب صلی الله علیه و آله صبر داشته باش که خداوند تبارک و تعالی با صابرین است. من همان طوری که راه شهیدان را ادامه دادم شما باید بهتر از من راه شهدا را دنبال کنید و وصیت این حقیر به خانواده ام این است که از شهادت من ناراحت نشوند و من امانتی بین شما بودم و این امانت باید به صاحب خودش که همانا خداست برگردد؛ من راه خود را خودم انتخاب کردم و هدفم فی سبیل الله است و هیچگونه نگران نیستم و از امت حزب الله می خواهم که امام را تنها نگذارند و از خداوند متعال پیروزی رزمندگان را خواهانم اگر خداوند این فیض را نصیب من کرد که شهید شدم از خداوند و حسین ابن علی علیه السلام میخواهم که پدر و مادرم را شفا بدهد، من از پدر و مادر عزیزم که یک عمر شرمنده آنان هستم میخواهم که مرا ببخشند به خصوص از خدا می خواهم که صبر به خانواده تمام شهدا بدهد به خصوص شما، پدر و مادر گرامی در ضمن حدود 17 الی 18 هزار تومان دارم و از شما می خواهم خمس مرا بدهید.

شما شهیدان بهترین جوانان این ملتید که شهادت را پذیرا شدید در ضمن اگر خداوند فیض را نصیب من کرد مرا پیش پاسدار شهید محمد پاک نیت به خاک بسپارید و اگر جنازه من پیدا نشد و هیچگونه ناراحت نباشید و همیشه به یاد حسین ابن علی آن سرور آزادگان جهان باشید من الله التوفیق. و در ضمن خواهر عزیزم متـأسفم که نتوانستم بیایم برای خداحافظی چون وقت نبود که بیایم شما را از نزدیک زیارت کنم ، خداوند به شما خواهر عزیزم صبر عطا عنایت فرماید چون شما باید درس زندگی را از زینب (س) یاد بگیرید. من الله التوفیق خدایا خدایا تا انقلاب مهدی حتی کنار مهدی خمینی را نگهدار - درود بر منتظری امید امت و امام - سلام به ملت شهید پرور ایران و سلام به شهیدان اسلام. در مورخه 13/11/1362.  والسلام - برادر کوچک شما اسماعیل پاک نیت.  

 دست نوشته شهید اسماعیل پاک نیت فرزندحسین

بسم الله الرحمن الرحیم

"ان الذین آمنوا و هاجرو و جاهدوا فی سبیل الله اولئک یرجون رحمه الله و الله غفور رحیم.  " آنانکه ایمان آوردند و از وطن خود هجرت کرده و در راه خدا با مال و جان جهاد کردند اینان امیدوار به رحمت خدا باشند که خدا بر آنان بخشاینده و مهربان است. 

با سلام و درود فراوان به یگانه منجی عالم بشریت اروحنا الفدا حضرت مهدی عجل الله تعالی و فرجه شریف و نائب برحقش بت شکن عصر ما حسین زمان امام خمینی مد ظله العالی و با سلام و درود فراوان به رزمندگان اسلام و با سلام و درود فراوان به تمام شهدای گلگون کفنان صدر اسلام و تا هم اکنون در عصر ما و شفای عاجل به تمامی مجروحین و معلولین که خداوند نصرتشان عنایت بفرما با سلام و درود فراوان به پدر و مادر گرامی پس از تقدیم عرض سلام و ارادت سلامتی شما را از درگاه خداوند یکتا مسئلت دارم و امیدوارم که حال همگی شماها خوب و خوش بوده باشد و هیچگونه ناراحتی نداشته باشید باری اگر از حال اینجانب اسماعیل پاک نیت خواسته باشید الحمدالله سلامتی برقرار است و به دعاگویی شما مشغول می باشم همانطور که در نامه خیلی نوشته بودم ما فعلاً در پادگان شهید دسغیب اهواز هستیم و انشاءالله 2 ماه شد یک سری به مرخصی می آیم دیگر مزاحم وقت شما شوم و شما را به خداوند متعال می سپارم سلام، کرامت - هدایت - بانو - ابراهیم -  مسعود - سعید مهدی - حمید دایی خاله عمو عباس محمد - احمد - حاجی خانم محبوبه لیلی زهرا - فاطمه - معصومه - مجتبی - عزیزی. . . برسانید انشاءالله برادر حقیر شما اسماعیل پاک نیت. امام را دعا کنید مهدی را صدا کنید مرگ بر ضد ولایت فقیه. 28/8/63

هوالجمیل

تفحص يعني جستجو و كشف گمشده‌ها و يا فراموش شده‌ها

كار ما تفحص است. تفحص يعني جستجو و كشف گمشده‌ها و يا فراموش شده‌ها.  

ما در تفحص به دنبال چه گمشده‌اي مي‌گرديم؟ زندگينامه كوتاه و عادي كه همه شهدا معمولاً دارند و نيازي به تفحص ندارد. پس روح تفحص چيست؟ بعد از ورود به اين عرصه متوجه مي‌شويد كه تفحص كاري سخت و شيرين است و كار همه نيست، چون اگر بود تا حالا انجام شده بود. تفحص، عاشق دلسوخته، دلداده‌ي هجران كشيده، رهروی خستگي ناپذير و مؤمن به اهداف شهدا مي‌خواهد. در تفحص، ما مي‌خواهيم حماسه حضور را به تصوير بكشيم، بقيه كارها مثل كشتن و كشته شدن و فتح و شكست و غيره زيرمجموعه‌ي اين هدف محسوب مي‌شوند. ممكن است برخي از ما فكر كنيم كه بيشتر بايد از زندگي بسيجي‌هاي شهيد آن هم فقط شهداي منطقه شلمچه تفحص كنيم. اين تفكر اشتباهي است، نبايد بگوئيم فلان شهيد ارتشي و يا سرباز بوده و وظيفه جنگيدن داشته و به زور به جبهه برده شده، متأسفانه اين تفكر افراطي و انحرافي هميشه وجود داشته و دارد، ما بايد جلو اين تفكر را بگيريم و يا حداقل اجازه شيوع آن در تفحص خود ندهيم. در حماسه حضور، هيچ شهيدي از شهيد ديگر برتر يا كمتر نيست. چه شهيدي كه در اولين روز حضورش در جبهه به شهادت رسيده و چه شهيدي كه پس از سالها حضور و نبرد و مقاومت و حماسه سازي و فداكاري به شرف شهادت نائل شده است. چرا؟ چون اولاً حضور در جبهه مساوي بود با شهيد و مجروح و اسير شدن و هيچكس نمي‌توانست تضمين كند كه كجاي جبهه خطر دارد و كجاي آن خطر ندارد، بعضي از رزمندگان بارها به سنگر كمين رفتند و آسيب نديدند و بعضي در سنگر خود مورد اصابت تركش قرار گرفتند. ثانياً هيچكس از قسمت و سرنوشت خود و ديگران خبر نداشت تا يكي از اين سه يا هيچيك را انتخاب كند. اصل حضور يعني راضي به رضاي خدا بودن و خود را در معرض انواع خطرات قرار دادن. لذا آنچه حماسه به حساب مي‌آمد (و مي آيد) همين حضور بود و هست. همه شهدا از يك نورند، همه يكي هستند، فرقي ندارد كدام را انتخاب كني، مهم اين است كه با انتخاب هركدام مهم‌ترين انتخاب زندگي‌ات را انجام داده‌اي اما بهتر است يكي از حق‌دارترينها را انتخاب كني، مثل شهداي‌خانواده، هم‌محل، همكار، همسايه. بدون شك، هركدام از ما با يك يا چند شهيد ارتباط سببي، نسبي، قومي و محله‌اي داريم كه به راحتي مي‌توانيم با خويشاوندان و دوستان آنها ارتباط برقرار كنيم و حتي ممكن است خودمان هم يكي از منابع خاطراتي او به حساب بيائيم. در اينصورت تكليف ما سنگين‌تر است و بايد در وحله نخست به تفحص در سيره نزديكترين شهيد بپردازيم.  والسلام / ناشر


بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار محمد پاک نیت

 شهید محمد پاک نیت فرزند حسین در تاریخ 10/6/43 در شهرستان مرودشت در خانواده ای کاملاً متدین و مذهبی فرزند پسری به دنیا آمد که پدر نام وی را محمد نهاد. محمد درس خود را تا سال سوم راهنمایی در مدارس شهرستان مرودشت ادامه داد تا اینکه در سن 17 سالگی در سال 1360 به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی شهرستان مرودشت در آمد و در مناطق جنگی و پشت جبهه فعالیت های بسیار زیادی داشت در عملیاتهای بسیاری شرکت نمود تا اینکه در تاریخ 2/11/1362 در زبیدات عراق با اصابت تیر به ناحیه گلو به درجه شهادت نائل آمد و در شهرستان زرقان و گلزار شهدای آن شهر در کنار دیگر شهدای این شهر به خاک سپرده شد.  روحش شاد

وصیت نامه شهید محمد پاک نیت

بسم الله الرحمن الرحیم

و لا تحسبن الذین قتلو فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون. گمان مکنید آنهایی که در راه خدا کشته می شوند مرده اند بلکه زنده اند و در نزد پروردگار روزی می خوردند. جهاد دری است از درهای بهشت که بر روی بندگان خاص خدا باز میشود. قرآن کریم اگر اسلام در خطر افتاد اگر لازم باشد از بین برویم باید از بین برویم من به جبهه می روم تا به دستور رهبرم حق مستضفعین را از ظالمان تاریخ بگیرم تو ای مادر به عنوان کسی که جوان داری و من هم به عنوان این که جوانم و توانایی دارم باید به جبهه بروم تا دین خود را در برابر خون شهدا و معلولین ادا کنم. من پیام پر محتواتر از نصایح و مواضع امام که همان اسلام عزیز است ندارم و به آنهایی که می خواهند انسان بمانند توصیه می کنم که به دنبال امام عزیز بروند تا او را حفظ کنند و اینک که اسلام در خطر افتاده و دشمنان اسلام روز به رزو دارند علیه اسلام توطئه می کنند وظیفه شرعی تک تک ماست که از اسلام و جمهوری اسلامی صیانت کنیم و اگر چنان نکنیم و اسلام را در مواقع سخت یاری ننماییم باید منتظر عذاب الهی باشیم لذا اکنون که امت اسلام و قهرمان ایران به رهبری فرزند پاک زهرا و نائب بر حق حضرت مهدی عج الله تعالی الشریف به پا خواسته و کمر به نابودی جهانی بسته اند و می روند تا انشاءالله پرچم پر افتخار لا اله الا الله را در سراسر جهان به اهتزاز در آورند. این جانب به عنوان یک مسلمان و پیرو ولایت فقیه و طبق ضوابط اسلامی انسانی خود به سوی جبهه نبرد حق بر علیه باطل می شتابم و تا سر حد جان از اسلام و کشور اسلامی خود همچون دیگر برادر پاسدار حراست می نمایم باشد که مورد قبول خداوند قرار گیرد و شما ای پدر و مادر عزیز بدانید که من راهم را آگاهانه انتخاب کرده ام و چون آگاهانه شتافتم تا مرز شهادت خویش که همان اسلام عزیز است استوار و ثابت قدم خواهم ماند و از شما می خواهم که هرگز برای من نگران نباشید و به جای نگرانی نسبت به من برای پیروزی رزمندگان اسلام و طول عمر امام عزیز دعا کنید و گوش به فرمان ولایت فقیه همان ولایت الله است و من در این دنیا یک آرزو داشتم اول زیارت حضرت ولی عصر و نائب بر حقش امام خمینی. پدر و مادر مهربانم از شما می خواهم در صورتی که خداوند این فیض عظیم که همان شهادت است نصیبم کرد جامه سیاه بر تن نکنید و برای من گریه نکنید و ماتم نگیرید زیرا که این راه را خودم انتخاب کرده ام و به سویش رفته ام و سرانجام به آرزوی دیرینه خود که همان شهادت است رسیده ام و هم اکنون در نزد معشوقم الله هستم. پروردگارا امام همیشه بیدار و بنیانگذار انقلاب خونین ایران را از گزند دشمنان اسلام حفظ بگردان و اسلام و قرآن و روحانیت را تنها مگذار که ما هر چه داریم از این روحانیت پیرو خط امام است که سعادت دنیا و آخرت در این است. خدایا اینک به یاد تو و به منظور احیای دینم و تداوم انقلابم به جبهه می روم نه به خاطر انتقام و مقام و در خاتمه از امت حزب الهی می خواهم که وجود خود را همچنان در صحنه نگه دار و ما از شما امت حزب الله می خواهم که در تشییع جنازه من این ضد ولایت فقیهای از خدا بی خبر و منافقین شرکت نکنند چون هر وقت یک شهید به این شهر شهید پرور می آورند اینها این شهر را به نا امنی می کشانند از پدر و مادر عزیز که یک عمر شرمنده آنها هستم می خواهم که مرا حلال کنند. من الله التوفیق. خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگه دار.  محمد پاک نیت


بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار شهروز رضا پایداری

به سال 1345 هجری شمسی در شهرستان مرودشت از توابع استان فارس در خانواده ای مذهبی، پسری متولد شد و والدین او به لحاظ ارادت خالصانه ای که به حضرت ثامن الائمه(ع) داشته و دارند او را شهروز رضا نام نهادند. پدر شهروز رضا، مرحوم حاج اصغر پایداری، کارگر کارخانجات پتروشیمی شیراز بود و با حقوق ناچیزی که در زمان ستم شاهی دریافت می کرد امرار معاش خود و خانواده می نمود.  دو سال بعد از تولد شهروزرضا، خانواده وی به استفاده از تسهیلات اعطاء وام از سوی کارخانه، خانه ای محقر در شیراز خریداری و ادامه زندگی در محل جدید دادند. شهروزرضا تحصیلات دبستانی خود را در دبستان شهید محمد هادی مرادی شیراز گذراند و تا پایان دوره راهنمایی به تحصیل خود ادامه داد. شهید شهروزرضا از آنجا که به کار فنی علاقه وافری داشت در یکی از کارگاههای فنی در شیراز مشغول به کار شد. در شهریورماه 59 که دشمن بعثی یورش نامردانه خود را به خاک مقدس میهن اسلامی آغاز کرد شهروزرضا به رغم علاقه زیادی که به ادامه کار مورد علاقه خود داشت بی صبرانه در صدد اعزام فوری به جبهه و پیوستن به سپاه حق بود و بدین لحاظ در سن 19 سالگی داوطلب انجام خدمت زیر پرچم شد و پس از طی مدت 3 ماه اموزش در لشکر 88 زرهی زاهدان بلافاصله و بدون مراجعه به خانواده خود رهسپار جبهه های نبرد حق علیه باطل شد و در منطقه سومار غرب بعنوان مسئول تانک ادای دین نمود و چون جوانی نیرومند، شجاع و عاشق اسلام و میهن اسلامی بود مورد عنایت و التفات فرمانده خود شد و به سمت معاون فرمانده گروهان نائل آمد. 

شهروزرضا پس از 17 ماه خدمت صادقانه و شبانه روزی چندین بار توسط خمپاره های دشمن مورد اصابت ترکش های متعدد گردید و بدین لحاظ جهت مداوا به بیمارستانهای شیراز انتقال داده می شد و پس از بهبودی نسبی بدون درنگ خود را به منطقه می رساند. 

شهروزرضا از آنجا که عاشق اسلام و شهادت در راه دین بود رب الشهدا نیز به اخلاص و عقیده پاک او پاسخ مثبت داد و در ساعت 11 شب روز دوشنبه 9/6/66 در منطقه سومار قصرشیرین شهادت را به او نوشانید (و سقاهم ربهم شرابً طهورا) و اسلام، ایران و خانواده اش را به این مرتبه مفتخر نمود. پیکر مطهر شهید در زادگاهش زرقان فارس به خاک سپرده شد تا همچون دیگر شهیدان، مانند ستاره ای تابناک در آسمان افتخار اسلام و ایران اسلامی بدرخشد. روحش شاد و یادش گرامی

هوالجمیل

حماسه حضور داستان قطره هائی است که اقیانوس شدند

ما در تفحص سيره شهدا بايد حماسه حضور را روايت كنيم. حضور در كجا؟ در عرصه‌هاي خطرخيز و بي‌برگشت، حضور در موقعيتهائي كه چيزي جز مرگ در پي نداشت، در انقلاب، حضور به معناي سينه سپر كردن جلو گلوله‌هاي دژخيمان شاه بود و در دفاع مقدس سد شدن در مقابل نيروهاي متجاوز و اشغالگر.

اين روحيه چگونه بوجود آمد؟ چرا بوجود آمد؟ چگونه تكثير شد و در قلب و روح تمام مردم نهادينه گردید؟

در انقلاب، كسي كه به صحنه تظاهرات‌ها مي‌آمد مي‌دانست كه ممكن است دستگير و زنداني و شكنجه و تيرباران شود و يا در همان عرصه مورد اصابت گلوله‌هاي دژخیمان شاه قرار گيرد.

در دفاع مقدس هم كسي كه به جبهه مي‌رفت مي‌دانست كه ممكن است به هر نحو شهيد يا مجروح يا اسير گردد. در هر حال حضور در اين عرصه‌هاي بلاخيز به معناي وداع با زندگي بود. اصل دل كندن از زندگي حماسه بود چه به شهادت ختم می‌شد و چه نمی‌شد. در اصل كسي تا به (معناي) شهادت نمي رسيد نمي‌توانست وارد اين عرصه‌های بلاخيز و بي برگشت شود.

هيچكس نمي‌دانست كه حتماً زنده و سالم و پيروز برمي‌گردد. حتي خيلي‌ها مي‌رفتند براي برنگشتن.

به راستي اين روحيه شهادت طلبي از كجا بوجود آمده بود؟ چگونه تفكر تمام مردم به اين ايمان رسيده بود كه خودشان را آگاهانه و خالصانه روبروي گلوله‌ها قرار می‌دادند؟

در شهيد مورد نظر شما، اين روحيه چگونه و به چه علت بوجود آمده بود؟ از طريق شهيد شدن دوستش؟ شركت در مراسم عاشورائي؟ به ستوه آمدن از ظلم و بيعدالتي و تجاوزگري دشمنان؟ از طریق نوحه ها و سرودها؟ با بر انگیخته شدن غیرت و احساسات ديني و ملي؟ و يا .....؟ به هر طریق، شبیه به معجزه بود و وظيفه ما به تصوير كشيدن حركت این قطره ها در مسیر اقيانوس شدن است. اگر بخواهيم داستان حضور يك شهيد را در مقياس گسترده روايت كنيم بايد حماسه حضور ميليونها رزمنده را كه قطره قطره از ولايت خود سرازير و تبديل به يك اقيانوس بيكرانه مي‌شدند روايت نمائيم. والسلام / ناشر

 بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار حمید پُر دُو

بنام خداوند بخشنده مهربان شهید حمید پردو فرزند رمضان در سال 1340 در روستای فیض آباد کربال در یک خانواده مذهبی ، متوسط و کشاورز چشم به جهان گشود وی دوران ابتدائی را با موفقیت در زادگاه خود به پایان رساند و از همان کودکی ازهوش و استعداد بالائی برخوردار بود تا جائی که از همان ابتدا زبانزد خاص و عام گشته بود و چون امکان ادامه تحصیل بیشتر از دوره ابتدائی در آن روستا وجود نداشت برای ادامه تحصیل در دوره راهنمایی به روستای داریون عزیمت کرد و همانطور که در ابتدا گفته شد چون وی در یک خانواده متوسط بدنیا آمده بود و از نظر وضعیت اقتصادی چندان مطلوب نبودند مجبور بود همزمان با تحصیل به کار نیز مشغول باشد و قسمتی از مخارج خود را از این راه بدست آورد. دوره راهنمایی را نیز با موفقیت در آنجا به پایان رسانید و برای ادامه تحصیل دوره دبیرستان مجبور به عزیمت به شهرستان مرودشت شد وی سال اول دبیرستان را با موفقیت پشت سر گذاشت و در سال دوم جهت استخدام در ارتش ترک تحصیل کرد و چون خانواده با این عمل وی چندان موافق نبودند او نیز از این کار منصرف شد و به همراه داماد خود که در آن زمان بنای سیمان کار ساختمان بود مشغول به کار گشت و پس از گذشت چند سال به یک استادکار خوب و مجرب در سطح شهرستان تبدیل گشت و در همان سالها بود که خانواده وی نیز به شهرستان مرودشت نقل مکان نمودند و در سال 1360 با دختر خاله خود ازدواج کرد که نتیجه این ازدواج تولد یک دختر در سال 1363 بنام مرضیه شد پس از گذشت چند سال کار و تلاش توانست یک دستگاه وانت نیسان خریداری نماید و بوسیله آن مشغول به کار شد و به همراه پدر خود یک باب مغازه میوه فروشی در مرودشت اجاره نمودند و چند سالی نیز به این کار مشغول گشت تا اینکه بنا به ضرورت کشور و دفاع و حراست از کیان و ناموس ملت به خدمت مقدس سربازی اعزام گردید و پس از اتمام دوران آموزشی در پادگان 88 زرهی زاهدان (ایرانشهر) به منطقه عملیاتی سومار اعزام گشت او همیشه و در همه حال از خانواده خود می خواست خدا را فراموش نکند و با به پا داشتن عبادات و واجبات و ترک محرمات ادامه دهنده راه شهدا باشند و از همسر خود می خواست که همیشه عفت و نجابت خود را حفظ نمایند و از این طریق الگوی خوبی برای تربیت کردن دختر خود باشد ولی در زمان حیات خود از خصوصیات اخلاقی بسیار خوب و برجسته برخوردار بود و در میان دوستان و اقوام و خویشان زبانزد خاص و عام بود. نجابت و مهربانی او و برخورد با متانت و در عین حال بزرگوارانه ایشان برای همه نزدیکان الگو بود و ایشان نسبت به پدر و مادر خود احترام خاصی قائل بود و با خانواده خود صمیمی زندگی می کرد. زندگی سراسر با صداقت ایشان حتی در دوران خدمت سربازی و حتی ساعاتی قبل از شهادت نیز به اوج رسید که در این رابطه زمانی که پس از حمله شیمیایی وی و چند نفر دیگر از حمله شیمیایی نجات پیدا کرده بودند جهت آوردن اتومبیل به منطقه اصلی خود عازم و در آن منطقه جهت نجات چند نفر مجروح جنگی و رساندن آنها به درمانگاه پشت خط بر اثر وارد شدن مقداری مواد شیمیایی حلق ایشان به درجه رفیع شهادت نائل می آید. روحش شاد و راهش پررهرو باد.  

