701-800 یکصد صفحه هشتم و آخر کتاب امام زادگان عشق

 

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار محمدرضا (حمید) معدلی

شهیدمحمدرضا معدلی/ محمدحسین20/12/1338 / زرقان/23/4/1361/ بسیج/کوشک،عملیات رمضان/ گلزار شهدای زرقان

 اکنون زندگینامه و وصیت شهیدی دیگر از تبار حسین(ع) را می خوانید. انسانی از خانواده ای مستضعف که بخاطر دین خود، بخاطر ایمان و امام خود در برابر دشمن مردانه سینه خود را در مقابل ابرقدرتهای شرق و غرب سپر کرد و ایستادگی نمود.

 برادر شهید حمید معدلی فرزند محمد حسین در سال 1338 در زرقان در خانواده ای مذهبی دیده به جهان گشود. از همان اوائل کودکی علاقه به انجام فرائض دینی داشت، دوره ابتدایی را در دبستان قاآنی (دبستان شهید ناصر معدلی) به پایان رسانید و پس از آن وارد دوره راهنمایی گردید.

از خصوصیات اخلاقی برادر شهید تواضع و ادب در مقابل مردم بود و فرمانبرداری او چنانکه زبانزد مردم بود. تأکید شدید در پوشش و حجاب خواهران داشت بی اندازه فعال و پرکار بود از اتلاف وقت شدیداً پرهیز داشت و آنرا گناه می دانست. از دسترنج خود به فقرا دور از چشم خانواده کمک می کرد و بقیه کارکرد خود را برای تشکیل خانواده جمع آوری کرده بود که خرج دفن او شد و اضافه آن هم به وصیت خودش وسائل لازم جهت حسینیه و مسجد خریداری گردید.

 حمید علاقه ای شدید به امام عزیز و شهید بهشتی داشت و برای طول عمر امام زیاد دعا می کرد و دیگران را سفارش به یاری و امام و دعای ایشان می نمود و می خواست پیرو خط امام باشند که همانا راه اسلام و قرآن است و در تمام نامه‌هایش این جمله به چشم می خورد که :  خدایا، خدایا، ترا بجان مهدی(عج) تا انقلاب مهدی (عج) خمینی را نگهدار

 سال سوم متوسطه برادر شهید حمید معدلی مصادف بود با اوجگیری انقلاب اسلامی.

 در دوران انقلاب در تمام راهپیمایی ها و تظاهرات شرکت می کرد و همچنین اوقات بیکاری را به خواندن کتب مذهبی و عقیدتی می پرداخت و به این گونه کتابها علاقه خاصی داشت بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در سال 59 به خدمت مقدس سربازی رفت و دوران آموزشی را در کرمان و بقیه را در شیراز گذراند.

 با شروع و گذشتن مدتی از جنگ تحمیلی و با اضافه شدن شش ماه خدمت بعنوان سرباز احتیاط به سربازی خود در امیدیه و اهواز ادامه داد تا اینکه خدمت سربازیش در سال 61 به پایان رسید و به منزل آمد ولی شب و روز در فکر جبهه بود بیست و پنج روز کارکرده مزد خود را به حساب 100 امام پرداخت و دست از کار کشید و در گروه مقاومت اسم نویسی کرد و در روز 31/2/61 مصادف با روز بعثت رسول اکرم (ص) به جبهه اعزام گردید.

 رفتن برادر شهید به جبهه مصادف با حمله بیت المقدس بود که در این حمله برای آزادسازی خرمشهر شرکت داشت.

 این حمله منجر به آزادسازی خرمشهر گردید. در این حمله پسر عمویش مسعود معدلی به درجه والای شهادت نائل گردید و برادر شهیدمان حمید معدلی با فرستادن پیام تبریکی به خانواده اکتفا کرد و همچنان مصمم به مبارزه خود ادامه داد.

 در تمام نامه هایی که می نوشت از خانواده می خواست که امام را دعا کنید و آزوی شهادت می کرد تا اینکه حمله عملیات رمضان شروع شد.  برادر شهید حمید معدلی در این حمله مأموریت شکار تانکها و انهدام سنگرهالی دشمن با آرپی جی را داشت.

 در ابتدای حمله صورت برادر شهید حمید معدلی بوسیله آتش سوخته شد و به گفته یکی از همسنگرهایش:  حمید در جبهه و در حملات برای هر پیشنهادی که به گروه می شد پیشقدم بود و با وجود اینکه در لحظات اول حمله صورتش بوسیله آتش آرپی جی سوختگی شدید پیدا کرده بود قبول نکرد که او را به پشت جبهه ببرند و خود را به خط مقدم جبهه رسانید.

 و بالاخره در روز 22/4/62 مصادف با 21 ماه مبارک رمضان روز شهادت امیرمؤمنان علی (ع) به دیدار الله می شتابد و بعلت اینکه جسد مطهرش بین دو خاک خودی و دشمن قرار گرفته بود بعد از 18 روز به بنیاد شهید مرودشت منتقل و بعد از سه روز شناسایی می شود و پس از تشییع به طرف قطعه شهدا در کنار شهید مسعود معدلی پسر عمویش به خاک سپرده می شود. شهید محمد رضا معدلی با شهید بزرگوار اصغر کلان نیز پسرخاله هستند. روحشان شاد و یادشان گرامی

بسم الله الرحمن الرحیم

 وصیت نامه شهید

به نام خدای شهیدان، با نام او آغاز می کنم که یاری دهنده همه مستضعفین جهان است.  

اینجانب محمدرضا معدّلی به حکم وظیفه شرعی و اسلامی که دارم وظیفه خود دانسته تا برای پاک کردن میهن اسلامی خود از لوث وجود بعثیهای کافر، راهی جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شوم، تا به یاری خداوند متعال هرچه زودتر این بعثیهای کافر را از سرزمین اسلامیمان بیرون کنم.  

پیام من به پدر و مادرم و برادرانم و خواهرانم این است که اگر من در این راه مقدس شهید شدم هرگز نگران نباشند و اگر به سلامتی برگشتم البته با پیروزی بر میگردم.  

 من برای ملت مسلمان ایران که تاکنون به جبهه های نبرد حق علیه باطل چه از نظر جانی و چه از نظر مادی کمکهای فراوان کرده اند پیامی دارم ، پیام من به آنها این است که همچنان در پشت جبهه ها به یاری رزمندگان اسلام بشتابند و همچنین جلوی این منافقین از خدا بی خبر را بگیرند و نگذارند آنها صدمه ای به اسلام بزنند، از خداوند متعال خواستارم تا انقلاب مهدی (عج) خمینی عزیز را برایمان نگهدارد، سلامتی و طول عمر به رهبر کبیر انقلاب امام خمینی دهد و همچنین سلامتی به آنهائی که در جبهه ها و در پشت جبهه ها کمک به کشور اسلامی خود می کنند، از همگی شما التماس دعا دارم.

 

 

 

 

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار مسعود معدلی

ان الذین آمنو والذین هاجروا و جاهدوا فی سبیل اﷲ اولئک یرجون رحمت اﷲ و اﷲ غفور الرحیم. بقره 217

آنانکه به دین اسلام گرویدند و از وطن هجرت نموده و در راه خدا جهاد کردند، اینان منتظر رحمت خدا باشند که خدا بخشاینده و مهربان است.

خط سرخ شهادت خط آل محمد (ص) و علی (ع) است و این افتخار از خاندان نبوت و ولایت به ذریه طیبه آن بزرگواران و پیروان خط آنان به ارث رسیده است.  درود و رحمت بی پایان حق تعالی بر شهیدان این راه در طول تاریخ، و افتخار و سرافرازی بر فرزندان پر توان پیروزی آفرین اسلام و شهدای راه آن، و ننگ و نفرت و لعنت بر وابستگان و پیروان شیاطین عالم خصوصا شیطان بزرگ، آمریکای جنایتکار و هم دستان آنان که گمان کردند ملتی که برای خدای متعال قیام کرده و هزاران شهید و جانباز تقدیم نموده را با نقشه های شیطانی خود میتواند سست کرده و از میدان بیرون کند. غافل از آنکه اینان پیروان آن سید شهیدانند که در راه اسلام و قرآن کریم از طفل شش ماهه تا پیرمرد هشتاد ساله را قربانی کرد و اسلام عزیز را با خون پاک خود آبیاری و زنده نمود.

در مسلخ عشق جز نکو را نکشند - روبه صفتان زشت خو را نکشند

گر عاشق صادقی ز مردن مهراس -مردار بود هر آنکه او را نکشند

شهید مسعود معدلی فرزند مرحوم حاج محمدحسن معدلی و مرحومه حاجیه گوهر غدیری به تاریخ 15 اسفند ماه سال 1342 در خانواده ای مذهبی در شهر زرقان دیده به جهان گشود. او فرزند چهارم خانواده ای بود که دو خواهر و یک برادر بزرگتر و دو برادر کوچکتر از خود داشت.

شهید تا 4 سالگی در زرقان رشد کرد و بعد از آن با خانواده به شیراز مهاجرت کردند. او دوران تحصیلات ابتدایی را در دبستان حسام گذارند و دوره راهنمایی را در مدرسه دکتر مصدق طی کرد. مسعود از دوران کودکی به امور دینی و اجتماعی علاقمند بود. عشق و علاقه او به مسجد محله (مسجد محمدی) و سنگر مسلمین به حدی بود که لحظه ای از حضور در مسجد غافل نمی شد او روز به روز رشد میکرد و به همین دلیل بر تلاش و کوشش خود می افزود. پایان دوره راهنمایی او مصادف شد با شکل گیری انقلاب اسلامی ایران به رهبری امام خمینی (ره). سال 1342 وقتی که امام خمینی توسط رژیم ستمشاهی تبعید شدند از امام پرسیدند با کدام نیرو میخواستی با شاه بجنگی، امام گفته بود: «سربازان من در گهواره اند». در آن روز طاغوتیان به او خندیدند و حرف رازناک او را سالها مسخره کردند اما وقتی در سال 1357 مسعود معدلی ها در سراسر کشور سینه خود را جلوی گلوله های دژخیمان شاه سپر کردند و نظام دو هزار و پانصد ساله شاهنشاهی را به زباله دان تاریخ ریختند و نظام جمهوری اسلامی ایران را به رهبری امام بنیان نهادند، دشمنان تازه به وعده حکیمانه امام خمینی پی بردند. شهید مسعود معدلی در بحبوحه انقلاب تمام وقت در فعالیت های فرهنگی و شرکت در تظاهرات و راهپیمایی ها حضور فعال داشت . او در حادثه مسجد حبیب شیراز شرکت داشت و تصور میشد که در این درگیری به شهادت رسیده باشد ولی خدایش او را برای امتحان دیگری نگه داشته بود. در یکی از راهپیمایی ها ی شبانه مسعود لگد محکمی از مزدوران رژیم خورد که ستون مهره کمر او دچار آسیب شدید شد که بعدها این موضوع او را بسیار دچار مشکل کرد ولی او خم به ابرو نیاورد و همچنان استوار و مقاوم ایستادگی میکرد. هنوز چیزی از پیروزی انقلاب نگذشته بود که جهانخوارانی که دستشان از منابع اقتصادی ایران کوتاه شده بود درصدد سرنگونی نظام نوپای جمهوری اسلامی وقطعه قطعه کردن ایران بود که شهید در این دوره شبانه روز از انقلاب دفاع میکرد و خودش را وقف انقلاب کرده بود.

مهرماه  1359 استکبارجهانی در ادامه فتنه های خود صدام را تحریک و حمایت کرد که با کمک بسیاری ازکشورهای عربی و غربی و مزدوران داخلی به خیال خام خود در عرض یک هفته تهران را تصرف کند اما وجود دلاوران از جان گذشته و گمنام کشور رویای فتح یک هفته ای را برای دشمن تبدیل به یک کابوس سیاه هشت ساله کرد و نگذاشتند حتی یک وجب از خاک پاک ایران د ر چنگ دشمن متجاوز باقی بماند؛ شاید اگر دشمن بیرحم و جنایتکار بعثی به ایران حمله نکرده بود شهید مسعود معدلی همان شغل خیاطی را ادامه میداد و ازدواج میکرد و در گوشه ای از این وطن به آسودگی روزگار میگذراند اما هجوم وحشیانه صدام به شهر و روستا که هزاران نفر را به خاک و خون کشیده بود باعث شدکه شهید معدلی لباس مقدس بسیج را بپوشد و سپس در سال شصت به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در آید و با تمام توان از انقلاب و دین و ناموس و وطن دفاع کند.... شرح فعالیتها و خاطرات چهارده سالگی تا نوزده سالگی شهید به عبارت دیگر از حضورش در صحنه های خونین انقلاب 57 در شیراز تا شهادتش در نوزده سالگی) در عملیات بیت المقدس و آزادسازی خرمشهر ( بر روی پل فلزی خرمشهر چنان متعالی و زیبا و پرماجراست که باید خاطرات آن در قالب یک کتاب بزرگ نگاشته شود و به عنوان یکی از اسناد حقانیت نظام و امام و شهدا برای آیندگان به یادگار گذاشته شود. آری به این طریق این ستاره درخشان عشق و غیرت در حماسه فتح خرمشهر در اول خرداد 1361 در عملیات بیت المقدس به آرزوی دیرینش که شهادت بود نایل شد و پیکر مطهرش در گلزار شهدای زرقان به خاک سپرده شد و دوستان شهید در مسجد محمدی شیراز به پاس فعالیت های این شهید پاک و خالص پایگاه مقاومت مسجد را به نام شهید مسعود معدلی نامگذاری کردند. یکماه پس از شهادت مسعود پسرعموی او حمید رضا معدلی نیز در عملیات رمضان به خیل شهدا پیوست. لازم به ذکر است که پدر و مادر گرامی شهید مسعود معدلی در سال های 1378 و 1393 به دیدار فرزند شهیدشان شتافتند.

 وصیت نامه پاسدار شهید مسعود معدلی

بسم الله الرحمن الرحیم

و قاتلوهم حتی لا تکون فتنه و یکون الدین کله لله فان انتهو فان الله لما یعملون بصیر.
ای مؤمنان با کافران جهاد کنید که در زمین فتنه و فساد دیگر نماند و آیین همه دین خدا گردد چنانچه دست از کفر کشیدند خدا به اعمالشان بصیر و آگاه است. عرض سلام خدمت خانواده گرامی، پدر و مادر، برادران و خواهران. پدر و مادر مهربان که مدت ۱۸ سال در دامن پر مهر شما بزرگ شده ام اینک به راهی می روم که از آن راه، امامان رفته اند، بهشتی و دستغیب رفته اند. پدر و مادر عزیزم اگر در جبهه شهید شدم که به آرزوی خود رسیده ام، خانواده گرامی من امام را یاری کنید و راه او را بروید که راه او راه انبیاست. برادر گرامی و ارجمند من.....، امیدوارم حالت خوب باشد. هیچوقت نصیحت تو را فراموش نمی کنم چون حالا به آن مرحله رسیده ام. برادران عزیزم درس بخوانید و این گفته را از من بپذیرید که خواستن توانستن است. خواهران مهربانم شما را فراموش نمی کنم. پدر و مادر مرا ببخشید و از قول من از اقوام و آشنایان حلالیت بطلبید؛ و پولی که دارم خمس آن را بدهید و بقیه را برای کفن و دفن خودم خرج کنید؛ اگر پولی اضاف آمد آن را به مسجد خودمان، مسجد محمدی بدهید. و در آخر یادتان نرود که همیشه امام را دعا کنید. خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار - خداحافظ- مسعود معدلی 28/1/1361

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار محمود معدلی

شهید محمود معدلی فرزند مرحوم احمدعلی و مرحومه نرگس معتمدی (صداقت)، متولد  6/2/1345  مرودشت، بسیجی ، شهادت : 16/4/1361 عملیات رمضان مفقودالاثر

در قطعه والدین شهدای زرقان، طی قرار قبلی مصاحبه‌ای داشتیم با مهندس عبدالرحیم معدلی کارمند شرکت برق منطقه ای فارس در رابطه با برادر شهیدشان،  شهید مفقودالاثر محمود معدلی ....  

با سلام و تشکر بخاطر فرصتی که در اختیار ما گذاشتید لطفاً مهم ترین نکاتی که درباره خصوصیات اخلاقی برادر شهیدتان محمود معدلی در خاطر دارید بیان فرمائید.  