خاطرات و دلنوشته های شهید حمید پردو فرزند رمضان

بسم الله الرحمن الرحیم

((الهام)) :: دو سه ماه قبل از این که دفترچه بگیره خواب دیدم حمید شهید شده یه تاج گلی از عکسش گرفتم جمعیت زیادی تو خیابون بود از خواب که بیدار شدم خیس عرق شده بودم اون موقع اصلاً اسمی از سربازیش نبود دیگه موقعی که رفت ما نمی دونستیم که دیگه برنمی گردد.  

((بانی خیر)) :: می خواستند در مرودشت مسجدالنبی(ص)را بسازند راٌی گیری کردند حمید هیات امنای مسجد شد با ماشینش که نیسان بود تمام وسایل مثل سیمان و. . . .  رو بار می کرد می آورد کار مسجد رو تا سربازی نرفته بود انجام داد روز این کارها رو با یه نفر دیگه که اونم خدا رحمتش کنه از دنیا رفت انجام می دادند شب هم می گشتند این خونه واون خونه برای ساخت مسجد پول جمع می کردند همش کار خیر انجام می داد اگر برای کسی کار بنایی می کرد ویا باری می برد از دهنش در نمی رفت که بگه کرایه ام رو بده هر چی صاحب کار به اون می داد می گفت:خدا برکت بده.  

((حریم نگاه و پاداش)) :: توی روستای اکبرآباد تو یه ساختمانی کار بنایی می کردیم وقتی کار رو تحویل دادیم صاحب کار حمید را بوسید و مقداری پول اضافه بر کار بهش داد به او گفتم: چرا اون بوسیدی پول اضافه بهش دادی ، گفت: از روزی که اون اومده تو خونم تا عصر کار می کنه هرچه قدر مهمون بیاد تو خونه من نگاه نمی کنه کی می یاد کی می ره یه بار ندیدم سرش برگردونه نگاه تو حیاط کسی بکنه از این لحاظ تا آخر عمرم ممنون وارشم وبه خاطر خوبی و پاکیش بوسیدمش.  

((تیزهوشی)) ::  توی روستا درس می خوند بازرسی اومده بود از حمید و چند نفر دیگه سوالاتی پرسیده بود و بعد گفته بود که حیف این ها تو این کلاس بمونند این ها باید به کلاسی بالاتر باشند فردا دیدم یه بگو مگوهایی تو مردم هست یکی دو نفر من کشیدند کنار جریان رو تعریف کردن اونها فکر می کردند که بازرس آشنامون بوده و می خواد پارتی بازی کنه.  

((عاقبت خوبی)) :: یه شب برای سینه زنی رفته بودیم دیدم خیلی ناراحته گفتم: بابا چرا ناراحتی گفت: برای حضرت سیدالشهداء که الان چندین سال که شهید شده ولی هر سال عزاداریش بهتر و با شکوه تر از سال قبل پس معلوم می شه خوبی کردن گم نمی شه خوب خوبه اگه بدی کرده بود این عزاداری و تشکیلات رو نداشت از اون موقع عزاداریش صدها برابر گرم تر شده.  

((قضا و قدر الهی)) :: حمید ساعت 2 شب می رفت میدان تره بار شیراز، چون هم خودمون مغازه داشتیم و هم برای مغازه های دیگه میوه و سبزیجات می آورد به مادر زنش گفته بود که از ؟؟؟ رد شدم خوابم برده بود تا دوراهی ؟؟؟ بعداً متوجه شدم که خواب بودم و خدا می خواست حمید زنده باشه تا بره جبهه و شهید بشه.  

((آخرین مرخصی)) :: در مغازه یکی از آشناهامون نشسته بودم به من گفت: انگار ناراحتی گفتم: ها، این دفعه حمید دیر اومد همین طور که صحبت می کردیم بنده خدا گفت: حمید داره می یاد ، گفتم شوخی میکنی؟گفت نه دیدم داره می یاد، رفتم جلوش و دست انداختم دور گردنش رو بوسی کردیم،  چند روزی موند هر دفعه که می اومد مرخصی باهاش می رفتم ولی مرخصی آخرش گفت: بابا نمیخواد بیایی اذیت می شی گفتم: خب برو دست خدا، هرچی خدا خواست.  

((غریب آشنا)) ::  حدوداً یه ماه بعد از شهادتش تو خونه نشسته بودیم دیدیم صدای ناله ای بلند شد یکی از دوستای شهید بود او را نمی شناختیم آوردیمش تو خونه و احترامش گذاشتیم اون گریه می کرد میگفت: ما باید شهید می شدیم ما 5،6 نفر بودیم که شیمیایی شدیم حمید ما رو به بیمارستان صحرائی برد خوب شدیم اما خودش شهید شد.  

((اعزام)) :: موقعی که می خواست اعزام بشه رفتیم شیراز،چهار راه حافظیه می خواستند اون ببرند ایرانشهر، از وقتی که نشست توی ماشین تا صبح گریه کردم، یه ماهی بود که رفته بود ما خودمون رفتیم پادگان ایران شهر، غذا هم براش بردیم، نشستند با دوستاش غذا خوردند بعد من به فرماندشون گفتم: سرکار من از شیراز اومدم یه عرض کوچکی داشتم گفت: بفرما گفتم: حمید یه زنی داره مریضه پیش از این که تقسیمشون کنید سه چهار روز مرخصی بهشون بدین تا بیاد و برگرده گفت: روسرم می زارم بعداً که ازش پرسیدم گفت: بابا خدا شاهد روم نشد بگم تقسیمشون کردن رفت منطقه سومار، وقتی اومد مرخصی گفتم: بابا تو منطقه سومار کارت چیه؟ تو سنگری یا خط اول و. . .  گفت: راننده چند تا درجه دار هستم می یایم باختران اگه که چیزی بخوان می خریم، خندیدم گفتم: ببم اگه رفته بودی خط اول بهتر بود چون خط اول مواظب خودت هستی ولی تو ماشین نمی تونی مواظب باشی خندید گفت: بابا اون درجه داری که با منه از جونش نمی ترسه با این درجه و رتبش من که دو سال می خوام خدمت کنم بترسم گفتم: هرچه صلاح خدا وخودت هست.  

((عروج)) :: تا سه روز از طرف بنیاد به ما حداقل خبری ندادند که بگویند حمید مجروح شده تا این که به یکی از اقوام گفته بودند که فلانی شهید شده توی سردخونه هست همون شب می خواستیم بریم سومار که یک دفعه صدای شیون مادر زنش که خودش به زمین می زد اومد حدود ساعت 9شب بود گفتیم چطور شد؟ فقط این شنیدیم که گفت: حمید شهید شده ، از آقای زراعت پیشه که توی بنیاد بود پرسیدیم گفت: یه نفر به نام حمید شهید شده ولی حمید شما نیست ، صبح که شد خبرمون دادند که بله حمید شهید شده ، یه نفر از بزرگای محلمون می گفت: وقتی شنیدم که حمید شهید شده انگار سقف خونه رو سرم خراب شد از بس که حمید خوب بود، اون می گفت: من ناراحتم که همیشه 10-12 تا شهید رو با هم تشییع می کردند و شلوغ می شد ولی فردا یه نفر و اونم حمید روز 28صفر بود که می خواستند حمید رو تشییع کنند تمام شرکت ها پارچه مشکی زده بودند به حدی شلوغ بود که انگار که 30 شهید آوردند فکرش هم نمی کردیم.  

((شب جمعه ای)) :: همیشه با خنده به خوابم می یاد یه شب که به خوابم اومد به من گفت: ننه،یه چیزی درست کن تا بخورم گفتم: فلان چی می خوای گفت: نه،گفتم: برنجک می خوای؟ گفت: ها ، برنجک خیلی دوست داشت گفتم: فردا برات درست می کنم.  فردا که از خواب بیدار شدم برنجک درست کردم و برای شب جمعه به گلزار شهدا بردم.  





هوالجمیل

اثبات حقانیت و همسوئی با اهداف شهدا

اگرچه تاریخ نگاری در مورد دفاع مقدس یکی از وسائل مناسب برای انتقال معارف و مفاهیم معنوی به نسل‌های بعد به حساب می‌آید ولی اگر این تاریخ بوسیله روح هنر و ادبیات غنی شود، قدرت تأثیر بیشتری خواهد داشت و ماندگارتر خواهد شد. 

تاریخ خشک، فی‌نفسه، نمی‌تواند حقانیت‌ها را به اثبات برساند و چه بسا که اظهارات تاریخ بر علیه خودش بکار گرفته شود ولی چیزی که حقانیت این تاریخ را ثابت می‌کند وجود مقدس شهدا و جانبازان و ایثارگران و خانواده‌های آنهاست. به همین خاطر، در خاطره‌ها باید از هر دو عنصر (تحلیل تاریخ و فلسفه شهادت) استفاده شود تا حقیقت پنهان آشکار گردد.

اثبات حقانیت، اگرچه برای نسلی که جنگید حل شده و آنها نیازی به این موضوع ندارند ولی نسل حاضر و آیندگان شدیداً به آن نیازمندند. وقتی که بحث از «حقانیت» می‌شود فوراً جلسه دادگاه تاریخ به ذهن متبادر می‌شود اما چیزی که باید در این «محکمه» بوجود آید احساس همدلی و قدرشناسی و الگوپذیری است. 

اگر به داستان کربلا نظری بیفکنیم این قضیه روشن‌تر می‌شود. اکنون هزار و چندصد سال از آن تاریخ می‌گذرد و تمام آزاداندیشان جهان، آن فاجعه را محکوم می‌کنند و حق به جانب «سالار شهیدان» می‌دهند اما ممکن است احساس همدلی و همسوئی با حماسه‌سازان کربلا نداشته باشند و از زندگی و شهادت آنها الگو نگیرند، در حالیکه در جوامع شیعه این قضیه به طریق دیگری است، یعنی نه فقط «غاصبین و ظالمین» را محکوم می‌کنند بلکه از زندگی و مجاهدت‌های حضرت اباعبدالله (ع) و یاران او درس می‌گیرند و خاطرات زندگانی و شهادت آنها را سرلوحه زندگی خود قرار می‌دهند و با تمام وجود، از خود، مایه می‌گذارند و راه سرخ آنها را تبلیغ می‌کنند. 

در مورد دفاع مقدس نیز باید همین وضع حاکم باشد. اثبات حقانیت به تنهائی کافی نیست بلکه تداوم راه و تبلیغ اهداف آنها از طریق حرکت‌های خودجوش مردمی و ارتباط عاطفی و عاشقانه با شهدا و «شهید زندگی کردن» باید نهادینه شود و البته قرار نیست تمام مردم اینگونه بشوند، در هر عصر و نسل تعداد کسانی که به اردوی شهدا می‌پیوندند بسیار کمتر از مخالفین آنهاست و این نیز یکی از سندهای دیگر حقانیت شهداست. بعضی ها نه فقط در این راستا کاری نمی‌کنند بلکه حقانیت دفاع مقدس را نیز ناخواسته زیر سؤال می‌برند. 

یکی از دلائل این مشکل این است که سندهای حقانیت ما که در لابلای همین خاطرات و روحیات و تاریخ دفاع مقدس پنهان است به دست این نسل نرسیده و دفاع مقدس ما را مثل تمام جنگهای تاریخ ، و شهدای ما را مانند کشته‌های تمام جنگها قلمداد می‌کند. 

البته کارهای ارزشمندی در این راستا انجام شده ولی واقعاً جوابگوی نیاز نسل حاضر نیست؛ از طرف دیگر، دشمن، خلاف این خواسته را با تمام قدرت و امکانات تبلیغ می‌کند و روزبه‌روز فاصله‌ها بیشتر می‌شود و سؤالات انبوه نسل جوان ما بی‌پاسخ می‌ماند. 

والسلام / ناشر



بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار رضا پُر دُو

شهید رضا پردو فرزند گرگعلی در تاریخ پنجم مرداد ماه سال  1346 در خانواده ای مذهبی و مستضعف چشم به دنیا گشود وی در همان دوران کودکی از یک روحیه شاد و خندان برخوردار بود، ایشان از همان ابتدای زندگی فردی خوش رو، خوش اخلاق و شیرین زبان بود، بدین سان با طی زمان به سن 7 سالگی رسید و راهی مدرسه شد و با شوق و اشتیاق فراوان وارد کلاس درس شد و پس از چندین سال با موفقیت دوران ابتدائی را به اتمام رساند و حاضر به حضور در کلاسهای بالاتر شد، اما چون خانواده از نظر مالی در فقر بسر می بردند جهت کمک به خانواده و امرار معاش مجبور به ترک تحصیل شد و راهی کار و کارگری گردید، چون شهید از نظر جسمانی در آن زمان ضعیف بود و قادر به انجام کارهای مشکل و سنگین نبود مجبور به انتخاب کار ساده گردید پس از مدتی جستجو کمک رانندگی کمباین را پسندید وبه صورت فصلی مشغول به کار شد و از طرفی چون کار فصلی برای ایشان مقرون به صرفه نبود و شش ماه از سال را میبایست بیکار باشد و هیچ گونه درآمدی نداشتند لذا جهت پرکردن این خلاء در تکاپوی شغلی بود تا بتواند شش ماه دوم سال نیز با کیفیت بسیار خوبی برای امرار معاش خانواده تلاش و کوشش نماید لذا با همکاری عموی خویش در کارخانه قند شهرستان مرودشت به صورت موقت (شش ماهه) مشغول به فعالیت شد. اشتغال به کار ایشان در این محل 5 سال طول کشید با گذشت زمان خدمت مقدس سربازی پیش رو بود و طبق وظیفه میبایست به انجام این وظیفه مهم لبیک گفته و با دیدی وسیع این وظیفه الهی را گذرانده و دوباره به آغوش خانواده باز گردد. لذا پس از مراجعه به مرکز گروهان و اخذ دفترچه آماده به خدمت در تاریخ 18/ 12/ 65 به خدمت اعزام و مراحل اولیه آموزش را در پادگان آموزش شهرستان جهرم آغاز و با موفقیت به انجام رسانید وجهت آموزشهای بعدی روانه شهرستان اهواز گردید، پس از اتمام همه آموزشهای رزمی و تخصصی به جبهه شلمچه اعزام شد. چندی گذشت که ایشان جهت زیارت خانواده و تجدید میثاق به مرخصی آمد. با توجه به اینکه معمولا از نحوه عملکرد فرماندهان و رشته های وابسته صحبتی نمی شد ولی این بار بر خلاف گذشته در رابطه با مسئله جبهه وجنگ و ایثارگریهای رزمندگان اسلام مطالب فراوانی ابراز میداشت بهر حال مدت مرخصی شهید بپایان رسید و بار دیگر با اشتیاقی فراوان آماده عزیمت شد با خلوصی وصف ناپذیر از فرد فرد خانواده خداحافظی نمود و عازم شد. پس از گذشت حدود بیست روز از آخرین دیدارش با خانواده میگذشت در سالروز تولد خویش (5مرداد ماه سال66) تولد دیگر یافت و با خلوص نیت به خدا پیوست و در گرماگرم جبهه خون و شهادت به شهیدان راه حق و حقیقت پیوست.  

و اما آنچه را که بعد از شهادت از هم شاگردانش شنیده شده شوق وصف ناپذیر دیدار ایشان با خدای متعال بوده که 48 ساعت قبل از شهادت با تلاش فراوان جهت آوردن پیکر پاک یکی از همرزمانش داوطلب شد و پس از گذشت چند ساعتی در زیر آتش سنگین دشمن موفق به انجام کار محوله گردید و از اینکه توانسته بود این امر مهم را انجام دهد و یکی از خانواده مفقودین را از چشم انتظاری نجات دهد راضی به نظر میرسید و در جواب یکی از دوستانش که از ایشان سئوال کرده بود اگر در همین حین به شهادت می رسیدی چه نظری داری؟ فرموده بود: هر آنچه را که خدا بداند صلاح بداند ما رضائیم به رضای خداوند. بله رضا با توجه به نام خودش رضا به رضای پروردگار بود و شهداء همگی عاشقند و پیوستن به معبود خویش را یکی از بهترین و ارزنده ترین و گرانبهاترین وعده الهی میدانند. یادش گرامی و راهش پر رهرو باد 

خاطرات و دلنوشته های شهید رضا پردو

رضا برایمان خیلی عزیز بود و خوبیهای زیادی داشت و یکی از آنها این بود که به پدر و مادر خیلی احترام می گذاشت مخصوصا پدر که می گفت: پدر بیرون از منزل خیلی کار می کنه و توی کار کشاورزی خیلی کمکش می کرد.  

((تولد شهید)) :: از زمانی که پدرم به مرودشت آمد در همین منطقه سهل آباد زندگی می کرد و قبلا در نزدیکی های رودخانه کر زندگی می کردند که بدلیل وجود زمین های کشاورزی و این چیزها به مرودشت آمدیم وخدا بیامرز رضا با توجه به اینکه از نظر وضعیت مالی ما خانواده ای فقیر بودیم به پدر و مادرم خیلی کمک می کرد مخصوصا پدرم که در کارهای سخت کشاورزی به ایشان خیلی کمک می رسانید. شهید فرزند چهارم خانواده بود و تا کلاس پنجم ابتدائی بیشتر درس نخواند به دلیل مشکلات فقر و مادی که داشتیم 6 ماه از سال را در کارخانه قند وبه دلیل فصلی بودن کارخانه 6ماه دیگر را روی کمباین به کار و کمک خرجی برای خانواده مشغول بود.  

((تواضع و فروتنی)) :: وقتی که رضا به مرخصی می آمد به ما خیلی نصیحت می کرد و میگفت به پدر کمک کنید و. . .  ما هم می گفتیم رضا حتما آنجائی که هستید خیلی سخت و بد می گذره؟میگفت نه! هر چند که ما می دانستیم آنجا منطقه شلمچه است و منطقه ای است که همیشه زیر آتش و خمپاره های دشمن است ولی هیچ وقت سختی هایی که می کشید را برای ما تعریف نمی کرد و می گفت شاید ناراحت شوید.  همیشه سعی می کرد خوشی های جبهه و خوشحالی های خودش را برایمان تعریف کند و نشان دهد. می گفتیم مواظب خودت باش آنجا و آن منطقه همیشه زیر آتش است چون اسمش رضا بود یک کلام خیلی قشنگ و زیبائی به زبان آورد و گفت (من رضا هستم به رضای خدا) که این را می توانیم به عنوان سرلوحه تمام حرفهایش قبول کنیم.  

((انفاق)) :: کار شهید در کارخانه خیلی سخت بود کاری بود که هر کسی نمی توانست آنرا انجام بدهد. قسمتی که راه فلزی است و قالب های سنگین کله قند روی آن می رفت که نصف قالبش حدود 4 الی 5 کیلو است در یک روز حدود 4 الی 5 هزار عدد از این قالب ها را باید بر میداشتند و می گذاشتند که کار مشقت بار و بسیار سختی است. یک بنده خدا که همکارش بود از نظر قوای جسمانی ( بدنی ) ضعیف بود و نمی توانست خیلی خوب کار بکند. رضا همیشه به او کمک می کرد. می گفتم چرا این کار را می کنی ؟ می گفت : او توانایی انجام این کار را ندارد ناتوان است من که جوان هستم و می توانم باید کمکش کنم روی این حساب و این کارهایش همه از او تعریف می کردند و دوستش می گفت : هر وقت در کاری برای کسی مشکلی پیش آید سریع میرفت و کمکش می کرد جوان فهمیده و بزرگواری بود.  

((الگوی همه)) :: رضا مجرد بود و ازدواج نکرده بود. با اعضای خانواده رفتار بسیار خوبی داشت و در اصل برای خانواده الگو بود و هر کس می خواهد هر چیزی بگوید می گوید مثل رضا و قبلاً هم می گفتند مثل رضا باشید. الان که چند سال است که از شهادتش می گذرد تمام برادرها ، همه اقوام و. . . هر هفته بر سر قبرش می روند. چه عمه چه عمو خیلی روی این مورد حساس هستند و همیشه یادش میکنند و سعی دارند که تمام خاطرات در ذهنشان باشد آن هم همیشه، حتی در اقوام اگر خداوند فرزند پسری به آنها بده نگه داشتن یاد و خاطره اش نام او را رضا می گذارند.  

((آخرین وداع شهید)) :: برای آخرین مرتبه ای که می خواست برود گفتیم بگذار ما همراهت بیاییم می گفت نه بگذارید من با یکی چند تا از بچه های هم محله ای مان می روم شما ناراحت می شوید و بزودی هم بر می گردم. فقط به ما دلداری می داد و چون می دانست آنجا منطقه ای است کاملاً خطرناک و خودش می دانست که ممکن است این بار آخرین مرخصی اش باشد و به همین دلیل می گفت کسی حق ندارد با ما بیاید. رضا می گفت پدرم ضعیف است و با بچه ها و بزرگترها جای ایشان بر سر آب می رفتند و می گفت بروید کمکش کنید. 

((حیا)) :: یکی از اقوام به رحمت خدا رفته بود و قبل از مرگش برای شهید صحبت کرده بود که این پیغامها را به خواهرم برسان موقعی که رضا شهید شده بود زن همسایه می گفت : اصلاً باور کنید این بزرگوار وقتی با من حرف می زد سرش را بلند نکرد ببیند من چه چیز می گویم یا چطور آدمی هستم.  