بنام خدا، بنده هم از شما بخاطر اهیمت دادن به موضوع شهدا و شهادت که طبق فرمایش مقام معظم رهبری ، فضیلت آن کمتر از خود شهادت نیست سپاسگزارم. اگرچه تقریبا خصوصیات اکثر شهدا و رزمندگان اسلام تا اندازه ای مثل هم بود اما نکات مهمی که درباره برادرم در ذهن دارم این است که این شهید بزرگوار متولد سال 1345 بود و هنگام شهادت 16 سال داشت. ایشان در آن زمان یکی از دانش آموزان ممتاز بود و در دبیرستان دانشگاه شیراز تحصیل می‌کرد (در آن زمان کسانی که برای تحصیل در این دبیرستان پذیرفته می شدند از نخبگان و تیزهوشان بودند و قطعاً بعداز اتمام دبیرستان در دانشگاه ادامه تحصیل می دادند). این شهید علیرغم سن کم، در فعالیتهای انقلاب شرکت داشت و از دل و جان عاشق امام خمینی بود و خودش را یکی از فدائیان امام و انقلاب می‌دانست. از اولین روزهای تشکیل بسیج به فرمان امام و تشکیل گروههای مقاومت، ایشان به عضویت پایگاه مقاومت شهید دوستداری مسجد حاج عباس شیراز درآمد و علاوه بر تحصیل و فعالیتهای اجتماعی دیگر، شبانه روز نیز با تمام وجود با این پایگاه همکاری داشت. پس از شروع جنگ تحمیلی به جبهه رفت و در تیپ امام سجاد (ع) مشغول به خدمت شد. نهایتاً در عملیات رمضان شرکت کرد و در اولین مأموریت خود به شهادت رسید و هرگز پیکر مطهرش به وطن بازنگشت. نکته مهمی که در اعزام ایشان به جبهه قابل ذکر است این است که قبل از اعزام به جبهه، با دلیل و منطق و خواهش، والدینم و مخصوصاً مادرم را راضی کرده بود و سپس با خیال راحت اعزام شده بود.  

خبر شهادتش را چگونه دریافت کردید.  

در آن زمان بنده در آلمان بودم، اما بعد از مراجعت به وطن، خبر مجروح شدن و شهادتش را از چند نفر از همرزمانش از جمله برادران ارشادی، فرحبخش و زارع شنیدیم، این برادران مجروح شدنش را دیده بودند ولی با توجه به مشکلاتی که در عملیات رمضان وجود داشت محمود هم جزو مفقودین آن عملیات بود البته این آرزوی خودش بود که کاملاً گمنام و بی نام و نشان و مفقود باشد چون حتی پلاکش را دور انداخته بود و وصیت نامه هم ننوشته بود.

وصایای شفاهی چطور؟

البته مثل تمام انقلابیون و رزمندگان اسلام، ایشان هم آرمانها و سفارشاتی داشتند و همیشه بر آنها تأکید میکردند که وصایای شفاهی به حساب می‌آیند، از جمله: پیروی از قرآن و اهلبیت، عمل به احکام دینی، پشتیبانی از ولایت فقیه و اطاعت از امام خمینی، خالی نکردن سنگر مساجد، تشویق دیگران به همکاری با گروههای مقاومت، مبارزه با دشمنان دین و وطن، درس خواندن و تکلیف علمی، خودسازی اخلاقی، اطاعت از والدین، صله رحم و قوم وخویش دوستی و مخصوصاً اخلاص در عمل و عبادات برای تقرب به خداوند.  

در رابطه با ارتباط این شهید گرانقدر با شهر زرقان؟

شهید محمود معدلی اگرچه در شیراز تولد شده بود و ساکن شیراز بود ولی به شهر زرقان که زادگاه والدین و اجدادش بود عشق می‌ورزید و در هر فرصتی به زرقان می‌آمد و به دیدار اقوام و دوستان می‌رفت. خودمان هم همین ارتباط را با زرقان داریم و اکثر صبحهای جمعه در مراسم دعای ندبه که با حضور دوستان و فامیل برگزار می‌شود شرکت می‌کنیم و سپس به دیدار اقوام و زیارت شهدا و اموات می‌رویم. البته بدیهی است که تمام خانواده ما و مردم شریف زرقان این آرمانها را از روحانیت معظم شیعه مخصوصاً مرحوم حاج شیخ ابوالقاسم معدلی آموخته اند. .  

اگرچه سؤال زیاد است ولی بخاطر ضیق وقت، به عنوان آخرین سؤال، نظرتان را درباره شهدا و موضوع شهادت بفرمائید.  

بدون شک شهادت بالاترین مقامی است که در دنیا و آخرت به یک بنده می‌رسد و شهدا بهترین بندگان خدا بودند و هستند و این توفیقی است که نصیب هر کسی نمی شود، در آن زمان خیلی ها به جبهه رفتند و در معرض شهادت قرار گرفتند ولی فقط عده ای خاص به این سعادت ابدی دست یافتند که تا ابد در محضر خداوند زندۀ جاوید باشند. تا آنجا که من شهیدان را می شناسم و با آنها بودم همگی برگزیدگان خاص خدا بودند و هستند البته کار خالصانه برای گرامیداشت یاد و نام آنها نیز دارای اجر و پاداش زیاد است، متأسفانه عده‌ای هستند که در پشت نام شهدا سنگر گرفته اند و به آرمانهای شهدا و امام راحل خیانت می‌کنند که در تمام طول تاریخ هم بوده‌اند الان هم هستند ولی راه شهدا که همان راه امام حسین علیه السلام است هرگز فراموش نمی شود و نور وجود آنها تا قیامت خاموش نخواهد شد. / والسلام و علیکم و رحمه اله و برکاته

اگرچه مهندس عبدالرحیم معدلی راضی به بیان موضوع نیستند اما لازم به ذکر است که ایشان در اوائل انقلاب بخاطر تحصیل در آلمان و دفاع از انقلاب و درگیری با گروهکهای ضد انقلاب در خارج از کشور، توسط پلیس آلمان دستگیر و شش ماه زندانی می‌شود و حس و حال آزادگان سرافراز وطن را تجربه می‌کند. پس از بازگشت به وطن، نیز در سالهای آخر دفاع مقدس به جمع رزمندگان اسلام می‌پیوندد و همراه با رزمندگان تیپ امام حسن (ع) به دفاع از دین و وطن و ناموس ملی می‌پردازد.

در ضمن، همانگونه که همشهریان گرامی مطلعند خانواده بزرگ معدلی سه شهید بزرگوار تقدیم اسلام و انقلاب و وطن کرده به نامهای شهید محمد رضا معدلی (فرزند مرحوم محمد حسین)، شهید مسعود معدلی (فرزند مرحوم محمد حسن) و شهید محمود معدلی (فرزند مرحوم احمدعلی) که محمدرضا و مسعود در قطعه اول گلزار شهدای نسیمی زرقان دفن شده اند و مزار یادمان محمود در قسمت شهدای مفقودالاثر گلزار شهدای شیراز ، قطعه اول، ردیف دهم قرار دارد و توسط خانواده و دوستان ایشان، سایتی به نام این سه شهید گرانقدر، در اینترنت راه اندازی شده که امید است منشأ خیر و برکات و ترویج تشیع ناب و فرهنگ مقاومت و بصیرت و دشمن شناسی باشد. .  

نثار ارواح مطهر شهدا و اموات فاتحه مع الصلوات

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار علی اکبر مقدم

 

و تو ای علی اکبر؛ چه زیبا به عهدی که با خدای خود بسته بودی وفا نمودی، تویی که درس ایثار و شهادت را در دانشگاه جبهه از استاد همیشه جاوید شهادت، حسین ابن علی (ع) فرا گرفته بودی و امتحان خود را با اهدای جان خود پس دادی، تویی که علی اکبر گونه در طریق حمایت از دین خدا به قلب لشکر کفر حمله ور گشتی و در راه دفاع از اسلام عزیز خاک و خون غلطیدی و با شهادت خود برگی دیگر از ایثار و فداکاری را بر اوراق خونین مکتب اسلام افزودی.

و ای شهید عزیز بشارتت باد که اکنون عزیزان همسنگرت، راه خونین تو و دیگر شهدای عزیز اسلام را تا فتح نهائی ادامه خواهند داد و به یاری خدا پرچم پر افتخار اسلام را بر فراز جهان به اهتزاز در خواهد آورد.