((خوابهای عرشی)) :: بعد از شهادتش، خاله اش آمد و گفت اصلاً برای رضا گریه نکن خواب دیده ام حضرت علی (ع) آمده بود به خانه تان و شمشیرش هم در دستش بود و گفت : اصلاً غصه رضا را نخورید خودم قصاص می کنم و نمی گذارم خون رضا هدر برود. یک زنی از همسایه هایمان می گفت اصلاً غصه رضا را نخورید. رضا توی بهشت ازدواج کرده بود با یکی از حوریان که اسمش هم سکینه بود من که غصه رضا را نمی خورم چون می دانم جایش خیلی خوب است. رضا از همه بچه ها سرتر بود. همگی بچه هایم خوب بودند ولی رضا از همه بهتر بود.  

((شهید بی سر و دست)) :: شبی که شهید شده بود و خبر شهادتش را برایمان آورده بودند انگار من خودم می دانستم وقتی که بهم گفتند اصلاً ناراحت نشدم عجب صبری خدا به من داده بود با توجه به اینکه نمیدانستم که جنازه رضا سر و دست نداره ناخودآگاه رفتم پایین پای جنازه اش نشستم و دست گذاشتم روی پاهایش و گفتم خدایا شکرت. بعد گفتم نگذارید پدر و برادر بزرگترش بروند حوصله ندارند. همه خودشان را می زدند ولی من اصلاً چیزی نگفتم اصلاً نپرسیدم که بچه ام کجایش زخمی شده و شهید شده. بدون اینکه اطلاعی داشته باشم که کدامش شهید من است رضای من است رفتم. روزی که می خواست بره یک (کش) گتری بهش دادم. گفتم من شهیدم را از پایش می شناسم.  زن همسایه گفت : چطور شناختی ؟. چطوری دست گذاشتی روی پای شهید و اون را شناختی ؟ گفتم اگر غیر از شهید خودم بود دستم می لرزید اما برای شهید خودم اینطوری نیست دست که گذاشتم روی پاهایش فهمیدم که بچه خودم است.  

((آخرین وداع)) :: مادرم گفت منطقه خیلی خطرناک است گفت هرچه قسمتمان باشد راضی ام به رضای خدا اگر شهید شدم صدقه سر امام حسین علیه السلام مگر من از کی بالاترم ؟ هر شهیدی که می آورند من گریه می کردم ولی برای بچه خودم اصلاً ناراحت نبودم خیلی عجیب بود.  

روزی تلفن زدیم برای رضا و گفتیم بیا برای دختر دائی نشانه ای بگذار تا ما خاطر جمع باشیم. شهید گفت : تا من سربازی نکنم و نیایم کسی را پای بند من نکنید. من رفتم تشییع جنازه مادر یکی از شهدا ، گفت تا بچه تان سرباز است برایش نامزدی نکنید. من هم به دایی اش گفتم برادر تا رضا از سربازی نیاید برایش اصلاً نامزدی نمی کنم، خودش هم گفت من آدم دولت هستم معلوم نیست که من برگردم.

((شاگرد و معلم شهید)) :: برای همه بچه ها لباس می گرفتم و برای رضا هم یکدست لباس گرفتم ولی همان روز املا فارسی نمره خوبی نگرفته بود و معلم داخل پنجره مدرسه گذاشته بودش و گفته بود میدانی پدرت حالا داره چه زحمتی می کشه ولی تو درس نمی خوانی ؟ آمد گفتم املا خوب گرفتی ؟ گفت مادر املا که خوب نگرفتم تازه معلم هم من را بغل کرد و توی پنجره گذاشت اینقدر رفتارش خوب بود با توجه به اینکه درسش خوب نبود معلم دوستش می داشت و خود معلمش هم شهید شد. 

(احترام شدید به پدر) :: جدای از بچه های دیگر بود ما اگر به پدرش چیزی می گفتیم ناراحت می شد و می گفت اصلاً حق ندارید به پدرم چیزی بگویید. خیلی به حرف پدرش و به فکر او بود. 

روحش شاد و یادش گرامی











بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار محمد کاظم پسندیده

شهید محمد کاظم پسندیده (یا فضل الله) فرزند حاج ذبیح الله در تاریخ 4/4/1348 درخانواده ای مذهبی در روستای رحمت آباد کربال دیده به جهان گشود، او فرزند نهم از بین 10 برادر و یک خواهر بود. شهید دوران ابتدائی و راهنمائی را در روستای رحمت آباد با موفقیت پشت سر گذاشت و در کنار تحصیل به والدین نیز کمک می کرد.  

او هنوز در دوران ابتدائی بود که انقلاب شکوهمند اسلامی به رهبری امام خمینی (ره) به پیروزی رسید و شهید علیرغم سن کم به فعالیتهای انقلابی و مذهبی در مدرسه می پرداخت و به امام خمینی از دل و جان عشق می ورزید و در بین دوستان و دانش آموزان آرمانهای امام وشهیدان را تبلیغ می کرد. دوران راهنمائی او مصادف شد با هجوم وحشیانه متجاوزین بعثی به خاک پاک کشورمان که صدام می خواست در یک هفته کشور ایران را تصرف کند ولی هفت روز او تبدیل به هشت سال شد و با جانفشانی و حماسه سازی شهیدانی مثل شهید پسندیده به مرزهای کشور خود عقب نشست و ایران اسلامی به بدون حلی واگذاری یک وجب از خاک خود به پیروزی کامل رسید.  

اگرچه شهید پسندیده در امور هنری و فرهنگی مدرسه ومسجد امام صادق علیه السلام و پایگاه مقاومت شهید دستغیب فعالیت داشت و برای جمع آوری کمکهای مردم با ستاد پشتیبانی جنگ در زرقان و کربال همکاری کامل داشت ولی این فعالیتها او را راضی نمی کرد و دائماً در صدد این بود که به نبرد مستقیم با دشمنان ایران بپردازد.  

اولین باری که شهید پسندیده به جبهه رفت در سال 1363 بود که شهید 15 سال داشت (با شگردهای خاصی که نوجوانان مؤمن و انقلابی و وطن پرست آن دوران داشتند) توانست پس از پیگیری های متعدد به پادگان آموزشی برود. او در این دوره به جبهه های غرب کشور در کردستان اعزام شد و در گردان ثارالله مهاباد به نبرد با ضد انقلاب و دست نشاندگان داخلی صدام که قصد جداسازی کردستان عزیز را از وطن عزیزمان داشتند مشغول شد.  

پس از مدتی با کوله باری از تعهد و تجربه به روستا برگشت و با توجه به حضور برادران دیگرش در جبهه ، خانواده از او خواست به درس خود ادامه دهد. شهید نیز مدتی به درس خود ادامه داد ولی زورگوئی های ابرقدرتها در حمایت همه جانبه از صدام و حمله موشکی به شهرها و مردم بی دفاع ایران باعث شد که دوباره راهی جبهه های نبرد حق علیه باطل شود، این بار به مناطق جنگی باختران اعزام شد و در جبهه های مختلف غرب به دفاع از وطن مظلوم پرداخت و آوارگی مردم و ویرانی شهرها و روستاهای غرب کشور روح او را نا آرام تر و بی قرارتر کرد و عزم خود را جزم کرد که تا اخراج کامل متجاوزین بعثی در جبهه ها بماند و امام و رهبر محبوب خود را در برابر دشمنان داخلی و خارجی تنها نگذارد، در عین حال تصمیم گرفته بود که تا آنجا که ممکن است درس خود را در جبهه ها ادامه دهد. به همین خاطر پس از بازگشت از جبهه های کوهستانی غرب، مجدداً به رزمندگان خط شکن جبهه ها پیوست و اینبار به دشتهای تفدیدۀ جنوب کشور و دیار نخلهای سوخته اعزام شد تا به دفاع از خوزستان مظلوم و داغدار بپردازد، بار چهارم نیز در حالیکه در کلاس سوم دبیرستان بود به خطوط مقدم نبرد در جنوب کشور اعزام شد و با کوله باری از تجارب جنگی فراوان در صف رزمندگان دریادل اسلام قرار گرفت و به سرکوب متجاوزین بعثی پرداخت تا اینکه در عملیات پر افتخار کربلای 8 که در منطقه شلمچه اتفاق افتاد در حالیکه تک تیرانداز گردان خط شکن بود در مورخه 18/1/66 به درجه رفیع شهادت رسید و به آرزوی دیرینۀ خود دست یافت، پیکر مطهر شهید محمد کاظم پسندیده پس از چندین روز همراه با تعدادی از شهدای زرقان به منطقه منتقل و در تاریخ 26/1/1366 در گلزار شهدای رحمت آباد به خاک سپرده شد و روح نا آرام این شهید انقلابی به آرامش ابدی رسید.  

لازم به ذکر است که والدین گرامی این شهید به نامهای حاج ذبیح الله و مرحومه سمنگل زارع در سالهای پس از شهادت فرزند دلاورشان و با داغ جانسوز او از دنیا رفتند و در آرامستان روستای رحمت آباد کربال آسمانی شدند. روحشان شاد و یادشان گرامی




وصیت نامه شهید بزرگوار محمدکاظم پسندیده

بسم الله الرحمن الرحیم

اگر من در راه خدا و بخاطر رضای او کشته شدم در مراسم عزایم اشک نریزید و کاری نکنید که خدا از شما ناراضی شود و دشمنان اسلام و قرآن خوشحال گردند چون من راهی را انتخاب نمودم که حسین مولای من انتخاب نمود من به جایی می روم که مولای من در آنجاست و منتظر من و دیگر شهیدان است من کشته شدم تا دینم را نسبت به اسلام و مسلمین ادا کنم و خدا را از خود راضی و خشنود کنم و در آخرت سعادتمند شوم. مادرم اشک نریز و زینب گونه در عزایم شرکت کن و کاری انجام بده که زینب (س) و زهرا (س) را از خود راضی و خشنود نمایی. خواهرم: حجابت را رعایت کن زیرا در اسلام بالاترین زینت زن حفظ حجاب است. برادرانم: اسلحه شهیدان را روی زمین نگذارید که خدا از شما ناراضی خواهد بود. دوستان از اینکه من از بین شما می روم ناراحت نشوید و همیشه در برابر سختیها از خود صبر و از خودگذشتگی نشان دهید در برابر منافقین با قدرت تمام بایستید و با آنها به جنگ برخیزید که خدا با شماست. این انقلاب که الآن تا اینجا رسیده است با سختی های فراوان و ریختن خون هزاران هزار شهید و آواره شدن هزاران هزار خانواده بوده است پس بر شما حرام است که اگر بگذارید در داخل کشور و یا خارج کشور دشمنان به این انقلاب بزرگ لطمه ای بزنند از همه می خواهم که از وظیفه ای که نسبت به انقلاب خویش دارند کوتاهی نکنند و در مرگ من گریه و ناراحتی از خود نشان ندهند. 

شهید محمد کاظم پسندیده - داستان ناخن گیر

سال 63 با کاروان آموزش و پروش به همراه دانش آموزان شهر زرقان و روستاهای تابعه در قالب دو اتوبوس به زیارت امام رضا (ع) رفته بودیم. کاظم هم از روستای رحمت آباد آمده بود. (رحمت آباد دورترین روستای زرقان است و تا مرکز شهر تقریباً هفتاد کیلومتر فاصله دارد.  ) در این چند روز بچه‌های منطقه یکدیگر را شناختند و با هم دوست شدند. یکی از دوستان جدید ما در این مسافرت کاظم بود. کاظم خیلی زرنگ و خوش اخلاق و شیرین زبان بود، در این چند روز در هر فرصتی که پیش می‌آمد برای بچه‌ها فیلم بازی می‌کرد و نقش‌های مختلفی را با مهارت کامل اجرا می‌نمود. روی همین حساب دوستان زیادی پیدا کرد.  

در راه بازگشت از مشهد خانواده‌ی من با ماشین شخصی به شمال آمده بودند و من مجبور شدم با گروه خداحافظی کنم و از کاروان با خاطراتی بسیار خوب و شیرین جدا شوم. . . . قبل از جدا شدن، کاظم نیاز به ناخن گیر پیدا کرد و من ناخن گیرم را به او دادم. . . .  

تقریباً یکسال بعد، یک روز در خانه بودیم، صدای زنگ آمد، در را بازکردم، دیدم کاظم است. بی‌اندازه خوشحال شدم و پس از سلام و تعارف او را به داخل خانه دعوت کردم ولی نپذیرفت و گفت: آمده‌ام این ناخن‌گیرت را پس بدهم.  

گفتم : اصلاً این چه قابلی دارد که خودت را به زحمت انداخته‌ای و اینهمه راه‌ آمده‌ای.  

گفت: می‌خواستم خودت را هم ببینم.  

من که از امانتداری و بزرگواری و محبت او دچار حیرت شدید شده بودم دیگر حرفی برای گفتن نداشتم جز اینکه به وجود چنین دوستی افتخار کنم.  

وقتی خانواده‌ام ماجرا را شنیدند او را با اصرار به درون خانه آوردند. در خانه دوباره خاطرات آن سفر روحانی را مرور کردیم و از یکدیگر احوال دوستان گرفتیم. نهایتاً بعد از مدت کمی ضمن خداحافظی نشانی خانه‌شان را به ما داد و من و خانواده را به رحمت آباد دعوت کرد و رفت. . . .  

مدتی بعد شنیدم که به جبهه رفته و به شهادت رسیده است. . . .  

از آن زمان تاکنون هر وقت نام رحمت آباد می‌شنوم به یاد کاظم می‌افتم و به عظمت روحی شهدا که اکثراً مثل هم بودند پی می‌برم. اگرچه کاظم یک دانش آموز دوره راهنمائی بود ولی مانند یک انسان کامل و بزرگ عمل می‌کرد که من نمونه‌ی این بزرگی و امانتداری و پایبندی به اصول اخلاقی را در یکی از برخوردهای مردانه‌اش دیدم و به خاطر همین روح بزرگ بود که نتوانست وجود متجاوزین را در مرزها و شهرهای مرزی کشور عزیزمان تحمل کند و به خیل مدافعین دین و وطن و انقلاب پیوست و نهایتاً به عالی‌ترین درجه تکامل بشری رسید. .  روحش شاد و یادش گرامی



بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار عبدالرسول پور ابراهیم 

شهید عبدالرسول پور ابراهیم فرزند نادعلی در تاریخ 1/7/1328 در زرقان متولد شد. ایشان فرزند اول خانواده بودند و 3 برادر داشتند تا کلاس پنجم ابتدایی درس خوانده اند و بعد از آن به دلیل وضع نامناسب اقتصاد خانواده به کار کردن پرداخت تا این که با گرفتن گواهینامه رانندگی شغل رانندگی کامیون را انجام میدادند ایشان در تیر ماه 1354 ازدواج کردند و دو فرزند یک پسر و یک دختر دارند که هر دو ازدواج کرده اند. ایشان در دوران انقلاب نیز همان سال های اول جنگ از طریق بسیج به جبهه رفتند در جبهه نیز راننده تانکر آب بودند و آب را به مناطق مختلف جبهه می بردند و در تاریخ 20/8/1366 در منطقه شلمچه در حین آب رسانی بر اثر اصابت ترکش خمپاره به تانکر آب به شهادت رسیدند و در زرقان به خاک سپرده شدند. همسر ایشان نیز هم زمان با شوهرشان در پشت جبهه خدمت می کردند و با شستن پتوها ی رزمندگان و پختن نان به جبهه کمک می کردند و زمانی که شهید به مرخصی می آمدند به همراه همسرشان پتوها را می شستند و با خود به جبهه می بردند. روحش شاد و راهش پر رهرو باد. والسلام

دست نوشته شهید عبدالرسول پور ابراهیم


بسم الله الرحمن الرحیم

خدمت خانواده عزیز و برابر با جانم. ضمن تقدیم عرض سلام و سلامتی شما را از درگاه ایزد یکتا خواهان و خواستارم. امیدوارم که حالتان خوب بوده و هیچ گونه ناراحتی نداشته باشید باری اگر از فرط رحمت جویای حال بنده شوید الحمدالله سلامتی بر قرار است در ضمن این چهارمین نامه ای است که برای شما نوشته ام ولی جوالی دریافت ننموده ام علتش چیست. جواب نامه را به همین آدرس که در داخل نامه است بنویسید. آیا اخطاریه دادگاه آمده است یا خیر ؟ حتماً در جواب برای من بنویسید در ضمن من در لشکر المهدی راننده تانکر آبرسانی از آبادان به شلمچه هستم حاضرم همگی را سلام می رسانم. خدا نگهدارتان. عبدالرسول پور ابراهیم. علی و فاطمه را دیده بوسی و سلام می رسانم. 26/7/1366. والسلام

کتیبۀ مزار شهید عبدالرسول پورابراهیم

 بسم رب الشهداء والصدیقین /  مرقد مطهر سقای شهید / عبدالرسول پورابراهیم / فرزند مرحوم نادعلی تولد 1328 که در جبهه شلمچه به تاریخ 28 آبانماه 1366 به درجه رفیع شهادت نائل آمد / آن عاشق بی سر که پی یار برفت / چون بلبل بی بال سبکبال برفت / زندان زمان شکست و پرواز نمود / با قافلۀ نور به دیدار برفت

شاید کسی نداند که عبارت شورانگیز «سقای شهید» به چه دلیل روی سنگ مزار شهید عبدالرسول پور ابراهیم نقش بسته است و شاید خیلی از زائران شهدا چندان توجهی به این نوشته نکنند اما آنچه نسلهای گذشته و آینده باید بدانند حقیقتی است که بارها در جبهه های ایران اتفاق افتاد و یکی از آنها داستان این رانندۀ شجاع و از خودگذشته است.  

بدون شک دشمن میدانست که اگر آب به خیمه ها و سنگرها نرسد عطش کم کم بچه ها را از پا در می‌آورد و مقاومت خود را از دست خواهند داد به همین خاطر هر روز آن هدف بزرگ متحرک که جا به جا می‌ایستاد و آب به بچه ها می‌داد و سرعت چندانی هم نداشت را زیر آتش می‌گرفت و بچه ها میدانستند که راننده‌ تانکری که هر روز زیر آتش دشمن، آب سرد و گوارا به خیمه ها و سنگرها می رساند چه شجاعت و رشادتی دارد و چقدر به کار خود ایمان دارد و ایمان و ایثارش ریشه در چه خاطرات سرخی دارد. به همین خاطر همیشه برای سلامتی اش دعا می‌کردند و حماسۀ آب رسانی اش را می‌ستودند و در عین حال می‌دانستند که این هدف متحرک بزرگ کم سرعت که خاطرات فرات و عطش خیمه‌های عاشورا را با خود حمل می‌کند بالاخره یک روز هدف تیر حرمله‌های بعثی قرار می‌گیرد و سقای دشت شلمچه به سقای دشت کربلا خواهد پیوست

روزیکه شهید عبدالرسول پورابراهیم در کربلای شلمچه به شهادت رسید تمام رزمندگان لشکر 19 فجر و لشکر المهدی به یاد سقای دشت کربلا اشک ریختند و با هم به سینه زدند و خواندند:

سقای دشت کربلا ، اباالفضل - سردار دست از تن جدا، اباالفضل

و بدینگونه یاد مجاهدتها و فداکاریهای سقای دشت شلمچه را در قالب نوحه و عزاداری گرامی داشتند. روزیکه شهید عبدالرسول پورابراهیم در کربلای شلمچه به شهادت رسید همرزمانش به یاد سقای دشت کربلا اشک ریختند و یاد سقای دشت شلمچه را در قالب نوحه و عزاداری گرامی داشتند. شاید روزیکه والدین گرامی اش عبدالرسول را با یک کوزه سبز آب و یک کله قند به خدمتگزاری و سقائی حسینیه میان زرقان و هیئت عزاداری جان نثاران سیدالشهدا و ابالفضل (ع) درآوردند هرگز نمی دانستند که یک روز فرزندشان حماسۀ سقای دشت کربلا را در کربلاهای ایران و در مقابله با اولادهای شمر و یزید تکرار خواهد کرد و تا ابد در خیمه مولایش سیدالشهدا و عاشقان آن حضرت به سقایت معنوی خواهد پرداخت و ملقب به «سقای شهید» خواهد شد. شهیدی که هنگام شهادت تشنه بود و اگرچه یک تانکر آب را حمل می‌کرد ولی به یاد مولایش آب ننوشید و به رسم امام شهیدش به شهادت رسید. 

روحش شاد و یادش گرامی













بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار یداله پور صنیع (نامجو)

به یاد عزیزانی که در اوج قله ایثارگری ایستادند و برای حفظ انقلاب گرانبها ترین سرمایه زندگی خود یعنی جان شیرین شان را به ساحت اسلام تقدیم نمودند.  

"به یاد آن راست قامتان حماسه های سترگ دفاع مقدس"

شهید جاویدالاثر یداله پور صنیع (نامجو) فرزند فتح اله در سال 1345 در یکی از روستاهای ابرج در خانواده ای مذهبی به دنیا آمد. دوران کودکی خود را در همان روستا سپری نمود و هنگامی که به سن  7 سالگی رسید تحصیلات خود را شروع کرد و دوران ابتدایی را در همان روستا به پایان رساند و در همان زمان در انجام  کارهای کشاورزی نیز به پدرش کمک می کرد. وی به علت داشتن بیماری سر درد و همچنین نداشتن مدرسه راهنمایی و امکانات در آن روستا مجبور به ترک تحصیل شد. ایشان در خانواده ای مذهبی و فعال در طول دوران دفاع مقدس تربیت شد. فرزندان این خانواده خدمات زیادی به جبهه و جنگ نمودند. اولین جرقه های عشق به دفاع مقدس با رفتن برادر بزرگش در سال  1361 به جبهه و مجروح شدن وی در شهرهای مرزی کردستان در وی ایجاد شد.  

در سال 1363 خانواده این شهید والامقام از روستایی که در آن سکونت داشتند به علت نبود مدرسه و امکانات تحصیل برای فرزندان مجبور شدند به شهرستان اقلید مهاجرت نموده و در حدود 11سال در آنجا زندگی کنند.  

در محله ای که این خانواده سکونت داشتند در سالهای اوج دفاع مقدس تعدادی از دوستان و همسایگان که به جبهه های حق علیه باطل رفته بودند و به شهادت رسیده بودند شوق او را به رفتن به جبهه هرچه بیشتر و بیشتر کردند.  