در هجدهم مهرماه سال 1345، در خانواده ای مذهبی و متدین ساکن شهرستان زرقان، کودکی دیده به جهان گشود که خانواده او بخاطر ارادت خاصی که به خاندان اهل بیت (ع)، خصوصاً حضرت علی اکبر(ع) داشتند نام این کودک را علی اکبر گذاشتند و بنا به عهد و نذری که با خدا داشتند، مدت سه سال لباس سفید برتن علی اکبر پوشاندند.

شهید علی اکبر مقدم فرزند حاج حسین، در محیط مذهبی خانواده و تحت تعلیم و تربیت صحیح پرورش یافت و پس از طی دوران طفولیت، به همراه پدر به روستایی که محل کسب و کار او در آنجا بود رفت (دِرِیباد) و مدت دو سال از دوره تحصیلی ابتدایی را در دبستان روستا سپری نمود و سپس به زرقان بازگشت و تحصیلات خود را ادامه داد و در ایام تعطیلات نیز به روستا باز می گشت و در تأمین معاش خانواده به پدر کمک می کرد و در ضمن در جلسات مذهبی و کلاسهای آموزش قرآن که در مساجد برگزار می گردید، با جدیت شرکت می جست و در انجام فرائض دینی سخت کوشا بود.  

علی اکبر تحصیلات خود را تا کلاس اول راهنمایی ادامه داد و از آن پس ترک تحصیل نمود و یکسره مشغول یاری پدر گردید.  

با شروع قیام شکوهمند اسلامی به رهبری امام خمینی، علی اکبر فعالانه  در تظاهرات و راهپیمایی ها که برعلیه رژیم سلطه گر پهلوی انجام می گردید شرکت می کرد و پس از اینکه انقلاب اسلامی به پیروزی رسید. او نیز دامنه فعالیتهای خود را گسترده تر کرد. او علاقه خاص به خواندن قرآن، داشت و این کتاب حیات بخش را با صدایی دلنشین قرائت می کرد و همچنین اقامه گوی نماز پرصلابت و دشمن شکن جمعه در زرقان بود.

با تشکیل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی زرقان، علی اکبر به همکاری با این نهاد جوشیده از بطن انقلاب پرداخت و جهت بالا بردن سطح آگاهیهای مذهبی و سیاسی، از مطالعه کتاب خوب و مفید نیز غافل نبود و در همین رابطه، کتابخانه ای با حدود دویست جلد کتاب در منزل تشکیل داده بود، که دوستانش نیز از این کتابخانه استفاده می کردند.

فعالیتهای علی اکبر همچنان ادامه داشت. تا اینکه جنگ تحمیلی صدام مزدور علیه ایران اسلامی آغاز شد، با شروع جنگ تحمیلی علی اکبر فعالیتهای خود را بیشتر کرد و چون علاقه زیادی به شرکت در جبهه و یاری اسلام داشت مدتی پس از آغاز جنگ، جهت اعزام به جبهه، در بسیج سپاه پاسداران ثبت نام نمود و پس از طی مراحل آموزشی در پادگان شهید دعائی، به تیپ امام سجاد (ع) منتقل گردیده و از آنجا به جبهه زبیدات اعزام شد، پس از پایان مأموریت به زرقان بازگشت و فعالیتهای پشت جبهه را از سرگرفت اما از آنجا که روحی ناآرام داشت و نمی توانست طاقت دوری از جبهه را داشته باشد، لذا در تیرماه 62 جهت اعزام، مجدداً نام نویسی نمود و این بار در جبهه عین خوش، مشغول نبرد با متجاوزین بعثی گردید و چندی بعد از ناحیه دست مجروح گشت و جهت مداوا به تهران اعزام شد. اما در طی این مدت از مجروحیت خود حتی خانواده را مطلع نساخت. پس از بهبودی به زرقان بازگشت و چندی بعد به عضویت گروه مقاومت والفجر در آمد و به حراست از خون شهدا پرداخت. اما پس از مدتی او که براستی دریافته بود، که جبهه بهترین مکان برای خودسازی و نزدیک شدن بخداست برای سومین بار جهت اعزام به جبهه ثبت نام کرد و به تیپ المهدی پیوست و سپس به جبهه جُفیر و پس از آن به طلائیه اعزام گردید.  

آری علی اکبر که از کودکی غنچه های عشق به اسلام را در قلب پاک خود پرورش داده بود می رفت تا در مصاف با دشمنان اسلام، با خون پاک و مطهر خود، غنچه های عشق را شکوفا کند.

این شهید بزرگوار از نظر اخلاق وضعیت خوبی داشت و الگوی دیگران بود. او در برابر مشکلات و موانع استقامتی عجیب داشت و از هیچ مشکلی هراس نداشت.

علی اکبر در جبهه طلائیه مشغول مصاف با بعثیون بزدل بود او علی اکبر گونه ندای هل من ناصراً ینصرنی حسین ابن علی(ع) را از گلوی پیر جماران به گوش جان شنیده و به این ندای خونین لبیک گفته بود و خود را برای بالاترین مراحل جانبازی و ایثار آماده می کرد.

با آغاز عملیات افتخار آفرین خیبر، برادر شهید علی اکبر مقدم که با شور و علاقه خاص در این عملیات شرکت جسته بود. سرانجام در تاریخ 11/12/62 آخرین حجاب بین خود و خدا را نیز از میان برداشت و با نوشیدن شهد گوارای شهادت، با بال و پری خونین، به ملکوت اعلی پَر کشید و به وصال محبوب رسید و فرشتگان حق تعالی را بر سجده به پیکر بخون خفته خود که در منطقه عملیاتی بجای مانده و مشغول راز و نیازی عارفانه با خداست فراخواند.  

وصیت نامه شهید علی اکبر مقدم

بسم الله الرحمن الرحیم

با سلام و درود بر منجی عالم بشریت حضرت صاحب الامر امام زمان (عج) و با سلام و درود بر نائب بر حقش بت شکن قرن بیستم امام خمینی و با سلام و درود بر شهدای گلگون کفن انقلاب اسلامی و خانواده های معظم آنها و با امید به پیروزی نهایی رزمندگان اسلام و آزادی کربلا و قدس از زیر یوغ استعمارگان و نوکران شیطان بزرگ.

اینجانب علی اکبر مقدّم برحسب وظیفه شرعی و میهنی که دارم به جبهه های جنگ حق اعزام می شوم و می دانم که در این راه هزاران پیچ و خم جهت رسیدن به آرزوی دیرینه ام وجود دارد و کسی مرا اجبار به رفتن جبهه نکرده و خود مایل بوده ام و هستم که از سربازان حضرت حجت (عج) باشم و از خدا نیز می خواهم که مرا از سربازان او قرار دهد و از امت حزب ا. . . و شهید پرور زرقان می خواهم که تقوا را پیشه کنند و دست از دعا برای رهبر بر ندارند که نعمتی بزرگ است که خداوند بر ملّت ما ارزانی داشته است و نیز همه می دانیم که جنگ با صدام یزید متجاوز آخرین جنگ ما نیست و نخواهد بود و نیز از کلیه برادران می خواهم که این جنگ را تا نابودی کامل اربابان صدام یعنی استکبار جهانی ادامه دهند.  

 از همه برادران و خواهران می خواهم که راه شهیدان را ادامه دهند. مساجد را خالی نکنند دست از روحانیت مبارز و در خط امام بر ندارند که اگر دست از آنها برداشتند بدانند که دست برداشتن همان و شکست اسلام و زیر سلطه شیطان بزرگ رفتن نیز همان.

چند کلمه با پدر و مادر و برادر و خواهرانم:

و تو ای پدر اگر خدا خواست و شهادت نصیب این بنده حقیر شد در شهادت من گریه نکن و پیراهن سیاه به تن مکن بلکه خوشحال باش که فرزندی داشتی که توانست در راه اسلام خدمت کند و شهید شود و تو ای مادرم که سالها زحمت مرا کشیدی و مرا نیز بزرگ کردی اگر شهادت نصیب این فرزند گناهکارت شد همچون پدرم صبر داشته باش که خداوند صابران را دوست دارد.

و تو ای برادرم راه من را ادامه بده و موقعی که بزرگ شدی اسلحه مرا بردار و چنان به دشمنان داخلی و خارجی بفهمان که ما از شهادت نمی هراسیم و ما پیرو رهبرمان و سرورمان حسین ابن علی(ع) هستیم. شما ای خواهرانم حجابتان را رعایت کنید که حجاب شما کوبنده تر از خون من است در برابر منافقین، خداوندا ما را از حساب دنیا واگذار و به حساب آخرت مشغول ساز تا پیش از آنکه در مادیّات غرق شویم به فردای قیامت و حیات جاودانه دل خوش سازیم.

 

 

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار عبدالله مقدم

شهید عبدالله مقدم فرزند مرحوم حاج حسین مقدم در مهرماه 1348در خانواده‌ای مذهبی در زرقان پا به عرصه وجود گذاشت. در سن هفت ماهگی به بیماری سختی گرفتار شد که تا آستانه مرگ پیش رفت تا حدی که پزشکان از معالجه وی نا امید شدند ولی خداوند این لطف را در حق او ارزانی داشت تا سرانجام در صف تربیت یافتگان مکتب حسین(ع) قرار گیرد و تا ابد جاوید بماند.  

شهید عبدالله مقدم مراحل اولیه تحصیلات تا اول راهنمایی را در زرقان سپری و با توجه به استعداد خاصی که در وی بود در همان کلاس اول راهنمایی در فیلم گندم های خونین که تصویر گر صحنه های ظلم مضاعف خوانین و مالکین بر رعیتها و کشاورزان مظلوم بود، نقش فعالی داشت که سرانجام این فیلم به عنوان برتر شناخته و از سیمای مرکز فارس پخش گردید.  

از ویژگی های مهم شهید ارتباط او با مساجد بویژه با مسجد جامع به عنوان سنگر و خانه دوم و سپری کردن اوقات فراغت خویش در این مکان مقدس بود و علاوه بر انجام کارهای تدارکاتی و عمرانی مسجد، اقامه گوئی نمازهای جمعه و جماعات را نیز به عهده داشت. احترام به دیگران توأم با اخلاق اسلامی و گشاده رویی به ویژه با خانواده و پدر و مادر از امتیاز های برجسته او بود. همچنین چهره خندان و اخلاق نیکو، خوش زبانی وی در بین مردم و جمع دوستان و هم‌مسجدی‌ها، او را نسبت به سایرین شاخص کرده بود.

آغاز دوران نوجوانی شهید عبدالله مقدم مصادف با جریانات اولیه انقلاب اسلامی و سپس دفاع مقدس بود. سرانجام شهادت دوستان و مفقودالاثر شدن برادر ارشد او (شهید بزرگوار علی اکبر مقدم) که تنها برادر او بود به یکباره در وجود او آتشی از خشم و نفرت به استکبار جهانی و ایادی داخلی و خارجی آنها و هر آنچه که سد راه نظام مقدس اسلامی بود در وی پدیدار شد. او که شاگرد مکتب سرور و سالار شهیدان بود تحت رهبری‌های امام خمینی در جهت خدمت به اسلام سر از پا نمی‌شناخت و در آن برهه سرنوشت‌ساز که بهترین و مؤثرترین راه خدمت به اسلام همانا شرکت در جبهه های نور علیه ظلمت بود علیرغم کوچکی به رزمندگان اسلام در جبهه های حق علیه باطل پیوست، هرچند تا آن زمان هم با انجام کارهای تدارکاتی و خدماتی پشت جبهه و حضور در پایگاه مقاومت بسیج دین خویش را ادا می‌نمود.  

سرانجام در مهرماه 1364 اولین گام در جهت اثباط وفاداری خویش به اسلام و خط سرخ امامت و ولایت برداشت و راهی کربلاهای ایران گشت و رهسپار خطه‌ی مظلوم کردستان شد و به مدت 100 روز در پایگاه خورخوره  ارتفاعات سرد مهاباد در حراست و صیانت از دستاورد های  انقلاب مقدس اسلامی در مقابل مزدوران استکبار خالصانه خدمت کرد و پس از یک توقف یک ماهه مجددا راهی جبهه های ایثار و شهادت در کربلای خوزستان گردید. ابتدا در لشکر 19 فجر و پس از چندی به عضویت گردان فجر لشکر همیشه پیروز المهدی (عج) که میعاد گاه ایثارگران زرقانی بود درآمد.

اولین عملیاتی که در آن شرکت کرد عملیات کربلای چهار بود که بخاطر خیانت ستون پنجم و سرسپردگان استکبار ظاهراً با شکست مواجه شد و بهترین یاران و همرزمان او به شهادت رسیدند و پس از مدتی کوتاه با شرکت در عملیات افتخار آفرین کربلای 5  راه برادر و دوستان شهیدش را ادامه داد و میزان تسلیم پذیری خود و حقانیت راه و هدفش را به اثبات رساند.  

شهید عبدالله مقدم در عملیات کربلای 5 همراه با گردان فجر به عنوان نیروهای خط شکن وارد عملیات شدند و پیروزی‌های بزرگی کسب کردند و در تداوم همان عملیات بزرگترین آرزویش رسید و خلعت زیبای شهادت را پوشید. لازم به ذکر است که او  شهادت خود را قالب این جمله که «در آینده نزدیک بر روی دستان مردم به شهر و زادگاه خویش وارد می‌شوم» پیشگویی کرده بود و سرانجام خواست قلبی او محقَق شد و پس از چند روز بر روی دستان مردم شهیدپرور شهر زرقان تشییع گردید و با خون سرخ خود درخت تناور بسیج را پرثمرتر کرد و نام خویش را لشکر مخلص خداوند که همانا راه مجاهدان از اولین تا آخرین است ثبت و امضاء نمود. روحش شاد و یادش گرامی

وصیت نامه شهید عبدالله مقدم

بسم الله الرحمن الرحیم

شکر خدای را که توفیق یافتم در راه مبارزه حق علیه باطل شرکت کنم و آنچه را که دارم در طبق اخلاص نهاده تقدیم ایزد منان کنم و آنچه حسین و یارانش و تمام رزمندگان صدر اسلام پروانه وار دور آن می گشتند من هم آن را کسب کنم.  آیا کسی به خود اجازه می دهد که با چشم خود ببیند که جنایتکاران و متجاوزان دست به سوی اسلامش شرفش و کشورش دراز کرده و قصد نابودی آن را داشته باشد و سکوت اختیار کند؟ من اکنون می روم که با خدایم ملاقات کنم و هم اکنون به سوی سنگر خالی همرزمم به سوی لانه با صفای جبهه جنگ پرواز می کنم که دشمن بداند هیچ موقع سنگر خالی نمی ماند. اما باید از رهبرم، امامم حجت عصر خمینی بت شکن قدردانی کنم که مرا از سیاه چاله ها و گردابهای روزگار که به سوی پرتگاهی روانه بودم نجاتم داد و تو ای دوست من خود بهتر میدانی که این انقلاب به چه نحوی به پیروزی رسید با کشته شدن علی اکبرها و قاسم ها، نکند خدای نکرده بی تفاوت بنشینی و دنیا را به آخرت ترجیح دهی پس هیچ حزن و اندوهی به خود راه نده که ما پیروزیم. و اما پدر و مادرم نمی دانم که چگونه از شما تشکر کنم و تو ای مادرم یادم نمی رود که چقدر زحمت کشیدی تا مرا بزرگ کردی، ای مادر نکند که در مرگم بی تابی کنی و جامه بدری چون که مورد طعنه دشمن قرار خواهی گرفت. به پدرم بگوئید که دیگر پیش رسول خدا سرشکسته نیستی چون پسرت راهی رفت که حسین رفت به خواهرانم بگوئید در سوگ من اشک نریزند زیرا امام بزرگوارمان در سوگ فرزندش اشک نریخت و اما شما مردم دست از این انقلاب برندارید رهبر انقلاب را یاری کنید چون تنها باید بدانید که جهاد دو چیز در بر می گیرد یکی خون که شهید می دهد دیگری پیام شهید که باید برای همه نقل شود.  سپاس خداوند بزرگ که به من عنایت فرمود که جانم را نثار اسلام و قرآن نمایم. پیروز باد اسلام، نابود باد دشمنان اسلام و قرآن.  والسلام - عبدالله مقدم

 

 

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار حیدرعلی ملاشفیع

شهید سردار سرتیپ پاسدار حیدر علی ملاشفیع ، نام پدر  : حسین، تاریخ تولد :  1334 تاریخ شهادت : 28/6/1360 محل تولد: زرقان، محل شهادت: شیراز 