وی در طول دوران کوتاه زندگی خود بسیار مؤمن صبور و بی باک بود. در دوران دفاع مقدس لحظه ای آرام و قرار نداشت. تا اینکه برادر دوم ایشان در سال 1363 در جبهه های نبرد در شهر مهران مجروح شد. از این رو طوفانی در دل او غوغا می کرد که روزی به مادرش گفته بود: "مادر جان، خداوند چندین پسر به شما عطا کرده باید یکی از ماها در این راه برویم و آن یکی هم خود من هستم. او چندین بار برای حضور در جبهه اقدام کرد ولی هربار بخاطر مشکلاتی به تأخیر افتاد.

عشق به جبهه و شهادت افکار جوانی اش را احاطه کرد. آرزوی رفتن داشت نه ماندن. هیچ گونه آرام و قراری نداشت. دائم از جبهه و جنگ حرف می زد. بیشتر لحظات زندگی روزمره را به خواندن نوحه می گذراند.  

در 18 مهرماه سال 1364به خدمت مقدس سربازی از شهرستان اقلید به تهران برای آموزش نظامی اعزام گردید. بعد از اتمام دوره آموزش نظامی تنها یکبار به مرخصی آمده و برای دیدن خانواده و پدر و مادر و خواهران و برادران خود یک هفته در کنار آنها بود.  

بعد از اتمام مرخصی ایشان به اهواز اعزام شد که جمعی لشکر 21 حمزه تیپ یک گردان 14 گروهان یکم دسته سوم در منطقه عملیاتی اهواز بود.  

در طول یکی دو ماهی که در جبهه های حق علیه باطل حضور داشت فقط دو یا سه نامه از ایشان به دست خانواده وی رسید. تا اینکه بالاخره در بهمن ماه سال 1364 در عملیات والفجر8 آزادسازی شهر فاو که وی جزو افراد آرپی جی زن بود جاویدالاثر شد و پیکر مطهرش هیچگاه به وطن برنگشت و مزار نمادین هم برای او ساخته نشد.

روحش شاد، یادش برای همیشه جاوید و راهش پر رهرو  باد.  




بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار جلال پورمند

شهید جلال پورمند فرزند قربانعلی در تاریخ 5/10/1347 در روستای ایج استهبان دیده به جهان گشود و خانوادهاش هنگامی که او دو ساله بود به شهر زرقان مهاجرت کردند. در سن هفت سالگی به مدرسه رفت و تا کلاس اول راهنمائی ادامه تحصیل داد و علیرغم اینکه به درس و تحصیل علاقه شدید داشت ولی بخاطر شرایط زندگی و جنگ تحمیلی مدرسه را رها کرد و به کارگری پرداخت. او ابتدا همراه با شهید زین العابدین جمشیدی در نجاری در شهر مرودشت کار میکردند سپس با پیشنهاد و سفارش دوست  دیگرش شهید محمدرضا رضائی که تراشکار بود به کار در تراشکاری حق نگهدار شیراز مشغول شد و بعد از چند سال در کار خود به استادی رسید.  او در سن هفده سالگی تلاش داشت به جبهه برود ولی بخاطر اینکه پدرش و یکی از برادرانش در جبهه بودند برای خانواده کمی سخت بود که به او اجازه دهند ولی با اصرار بر تصمیم خود، یکسال زودتر از موعد قانونی به خدمت سربازی رفت و در توپخانه 55 اصفهان آموزش دید و از همانجا عازم جبهه جنوب شد و به مدت 27 ماه در جزیرۀ مجنون مشغول به خدمت به دین و وطن گردید و نهایتاً در تاریخ چهارم تیر ماه 1367 در آخرین روزهای خدمتش و آخرین روزهای جنگ تحمیلی به درجه رفیع شهادت رسید. شهید جلال پورمند ورزشکار بود و روحیه ای فداکار و پهلوانی داشت. او به رشته های دو و میدانی و فوتبال علاقه بسیار داشت و در هر فرصتی به این دو ورزش مشغول میشد. شهید پورمند همیشه بخشنده و مهربان بود. یک روز در دوره نوجوانی با خانواده به مسافرت رفته بودیم و او پیراهنی نو برای خود خرید و همانجا پوشید و پیراهن کهنه اش را در کیف گذاشت، چند لحظه بعد پسری هم سن خودش را دید که پیراهن نداشت و جلال آن پیراهن را از تن بیرون آورد و به آن پسر داد و پیراهن کهنهاش را از کیفش درآورد و پوشید. او همیشه اهل کار و تلاش بود و حتی در ایامی که به مرخصی می آمد به تراشکاری میرفت و کارهای عقب ماندۀ استادکارش را انجام می داد.  

آخرین باری که به مرخصی آمده بود انگار میدانست که این آخرین مرخصی اوست لذا به دیدار تمام دوستان و خویشاوندان دور و نزدیک رفت و با آنها طوری خداحافظی کرد و حلالبودی طلبید که همه تقریباً به راز درونش پی بردند. در پایان همین مرخصی وقتی میخواست به جبهه برگردد خانواده اش در خانه نبودند و او علیرغم اینکه بلیط داشت آنقدر صبر داد و منتظر ماند تا مادرش رسید و پس از وداع با مادرش از در خانه تا سر کوچه چند بار برگشت و به پشت سرش نگاه کرد و به سمت ترمینال رفت. چند روز بعد که خبر شهادتش در شهر پخش شد تمام اقوام با یادآوری خاطرات آخرین نگاهها و وداع او اشک میریختند و عزاداری میکردند. شهید جلال پورمند اهل مجالس دعا و ذکر و قرآن بود و آخرین دعای خود را به یاد شهید قاسم نعمت الهی در مسجد جامع خواند. شهید جلال پورمند در آخرین مرخصی اش وصیت نامه و یک نوار ضبط شده از صدایش را نیز به خانوداه اش سپرد. او در این نوار درباره فیض عظمای شهادت صحبت کرده بود و از خانواده و مادرش خواسته بود که در عزای او صبر و شکیبائی داشته باشند و برای امام حسین و حضرت زینب گریه کنند. یکی از همسنگران شهید میگفت شب قبل از شهادت جلال، همۀ ما داخل  سنگر خوابیده بودیم و جلال که بیرون از سنگر خوابیده بود در نیمه های شب متوجه می شود که دشمن متجاوز بعثی شیمیائی زده است و چون با ماسک صدایش به دیگران نمیرسیده چفیه ای جلو دهان خود میگیرد و سنگر به سنگر میرود و فرمانده و بقیه دوستانش را بیدار میکند و خبر شیمیائی و لزوم استفاده از ماسک را به آنها می دهد. در این حادثه اکثر همرزمانش بخاطر رشادت و اقدام سریع شهید پورمند نجات مییابند ولی خودش شدیداً شیمیائی می شود و روح فداکار و شیدایش بعد از  چند ساعت در ملکوت پرپر می زند و به وصال محبوبش حضرت سیدالشهدا (ع) میرسد. روحش شاد و یادش گرامی

 وصیت نامه شهید جلال پورمند

بسم الله الرحمن الرحیم

 سلام و درود خداوند بر محمد(ص) و آلش- سلام بر امام زمان (عج) و نائب برحقش امام خمینی و سلام و درود فراوان بر ارواح طبیه پاک شهیدان اسلام و همچنین سلام بر مادر پیر و مهربانم و پدر گرامیم و خواهران و برادرانم و همچنین سلام بر مردم حزب ا. . . و خانواده محترم شهداء. - شروع می کنم به نام خداوند بزرگ و با یاری حق تعالی و بسوی خدا رفتن را آغاز می کنم وصیتنامه خود را در تاریخ 23/3/67 با نام یگانه منجی عالم بشریت..  اکنون که 26 ماه از خدمت مقدس سربازی خویش را در جبهه های حق علیه باطل می گذرانم جز آرزوی شهادت چیزی ندارم چرا که از زمانی که پا به این دانشگاه مقدس گذاشتیم همه جا نور خدا را دیدم و عدالت علی (ع) و شجاعت علی اکبر(ع) را و چون پا به پشت جبهه گذاشتم باز صداقت فاطمه زهرا (علیهم السلام) و وجود خواهران و مادران دیدم و اکنون که چنین دیده ام جز آرزوی شهادت و دیدار مولای متقیان علی (ع) چیزی ندارم بخدا سوگند که برایم مشکل است درباره این جوانان رشید و از جان گذشته سر صحبت باز کنم ولی این را می توانم بگویم که ایشان واقعاً آن مردانی هستند که خداوند بلندمرتبه در قرآن بر آنها درود و سلام می فرستند و آنان را فرزندان راستین پیامبر و ائمه می داند.  

برادران و خواهران من نمی دانم آیا روزی شهادت نصیب من می شود یا نه ولی اگر خداوند بلند مرتبه لطفی کرد و آن را نصیب این بنده حقیر کرد می دانم که وصیتنامه مرا در یک مجلس میخوانند پس بهتر است که چند وصیت به شما مردان و زنان مؤمن در آخر بکنم اول من کوچکتر از آن هستم که بخواهم بشما نصیحت کنم ولی این وظیفه را در خود می بینم که بگویم امام را هرگز تنها نگذارید، همچنین جبهه های حق را فراموش نکنید و سعی کنید که تا آنجا که امکان دارد اینان که از راه درست و اسلام خارج شده اند به راه راست بیاورید و هرگز نگذارید خون پاک این شهیدان که به راه خدا داده شده است این منافقان کوردل پایمال کنند در آخر از همه کسانی که مرا میشناختند از جمله دوستان و خویشان التماس دعا دارم و طلب حلالیت می کنم و اما چند سخن با مادر بزرگوار و مهربان خود و خواهران و برادران مهربانم و همچنین پدر گرامی خود دارم: 

شروع می کنم در این لحظات آخر با نام بزرگ خانواده مادر مهربان و دل سوزم که همیشه در فکر ما بوده مادرم این دم می کنم وداع با شما و برادران و خواهران و پدرم آرزو دارم مادرم بعد از شهادتم برایم گریه نکنی و تنها کاری که می کنی برایم نماز بپای دار، دعا کن که در آخرت همنشین علی اکبر امام حسین (ع) باشم، مادرم اگر این چند سال عمر که با هم بودیم از من بدی سر زده مرا ببخش و حلالم کن و سعی کن هر شب جمعه بر سر قبرم بیایی و شما ای پدر اگر در زندگی از من خیری ندیدید مرا ببخشید و مرا حلال کنید و شما ای برادران و خواهران برای من ناراحت نباشید و تنها کاری که می کنید به مادر خوبی کنید و نگذارید در نبودن من احساس غم و ناراحتی کند و برادران عزیزم سعی کنید همیشه مثل خوشه های گندم با هم اتحاد داشته باشید و برای رضای خدا و اسلام کار کنید و بکوشید. اگر دوستان من در ختم من آمدند و یا در خانه ما به نحو احسن از آنها پذیرایی کنید، در آخر همه را بخدای بلند مرتبه می سپارم و از همه طلب حلالیت می کنم خداحافظ.  23/3/67 جلال پورمند  /  خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگه دار


بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار حسن تأویلی

شهید بزرگوار حسن تأویلی فرزند اکبر در سال 1350 هجری شمسی در یک خانواده ایلیاتی مذهبی از ایل قشقائی طایفه شش بلوکی در منطقه سرحد چهاردانگه روستای کِناس سفلی kenas دیده به جهان گشود. این روستا در حدود 90 کیلومتری شهر زرقان و حدود 80 کیلومتری شهر اقلید واقع شده است و از نظر تقسیمات کشوری جزء شهرستان اقلید می باشد. در این روستا دو قشر زندگی می کنند که عده ای به زبان ترکی و عده ای به لهجۀ فارسی نزدیک به لری تکلم می نمایند و عمده فارسی زبانان از سادات می باشند، این دو گروه بیش از 200 سال است در کنار هم با دوستی و همدلی امورات می گذرانند و عمدتاً اهالی به کار کشاورزی و دامداری اشغال دارند. پدر شهید تأویلی فاقد زمین کشاورزی بود و امورات را با مغازه داری و دامداری سپری می نمود. با ولادت شهید تأویلی نشاط و سُرور وصف ناپذیری به خانواده ارزانی شد، از یک طرف پسر بودن فرزند (که برای خانواده های سنتی ایران یک موهبت به شمار می رفت) باعث شعف خانواده گردید و از طرفی زیبائی شهید تأویلی با صورتی سرخ و سفید و موهای بور و چشمهای درشت که بر زیبایی اش می افزود شادی را دو چندان کرده بود. زمان می گذشت. بهارها با صدای بلبلان و عطر گلهایش و تابستانها با هوای دلکش و خنکش سپری می شدند، پائیزها با برگ ریزان درختان و روانه شدن به سوی سرما و زمستان ها با برفهای فراوان که دشت و کوه را سفید پوش میکرد یکی یکی می آمدند و می رفتند و شهید حسن تأویلی بزرگ و بزرگتر می شد و در این برهه صفت دیگری از او بروز می نمود که آن حجب و حیای شهید عزیز بود که در پشت لبخندهای دلنشین و سرخ شدن صورتش آشکارتر می گردید و این حیا و شرم و احترام به بزرگترها به محبوبیتش می افزود به طوری که علاقه و دوست داشتن از خانواده فراتر رفته بود و ابتدا به فامیل های نزدیک و سپس به اهالی روستا نمود می نمود و اکثر اهالی از این شهید عزیز هنوز به نیکی یاد کرده و اظهار علاقه می نمودند.  

گردش ایام به کار خویش ادامه می داد و شهید تأویلی در پشت میز و نیمکت کلاس درس جای گرفت و با درس خواندن دوست داشتنی تر و با تجربه تر می شد. در آن موقع در روستاها تقریباً به جز فوتبال امکانات ورزش دیگری مهیا نبود و اکثر دانش آموزان برای تکلیف و درس ورزش، فوتبال انتخاب می کردند و شهید تأویلی نیز مستثنی نبود و در این هنگام خصلت بارز دیگر او نمایان گردید، او با قدی کوتاه مانند عقابی تیز پرواز توپ را از حریفان می ربود و در این زمان بود که بین همسن و سالهایش به حسن تیزرو معروف شد. شهید دوران ابتدائی را با موفقیت در روستا پشت سر گذاشت و از آنجا که فقط مدرسه  ابتدائی در روستا وجود داشت برای ادامه تحصیل به زرقان عزیمت نمود و در منزل عمویش ساکن شد، سپس دوره متوسطه را دبیرستان شهید چمران زرقان ادامه داد و این زمان مصادف بود با جنگ تحمیلی عراق و ابرقدرتها علیه ایران اسلامی که دشمن بعثی به خاک وطن عزیزمان حمله نموده بود و در فکر واهی تصرف یک هفته ای سرزمین شیران افتاده بود و در جای جای این وطن عزیز شیرمردان عاشق پیشه در دسته ها و گروهها به جبهه اعزام می شدند تا از خاک و ناموس وطن دفاع نمایند، از پیرمردان محاسن سفید گرفته تا جوانان غیور و نوجوانان میهن پرست عازم دفاع از مام وطن بودند، در این زمان شهید تأویلی تصمیم به عزیمت به جبهه می گیرد و چون اهل حجب و حیا بود و از طرفی عمویش به رسم امانتداری اجازۀ عزیمت به او نمی داد و از طرفی پسر عموهایش که همسن و سال او بودند در جبهه بودند نهایتاً خانواده را در جریان امور قرار نمی دهد و به جبهه می رود و به منطقه خُرمال اعزام می شود و پس از مدتی اقامت و امدادگری و حماسه آفرینی در جبهه های غرب، دشمن بعثی ناتوان با بمباران شیمیائی او و عده ای دیگر از همرزمانش را در تاریخ 25/11/1366 به شهادت می رساند و در اسفند سال 1366 پیکر سوخته و مطهرش به زرقان می آورند که تشخیص جنازه شهید برای خانواده شک ایجاد می کند و از مُهر و جانمازی که دخترعمویش قبل از عزیمت به او هدیه داده بود و در جیب لباسش بود شبهه بر طرف و شهادت این عزیز بر خانواده مسجل می شود و با مشورت و صلاحدید خانواده پیکر مطهر ایشان در زرقان به خاک سپرده می شود و خانواده نیز برای وصل به محبوب و همجواری با آن شهید بزرگوار به زرقان نقل مکان کرده تا در کنار مزار مطهر فرزند دلبندشان به زیارت نائل آیند. پس از مدتی پدر ایشان که داغ فرزند را صبورانه تحمل می کرد در اثر ابتلا به بیماری جان به جان آفرین تسلیم کرد و در قطعه والدین شهدای زرقان آرام گرفت و سالها بعد مادر صبور و فداکار و بزرگوارشان به فرزند شهید دلبندش پیوست.  

در ضمن، شهید تأویلی در جبهه ، امدادگر و عضو گروه امداد و نجات تیپ المهدی بوده و مدت حضور ایشان در جبهه نیز سه ماه بوده و در روزهای آخر حضور حماسی خود در جبهه های غرب کشور به فیض عظمای شهادت نائل شده اند. روحشان شاد و یادشان گرامی

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار محمد رضا تحویلدار

شهید محمد رضا تحویلدار فرزند محمد حسن و حاجیه خانم کیخا در سال ۱۳۴۷ در خانواده ای مذهبی در شیراز دیده به جهان گشود. او فرزند چهارم خانواده بود و خداوند یک خواهر و سه برادر دیگر به آنها اعطا کرده بود.  

شهید در هفت سالگی به مدرسه رفت و همزمان با ورود ایشان به کلاس سوم ابتدائی در سال ۱۳۵۷ انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی (ره) به پیروزی رسید. انقلابی که دست جهانخواران را قطع کرد و رژیم دو هزار پانصدساله شاهنشاهی را به زباله دان تاریخ ریخت.  

این انقلاب که جهان را تکان داد و در ادبیات سیاسی جهان تبدیل به  معجزه قرن بیستم شد جامعه را نیز متحول کرد و گرایش مردم به معنویات را زیاد و فرهنگ عاشورا را در جامعه حاکم ساخت. شهید تحویلدار نیز اگرچه کم سن و سال بود ولی با شناخت و معرفتی که از امام و انقلاب و شهدا پیدا کرده بود در حد خود از نظام مقدس نوپای جمهوری اسلامی دفاع می کرد و افکار و آرمانهای امام را منتشر می ساخت.  او از اوان کودکی به همراه خانواده خود در نمازها و مراسم و مناسبتهای مسجد محمدی خیابان تختی شرکت می کرد و پس از انقلاب نیز با عضویت در کانون فرهنگی و پایگاه مقاومت این مسجد به فعالیتهای فرهنگی و هنری می پرداخت.  

هنوز چیزی از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی نگذشته بود که دشمنان داخلی و خارجی با ایجاد آشوبهای خونین و توطئه های پیچیده در سراسر کشور مخصوصاً در کردستان، کشور و انقلاب را دچار بحرانهای شدید کردند. 

اول مهر ماه ۱۳۵۹ نیز مصادف شد با جنگ ویرانگر و نابرابری که توسط صدام و جهانخوارانی که دستشان از منابع اقتصادی ایران کوتاه شده بود بر کشور عزیزمان تحمیل شد. در این دوره فعالیتهای فرهنگی و انقلابی شهید بسیار زیاد بود و برای حضور در جبهه و نبرد با دشمنان ایران بیقراری می کرد.  

بر اساس مدارک و اسناد موجود ، صدام قصد داشت هفت روزه با کمک اربابانش و نوکران داخلی اش تهران را تصرف، نظام مقدس جمهوری اسلامی را سرنگون و ایران بزرگ و باستانی را قطعه قطعه کند اما حضور حماسی شیرمردانی مثل شهید تحویلدارها باعث شد که رؤیای فتح یک هفته ای تبدیل به یک کابوس سیاه هشت ساله برای دشمن بشود و حتی یک وجب از خاک پاک ایران به دشمن ندهند.  

سرانجام شهید محمد رضا تحویلدار تحصیلات دوره راهنمایی را رها کرد و ادامه تحصیل را به آینده موکول نمود و به هر طریقی بود رضایت والدین و مسئولین را جلب کرد و به عنوان بسیجی به جبهه اعزام شد در حالیکه برادران دیگر ایشان نیز مشغول خدمت به نظام و دفاع مقدس بودند.  

نهایتاً شهید به عنوان پاسدار وظیفه به سپاه فجر استان فارس پیوست و خدمت خود را در جبهه های مختلف با مسئولیت مهم تخریبچی ادامه داد تا اینکه در عملیات کربلای ۵ در کربلای شلمچه پس از شکست دادن دشمن بعثی و کسب فتوحات بسیار به شهادت رسید و به دیدار معبود شتافت.  

 لازم به ذکر است که پدر بزرگوار ایشان بازنشسته شرکت گاز و مادر گرامی اش خانه دار است و در شیراز زندگی می کنند. 

شهید محمد رضا تحویلدار از  طرف خانواده مادری (کیخا) از نوادگان مرحوم آخوند حکیم زرقانی است




بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار محمد جواد تمیس

شهید محمد جواد تمیزی (تمیس) در سال 1338در خانواده مذهبی به دنیا آمد. در سن 5 سالگی با خانواده خود به مرودشت نقل مکان کردند و در سن 6 سالگی در مدرسه ابتدائی مرودشت درس را شروع کرد و پس از پایان دوره ابتدائی وارد مدرسه راهنمائی گردید اما نتوانست 2 سال بیشتر در مقطع راهنمائی تحصیل کند چون وضع خانوادگی آنها ضعیف بود. از خصوصیات اخلاقی او می‌توان شرکت در مراسم مذهبی و قرائت قرآن اشاره کرد. در حفظ روحیه و فعالیت فکری و علمی خود و دوستانش خیلی مؤثر بود و در برابر مشکلات ایستادگی میکرد و در کارها با روحیه شاد شرکت میکرد و از تجملات اصلا خوشش نمی آمد.  