 حیدر علی ملاشفیع در سال 1334 در شهر زرقان در دامن پر مهر مادری متدین و پدری دلسوز پا به عرصه گیتی نهاد. پس از گذراندن دوران پر نشاط کودکی از 5 سالگی فراگیری قرآن را آغاز کرد و در ششمین پاییز زندگی راهی مدرسه شد. از بدو کودکی تا زمانی که ایشان در حیات بودند نافرمانی و بدرفتاری در زندگی ایشان جایی نداشت، دوران دبستان را در شهر زرقان گذراند و سپس به شیراز رفت و ضمن تحصیلات در جلسات مذهبی شرکت می‌کرد و با مطالعه قرآن و کتب اسلامی، جوهر وجودی خود را شکل داد. در برخوردهایش با خانواده در همه حال صحبت از اسلام و خدا و قرآن می‌کرد. علاقه خاصی به ائمه اطهار بخصوص حضرت ابوالفضل(ع) داشت. هیچ گاه نماز شب را فراموش نمی‌کرد و از امر به معروف و ارشاد نزدیکان و خویشان تا آنجا که برایش مقدور بود مضایقه نداشت. قبل از انقلاب به لحاظ ارتباطش با مساجد و جلسات مذهبی با خط و جریان امام خمینی آشنا بود و بسیاری اوقات در مورد امام، علت تبعیدشان و خلاصه مبارزاتشان برای رهایی از سلطه رژیم شاهی و حرکت و قیامی را که ایشان در پانزدهم خرداد سال 1342 به وجود آورده بودند برای خانواده و دوستانش صحبت می‌کرد و به آنها امید می‌داد که این حرکت با بیداری مردم و به رهبری امام و با یاری خدا به پیروزی خواهد رسید.  

 همزمان با اولین جرقه های انقلاب به صفوف به هم پیوسته مردم انقلابی پیوست و با شرکت در راهپیمایی‌ها نسبت به انقلاب و شهدای گلگون کفن ادای دین کرد. با پیروزی انقلاب در 22 بهمن، فعالیتش بیشتر شد و اکثر شب ها به خانه نمی‌آمد. به محض تشکیل سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، برای پاسداری از انقلابی که سال ها آرزویش را می‌کرد، وارد سپاه شد و شب و روز فعالانه در سپاه کار می‌کرد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی ازدواج کرد که ثمره‌ی آن یک فرزند دختر می‌باشد. او به اسلام به عنوان یک مکتب حیات بخش عمیقا معتقد بود و انقلاب اسلامی را حرکتی منطبق با مکتب اسلام می‌دانست. او امام خمینی را به عنوان یک شخصیت کامل می‌دانست که تمام خصوصیات اسلام در او متجلی بوده است، این انقلاب را رهبری کرده و عمق اعتقادش به این مسائل را در عمل به اثبات می‌رسانید. به طور خستگی ناپذیر و جهت سرعت دادن به حرکت انقلابی کار می‌کرد و وقتی دلیل آن را می‌پرسیدند در پاسخ می‌گفت: زمان، زمان جنگ است، اسلام در خطر است و بایستی برای رهانیدن اسلام از خطر کفر حتی زندگیمان فدا کنیم. او در جریان ترورهای صورت گرفته توسط منافقین فعالیت های ضد تروریستی بسیاری نمود و بارها مورد سوء قصد و تهدید قرار گرفت. وی همواره مهیای جهاد فی سبیل اله بود و آرزوی شهادت در دل داشت. او پیش از حضور در جبهه در حالی که به عنوان مسئول پرسنلی سپاه شیراز مشغول به خدمت بود توسط منافقین در 28 شهریورماه 1360 در سن 26 سالگی در شیراز ترور شد و به جمع کبوتران سبکبال آسمانی پیوست.  

 

 

 

 

 

 

 

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار اسماعیل موذنی

شهید اسماعیل موذنی فرزند ابراهیم متولد 1299 زرقان، ذاکر و شاعر اهلبیت، شهادت :  7/10/1357 دوران انقلاب در شیراز، آرامگاه : آرامستان محل حیدر زرقان

مصاحبه با خانواده محترم شهید مؤذنی

من محمد موذنی فرزند شهید اسماعیل مؤذنی هستم، پدرم شاعر بود و تمامی اشعارش را در مدح ائمه اطهار می‌سرود و کتاب ایشان نیز به چاپ رسیده است. در مراسم تعزیه خوانی شرکت و مردم را تشویق به دادن زکات می‌کرد. فردی به نام شیخ محلاتی را به خفر می‌فرستاد تا در آن جا حمام و مسجد بسازد. روح بزرگی داشت و همیشه به صله ارحام به جا می‌آورد و به خویشاوندان و آشنایان احترام می‌گذاشت. بعد از شهید شدنش چند نفر به من مراجعه کردند و می‌گفتند پدرت به ما ماهیانه پولی کمک می‌کرد. با اینکه خودش تنگ دست بود همیشه به دیگران کمک می‌کرد و به یاد محرومان و فقیران جامعه بود. در زمان سلطنت شاه رسالۀ امام خمینی را به خفر می‌برد و به مردم می‌داد و می‌گفت ما باید همیشه دلیر باشیم. همیشه در تظاهرات شرکت می‌کرد. در تاریخ 7/10/57 در شیراز سرای پوستچی با ضربه‌ای که به سرش وارد شد به فیض شهادت نائل شد. وی پسر ابراهیم موذنی بود و اجدادش به ترتیب کربلائی شعبانعلی و ملا بهلول بودند که بهلول دارای تصنیفات زیادی بود و در نجف درس خوانده بود و چون همه اجدادش اذان گوی محل بودند با فامیل موذنی آنها را می‌شناختند تخلص او در سرودن شعر «فاضل» بود.  

در مورد شخصیت شهید بفرمائید؟ : پدرم خودش را خادم مردم می‌دانست و همیشه داوطلبانه به مردم کمک می‌کرد. هر وقت کسی مریض می‌شد می‌گفت من شفای این مریض را از حضرت ابوالفضل می‌گیرم.  

از کی به شیراز آمدید؟ : ما 6 برادر بودیم و برای این که در زرقان شغلی نبود که روی پای خودمان بایستیم پدرم ما را در سال 1345 به شیراز آورد. پدرم معلم شهید حاج شیرعلی سلطانی بود. حاج سلطانی مداح و شاعر بود. دو کتاب هم نوشت. پدرم دست افرادی را می­گرفت که نزد سید دستغیب می‌رفتند و وجوهشان را می‌دادند و از نظر مالی پاک می‌شدند.  

در مورد حضور شهید در انقلاب و نحوه‌ی برخورد او در جو آن روز بگویید؟ : من و برادر بزرگترم به همراه پدرم به روستاها و مکان‌های دور افتاده می­رفتیم و در ساخت مسجد و سایر امکانات به مردم کمک می‌کردیم. پدرم سه فرزند جانباز دارد. تقارن شهادت ایشان با ماه محرم 57 بود. پدرم همیشه در تعزیه خوانی‌هایش نقش امام معصوم را داشت. یادم می‌آید تعزیه خوانهای زرقانی به خانه‌مان دعوت می‌کرد و به مادرم می‌گفت: شما باید کنیزی آنها را کنید تا با حضرت فاطمه محشور شوید.  

در مورد شهادت پدرم باید بگویم هنگامی که دوستش شهید ساجدی جلوی چشمش شهید شد حکومت نظامی جنازه‌اش را لگد مال کرد. پدرم با وجود اینکه گاز اشک آور بی حسش کرده بود جلو می‌رود و می‌گوید از خدا بترسید چرا جنازه او را لگد مال می‌کنید؟ نظامی‌ها او را نیز کشتند.  

من فیروز آباد بودم شب که برگشتم دیدم هیچ وسیله‌ای در خانه نیست. حکومت نظامی وسائل  خانه‌ی ما را به تاراج برده بود. متوجه شدم پدرم در بیمارستان فاتح نژاد شیراز است. شهید دستغیب گفتند که حکومت نظامی با جنازه ایشان کار دارد و دستور مخفی کردن جنازه را دادند. ما جنازه پدرمان را پشت صندوق ماشین آقای ده بزرگی رئیس بیمارستان گذاشتیم و به همراه دامادمان او را به زرقان منتقل کردیم شبانه او را غسل دادیم و روز بعد با شکوه خاصی تشییع کردیم.  

شهید مؤذنی همیشه می‌گفتند خدایا به من قدرت مالی نده که از خود بی خود شوم و بارها دیدم که در گرفتن حاجات مستجاب‌الدعوه بود.  