جواد عقیده داشت که ما باید از پیامبر اسلام و علی و فرزندانش پیروی کنیم به همین خاطر هنگامی زمان سربازی او فرا رسید حاضر نشد که دوران مقدس سربازی را تحت امر رژیم شاه باشد و از رفتن به سربازی امتناع کرد و در تمام راهپیمائی ها علیه رژیم شاه شرکت میکرد. در سن 21 سالگی ازدواج نمود که ثمره این ازدواج یک دختر بود. با شروع جنگ تحمیلی در سن 22 سالگی به سربازی رفت و بعد از مدتی خدمت داوطلبانه به کردستان اعزام شد و در تاریخ 2/11/ 61 طی درگیری با گروههای ضد انقلاب در کردستان به درجه شهادت رسید. 

                                                                                     روحش شاد و یادش گرامی


وصیت نامه شهید محمد جواد تمیزی (تمیس)

بسم الله الرحمن الرحیم

با سلام و درود بر محمد رسول الله و علی ولی الله و مهدی حجت الله  و نائب بر حقش خمینی روح الله و شهیدان ثارالله و رزمندگان جُندالله و امت حزب الله و سلام بر پدر و مادر و برادران و خواهرم و همسر عزیزم : ای مادر، ای که مرا در دامن پاک خود شیر دادی و مرا با مشقت و شب زنده داری ها به جوانی رساندی و شمعی بودی برای من، چه در امور دینی و چه در خدمت به انقلاب و اسلام، و ای مادر من از تو می خواهم همینطور که تشویق کردی مرا تا برای خدمت به جبهه بروم در موقع شهادت  برایم گریه مکنی و مرا بخاطر همه چیز ببخشی. 

 و ای پدر، ای معلم و راهنمای من که مرا در امور دینی آشنا ساختی و مرا به بهترین وجه تربیت کردی ، از تو می خواهم که در موقع شهادت من صبر و شکیبایی داشته باشی که خداوند صابرین را دوست می دارد.  

و ای برادرانم شما ادامه دهنده راه من باشید که بهترین راه را انتخاب کردید. 

و ای همسرم افتخار کن که من شهید شدم و بدان که خداوند در مورد تو توجه داشته و دختر کوچکم را زینب وار تربیت کن و بگو که پدرت به والاترین درجه رسید و به ندای امام عزیزم که چون صدای هل من ناصر ینصرنی او را لبیک گفتم و به یاری او شتافتم. بدانید او نائب بر حق امام زمان (عج) است و از تبار حسین و یاری او همانا یاری حسین است که در کربلای ایران دوباره تکراری شده است و از خدا هم می خواهم که در ظهور حضرت مهدی (عج) تعجیل فرماید که جهان از نیرنگ و گناه پاک شود. 

و در آخر خطاب به پدر و مادر و خواهر و همسر خود چنین می نویسم: امروز روز ایثار است، و زنده کردن دین مبین اسلام ، امروز تکرار کربلا در ایران است و ادامه راه حسین. 

 



بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار محمد رضا جاوید

شهید محمد رضا جاوید (اکرم) فرزند علی اکبر، تولد 1345 زرقان،  تحصیلات : ابتدائی،  عضویت: بسیجی، عضو گردان فجر لشکر المهدی، شهادت : 20/1/1366 شلمچه، آرامگاه: زرقان

شهید محمدرضا جاوید هر موقع به مرخصی می آمد دلش آرام نبود و عجله اش برای رفتن زیاد بود حتی بعضی وقتها دوستانش به او می گفتند مگر دیگر نمی خواهی تسویه حساب کنی و بیائی اگر سهمیه ای هم باشد تو دیگر سهمیه خودت رفته ای و به وظیفه خودت عمل کرده ای بیا به فکر زندگی باش او در جواب می گفت تا این جنگ یکسره نشود زندگی بر ما لذت بخش نیست او می گفت امروز به نظر من بر همه واجب است که حتی‌الامکان به جبهه بیاید و هرکس بتواند و نیاید خیانت کرده است و فردای قیامت باید در برابر شهدا و خدا جوابگو باشد و جبهه هم سهمیه ای نیست که شما می گویید سهمیه خود را رفته ای جهاد در راه خدا سهمیه ای نیست.  

شهید جاوید در عملیات کربلای 4 شرکت داشت و در این عملیات آرپی جی زن بود و مردانه با بعثیون کفر می جنگید و در عملیات کربلای 5 هم شرکت داشت که در این عملیات نیمه های شب مجروح شده بود و ترکش خمپاره به پای چپش اصابت کرد که همان شب یکی از دوستانش او را تا پشت خط مقدم آورده بود و بقیه راه را خودش به سختی آمده بود. خوشبختانه ترکش تا نزدیک استخوان پایش رفته بود ولی به استخوانش اثر نکرده بود تا صبح زود او را با آمبولانس به بیمارستان اهواز منتقل کرده بودند و بعد او را به یکی از بیمارستانهای شیراز اعزام کرده و چند روزی در بیمارستان شیراز بستری بود خانواده اش از او اطلاعی نداشتند و بعد از اطلاع به خانواده اش آنها به عیادتش رفتند و خلاصه ترکش از پایش بیرون آوردند و او را مرخص کردند و استراحت در منزل دادند و او در حال استراحت باز هم عجله اش برای رفتن به جبهه زیاد بود و می گفت خدا کند هرچه زودتر پایم بهبود پیدا کند. او می گفت ما باید تا آخرین نفسمان ادامه دهنده راه شهداء باشیم و جای آنها را خالی نگذاریم. خلاصه بعد از مدتی هنوز پایش کاملا خوب نشده بود دوباره به جبهه رفت. جبهه خیلی روی اخلاق و کردار او اثر گذاشته بود و حسابی عوض شده بود. بعد از مدتی دوباره به مرخصی آمد اول عید سال 66 بود این بار می گفت که ما می خواهیم در یک عملیات شرکت کنیم و برگشتمان دیگر با خداست و هرچه قسمت باشد همان است، ده روز در زرقان ماند روز 11/1/66 بود که از خانواده خداحافظی کرد و رفت مثل اینکه تا رسیده بودند عملیات شروع شده بود. عملیات کربلای 8  بود، او در این عملیات بعد از نبردهای سنگین با دشمنان به همراه تعدادی از همشهریان به درجه رفیع شهادت نائل آمد و به آرزویش رسید.  

شهید محمدرضا در وصیتنامه خودش نوشته بود آنهائی که با این حکومت مخالفت می کنند و نه خود به جبهه می آیند و از آمدن دیگران هم جلوگیری می کنند باید فردای قیامت جوابگو باشند اگر بعد از من کسی از آمدن برادرانم به جبهه جلوگیری کند مطمئن باشد که فردای قیامت جلوش را می گیریم و اگر کسی به دروغ اینجا و آنجا نشست و گفت که پسر علی اکبر جان خود را الکی از دست داد باز هم جلوش را می گیریم و از شما پدر و مادر و خواهرانم میخواهم که هرجا کسی حرف بی جائی زد جوابش را بدهند، امیدوار به خدا هستم که این خدمت کوچک و ناچیز را از من قبول فرمایید.  

او در وصیتنامه خود نوشته بود اگر شهادت نصیبم نشد باز هم دست از جبهه نخواهم کشید چون اول اینکه اگر از جبهه آمدم فردا باید جلو رفقای شهید جوابگو باشم دوم اینکه با چه روئی به صورت پدران شهید نگاه کنم؟ به خدا قسم هرگاه در صورت آنها می کنم خجالت میکشم و یک نصیحت هم به پدر و مادر کرده که پدر و مادر عزیزم شما همیشه خدا را شکر کنید که همچنین فرزندی داشتید و به خدا هدیه کردید فرزند مال شما نبود خدا خودش داده و خودش هم گرفته، این یک امانت بود و شما امانت نگهدار بودید، شما هم باید یک خانواده الگو باشید.  






بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار قاسمعلی جعفری

شهید قاسم علی جعفری فرزند محمدتقی، تولد سال 1347 لپویی، شهادت 28/11/1366 شلمچه، عضویت: پاسدار وظیفه ، آرامگاه :  گلزار شهدای شهر لپویی

شهید قاسمعلی جعفری فرزند محمدتقی در سال 1347 در شهر لپوئی از توابع زرقان فارس در یک خانواده کم بضاعت و مذهبی دیده به جهان گشود. شغل پدرش کارگری و کشاورزی بود و با نان حلال خانواده پر جمعیت خود را اداره می کرد. شهید قاسمعلی فرزند اول بود و خداوند پس از او 6 خواهر و 5 برادر تنی و ناتنی به آنها اعطا کرد.

شهید دوره دبستان و راهنمائی را در زادگاه خود گذراند و در مسجد جامع لپویی نیز فعالیتهای فرهنگی داشت. او برای کمک به اقتصاد خانواده در ایام تعطیلات به کارگری می پرداخت.

شهید در دوره دبستان بود که انقلاب شکوهمند اسلامی به رهبری امام خمینی در سال 57 اتفاق افتاد و دودمان حکومتهای شاهنشاهی از کشور ما برچیده شد، دست غارتگران داخلی و خارجی نیز از منابع اقتصادی ایران قطع گردید. حدود یک سال و نیم بعد از این ماجرای بزرگ تاریخی، جهانخواران با کمک بعضی از کشورهای غربی و عربی صدام را تحریک و وادار به جنگ با ایران کردند و هدفشان قطعه قطعه کردن ایران بود. در همین دوره مردم شریف و جوانان غیور کشور با جان و دل به دفاع از کشور پرداختند و پوزه دشمنان داخلی و خارجی را به خاک مالیدند و شهید قاسمعلی جعفری یکی از این دلاوران و دریادلان بود که در تاریخ 26/11/1366 در کربلای شلمچه پس از جانفشانی های بسیار جان خود را فدای دفاع از شرف و ناموس و دین و وطن ما کرد. این شهید بزرگوار و گلگون کفن که از ناحیه قلب و دست و سر و پا مورد اصابت ترکش خمپاره های دشمن بعثی – صهیونیستی قرار گرفته بود با حضور مردم شریف و ولایتمدار لپویی تشییع و در گلزار مطهر شهدای لپویی به خاک سپرده شد. 

او علاقه بسیار شدیدی به امام و روحانیت و دفاع و رزمندگان و شهدا داشت و آرزو می کرد که در راه دین و وطن و اسلام به درجه شهادت برسد. در این یک سال که  در جبهه در حال نبرد  با دشمنان بود همه دوستان او از اخلاق پسندیده و رفتار شایسته و شهامت و نبرد او با دشمنان اسلام سخن می گویند و همیشه  از ایشان یاد می کنند. 

وقتی در جبهه به او مرخصی می دادند به جای اینکه به خانه بیاید و استراحت کند به سرکار می رفت و پول آن را خرج لباس و هدیه برای خواهرها و برادرهای کوچکش و بیچارگان می کرد و برای آنها می فرستاد. در زمان عید همان سال که در جبهه بود 20 روز به ایشان مرخصی دادند و ایشان به خانه نیامد و به سرکار رفت و لباس و هدیه برای بیچارگان خرید و در ساک خود قرار داد که ساک ایشان و لباسهایشان در سنگر بر اثر خمپاره دشمن به آتش کشیده شد و همه وسایل ایشان و همچنین سنگر ایشان از بین رفت و چیزی برای ایشان باقی نماند و خود او هم به درجه شهادت رسیدند.  

لازم به ذکر است که مرحومه فاطمه جعفری مادر گرامی شهید قاسمعلی جعفری حدود 17 سال پیش (1383) با داغ فرزند رشید و شهیدش از دنیا رفت و در آرامستان شهر لپویی در جوار شهدا و والدین آنها دفن گردید و به آرامش ابدی رسید. روحشان شاد و یادشان گرامی









بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار بهرام جعفری

شهید بهرام جعفری فرزند علی عسکر در سال 1343 در خانواده ای متوسط و مذهبی در شهر لپوئی دیده به جهان گشود و از همان کودکی اخلاق و افکار و رفتارش نشان می داد که به سرنوشت صالحین و شهدا و اولیای خداوند علاقمند و دلبسته است. بهرام فرزند دوم خانواده بود و خداوند سه برادر و سه خواهر نیز به آنها اعطا کرد. پدرش کارگر بود و برادران همگی برای امرار معاش خانواده فعالیت داشتند.

 او در سن 6 سالگی وارد دبستان شد و با موفقیت و علاقه و پشتکار تا پایان دوره راهنمائی پیش رفت. او علاوه بر فعالیت در مدرسه و مسجد جامع به شغل جوشکاری نیز روی آورد و در اوقات فراغت و ایام تعطیل به این کار نیز اشتغال داشت. 

شهید بهرام جعفری از همان دوران کودکی و نوجوانی علاقه به طبیعت و ورزشهای طبیعی مثل کوهنوردی و شنا داشت و در مواقع تعطیل و بیکاری به این ورزشها نیز می پرداخت. 

شهید در سن پانزده سالگی بود که انقلاب اسلامی ایران در بهمن ماه 1357 به رهبری امام خمینی به پیروزی رسید و طومار ستمگران را در هم پیچید و دست جهانخواران را از منابع اقتصادی ایران قطع کرد به همین خاطر دشمنان داخلی و خارجی با کمک بسیاری از کشورهای غربی و عربی در مهرماه 1359 به کشور ما حمله کردند و مرزهای جنوب و غرب کشور را مورد تاخت و تاز وحشیانه قرار دادند و هزاران هموطن مرزنشین ما را آواره کردند. صدام در این تهاجم که آن را قادسیه نامید می خواست به گمان خودش ایرانی ها را مسلمان کند و به همین خاطر با کمک اربابان خارجی اش و نوکران داخلی اش قصد داشت در یک هفته ایران را به تصرف خود در آورد ولی وجود شیرمردان دریادل و حماسه سازی مثل شهید بهرام جعفری باعث شد که رؤیای تصرف یک هفته ای ایران تبدیل به یک کابوس سیاه و خونین هشت ساله برای دشمن شود و رزمندگان دلاور وطن نگذارند حتی یک وجب از خاک پاک و خونین ایران در تصرف دشمن باقی بماند و حتی منجر به اعدام فرعون بغداد شود.

شهید بهرام جعفری شدیداً عاشق امام خمینی بود و یکی از اولین بسیجیانی بود که به فرمان امام راحل لبیک گفت و درس و کار و زندگی را رها کرد و علیرغم سن کم به رزمندگان اسلام پیوست و اگرچه حضورش بزرگترین حماسه بود ولی در جبهه های مختلف جنوب نیز حماسه آفرینی کرد و نهایتاً در سال 1361 در کربلای شلمچه پروانه وار در آتش عشق دین و ناموس و وطن سوخت و (همانطور که طبق وصیت نامه اش، خودش پیش بینی کرده بود و از خدا خواسته بود) حتی خاکسترش نیز به وطن بازنگشت اما یاد و نامش همیشه در دل جوانمردان ایران زمین و آزادگان تاریخ زنده است و مردم قدردان و حق شناس میهن اسلامی ما آزادی و امنیت و آسایش خود را مدیون خون پاک شهدای گمنام و مظلومی مثل شهید بهرام جعفری می دانند و یادشان را در هر حالت و وضعیت گرامی می دارند.

مرحوم علی عسکر جعفری پدر بزرگوار شهید بهرام جعفری در سال 1399 از دنیا رفت و در جوار گلزار مطهر شهدای لپوئی به خاک سپرده شد.

روحشان شاد و یادشان گرامی







وصیت نامه شهید بهرام جعفری

بسم الله الرحمن الرحیم

با درود بر رهبر کبیر انقلاب امام خمینی این بت شکن قرن و نایب بر حق امام زمان و با سلام بر شهیدان گلگون کفن از کربلای حسین تا کربلاهای ایران که با خون خود درخت اسلام را آبیاری کردند و به امید اینکه خداوند توفیقی عنایت فرماید که بتوانیم راه سرخ و گلگون شهیدان که همان راه امام حسین است ادامه دهیم وصیت خویش را آغاز می کنم. 

ای جوانان نکند در رختخواب ذلت بمیرید که حسین در میدان نبرد شهید شد، و مبادا در غفلت بمیرید که علی در محراب عبادت شهید شد و مبادا در حال بی تفاوتی بمیرید که علی اکبر حسین در راه حسین (ع) و با هدف شهید شد.  

و ای مادران، مبادا از رفتن فرزندانتان به جبهه جلوگیری کنید که فردا در محضر خدا نمی توانید جواب زینب را بدهید که تحمل 72 شهید را کرد. همه مثل خاندان «وهب» جوانان را به جبهه های نبرد بفرستید و حتی جسد او را هم تحویل نگیرید، زیرا مادر «وهب» فرمود: پسری را که در راه خدا داده ام پس نمی گیرم. 

و حضورتان را در جبهه های حق علیه باطل ثابت نگهدارید و در امام بیشتر دقیق شوید و سعی کنید عظمت او را بیابید و صداقت و اخلاص خود را همچنان حفظ کنید، اگر فیض شهادت نصیبم گشت آنانکه پیرو خط سرخ امام خمینی نیستند و به ولایت او اعتقاد ندارند بر من نگریند و بر جنازه من حاضر نشوند. 

و سلام مرا به رهبر عزیزم برسانید و بگوئید تا آخرین قطره خونم سنگر اسلام را ترک نخواهم کرد، با خداوند پیمان می بندم که در تمام عاشوراها و در تمام کربلاها با حسین (ع) همراه باشم و سنگر او را خالی نکنم تا هنگامیکه همه احکام اسلام در زیر پرچم اسلامی امام زمان (عج) به اجرا در آید.  والسلام



بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار حمید رضا جعفری

شهید حمیدرضا جعفری فرزند رضا در سال ۱۳۴۸ در لپوئی دیده به جهان گشود و زندگی را در آغوش خانواده ای متدین و پر مهر آغاز کرد، ایشان فرزند اول از بین ۵ خواهر و ۶ برادر بود. پدرش بقال و پیله ور بود و در لپویی و روستاهای دیگر فعالیت می کرد و وجود حمیدرضا نشاط و برکت خاصی به زندگی او بخشید.  

شهید دهساله بود که انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی (ره) به پیروزی رسید و روح لطیف و با بصیرت او را که دانش آموز دوران تحصیلات ابتدائی بود تحت تأثیر قرار داد و او را برای یک زندگی آرمانی و انقلابی آماده کرد. شهید در این دوره در مجالس مذهبی در مسجد و مدرسه و جامعه با تمام وجود شرکت می کرد و به هر طریق که می توانست به برگزاری نماز و مجالس ذکر شهدا کمک میکرد و محل عمده فعالیتهای آرمانی او مسجد جامع لپویی و پایگاه مقاومت بود.  

پایان دوران ابتدائی شهید مصادف شد با حمله وحشیانه صدام به مرزهای کشور عزیزمان. در اصل جهانخوارانی که دستشان از منابع ایران قطع شده بود به صدام کمک کرده بودند که ایران را در یک هفته فتح کند ولی رزمندگان دلاور و دریادل ایران زمین و نوجوانانی مثل شهید فهمیده که شهید حمیدرضا جعفری در وصیت نامه خود از او تبعیت می کند، به نبرد با متجاوزین بعثی رفتند و در یک نبرد نابرابر و سنگین هشت ساله، صدام و اربابانش و نوکران داخلی اش را شکست دادند و نگذاشتند ذره ای از خاک پاک ایران در دست دشمنان اهریمنی باقی بماند.  

آری به این طریق بود که شهید حمید رضا جعفری علیرغم سن کم توانست رضایت والدین و مسئولین را جلب کند و راهی میدانهای نبرد حق علیه باطل شود. این دانش آموز بسیجی که دوره غواصی دیده بود به عضویت لشکر ۱۹ فجر سپاه استان در آمد و در ۱۸ سالگی به عنوان پاسدار وظیفه در تاریخ ۴/۱۲/۱۳۶۶ با اصابت گلوله قناسه به پیشانی اش، به درجه رفیع شهادت که آرزوی دیرینش بود رسید و به عاشورائیان تاریخ پیوست. لازم به ذکر است که شهید حمید رضا جعفری که جهاد فی سبیل الله را از سیزده سالگی شروع کرده بود در آخرین مرخصی اش شهادت خود را پیش بینی کرده بود و از والدین و اقوام و همرزمانش حلالیت طلبیده بود و حتی روش شهادت خود را گفته بود.  پدرش مرحوم رضا جعفری پس از شنیدن خبر شهادت فرزندش علیرغم تحمل درد و داغ سنگین دست به سوی آسمان بلند کرده بود و خداوند را شکر گفته بود که فرزندش را به عنوان قربانی اسلام تقبل کرده است. این پدر صبور و انقلابی در تاریخ 9/2/1389 و مادر گرامی شهید مرحومه نسترن جعفری در مورخه 28/6/1397 به فرزند شهیدشان پیوستند و در آرامستان شهر لپوئی در جوار مطهر شهدا به خاک سپرده شدند. روحشان شاد و یادشان گرامی

وصیت نامه شهید حمید رضا جعفری

بسم الله الرحمن الرحیم

ضمن عرض سلام به رهبرکبیرانقلاب اسلامی وارواح طیبه پاک، شهدا

اینجانب حمیدرضا جعفری صلاح را بر این دانستم که حال اسلام عزیز احتیاج به اینگونه افراد جوان و تازه نفس دارد.  خداوند باری دیگر مرا در راه رسیدن به هدف مقدسم که همان اسلام عزیز و سرفراز نمودن پرچم لااله الا الله در تمامی جهان است موفق گرداند. آری من هم همانند آن نوجوان 13 ساله که به ندای رهبر و فرماندهی خویش پاسخ مثبت داد و خود را یکباره بوسیله نارنجک به زیر تانکهای دشمن انداخت  و آنها را نابود کرد، من هم به ندای آن رهبر گرامی پاسخ مثبت دادم و برای نابودی دشمنان اسلام برخاستم ، باشد که ان شاءالله ادامه دهنده راه تمامی شهیدان باشم.  

از تمامی برادران و خواهران تقاضامندم که دعای همیشگی آنها که در حق برای گسترش اسلام عزیز است یادتان نرود. خدایاخدایا تاانقلاب مهدی خمینی را نگهدار.  



بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار سید مَهدی جعفری 

شهید سید مَهدی جعفری فرزند سید محمد در تاریخ 1/9/1343 در یک خانواده مذهبی و متوسط در روستای فتوح آباد کربال دیده به جهان گشود، او فرزند پنجم و آخر خانواده از بین دو خواهر و سه برادر بود که همه به او عشق میورزیدند و مقدمش را گرامی می داشتند. شب تولدش یک شب برفی بود و تا دو سال گریه فراوان داشت و همین امر باعث شده بود که همه اقوام نگران او باشند ولی پدرش که از سادات جلیل القدر بود گریه های بی وقفه او را علامت بیزاری او از دنیا و میلش به رفتن می دانست و همیشه مواظب او بود و مثل جانش از او مراقبت می کرد، وقتی که کم کم بزرگ شد و زهد و تقوا و اخلاق حسنه و خوبی های او آشکار شد به غیر طبیعی بودن گریه های طفولیت او و دیدگاه پدرش بیشتر واقف شدند. شهید دوران ابتدائی را تا چهارم ابتدائی در زادگاهش گذراند و کلاس پنجم را در مرودشت خواند ولی به لحاظ علاقه و نگرانی های پدر و مادر و خانواده موفق به ادامه تحصیل نشد و سال بعد به روستا برگشت و به امداد پدر و برادران که کشاورزی و دامداری و شبانی بود شتافت و حلاوت و سختی کسب و کار حلال را با تمام وجود تجربه کرد. شهید در دوران کودکی و نوجوانی اهل عبادت و توسل و توکل بود و در برنامه های حسینیه محل شرکت داشت و در تمام امور به مردم روستا و به هر نیازمندی برای رضای خدا کمک بی چشمداشت و خالصانه می کرد و با این صفات در بین اهالی روستاهای اطراف معروف و مشهور بود. آغاز نوجوانی او با پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی مصادف بود و شهید علاقه خاصی به شخصیت معنوی و پر صلابت امام داشت و دلش می خواست جزو سربازان و جان نثاران امام باشد. حدود دو سال بعد که جنگ تحمیلی دشمنان علیه ایران اسلامی شروع شد و صدام با کمک جهانخواران مرزها و شهرها و روستاهای ایران را مورد تاخت و تاز و تعرض قرار دادند شهید با اینکه هنوز کم سن و سال بود برای رفتن به جبهه بی تابی میکرد و شعله های شهادت طلبی در وجودش شعله می کشید و دلش می خواست هرچه زودتر به میدانهای مبارزه علیه متجاوزین بعثی برود و می گفت: این جنگ هر قدر هم طول بکشد عاقبت روزی تمام می شود و کسانی که توفیق حضور در این جهاد پیدا نکرده اند خجالت می کشند و تأسف می خورند و خوش به حال کسانی که در این راه به شهادت برسند. بالاخره تلاشهای او به ثمر نشست و اولین حضورش در جبهه های نبرد حق علیه باطل فرا رسید، هنگام رفتنش همه احساس می کردند که دیگر بر نمی گردد و مخالفتهای والدین و خانواده نیز به همین خاطر و در نظر گرفتن سوابق زیبای معنوی او از دوران طفولیت تا جوانی بود، انگار به دل پدر و مادرش هم اثر کرده بود زیرا دلشوره و دلواپسی شدید داشتند و به هر طریق بود اجازه و موافقت والدین را جلب کرد و در اواخر مردادماه 1362 به عنوان بسیجی از طریق سپاه خرامه به مقر صاحب الزمان شیراز و سپس به کردستان اعزام شد، جائی که گروهکهای ضد انقلاب و سرسپردگان دشمن مشغول شرارت و فتنه گری برای جدا کردن کردستان از ایران عزیز بودند. محل خدمت او در کردستان دره ای به نام دره مرگ یا دره قاسملو بود، در آنجا برای تأمین جاده و حمل و نقل غذا و آب و مهمات با نیروهای جان بر کف ژاندارمری همکاری می کرد، یک روز گروهکها راه را بر آنها می بندند و گروه تأمین جاده را مورد حمله قرار می دهند، بعدها معلوم شد که یک جاسوس در لباس چوپانی آنها را لو داده است. درگیری آنها در روز ششم مهرماه 1362 در دره مرگ تا ظهر ادامه می یابد و همگی توسط مزدوران دشمن و وطن فروشان قتل عام و تعدادی هم مجروح می شوند، سید مهدی نیز با اصابت آرپی جی به سینه اش به درجه رفیع شهادت و به آرزوی دیرینش می رسد و پیکر مطهرش حدود ۲۰ روز بعد که مصادف با تاسوعا بوده به ستاد معراج شهدای شیراز منتقل و روز عاشورا در مرودشت تشییع و دفن می شود. در گزارشی که از سپاه مهاباد آمده بود علت شهادتش را اصابت ترکش آرپی جی به سینه اش نوشته بودند. بعد از شهادتش همه اقوام و آشنایان برای خبر دادن به پدر و مادرش دچار مشکل می شوند و همه فکر می کنند اگر مستقیماً به والدینش بگویند با توجه به روحیات آنها ممکن است سکته کنند به همین خاطر شهید را در مرودشت دفن می کنند و موضوع را بعد از روزها کم کم به پدر و مادرش می گویند که داستان مفصلی دارد. مردم نیز با یاد آوری مهربانی و صفا و سادگی و خوبی های  شهید سید مهدی جعفری در ایام محرم به یاد سیدالشهدا و یاران با وفایش عزاداری کردند که  هر سال تکرار می شود و مردم بر سر مزار این سید شهید که (فقط برای شهادت و قرب خداوند تولد شده بود) نذر و نیاز می کنند و با استمداد از روح پر فتوح او آباد می شوند و حاجت می گیرند.  

لازم به ذکر است که والدین گرامی شهید که طاقت دوری از مزار فرزند شهیدشان را نداشتند به مرودشت نقل مکان می کنند، پدر بزرگوارش سید محمد در سال 1373 و مادر گرامی اش مرحومه ناز آفرین کشاورز در سال 1383 به جوان رعنای شهید و فداکارشان پیوستند و در آرامستان مرودشت آسمانی شدند.  روحشان شاد و یادشان گرامی

شهید سیدمهدی جعفری فرزند سیدمحمد شماره شناسنامه10 تولد1/9/1343 روستای فتوح آباد، پنجم ابتدایی، بسیجی ، محل شهادت آذربایجان غربی ، مهاباد تاریخ شهادت6/7/1362 بسیج ، محل دفن گلزار شهدای مرودشت

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار عباسعلی جعفری

شهید گرانقدر عباسعلی جعفری فرزند پنجعلی در سپیده دم روز یازدهم خرداد ماه سال یکهزار و سیصد و شانزده هجری شمسی در شهر لپویی و در یک خانواده ای مذهبی دیده به جهان گشود. با توجه به محدودیت های زمان کودکی ایشان از نعمت سواد بی بهره ماند ولی با توجه به اینکه پدر گرانقدرش فردی با ایمان و مذهبی بود ایشان را در زمان کودکی و نوجوانی از آموزه های دینی بهره مند ساخت. ایشان از همان بدو نوجوانی و با توجه به بهره مندی از پشتکار و تلاش خدادای، شغل شریف و پر زحمت کشاورزی را برگزید. شهید عباسعلی جعفری پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران از جمله کسانی بوده است که به گروه های خودجوش مقاومت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و نهاد مردمی بسیج پیوست ایشان از همان ابتدای جنگ تحمیلی با پیگیری اخبار دفاع مقدس ملت شریف ایران، با کمک های مادی و معنوی خویش به عنوان یکی از خدمت گذاران دفاع مقدس در پشت جبهه فعالیت می نمود. از جمله نکات بارز زندگی این شهید گرانقدر می توان به موارد ذیل اشاره نمود:  حضور همیشگی در مسجد جهت شرکت در نماز اول وقت و جماعت ، تأکید به شناخت اصول دین و برقراری فروع دین ، پرداخت زکات مال و دستگیری از نیازمندان و مستمندان ، پرداخت خمس مال و پاک سازی رزق و روزی ، تشویق فرزندان به تحصیل جهت کسب علم و دانش و بهره مندی از آموزه های دینی ، تأکید به فرزندان و دوستان به تفکر در جهان هستی و اقامه نماز به عنوان ستون دین اسلام ، گذشت در راه خدا و برقراری رضای باری تعالی ، دستگیری از مستمندان و نیازمندان....

از آرزوهای این شهید گرانقدر که مدام به ذکر آن می پرداخت عاقبت به خیری و مرگ در راه خداوند متعال و برای رضای باری تعالی بود. این خواسته مقدر نگردید مگر با لبیک این شهید گرانقدر به جهاد در راه خداوند متعال و حضور ایشان در جبهه های حق علیه باطل به دستور حضرت امام خمینی (بنیانگذار انقلاب اسلامی ایران).  

شهید عباسعلی جعفری در تاریخ 1/8/66 با دل کندن از داشته های دنیوی و جدایی از خانواده و فرزندان خویش به جبهه های حق علیه باطل شتافت و با حضور مستقیم در خط مقدم دفاع مقدس پس از چهار ماه رشادت و دفاع از اسلام و میهن اسلامی سرانجام با نوشیدن شربت شیرین شهادت در تاریخ 8/1/67 با محاسنی خونین جان را به جان آفرین تسلیم کرد. جسم مطهر ایشان در گلزار شهدای لپویی مدفون گردیده است. روحش شاد و یادش گرامی

 ایشان در روستای لپویی در سال 11/3/1316 در خانواده ای متدین به دنیا آمدند. پدر ایشان کشاورز و مادرشان خانه دار بود دارای 7 خواهر و 5 برادر بودند ایشان سواد را در حد خواندن و نوشتن در مکتب یاد گرفتند و بعد به کار کردن روی آوردند و در دوران انقلاب در راهپیمایی و تظاهرات ها شرکت و دیگران را نیز به راهپیمایی و پیروی از خط امام تشویق می کردند نماز و روزه ایشان هیچ گاه ترک نمی شد ایشان رییس گروه مقاومت بسیج بودند و همه را برای رفتن به جبهه تشویق می کردند. ایشان در سال 7/45 ازدواج کرده و ثمره این ازدواج 7 پسر و 2 دختر می باشد که فرزند آخر ایشان چهار ماه بعد از شهادت پدر به دنیا آمد. اکثر فرزندان ایشان تحصیلات عالی دارند و در حرفه های پزشکی و مهندسی مشغول به کار هستند ایشان در سال 66 از طرف سپاه لشکر امام رضا به مدت 4 ماه در جبهه در خط مقدم فعالیت داشتند تا اینکه در 30/12/66 در عملیات والفجر 10در شهر خُرمال شهید شدند و در تاریخ 18/1/67 به خاک سپرده شدند. ایشان زمانی که در لپویی به کشاورزی مشغول بودند به عنوان کشاورز نمونه شناخته شدند. ایشان با همسر و فرزندانشان بسیار مهربان بودند و همیشه در کارهای منزل به ایشان کمک می کردند و در روستا برای همسایگان از چاه آب می کشیدند و کمک بسیاری می کردند و از لحاظ دینی و قرآنی همیشه مردم روستا را ارشاد می‌کردند.  

بسم رب الشهدا والصدیقین

با یاد و نام خداوند ، برای پاسداری از خاک و دین و ناموس به فرمان اولاد پیغمبر (سید روح الله خمینی) لبیک میگویم و تا پیروزی و راندن دشمن از خاک میهن و آزادی کربلای حسین(ع) ایستادگی می کنیم و جان خود را هم در این راه میدهیم. ان شاالله ، خداوند متعال قبول بفرماید.  

جهاد در راه خدا از واجبات است و مسلمان شیعه علی ولی الله از مرگ  در راه خدا هراس ندارد، امیدوارم در روز محشر حضرت علی (ع) و اولادش به فریادمان برسند. والسلام

والسلام - عباسعلی جعفری

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار عبدالرضا جعفری

 شهید عبدالرضا جعفری فرزند عبدالعلی در سال 1342 در روستای لپوئی متولد شد. در هفت سالگی وارد دبستان لپوئی گردید و پس از اتمام دبستان چون در زمان رژیم ستم شاهی پهلوی در روستای لپوئی مدرسه راهنمایی وجود نداشت بناچار جهت ادامه تحصیل در مدرسه راهنمایی زرقان به تحصیل مشغول شد و با پشتکار عجیب و شوق وافری که به تحصیل داشت، هر روز مسیر هشت کیلومتری بین روستاشان تا زرقان را با دوچرخه طی می نمود و دو سال در آن مدرسه راهنمایی زرقان تحصیل نمود و سپس سال سوم را در مدرسه راهنمایی ولی عصر (عج) لپوئی سپری کرد و پس از آن بعلت وضع مالی خانواده مجبور به ترک تحصیل شد و به یاری پدرش شتافت و دو سال به پدرش کمک کرد تا اینکه زمان خدمت مقدس سربازی اش فرا رسید.  

دوره آموزشی را در شهرستان جهرم گذراند. آنگاه پس از یک هفته مرخصی که به دیدار خانواده آمده بود دوباره به جهرم رفت و جهت خدمت به ناحیه ژاندارمری زاهدان اعزام شد. بعد از مدتی به شهر سراوان منتقل و از آنجا هم به پاسگاه میان مرز ایران و پاکستان رفت و مدت هفت ماه در این پادگان خدمت نمود تا اینکه او را به گروهان ژاندارمری جاسک فرستادند و از آنجا راهی پاسگاه ژاندارمری ناهوک بلوچستان گردید و بعد از مدتی خدمت در این پاسگاه بیست روز به مرخصی آمد و دوباره به محل خدمت خود مراجعه کرد. 

پس از 45 روز خدمت در این محل به زاهدان رفت و بعد از یک دوره آموزشی فشرده 12 روزه به تهران و سپس به جبهه مهاباد کردستان اعزام گردید و سرانجام در 13/7/63 مصادف با تاسوعای حسینی در ساعت 4 بعد از ظهر از ناحیه پهلوی چپ مورد اصابت ترکش خمپاره قرار گرفت و روحش در ساعت 5  صبح روز عاشورا همزمان با طلوع خونین خورشید عاشورای حسینی بر کربلای ایران بسوی ملکوت اعلی پرواز کرد. جنازه اش پس از انتقال به شیراز و سپس زرقان تا روستایشان لپوئی تشییع و در قطعه شهدا به خاک سپرده شد.  روحش شاد و یادش گرامی

وصیت نامه شهید عبدالرضا جعفری

بسم الله الرحمن الرحیم

این جانب عبدالرضا جعفری معتقد به یگانگی وحدانیت خدا و رسالت پیامبران از آدم تا خاتم و امامان از حضرت علی ابن ابیطالب تا حضرت مهدی و دنیای پس از مرگ به عنوان حیات جاوید و اصل ولایت فقیه که استمرار امامت می باشد هستم و امام خمینی را فقیه و مرجع تقلید و رهبر خود می دانم و افتخار می کنم که از پیروان این امام عزیز می باشم و با تحقیقاتی که روی اکثر گروهها کرده ام پی به حقیقت و مستقیم بودن و اسلامی بودن خط امام برده و تا آخرین قطره خون از آن دفاع و حراست می کنم و روحانیت مبارز را به عنوان پیشروان نهضت و انقلاب اسلامی میدانم و معتقدم که بدون روحانیت انقلاب اسلامی نخواهد بود. به فرمان امام عزیز که فرموده دفاع از مملکت اسلامی دفاع از قوانین اسلام است حقیر بعنوان یک مسلمان و مسئول به مکتب اسلام وظیفه خود دانستم که به جبهه حق علیه باطل اعزام شوم و از دین خدا و جمهوری اسلامی حفظ و حراست نمایم و وصیتم به تمام کسانی که این وصیت نامه را می خوانند این است که اولاً امام عزیز را تنها نگذارند و از این انقلاب اسلامی تا آخرین قطره خون خود دفاع کنند و در مجالس خیر و مساجد همیشه شرکت نمایند و نیز وصیت دیگرم به پدر و مادرم است که اگر سعادتی نصیب من شد که به شهادت رسیدم صبر پیشه کنید و همچون زینب کبری (س) پیام خون شهیدان را با صبر به همه برسانید و از امام عزیز که ولی امر مسلمین زمان است پیروی کنید که پیروی از او پیروی از رسول اکرم (ص) است. 

والسلام - عبدالرضا جعفری








بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار علی اصغر جعفری مقدم

شهید علی اصغر جعفری عموی شهیدان علی اکبر و عبداله مقدم در تاریخ ۱/۶/۱۳۳۸ در خانواده ای مذهبی در شهر لپوئی دیده به جهان گشود. او فرزند هشتم و آخر از بین چهار خواهر و چهار برادر بود. 

شهید تحصیلات دوران ابتدایی را در مدرسه تخت جمشید تا سال ۱۳۴۵ گذراند و سپس وارد بازار کار شد و به کارگری و کشاورزی پرداخت و از آنجا که برادرانش در زرقان ساکن بودند او بیشتر اوقات خود را در زرقان می گذراند و همانند اقوامش در برنامه ها و مناسبتهای مسجد جامع زرقان شرکت داشت و خالصانه در کلیه امور مسجد فعالیت میکرد.  

همزمان با شروع انقلاب اسلامی در زرقان به فعالیتهای انقلابی و مذهبی مشغول شد و شبانه روز در خدمت انقلاب بود تا اینکه به یاری خداوند و اهتمام قاطبه مردم  و رهبری های امام راحل، انقلاب به پیروزی رسید و شهید تمام وقت خود را صرف و وقف پیشبرد انقلاب اسلامی و حفاظت از دستاورد خون شهدا کرد و همزمان برای گذران امور زندگی خود به کار کشاورزی و کارگری نیز ادامه میداد. در همین دوران ازدواج کرد و در زرقان ساکن شد که ثمره ازدواج او سه دختر می باشد.  

پس از شروع جنگ تحمیلی بارها برای حضور در جبهه ها داوطلب شد ولی به دلایلی توفیق اعزام پیدا نمیکرد و باز گردانده می شد ، در عین حال در پایگاه مقاومت والفجر مسجد جامع نو زرقان و همچنین در ستاد پشتیبانی جنگ و جهاد سازندگی به فعالیت می پرداخت تا اینکه بالاخره موفق شد به عنوان بسیجی اولین بار در شهریور سال ۱۳۶۵ به جبهه جنوب اعزام شود، ابتدا او را در آشپزخانه لشکر مسئولیت دادند ولی او برای حضور در خط مقدم و حماسه آفرینی بی تابی می کرد بالاخره اصرارهایش به ثمر نشست و خطوط مقدم جبهه و سنگرهای کمین شلمچه را تجربه کرد، پس از آن دوباره به جبهه رفت و در خط اول به نبرد با بعثیون متجاوز مشغول شد، تا اینکه در تاریخ ۲۹/۱۰/۱۳۶۵ در منطقه نهر جاسم در عملیات کربلای ۵  از ناحیه گردن مورد اصابت قرار گرفت و به درجه رفیع شهادت که آرزوی دیرینش بود رسید.  

شهید علی اصغر جعفری عاشق شهیدان و شهادت بود و روحیه ای بسیار لطیف و با نشاط داشت و در تمام امور مذهبی پیشقدم بود.  

لازم به ذکر است که پدرش مرحوم غلامحسین جعفری سالها قبل از شهادت فرزندش به رحمت ایزدی پیوسته بود و در لپوئی دفن شده بود و مادرش مرحومه زهرا مقدم در سال ۱۳۵۴ از دنیا رفته بود و در آرامستان نسیمی شهر زرقان به خاک دفن شده است.  

روحشان شاد و یادشان گرامی

وصیت نامه شهید علی اصغر جعفری

بسم الله الرحمن الرحیم

انالله و انا الیه راجعون، ما از خداییم و به سوی او بازگشت می کنیم.  

بنام خداوندی که در دنیا بر مؤمن و کافر و در آخرت بر مؤمن رحم می کند. خدای را شکر و سپاس که لباس منتی بر ما پوشانید و ما را هدایت کرد و برای رشد و صلاح در این دنیا قرار داد و انبیا را برای هدایت و یادآوری بر ما مبعوث کرد تا ما را به یاد روز فصل و تنهایی اندازد در این مسیر ائمه (ع) را نیز قرار داد که در راه انبیا گام نهادند و زحمتها کشیدند تاکنون که فرزند محبوب و عزیزشان مهدی موعود را برپا کننده عدل و داد قرار داد، مهدی موعود منجی عالم بشریت که همه در انتظار ظهورش هستند و عاشقانش شب و روز گریه سر می دهند، شبها ستاره ها را شماره می کنند و در راه خدا جان می دهند تا او بیاید و جهانی را پر از عدل و داد کند، اینک نایب برحق او امام امت در این راه قدم نهاده تا زمینه را برای ظهور مهدی (عج) آماده سازد و در حقیقت رهگشای اوست، پس درودت باد ای امام ای نایب مهدی موعود، درودت باد امام که چنین پدرگونه رهبری کردی و انشاءالله تا انقلاب حضرت مهدی (عج) نیز رهبری خواهی کرد، درود و سلام بر بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران و درود بر امید امت و امام و خانواده های معظم شهدا اسرا و مفقودین جنگ تحمیلی بخصوص شهدای مظلوم شهر زرقان، البته تمام عزیزان که در راه خدا جان دادند مظلومیت خود را نشان دادند، خدایا اینان چه زیبا در دانشگاهت امتحان دادند و قبول شدند و مدرک خویش را که همان شهادت در راه تو است گرفتند، یادشان گرامی و راهشان پر رهرو باد.  