دختر خواهری دارم که از سرسره مدرسه با مغز افتاد و دکترها گفتند هیچ راهی ندارد و باید به او سوزن خلاصی بزنیم. پدرم شفای او را از حضرت رقیه گرفت و ظهر که به بیمارستان رفتیم دکترها گفتند معجزه شده و این دختر سالم است.  

یادم هست چند سال آخر که تعزیه می‌خواند رژیم شاهنشاهی گفته بود که 5 دقیقه‌ی اول باید به دعا برای رژیم بپردازد و پدرم دیگر برای تعزیه به زرقان نیامد و گفت من فقط نوکر امام حسین هستم. صحن خانه پدری شهید سلطانی را نمازخانه کردند و قرار شد آن جا مسجدی تأسیس شود که اولین مؤسسان آن شهید سلطانی و شهید موذنی بودند.  

پدرم می‌گفت: زمانی که به خدمت سربازی رفتم برای معاف شدن از خدمت به نظام شاه، به آقا اباعبدالله توسل پیدا کردم، شبی خواب دیدم در چاهی افتاده بودم که دور آن هم سنگ مرمر بود، دیدم آقایی بالای سرم است، گفتم امام حسین اگر می‌خواهی من مثل سابق برای شما مداحی کنم و مجالس تعزیه برگزار کنم خودتان من را از اینجا نجات دهید و در همان عالم  خواب چیزی برایم آورد و به پایین فرستاد و گفت دستت را به این بگیر و بیا بالا و خلاصه دست به این گرفتم و به بالا آمدم. صبح از خواب بیدار شدم و صدایم زدند و گفتند اسماعیل موذنی معاف است.  

از ویژگی های شهید بگویید؟ : ایشان فردی بسیار ساده، مومن، شاعر، گشاده رو، مروج دین مبین اسلام، دارای روحیه‌ی دستگیری از فقرا و آموزش قرآن واحکام بود.  

همسر شهید موذنی  : شوهرم یک عمر ذاکر امام حسین بود و مداوم در حال شعر گفتن بود. می‌گفتم بیا غذا بخور، می‌گفت: حسین بن علی قوتی در دلم گذاشته که نیاز به غذا ندارم.  

در مورد شهادتشان بگویید؟ : سفرۀ ابوالفضل بود، وضو گرفت، نماز خواند باز هم وضو گرفت، گفتم کجا می‌خواهی بروی؟ گفت می‌خواهم بروم سفرۀ ابوالفضل. رفت و دیگر برنگشت و  دامادم خبر شهادت ایشان را به ما داد؟

در مورد امام خمینی چه چیزی می‌گفت؟ : شب و روز می‌گفت یک آقایی می‌خواهد بیاید. شش تا لیوان خریده بود که عکس آقا روی آن بود می‌گفت: بیاور تا در آنها آب بخوریم تا آب گوارایم شود. خدا نخواست امام را ببیند. چهلم همسرم آقا آمد.  

محمد موذنی فرزند اسماعیل موذنی: یکی از ویژگی‌های شهادت پدرم این بود در سن 57 سالگی شهید شد مثل اربابشان امام حسین که 57 ساله بودند و در همین سن به شهادت رسیدند. شهادتشان در ماه محرم بود. و از ناحیه‌ی سر شدیداً آسیب دیده ‌بود.  

غلام موذنی فرزند شهید موذنی: در اکثر عملیاتهائی که در دفاع مقدس انجام شد حضور داشتم. تا قبل از سال 64 به صورت رزمنده تمام در جبهه‌ها بودم. با شهید چمران 6 ماه در جنگهای نامنظم بودم.  یادم هست شب عملیات والفجر 8 ما ساعت 12 شب به آن طرف رفتیم و دیگه قایقی رفت و آمد نمی‌کرد. ما به وسیلۀ آرپی‌جی و وسیله‌ای که از خود عراقیها گرفتیم تا صبح مقاومت کردیم...

حقيقت‌هاي غير قابل انكار در رابطه با انقلاب و دفاع مقدس

با دشمنان و مخالفين كاري نداريم وظيفه ذاتي آنها مخالفت و دشمني است، با بي تفاوتها هم فعلاً كاري نداريم، روي سخن با همسنگران فرهنگي است.

1-  در انقلاب و جنگ عده‌اي شهید شدند و به هدفشان كه سرنگوني دو طاغوت بود رسيدند.

2- نظام جمهوري اسلامي ريشه در خون شهدا و مجاهدت ايثارگران دارد.

3-  فرصت‌طلبان هميشه و همه جا بوده و هستند، پس پديده شوم سوء استفاده از شهدا امري بديهي و طبيعي است ولي اين به معناي به هدر رفتن خون شهدا نيست.

4-  نظام جمهوري اسلامي به تمام آرمانهاي خود نرسيده چون برخي از آرمانهاي ما اصلاً نشدني بودند، مثلاً اجراي عدالت كامل و ايجاد جامعه بدون تبعيض، حذف فساد اداري و اقتصادي (كه حتي در حكومت پيامبر (ص) و امام علي (ع) نيز چنين آرماني محقَق نشد) در بيانات امامین انقلاب نيز به اين نكات اشاره شده است.

5-  دشمني دشمنان، ما را روز به روز قوي‌تر كرد و اكنون به فضل خداوند و بركت خون مطهر شهدا، در اوج عزت و اقتداريم.

6-   حتي دشمنان هم به اين نكته پي برده‌اند كه ايران نه عراق است نه افغانستان؛ و اگر همه آنها عليه ايران متحد شوند (چنانكه قبلاً بوده‌اند و هستند و خواهند بود) هيچ غلطي نمي‌توانند بكنند.

7-   تنها كسي كه مي‌تواند به ما ضربه بزند خودمان هستيم، يعني ما فقط از درون ضربه پذيريم نه از بيرون؛ و دشمن پیوسته ما را به جان هم مي‌اندازد.

8-  اكنون جنگ تحميلي فرهنگي، اقتصادي، اداري، اخلاقي و سياسي با تمام قوا (و خيلي شديدتر از جنگ تحميلي قبلي) عليه ما جريان دارد و هدفشان خشكاندن ريشه‌هاي نظام (يعني به فراموشي سپردن شهدا) و خاموش كردن نيروي محركه انقلاب (يعني شهادت) است. در اين جنگ تحميلي نه فقط ما روبروي دشمن قرار نداريم بلكه به طُرُق مختلف نيز ممكن است با او همكاري ‌كنيم و آب به آسياب او بريزيم.

9-  عليرغم برخي از معضلات و نابسامانيها، و عليرغم جدا كردن حساب شهدا از حساب فرصت طلبان، اگر شهدا را حقدار مي‌دانيم، نبايد تنها به ذكر فاتحه و صلوات براي آنها بسنده كنيم. حداقل كار اين است كه (خاطرات) يكي از آن امام‌زادگان عشق را زنده نگه داریم و مکتوب کنیم.

10-   از نظر دشمنان، بزرگترين جرم و گناه ما، حضور آگاهانه و خالصانه در انقلاب و دفاع مقدس و پيروزي در اين دو عرصه بود و هست و اين عداوت همچنان در قالبهاي فرهنگي و اقتصادي ادامه دارد و اگر ما همينطور در خواب فراموشی و يا خواب خرگوشي باشيم بعيد نيست دشمنان در اين شبيخون پيروز شوند.

11-   انقلاب تاكنون خطرات بسياري را پشت سر گذاشته و با موفقيت بيرون آمده كه بدون شك همه اين پيروزي‌ها از بركت خون شهدا و عنايات امام عصر (عج) بوده (البته ممكن است برخي اين حرف را قبول نداشته باشند، ما هم نيازي به بحث و اثبات نداريم، عقيده‌مان اين است).