امیدوارم که همه ما از ادامه دهندگان راه این عزیزان باشیم و بتوانیم در راهشان قدم برداریم و تا مرز شهادت پیش رویم، چرا که شهادت فوزی است عظیم و خداوند به هرکه بخواهد می دهد پس باید بکوشیم و در این راه تلاش کنیم تا خداوند با ما همچنین معامله داشته باشد، خدایا هرچه بد باشم و هرچه روسیاه باشم باز بنده تو هستیم تو ما را خلق کرده ای و بازگشتمان بسوی تو است، پس مرا بپذیر و در این راه سوق ده تا بتوانم به نزد تو بیایم، آفریدگارا در این لحظه حساس زندگی ارزنده ترین کاروان شادی برای من شهادت در راه تو است و امیدوارم این توفیق را که بهترین ارزشها است نصیبم سازی. ای رب من، ای الله من چرا جواب مرا نمی دهی، خدایا تمام سختی ها و رنجها را تحمل می کنم و هجرت کرده ام تا از گناهانم بگذری. ای کربلا ما عاشق تو هستیم، ای حسین ای کربلا ما می آییم تا علم افتاده ابوالفضل را برداریم و به خونخواهی او برخیزیم، ای خدا آرزویم این است که همچون علی اکبر بجنگم و در راهت جان بسپارم.  

عزیزان پیامی چند نیز برای شما مردم زرقان دارم، من خیلی کوچکتر از آنم که بتوانم پیامی داشته باشم اما برای یادآوری می گویم که شما را به خدا دست از امام امت برندارید و شب و روز برای سلامتی امام و مجروحین و رزمندگان دعا کنید.  

چند کلامی با همسرم:

از شما خواهشمندم که زحمات چند ساله ات را که جز رنج و زحمت چیز دیگری نبود و همیشه و همه روز زحمت می کشیدید مرا حلال کنید و از شما خواهشمندم در مصیبتم گریه مکنید که دشمن بخندد و زینب وار باشید و دخترانم را چون دختران حسین بزرگ کنید، قرآن را به آنها و حجاب اسلامی بیاموزید و از دخترانم می خواهم که بعد از من احساس نداشتن پدر نکنند، زیرا امام زمان (عج) و نایبش امام خمینی بالای سر آنهاست.  

والسلام

30/9/1365 - علی اصغر جعفری 





بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار فرج اله جعفری

شهید فرج اله جعفری فرزند عزیز در تاریخ2/5/1347 در شهر لپوئی در خانواده ای مذهبی دیده به جهان گشود. او از همان زمان کودکی بسیار پر شور و هیجان بود و یک زندگی پر تلاطم داشت، بخاطر روحیه ایثار و فداکاری که در وجودش بود همیشه دوست داشت به هر طریقی به دیگران کمک کند، شهید بزرگوار فرج اله جعفری در دوره ابتدائی بود که انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی به پیروزی رسید و شهید علیرغم سن کم در مجالس و راهپیمائی ها حضوری فعال و چشمگیر داشت، حتی در زمانی که نماز و روزه به او واجب نبود نماز و روزه اش ترک نمی شد و بیشتر اوقات را با دوستانش مخصوصاً شهید مهرعلی جعفری در مسجد می گذراند. 

بیش از یکسال از انقلاب نوپای امام و امت گذشته بود که ابر قدرتهای جهانخوار صدام را تحریک کردند که به ایران حمله کند و انقلاب را سرنگون و قسمتهائی از کشور ایران را به خاک عراق اضافه کند و صدام با خیال اینکه با کمک جهانخواران می تواند در یک هفته کشور ایران را فتح و در تهران سخنرانی کند به ایران حمله کرد ولی حضور جوانان رشیدی مثل شهید فرج اله جعفری باعث شد که رؤیای فتح یک هفته ای صدام تبدیل به کابوس واقعی هشت ساله برای او و حامیانش و دشمنان داخلی و خارجی شود و با سر افکندگی از مرز شیران دریادل فراری شود. زمانی که جنگ شروع شد او هنوز یک دانش آموز دبستانی بود و در مدرسه شهید رجائی لپوئی درس میخواند ولی برای حضور در جبهه های نبرد حق علیه باطل و سرکوب متجاوزین بعثی بی تابی میکرد و دلش می خواست به رزمندگان اسلام ملحق شود ولی از آنجا که اجازه نمی یافت به جبهه برود فعالیتهایش در پایگاه مقاومت امام حسین و مسجد جامع متمرکز کرد و در کنار تحصیل به جمع آوری کمک و راه اندازی برنامه نان پزی برای جبهه و نگهبانی از شهر و منطقه می پرداخت اما اینهمه کار و فعالیت، روح تشنۀ حماسه و نا آرام و انقلابی او را آرام نمی کرد و هر بار که دوستان و همشهریانش به جبهه اعزام می شدند و یا به فیض عظمای شهادت می رسیدند فرج اله بیقرارتر و مشتاق تر می شد ولی توفیق حضور در جبهه پیدا نمی کرد، او حتی اولین وصیت نامه اش هم نوشته بود و لای قرآن گذاشته بود و در اصل، برای شهادت بیقراری و روزشماری میکرد.  

به این طریق ، شهید دوران کودکی و نوجوانی و تحصیل را در آغوش گرم خانواده و فضای انقلابی و پر مهر مدرسه راهنمائی ولیعصر و دوستان صمیمی و شهر ولایتمدار لپوئی پشت سر گذاشت و از آنجا که بسیار فعال و کوشا و سر زنده و با نشاط بود همواره مورد علاقه دوستان و همشهریان بود و تمام کسانی که با او همصحبت می شدند سریعاً جذب اخلاق و محبت و صداقت او می شدند. شهید در خرج و مخارج خانه و خانواده نیز به پدر و مادر (و هم به دیگران) کمک می کرد و در کنار درس و فعالیتهای انقلابی، یک مغازه ساندویچی نیز راه اندازی کرده بود، بالاخره یک روز که به منظور خرید برای مغازه اش به شیراز رفته بود از پادگان امام علی (ع) سر در آورد و تلاش اقوام و مسئولین بسیج برای بازگرداندن او به ثمر ننشست و تقریباً پنج سال پس از شروع جنگ تحمیلی در سال 1364 موفق شد برای اولین بار لباس رزم بپوشد و به جمع شیران روز و زاهدان شب در جبهه های نبرد حق علیه باطل بپیوندد. 

شهید فرج اله جعفری چندین بار در جبهه ها و عملیاتهای مختلف حضور داشت ولی تکلیف خود را تمام شده نمی دانست و دیگر نمی توانست فضای آرام پشت جبهه ها را تحمل کند و خانواده در اواخر به او پیشنهاد دادند که ازدواج کند که او همیشه می گفت برای بعد از جنگ ولی من شهید میشوم، یک بار نیز از ناحیه چشم مجروح شده بود که نگذاشته بود خانواده اش متوجه شوند و فقط یک روز به مرخصی آمده بود و صبح زود قبل از اینکه وضع چشمش مشخص شود به جبهه برگشته بود. شهید بزرگوار فرج اله جعفری در مدت حضورش در بین حماسه سازان دفاع مقدس، در رستۀ تخریب که یکی از مسئولیتهای بسیار پیچیده و دشوار نبرد بود به مهارت رسیده بود و یکی از تخریبچی های فداکار و برجستۀ لشکر 19 فجر محسوب می شد.  

توصیف روحیات و فضائل این شهیدان پاک و دریادل که طبق کلام وحی به مقام «عند ربهم یرزقون» رسیدند و امام امت آنها را امام زادگان عشق نامید فراتر از حد درک و فهم ماست و بقول شاعر: آنکس که تو را شناخت جان را چه کند - فرزند و عیال و خانمان را چه کند

دیوانه کنی هر دو جهانش بخشی - دیوانۀ تو هر دو جهان را چه کند

سرانجام وقتی که خانواده اش مشغول تهیه و مقدمات ازدواج وی بودند در مورخه 20/3/1365 خبر شهادت آن عاشق دریادل به خانواده می رسد و شهر را در سوگ فرو می برد اما تمام همکلاسی ها و دوستان و مردم با شنیدن نامش به یاد افکار و آرمانها و فعالیتهای او می افتند و خاطراتش را تعریف می کنند و یادش را گرامی می دارند. لازم به ذکر است که ایشان در مأموریتی در سدّ گُتوند برای یک عملیات تخریبی با همرزمانش به درون آب رفتند و او در زیر آب به درجه رفیع شهادت می رسد و پیکرش بعد از یک هفته پیدا می شود و پس از انتقال در گلزار مطهر شهدای شهر لپوئی آرام گرفت و به کاروان یاران شهید سیدالشهدا و عاشورائیان زمان پیوست.  

شهید فرج اله جعفری فرزند عزیزقلی و خانم دائمه جعفری است که فرزند اول خانواده بود و دارای سه خواهر و سه برادر است. این رزمنده دلاور و با ایمان در سن 14 سالگی به رزمندگان حماسه ساز ایران اسلامی پیوست و در هجده سالگی خلعت زیبای شهادت را پوشید و به آرزوی دیرینه اش رسید. روحش شاد و یادش گرامی

وصیت نامه شهید فرج اله جعفری

بنام آن که هستی به نام او و به فرمان او شروع گردید وبه نام آن پروردگاری که جز او آفریدگاری نیست، به نام آن که یکتا است و یکتا است ویکتا است و بنام آن که زنده می کند ومی میراند وبنام آن که می آفریند و روزی می دهد وبه نام آن که محمد(ص) فرستاده و رسول آخرین اوست وبه نام آن که علی(ع) را وصی رسول خویش قرار می دهد و به نام آن که حسین(ع) در راه او جانش  را فدا کرد و بنام آن که در آخر الزمان سیّدی (عج)، برای ایجاد عدالت وفریاد رسی مسلمین می فرستد به نام آن که مرا آفرید و مرا زنده  کرد و به نام آن که هر زنده از او روزی می گیرد و به امر او زندگی می کند و به امر او قبض روح می گردد. 

پروردگارا تو را شاهد می گیریم که نه تنها به وسیله زبان ونه تنها بوسیله قلم بلکه بوسیله قطره خون نا قابلی که تو در رگ های من جاری کرده ای شهادت به یگانگی و یکتایی تو می دهم و شهادت به رسالت پیامبر می دهم و شهادت می دهم که خمینی فرزند پیغمبر و از پیروان حقیقی رسول تو می باشد و شهادت می دهم که خمینی جز فرمان تو بر امت مسلمان ایران و جهان و جز فرمان رسول تو چیز دیگر نمی گوید ، پس خداوندا واجب گردید بر من که یاری کنم یاور دین تو را، بر امت واجب گردید بر من که سلاح رزم بر دوش گیرم ، فریاد بر آورم که حسین جان آمدم تا در کربلا جان را فدای تو کنم وآمدم که دین خدا را پاسداری کنم وآمدم  تا ثابت کنم که شیعه علی(ع) هستم وآمدم تا ثابت کنم که حسینی هستم و آمدم تا ثابت کنم که خمینی را تنها نمی گذارم وامر اورا امر رسول ا.. (ص) می دانم زیرا که او از خود هیچ ندارد و هرچه دارد از اسلام است، آری آمدم تا ثابت کنم که در برابر تجاوز آرام نمی نشینیم وآمدم تا ثابت کنم که فرزند اسلام هستم آمدم تا در راه دفاع از دین خدا قطعه قطعه شوم تا در فردای قیامت هر تکه از بدن پاره پاره ام حرفم را تصدیق کنند و بگویند که اگر در زمان حسین (ع) می بودم به یاری او می شتافتم و در کربلای خونین رنگ خون می گرفتم، ای عزیزان و برادرانی که می مانید و وصیت نامه های شهدا را می بینید، از شما خواهش می کنم که لحظه ای بر روی این گفتار تامل کنید با خود اندیشه کنید تا کی زنده خواهید بود ؟

گیرم که عمر شما تا هزاران سال برسد عاقبت رفتن است عاقبت باید از این دار فانی دست کشید، پس چه بهتر که با توشه آماده به این سفر عازم شویم از هم اکنون با خدای خویش عهد ببند و آماده رفتن شو احکام  اسلام را بکار ببند و آن چه که رسول خدا از جانب پروردگار آورد،  سرمشق زندگی خویش قرار ده، برای اسلام عزت و افتخار باش، روحانیت و امام  عزیزمان، خمینی  که رسول خدا از جانب پروردگار آورده سرمشق زندگی خویش قرار ده برای اسلام عزت وافتخار باش، روحانیت و امام عزیزمان خمینی بزرگوار را یاری کن، مسجد ها را خالی نگذار، نماز جمعه خصوصاً نماز جماعت ها را حتماً شرکت کن، از شایعات دوری و از نفاق و از تفرقه خودداری کن، که تنها همین چند دستگی است که اسلام را تضعیف می کند و مسلمانان را از اوج عزت و شرف به بدبختی و ذلت می کشاند شما را به خدا قسم می دهم دست از این تفرقه بردارید که تاریخ مکرراً در این رابطه به شما درس عبرت می دهد و شما را از فاجعه بر حذر می دارد ، زیرا  تنها چیزی که اسلام تا به امروز از آن ضربه خورده است همین تفرقه است، به روحانیت توهین نکنید وآن ها را عزیز بدارید، که این برای شما بهتر است، در صورت امکان و در صورتی که باعث ناراحتی نگردد ، جسد مرا روز پنج شنبه بعد از ظهر طوری دفن کنید که قبل از غروب آفتاب تمام شود ، و سفارش دیگر این که پست ها را به افرادی واگذار کنید که از هر جهت شایسته این مقام باشد وخدمت گذار مردم جمهوری اسلامی باشند و دیگر این که افراد معصوم برای رضای خدا این مسئولیت ها را قبول کنند، در خاتمه از پدر و مادر گرامیم می خواهم که مرا حلال کنند اگر رنج ها و زحمات شما جهت تربیت این بنده نبود هرگز به این سعادت  نمی رسیدم از خود ضعف نشان ندهید و به شکرانه این سعادت خداوند نصیب خانواده کرده است او را شکر گذاری نمائید. مادر وپدر عزیزم، دست شما را می بوسم واز خداوند برای شما طلب مغفرت می نمایم و ازپدرم می خواهم دوربین عکاسی مرا به نجف بدهد و او هم از او نگهداری کند و پیام دیگر من این است که برادران محصل سنگر مدرسه را حفظ کنند و از برادران گروه مقاومت می خواهم که شب ها در نگهبانی حاضر باشند و از برادران مسلمان لپوئی می خواهم که در گروه مقاومت شرکت کنند. و هر چه کار کرده ام به پدرم و مادرم و  به مادر سهراب بخشیده ام. والسلام / فرج الله جعفری


بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار محمدباقر جعفری

و دیگر بار سخن از یک نفر از مردان خداست سخن از انسانی است برگزیده، انسانی که قلم را یارائی توصیفش نیست کسی که مانند همراهانش برتر از وصف برتر از اندیشه و والاتر از جوهر کلام بود. او که با شگفتی تولد یافت با معیارهای دیگر زیست به گونه ای دیگر ماند و با حالتی برتر رفت. انسانی که مانند مردان خدا شکوه و استواری کوه، نرم خوئی و زلالی آب، خروشندگی صاعقه، گرمی آفتاب، گستردگی دریاها و آبها و هیمنه بیشه زاران و جنگلهای انبوه ، سادگی و صافی کویر پاک و ملکوت خدا همه و همه یکجا در وجود خویش داشت، شگفت زاده شد شگفت زیست و شگفت از چشم ما رفت. 

برادر شهید محمدباقر جعفری فرزند حسین در سال 1345 در روستای لپوئی چشم به جهان پرشکوه و با عظمت خداوند گشود و مانند هر کودک دیگر پس از گذراندن دوران طفولیت در سن هفت سالگی وارد دبستان شد و نامش را در دفتر مدرسه حک نمود. پس از طی دوران ابتدایی قدم به مدرسه راهنمایی گذاشت و بعد از گرفتن مدرک سیکل به اقتضای شرایط و جهت کمک به اقتصاد خانواده تحصیل را ترک نمود و به کار پرداخت تا اینکه صدای منادی حق را شنید و برآن شد تا در راه خدا و جهت دفاع از مرز و بوم و ناموسش به مبارزه بپردازد به همین جهت در تاریخ 18/11/64 در این راه خداپسند اولین گام را برداشت و به مرکز آموزشی احمدبن موسی منتقل شد و دوره آموزشی را گذرانده و پس از آن در تاریخ 15/4/65 به تهران و از آنجا به سردشت منتقل شد. این شهید عزیز یک روز قبل از شهادت از پادگان به شهر سردشت مراجعه کرده و به منزل تلگراف زده برای آخرین بار با خانواده خداحافظی نمود و  به پادگان مراجعت نموده و پس از دیدار و خداحافظی از دوستان در بامداد روز 18/5/66 «فردای آن روز» با چندتن از دوستان جهت انجام مأموریت راهی می شوند. ولی در این راه از پیش تعیین شده که در واقع همان راه خدا بود براثر اصابت گلوله آرپی جی به نزدیک خودرو (تویوتا) و اصابت گلوله بر شقیقه ایشان به درجه رفیع شهادت نائل گردید. در واقع این شهید عزیز و دیگر همراهانش از جمله برادر شهید محمدعلی جعفری (فرزند عوض) همرزم و همسنگر ایشان همه با هم شهد گوارای شهادت را چشیدند و به دیار حق و حقیقت شتافتند. جنازه این دو عزیز همراه با هم از سردشت به تهران و بعد از آن به شیراز و سپس به زرقان فرستاده شد و در روز 25/5/66 این دو شهید گرامی را به روستای زادگاهشان منتقل و در گلزار شهدای آنجا به آغوش خاک سپرده شدند. و به این ترتیب بود که فصل جدیدی از زندگی آن دو عزیز آغاز شد. 

روحشان شاد و راهشان پر رهرو باد

 وصیت نامه شهید محمدباقر جعفری

بسم الله الرحمن الرحیم

انا لله و انا الیه راجعون، همه از اوئیم و به سوی او باز می گردیم

وصیت من نه تنها به خانواده ام بلکه به تمامی عزیزانی است که این وصیت نامه را می خوانند: عزیزان همه ما باید پیرو خط امام عزیز آن ناجی امت و دلیر مرد تاریخ باشیم باید همواره او را یاری نمائیم. عزیزان من مبادا امام تنها و سنگر اسلام را خالی بگذارید. سفارشم به شما دوستان این است که به دستورات امام گوش جان بسپارید و در تمام مراحل او را پشتیبان باشید که اگر اکنون ما آزادیم به خاطر وجود این روحانی عزیز و از جان گذشته است، امامی که اجازه نداد ارزشهای دینی و اسلامی ما در دل تاریخ کشورمان که تحت سلطه بود مدفون شود. 

پدر و مادر عزیزم: زیستن موقعی مفهوم و معنای واقعی خود را می یابد که خدا داشته باشیم و همه با هم دوش به دوش گام به گام قدم در راه او بگذاریم و از دین و آیین و مرز و ناموس خود دفاع کنیم من و همرزمانم به خاطر خداوند و فرمان امام قدم در این راه گذاشتیم پس مبادا فرامین الهی را نشنیده بگیرید و ارزشهای خود را زیر پا بگذارید همواره خداوند را در نظر داشته باشید و دستورات الهی را اجرا کنید نماز اول وقت و نماز جماعت را فراموش مکنید. مسجدها را خالی مگذارید چرا که مسجد نیز سنگر است و وحدت شما در این سنگر بیش از هر چیز دشمنان اسلام را می ترساند در  ظواهر دنیا غرق مشوید و حمد سپاس خداوند را بجا آورید. 

مادر و خواهر عزیزم: در جبهه و در این فضای مقدس و روحانی شهادت و پرواز معنای دیگری دارد «گذاشتن مادیات و هوسهای آنی و به سوی حق شتافتن و لذت ابدی» پرنده را شوق پرواز است حال اگر بال و پر پرواز را از او بگیرند چه می شود؟ ما هم حکم پرنده های عاشقی را داریم که در قفس خاکی تن اسیر هستیم و واقعاً آرزوی پرواز داریم اگر این افتخار نصیب من حقیر شد و توفیق یافتم شهد گوارای شهادت را بنوشم مبادا بعد از من شیون و زاری کنید از شما می خواهم که چون زینب کبری(س) آن شیرزن بزرگ تاریخ صبر پیشه سازید که این صبر شما بی اجر نیست از شما می خواهم که نه برای من بلکه بر مظلومی امام حسین(ع) و خاندان پاکش گریه کنید و جهاد امام حسین(ع) و حادثه کربلا را فراموش مکنید. 

خواهران و مادر عزیزم: حجاب شما نیز سنگر است آنچه بیش از سرخی خون من موجب هراس و وحشت استعمار و دشمن می شود سیاهی چادر شماست، پس شما نیز از سنگرتان دفاع کنید مبادا به گناه رو بیاورید و مادرمان حضرت زهرا(س) را غمگین و دلشکسته کنید. 

یاران و عزیزان امر به معروف و نهی از منکر را فراموش مکنید خود را وقف اسلام کنید و اجازه ندهید که کشورمان را تحت سلطه در آورند امام امت را تنها مگذارید خون شهیدان را پایمال نکنید فرایض دینی خود را انجام دهید از همه شما می خواهم که برای تعجیل فرج آقایمان مهدی موعود (عج) دعا کنید و از خداوند بخواهید که لباس عافیت و سلامت بر تن آن امام عزیز بپوشاند و هیچگاه این خورشید پشت ابر را فراموش مکنید و تنهایش مگذارید. عزیزان از همه شما حلالیت می طلبم و اگر از طرف من حقی از شما نادیده گرفته شده است خواهش می کنم مرا ببخشید و از خداوند بخواهید که من را و گناهانم را ببخشد بعد از من صبر پیشه کنید چرا که دنیای دیگری نیز وجود دارد و در واقع کدام دانه فرو رفت در زمین که نَرُست؟ و همان طور که خداوند در قرآن فرموده اند:   «آنهایی که در راه خداوند جهاد می کنند و شهید می شوند کشته مپندارید بلکه آنان زنده اند و نزد خداوندشان روزی خود را می گیرند.  »

از لحاظ مادی چیز خاصی ندارم، وسایل شخصی ام است که هر طور صلاح می دانید خودتان رفتار کنید. بعد از من مدتی برایم نماز بخوانید تا جبران نمازهای قضایم شود و از دیگران نیز برایم طلب حلالیت کنید امیدوارم که خداوند این حقیر را پذیرا شود و بتوانم به مقام شهادت نائل شوم. انشاء الله - والسلام - محمد باقر جعفری 



بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار محمد علی جعفری

شهید محمد علی جعفری فرزند یعقوبعلی در سال ۱۳۳۸ در خانواده ای متدین در شهر لپوئی پا به عرصه وجود نهاد و زندگی را دامان پر مهر خانواده ای نجیب و زحمتکش آغاز کرد.  

پدرش دباغ بود و با دوختن مشکه و دولچه ‌نیازهای عشایر و اهالی و روستاهای اطراف را بر آورده می کرد و شهید که فرزند اول خانواده (از بین دو خواهر و دو برادر) بود به هر طریقی تلاش می کرد به پدر در تولید و فروش و نگهداری محصولاتش  کمک نماید.  

شهید محمدعلی جعفری که خانواده و اقوام و مردم او را با نام مهرعلی می شناختند دوران تحصیلات ابتدائی را در زادگاهش به پایان رساند ولی بخاطر عدم وجود مدرسه راهنمائی در لپویی، ادامه تحصیل را به آینده موکول کرد. در آن دوران دانش آموزانی که مایل به ادامه تحصیل بودند باید به یکی از شهرهای اطراف مهاجرت می کردند و یا هر روز صبح به شهر زرقان می رفتند و عصر بر می گشتند که اینکار برای اکثریت دانش آموزان غیر ممکن بود و اکثر  آنها بعد از دوره ابتدائی ترک تحصیل می کردند. شهید نیز اینگونه بود ولی کسب ادب و معرفت و احکام دین و اخلاقیات را در مراسم مذهبی و پای منابر و در مساجد و تکایا آموخت تا آنجا که از نظر اهالی یکی از بارزترین پرورش یافتگان مکتب اسلام در آن روزگار محسوب می شد و ارادتش به اهلبیت زبانزد همگان بود، به بیان ساده تر شهید محمدعلی جعفری تجسم و تندیس «مهرِ علی» بود و سعی داشت در دنیا و آخرت از مصادیق این نام زیبا و مقدس باشد، مردم نیز مهر و عشق علی و اهلبیت علیهم السلام را در وجود او جلوه گر و مُتبلور می دیدند.  

این شهید بزرگوار دوران سربازی را قبل از انقلاب در تهران و شیراز گذراند و همزمان با پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی به رهبری امام خمینی، به زادگاهش برگشت و برای دفاع از امام و آرمانهای شهدا و نشر اعتقادات مذهبی، مسجد را سنگر خود قرار داد. او در همین دوران ازدواج کرد و اولین فرزندش در سال ۵۹ به دنیا آمد،  مدتی نیز به عنوان نامه رسان در اداره پست به مردم خدمت کرد و همزمان در مسجد اباالفضل (ع) لپوئی به خدمت می پرداخت و نقش مهمی در برپائی نماز و مراسم و اعیاد مذهبی بویژه عزاداری های محرم و صفر داشت تا جائیکه بعد از شهادتش او را با عنوان خاص«شهید عاشورائی» می شناختند و می شناسند هرچند تمام شهدا  عاشورائی بوده و هستند.  

پس از شروع جنگ تحمیلی استکبار جهانی علیه ایران اسلامی و جنایات وحشیانه صدام که می خواست در عرض یک هفته ایران اسلامی را به تصرف خود در آورَد شهید مهرعلی جعفری نیز همگام با دلاوران و دریادلان ایران عزیز برای دفاع از وطن و ناموس مردم به حماسه سازان جان برکف  میهن پیوست و رؤیای شیرین یک هفته ای صدام و اربابانش را تبدیل به یک کابوس سیاه و خونین هشت ساله کرد. 

شهید سه بار از طریق سپاه زرقان به جبهه های نبرد حق علیه باطل در مناطق مختلف اعزام شد و به نبرد با متجاوزین بعثی پرداخت، بار اول و دوم در کردستان و غرب کشور با مزدوران داخلی دشمن که قصد جداسازی کردستان عزیز از ایران داشتند جنگید و بار سوم در حالیکه پسر سومش چندماه بیشتر نداشت به خوزستان اعزام شد و در عملیات پیروزمندانه والفجر ۸ و فتح فاو که چشم جهانیان را خیره کرد و اربابان صدام را با التماس و تقاضای مذاکره با ایران واداشت، شرکت کرد و در تاریخ 30/12/1364 با نثار جان خویش، نام زیبا و با مسمای «مهرعلی» را به امضای مولایش علی ابن ابیطالب (ع) و سالار شهیدان رساند و در سِلک عاشورائیان تاریخ جاودانه شد.  

لازم به ذکر است که یعقوبعلی پدر بزرگوار این شهید گرامی در سال ۱۳۸۰ دیده از جهان فرو بست و در آرامستان شهر لپوئی در جوار شهدا به خاک سپرده شد.  

روحشان شاد و یادشان گرامی

وصیت نامه شهید محمد علی (مهرعلی) جعفری

سپاس خاص خدای پست کننده ( گردنکشان) بالا برنده دوستان اولیاء خود و زیان رسان به مستضعفین عذاب و بلا- سودمند، بخشنده فراخ زحمت آنکه ستایشش والا و نامهایشان راست درست است آنکه بنا دیدنیها و آنچه بر دلها خطور کند و آگاه است آن خدای بزرگی که مرگ را از روی عدالت در میان خلق خود برقرار کرد زندگی حیات را از روی فضل احسان بر ایشان انعام فرمود.  

گواهی دهم که معبودی جز خدای یگانه نیست که شریک نداری و گواهی دهم که محمد(ص) بنده رسول او است و علی (ع) 11 فرزندانش و نائبان فرزندش، مهدی (عج) که در این زمان آیت الله موسوی الخمینی است. شکی نیست که به دستور رهبر کبیرمان وظیفه شرعی خود می دانم که به جمع برادران و مجاهدان راه حق به پیوندم.  

از تمام برادران دینی بدانید که هرچه از خداوند دستور داده که از ان دوری کنید آن را حرام فرموده. این دستور دلیل بر حرمت آن است از اثار رسول خدا و سنت روشی او پیروی کنید. از هوای نقش و آراء خود پیروی نکنید که گمراه شوید زیرا گمراه ترین مردم در پیشگاه خدا آنکسی است که از هوای نفس رأی خود بدون رهنمای رسولان خدا پیروی کند.  

اما پدر و مادر گرامی از شما تشکر می کنم که در سرما و گرما و بی خوابی ها مرا پرورش دادید. از خدای یکتا خواستارم که وجود مبارک شما را حفظ نماید و در آخرت روسفید شوید امید است که در مرگ من شیون نکنید چون خود انتخاب نمودم با صبر استقامت خود مشت محکمی است به دهان یاوه گویان و کوردلان گمراه.  

تقاضا  می شود که کودکانم را با تربیتی شایسته بزرگ نمائید که اهل تقوا و پرهیزکار باشند و ادامه دهنده راهم. چون چیزی در این دنیا جز جانی ناقابل برای اسلام که آن را هم فدای اسلام قرآن نموده ام از نظر مادی هم آنچه هست در تربیت بچه ها صرف شود اما به دوستان و اقوام و کسانی که با من معاشرت داشتند. تقاضای این حقیر مرا که جز بخشش و عفو نیست بپذیرید و مرا حلال کنید.  

در پایان سلام به تمام خانواده شهداء که فرزندان و پدران و برادرانشان راه را به ما نشان دادند.  

من الله توفیق – 24/10/62 






بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار محمدعلی جعفری فرزند عوض

 شهید محمد علی جعفری فرزند عوض در سال ۱۳۴۶ در یک خانواده متوسط و مذهبی در شهر لپوئی دیده به جهان گشود، پدرش کارگر بود و کارهای کشاورزی، دامداری انجام میداد، شهید جعفری که فرزند چهارم از بین ۴ خواهر و ۶ برادر بود از کودکی با کار و تلاش و کسب روزی حلال آشنا شد.  

در سال ۵۷ که سال پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی (ره) بود شهید جعفری یازده ساله بود و در کلاس چهارم ابتدائی درس می خواند. شهید در این دوره علیرغم سن کم در مجالس انقلابی و مذهبی در مسجد و مدرسه شرکت می کرد.  

ورود ایشان به دوره راهنمائی همزمان بود با تهاجم گسترده رژیم متجاوز بعث عراق و حامیان غربی و عربی او به ایران اسلامی با هدف سرنگونی رژیم نوپای جمهوری اسلامی، گروهکهای ضد انقلاب و خود فروخته و دست نشانده صدام نیز در نقاط مختلف کشور مخصوصاً در کردستان مشغول توطئه و جنایت و وطن فروشی بودند و شهید بی تابانه برای مبارزه با دشمنان داخلی و خارجی لحظه شماری می کرد.  

ایشان پس از اتمام دوران تحصیل ابتدائی (در مدرسه شهید رجائی) و دوره راهنمائی (در مدرسه ولیعصر لپوئی) وارد کار بنائی شد و فعالیتهای مذهبی و انقلابی خود را در مخصوصاً در مسجد جامع و پایگاه مقاومت ادامه داد.  

شهید محمد علی جعفری در سال ۱۳۶۴ برای نبرد با دشمنان داخلی و خارجی به رزمندگان اسلام پیوست و ابتدا وارد پادگان آموزشی حضرت احمد ابن موسی (ع) شد، سپس به کردستان اعزام شدند و حدود بیست ماه در مناطق مختلف غرب کشور به دفاع از میهن اسلامی و ناموس و دین و انقلاب پرداخت و سرانجام در تاریخ 18/5/1366 در حالیکه سر گروه گشت و تأمین جاده و در حال ایجاد امنیت برای مردم غیر نظامی و‌ روستائیان و رزمندگان در منطقه سردشت بود به همراه دوست و همشهری خود شهید محمد باقر جعفری که بیسیمچی بود و همرزمان دیگرش مورد حمله گروهک جنایتکار و بیرحم و خود فروخته کومله قرار گرفتند و  به شهادت رسیدند. پیکر مطهر این شهیدان گرانقدر در تاریخ 25/5/1366 در زرقان و لپوئی تشییع شد و در گلزار شهدای لپوئی در جوار شهیدان دیگر و پسر عمویش شهید محمد علی جعفری (فرزند حسین که چند ماه قبل به شهادت رسیده بود) به خاک سپرده شد.  

لازم به ذکر است که دائی گرامی ایشان، شهید عباسعلی جعفری نیز چند ماه بعد در عملیات والفجر ۱۰ در منطقه خُرمال به شهادت رسید و در گلزار شهدای لپویی به اقوام آسمانی اش پیوست.  

مادر گرامی شهید، مرحومه فاطمه جعفری نیز در سال ۱۳۸۷ و پدر بزرگوار شهید مرحوم عوض جعفری نیز در سال ۱۳۹۲ به رحمت ایزدی پیوستند و در جوار شهدای شهر ولایتمدار  و شهیدپرور لپوئی دفن شدند.  

پیام خانواده شهید جعفری نیز این است که برای حفظ ایران عزیز، طبق وصیت شهدا و مخصوصاً شهید بزرگوار این خانواده تداوم راه شهدا، اطاعت از رهبری و صبر و بصیرت انقلابی باید سرلوحه تمام مردم و مسئولین قرار گیرد که اگر بخاطر امدادهای الهی و اقتدار رهبری و جانفشانی رزمندگان و ایثارگران نبود کشور ما بارها توسط جهانخواران مورد حمله قرار گرفته بود و صد پاره شده بود، و امیدوارند که معضل گرانی های افسارگسیخته و مشکلات اقتصادی نیز حل گردد و مردم در سایه امنیتی که با خون پاک هزاران شهید و جانباز و آزاده به دست آمده در صلح و رفاه و آرامش باشند. انشاءالله

با درود بیکران به ارواح مطهر تمام شهدا و نابودی استکبار جهانی و خائنین به مردم و نظام جمهوری اسلامی، روح شهدا شاد و یادشان گرامی






بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار محمدعلی جعفری فرزند حسین

شهید محمدعلی جعفری در تاریخ هشتم آبان ماه سال یک هزار و سیصد و چهل و شش در یک خانواده مذهبی دیده به جهان گشود و مطابق با اعتقادات و ایمان خانواده فردی مذهبی و معتقد به نظام اسلام شد. زندگی خانواده او بوسیله پدرش از طریق خرید و فروش دام همراه با تلاش بی وقفه ای که انجام می داد تأمین می شد تا مبادا به دیگران محتاج شود

شهید محمدعلی جعفری بعد از تمام شدن دوران طفولیتش وارد دبستان شد. علاقه و ذوق فراوانی که به یادگیری علم داشت به حدی بود که توانست از اولیاء مدرسه جوائز مختلفی دریافت نماید، همچنین در زمینه نقاشی استعداد و علاقه خاصی داشت ولی متأسفانه بعلت نبودن امکانات کافی بخصوص مربی نتوانست رشد قابل توجهی بنماید.  

اوج انقلاب مصادف شد با دوران نوجوانی او که در حیطه محیط روستا در تمامی اعتصابات و راهپیمایی ها شرکت فعالی داشت تا اینکه سرانجام انقلاب به پیروزی رسید.  

بعد از پیروزی انقلاب مجدداً یادگیری علم را آغاز نمود ولی متأسفانه فقر و محرومیت خانواده باعث شد که کلاس مبارزه با جهل را رها کرده و در جبهه اقتصادی به پدرش کمک نماید. در همین ایام بود که صدام کافر به خاک جمهوری اسلامی ما حمله نمود و شهید وظیفه خود دانست که در این جبهه مهم و حساس فعالیت خود را شروع کند. کلاً فعالیت وی خلاصه می شد در جمع آوری کمکهای مردمی و تشویق دوستان در کمک به دیگر رزمندگان تا اینکه بتوانیم دشمن پلید را سرنگون نمائیم.  

در آغاز سن مشمولیت در کنار دیگر رزمندگان به خدمت ارتش جمهوری اسلامی ایران در آمد و دوباره مبارزه خود را بصورت عملی برای پیروزی اسلام آغاز نمود. تمامی فرماندهان و همسنگرانش از تلاش، رفتار و برخورد مؤدبانه او بسیاری راضی بودند.  

شهید محمدعلی جعفری در چندین عملیات چریکی و شناسائی شرکت جست تا اینکه در تاریخ نوزدهم خرداد ماه سال یک هزار و سیصد و شصت وشش حدوداً در سن بیست سالگی بعلت انفجار مین در رودخانه به لقاء اله پیوست و جسد مطهرش در تاریخ سی خرداد سال شصت و شش به خاک سپرده شد.  

وصیت نامه شهید محمدعلی جعفری فرزند حسین

بسم الله الرحمن الرحیم

جان فشانی ها به خاک پای یارم آرزوست

وه که یک جان دارم و در دل هزارم آرزوست

چون در میدان نبرد بودم لازم دانستم چند کلمه ای به عنوان وصیت بنویسیم. آنچه در سطرهای زیر است متن وصیت نامه اینجانب سرباز تکاور محمد علی جعفری می باشد. اینجانب محمدعلی جعفری معتقد به یگانگی وحدانیت خدا و رسالت پیامبران از آدم تا خاتم و امامان از حضرت علی ابن ابیطالب تا حضرت مهدی علیه السلام و دنیای پس از مرگ بعنوان حیات جاوید و معتقد به اصل ولایت فقیه که استمرار امامت می باشد هستم و امام خمینی را فقیه و مرجع تقلید و رهبر خود می دانم و افتخار می کنم که از پیروان این امام عزیز می باشم و من عاشقانه به سوی جبهه حق رفتم زیرا بدنم طاقت سوختن در آتش جهنم را ندارد چرا که شیعه و دلباخته و پیرو سرور شهیدان حضرت امام حسین (ع) هستم که فرمود: بدرستی که من مرگ را جز سعادت و زندگی با ستمگران را جز ملامت و تلخی و ناگواری نمی بینم. لذا به همه بستگان و دوستان و مردم توصیه می کنم اگر می خواهید پیش شهدا در قیامت رو سفید باشید حسین زمان را یاری کنید و مردانه به سوی جبهه های حق علیه باطل هجوم برید و شرک جهانی را از سر ایران برطرف سازید و با حضور فعال در صحنه انقلاب اسلامی سربازان اسلام ادامه دهنده راه من و امثال من باشید و نگذارید سلاح شهیدان اسلام بر زمین بماند.  

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار وحید جعفری

          در سال 1349 در شهر لپوئی در خانواده ای مومن و متدین فرزندی  بدنیا آمدنام اورا وحید گذاشتند وی در سن 6 سالگی وارد دبستان شهید باهنرشده و دوران ابتدائی را با موفقیت به پایان رساند،پس از اتمام دوره ابتدائی وارد مقطع راهنمائی در مدرسه ولیعصر لپوئی گردید و این دوران را نیز با شوق فراوان سپری کرد. وحید به ورزش بسیار زیاد علاقه داشت و تمام اوقات فراغت خویش را صرف ورزش بخصوص فوتبال و والیبال می کرد.  پس از طی دوران راهنمایی وارد دبیرستان شده و در رشته تجربی ادامه تحصیل داد در سال 1365 که در دوم دبیرستان مشغول به تحصیل بود بطور مکرر اظهار اشتیاق به جبهه را داشت و با اجازه از پدرش به سپاه پاسداران زرقان مراجعه نمود و از طریق آنجا مدتی را در سد درودزن دوران آموزش غواصی را گذراند و سپس به سد گوتوند اعزام شده و دوران تکمیلی غواصی را درآنجا به پایان رساند و با عده ای از همرزمان خود به شهر مشهد مقدس رفتند. 

باآغاز عملیات کربلای 4 وحید نیز به همراه دیگر همرزمان دلاورش در این عملیات شرکت نموده که در تاریخ04/10/1365 به درجه رفیع شهادت نائل آمدند و مدت 4 ماه جسد ایشان مفقود بود و پس از گذشت 4 ماه در سن 16 سالگی پیکر پاکش به آغوش گرم خانواده اش باز گشت و در مراسم باشکوهی پیکر پاکش رادر گلزار شهدای شهر لپوئی تشییع و در بستر خاک تاابد آرام گرفت. روحش شاد و یادش گرامی باد

 



 وصیت نامه شهید وحید جعفری

بسم الله الرحمن الرحیم

با درود و سلام فراوان به حضرت ولی عصر مهدی موعود و نایب برحقّش این قلب تپنده ملّت و امّت شهید پرور اسلام و با درود فراوان به تمامی خدمت گزاران به انقلاب و تمامی شهیدان از صدر اسلام تاکنون. 

تنها هدف اصلی به جبهه آمدن من این بوده است که خود را مکلّف و موظّف می دانم و وظیفه الهی خود می دانستم که برای دفاع از دین اسلام و قرآن که کتابی آسمانی است و مبارزه با استکبار جهانی تا سرحد جان مبارزه کنم و دیگر هدف به جبهه آمدن من تبعیت از ولایت فقیه و لبیک گفتن به سخن اوست من کوچکتر از تمام مردم ایران هستم که بخواهم به آنان پیام بدهم اما از مردم می خواهم  تا آنجائیکه می توانند در داخل جبهه و پشت جبهه را گرم نگه دارند و نگذارند که دشمن هیچ غلطی را در رابطه با مبارزه با اسلام انجام دهد و در هر لحظه مشت محکم تری بر دهان آنان بزنند و دیگر وصیتم در رابطه با والدینم است  من از آنها خیلی معذرت می خواهم که در حق من زحمات زیادی کشیدند اما من نتوانستم زحمات آنها را جبران کنم  شهادت فیض عظیمی است که نصیب هرکسی نمی شود  از پدر و مادرم می خواهم که اگر این فیض عظیم نصیب من شد ناراحت نباشند چون شهادت ارثی است که از امامان  به ما رسیده است وصیتم به برادرانم این است که درس بخوانند تا بتوانند فردا برای این جامعه اسلامی خدمت کنند و راه مرا هم ادامه دهند و از تمام اقوام و خویشان و دوستان می خواهم اگر حقی بر گردن من دارند به بزرگواری خویش مرا ببخشند و از آنان می خواهم همیشه پشتیبان انقلاب باشند تا با وحدت و یکپارچگی با مردم پرچم اسلام را در سرتاسر گیتی به اهتزاز در آورند. 






وصیت نامه شهید وحید جعفری

بسم الله الرحمن الرحیم

با درود سلام به محضر حضرت بقیه الله اعظم حضرت مهدی منجی عالم بشریت و نائب برحقش امام خمینی و با درود و سلام به رزمندگان که در جبهه های حق علیه باطل پیکار می کنند. 

بار خدایا تو را سپاس می گویم که توفیق به من دادی تا در جبهه در راه دین تو پیکار کنم بار الها از تو می خواهم که همه گناهان مرا ببخشی بار الها من فقط برای رضای تو به جبهه آمده ام نه از روی کبر و غرور و اگر در این راه لطف و عنایات الهی شامل حالم شد و توفیق شهادت بدستم رسید که خود اجر عظیمی است از خانواده ام می خواهم که از این بابت هیچ ناراحت نباشند و اگر هم خواستند گریه کنند علی اکبر و علی اصغر و قاسم و اهل بیت رسول را درنظر خود جلوه دهند. وصیتی که برای والدین دارم این است که مرا حلال کنند و باید خیلی ببخشند که من برای آنان فرزند خوبی نبودم و ای پدر و مادر تنها آرزویی که دارم این است که اگر من شهید شدم چشمهایم را باز بگذارند تا منافقین کوردل نگویند او بچه بود و از روی نفهمی و کورکورانگی به جبهه رفت. 

و وصیتی دیگر که برای اقوام و خویشان و دوستان دارم این است که اگر من در حق آنان بدی کردم به بزرگواری خود مرا ببخشند و هیچ وقت جبهه ها را خالی نگذارند. 

والسلام -  وحید جعفری

لازم به ذکر است که کتاب «کوچک مرد بزرگ» درباره شهید وحید جعفری در قطع رُقعی با 96 صفحه در سال 1399 توسط انتشارات هدهد منتشر شده است.  






Comments

Popular posts from this blog

701-800 یکصد صفحه هشتم و آخر کتاب امام زادگان عشق

Azmolomoor