12- بيش از چهل سال است كه رسانه‌هاي دشمن دائماً مي‌گويند: نظام ايران تا چند ماه ديگر سرنگون مي‌شود و عده‌اي خوش‌خيال و زودباور (كه خود را خيلي آوانگارد و پيشرفته مي‌دانند) با توجه به القائات و تفرقه‌افكني و لجن‌پراكني‌هاي رسانه‌هاي دشمن، تمام عمر خود را براي سرنگوني نظام مقدس جمهوري اسلامي لحظه‌شماري كرده‌اند ولي نظام روز به روز قوي‌تر شده و اكنون در اوج اقتدار است و دشمنان داخلی و خارجی این آرزو را به گور خواهند برد. والسلام / ناشر

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار محمد تقی نادری

شهید محمد تقی نادری فرزند عبدالحسین متولد 1308 زرقان، بسیجی، شهادت : 6/10/1365 شلمچه، آرامگاه: گلزار شهدای زرقان

معیار دلاوری رزمندگان ما به این نیست که چه تعدادی از نیروهای دشمن را کشته‌اند بلکه حضور قطره‌وارشان در اقیانوس نیروهای مدافع دین و وطن، معیار اصلی شجاعت و دلاوری و دریادلی آنهاست. شاید بسیاری از ایثارگران و شهدای ما حتی یک نفر از نیروهای دشمن را نکشته باشند ولی نتیجه حضورشان این است که دشمن متجاوز مجبور به عقب نشینی‌های پی‌درپی شد تا به مرزهای بین‌المللی رسید و از آن پس تعقیب و تنبیه متجاوز در خاک خودش ادامه یافت.

همین که رزمنده‌ای، جان عزیزش را از گوشه سلامت و عافیت و رفاه برمی‌داشت و به معرکه آن نبرد نابرابر می‌برد و در معرض هزاران خطر قرار می‌گرفت و رفاه را بر خود حرام می‌کرد به بالاترین درجه شجاعت و دلاوری نائل آمده بود حتی اگر مستقیماً کسی را نکشته باشد و شهید یا مجروح یا اسیر هم نشده باشد. یقیناً اگر هر کدام از اینها در میدان نبردهای تن به تن هم قرار می‌گرفتند می‌توانستند شجاعت ذاتی خود را بروز دهند و متجاوزین بعثی را به درک واصل کنند چنانکه برای بعضی از شهدا و رزمندگان چنین فرصتی فراهم شد و جنگاوری خود را به اثبات رساندند. اما با تمام این وجود، شجاعت و جنگاوری در مرحله سوم اهمیت است و مرحله دوم اهمیت، قدرت و جرأت حضور خالصانه در آن معرکه خون و دود و آتش و سختی‌های طاقت‌فرسا بود و مرحله اول اهمیت، که رزمندگان ایران را از تمام جنگاوران تاریخ جدا می‌کرد و به نیروهای صدر اسلام پیوند می‌زد برخورداری از روحیه‌ی معنوی و اخلاص و پاکی و فضائل انسانی و ارزشهای الهی بوده و گرنه در هر زمان و مکانی، جنگاوران و شجاعان وجود داشته‌اند و در خیلی از جنگ‌ها حضور یافته‌اند ولی جز  وحشیگری و جنایت و خونریزی، اثری از خود به جا نگذاشته‌اند، دقیقاً مثل دشمنان داخلی و خارجی ما در انقلاب و دفاع مقدس. و لذا در خواندن زندگینامه و خاطرات رزمندگان و شهدای ایران، می‌بایست دنبال ارزشهائی از جنس حضور و خلوص و خودسازی و معنویت بگردیم نه به دنبال میزان کُشت و کشتارها و قهرمان بازیهای افسانه‌ای. انقلاب اسلامی محصول حضور خالصانه مردم بود و نتیجه‌اش معلوم است: سرنگونی رژیم ستمشاهی. دفاع مقدس نیز محصول حضور عاشقانه و آگاهانه مردم و نیروهای مسلح بود و نتیجه آن هم معلوم است: سرنگونی رژیم بعثی صدام معدوم. اگرچه صدام توسط امریکا نابود شد ولی زمانی اینکار صورت گرفت که امریکا دید دیگر صدام به دردش نمی‌خورد و نتوانسته در جنگ با ایران پیروز باشد وگرنه خود امریکا، صدام را مسلح و حمایت کرد و دشمنی‌اش با ایران هنوز ادامه دارد. پس دلاوری ایرانیان را باید در حضور به موقع و آگاهانه‌شان در این دو نبرد قلمداد کرد نه در قدرت تسلیحاتی و جنگاوری‌شان، و این است راز پیروزی ؛ و آنچه دشمنان می‌خواهند از ما بگیرند همین داستان حضور است و آنچه ما باید با چنگ و دندان آن را حفظ کنیم خاطرات و داستان همین حضور است و خاطرات شهید محمدتقی نادری داستان یکی از همین حضورهاست و به نوعی داستان حضور تمام قطره‌هائی است که با اتحاد، تبدیل به اقیانوس شدند و خانمان دشمنان را برافکندند و منهدم کردند و به همین علت می‌توان گفت که داستان هر قطره در اینجا، داستان اقیانوس است و داستان اقیانوس، داستان هر قطره.  

داستان زندگی شهید محمدتقی نادری، اگرچه درباره فرد خاصی است ولی تاریخ یک نسل و وقایع و اتفاقات یک دوره تاریخی و زیرساخت‌های یک آرمان الهی و مقدس را مرور می‌کند و بطور خاص، داستان زندگی یکی از جوانمردان و ایثارگران و عاشقان ایران اسلامی را بدون اغراق و اسطوره‌سازی به نمایش می‌گذارد و قطعاً این همه ، گوشه‌ای کوچک از زندگی آن بزرگمرد الهی است نه خاطرات و داستان تمام زندگانی او. امید است همین مقدار هم مورد رضایت الهی و شهیدان شاهد و مخصوصاً روح تابناک این شهید شاهد قرار گیرد. ان‌شاءالله

اطلاعات شخصی شهید نادری

در میان شهیدان زرقان چند شهید بزرگوار وجود دارد که از لحاظ سنی از بقیه بزرگترند و یکی از آنها، شهید محمدتقی نادری است. بدون شک برای بسیاری از کسانی که به زیارت گلزار شهدا می‌آیند و به عکس شهدا خیره می‌شوند و سنگ نوشته‌ها را می‌خوانند این سؤال پیش آمده است که هرکدام از این شهدا چرا و چگونه به شهادت رسیدند و چه اهداف و آرمانهائی داشتند. متأسفانه امکان اینکه تمام مطالب مربوط به هر شیهد و خاطرات و زندگینامه‌اش را روی سنگ مزارش بنویسد وجود ندارد و اطلاعات مشابهی هم که روی تمام سنگ‌ها نوشته شده یکهزارم شخصیت و خاطرات آنها را بازگو نمی‌کند. زیر هرکدام از این سنگ‌ها و عکس‌ها، یک اقیانوس بیکرانه معرفت آرمیده و تشنگان حقیقت همیشه بیش از یک دو جام از معرفت آنها را نمی‌توانند به کام تشنۀ خود بریزند و لذا سنگ و عکس شهدا همیشه سؤال برانگیز است. شاید هر بیننده‌ای به محض دیدن عکس شهید محمدتقی نادری از خود بپرسد که این پیرمرد در بین این جوانان چکار می‌کند؟ آیا تصادفاً به شهادت رسیده؟ آیا به زور او را به جبهه برده‌اند؟ آیا کاری از او بر می‌آمده؟ چه تفکری داشته؟ شغلش چه بوده؟ و چه خصوصیات اخلاقی داشته است؟ اگرچه این سؤالات در مورد جوانان شهید هم صدق می‌کند ولی درباره پیرمردها بیشتر به ذهن می‌آید. چون جنگ و جهاد و دفاع از این و ناموس و وطن همیشه به عهده جوانان رزمنده بوده است و کسی توقعی از پیران و سالخوردگان نداشته و ندارد.  

یقیناً خیلی‌ها با دیدن عکس شهید نادری که دست در سینه گذاشته و جلو عکس حرم امام رضا(ع) عکس گرفته به این فکر می‌افتند که این پیرمرد چه کاری در جبهه می‌کرده و وجود او چه سودی برای دفاع مقدس داشته است اما اگر بدانند که تنها شهیدی که در زرقان با لباس غواصی دفن شده و جزو نیروهای خط‌شکن بوده همین شهید بزرگوار است انگشت حیرت به دندان می‌گیرند که چگونه این پیرمرد با صفا و جواندل توانسته خود را به این مرحله برساند و جزو نیروها و شهدای گردان خط‌شکن امام حسین (ع) لشکر 19 فجر قرار گیرد. شهید نادری خصوصیات منحصر به فردی داشت که لباس زیبای شهادت را زیبنده و شایسته خود کرد و علیرغم اینکه هیچ کس از او توقعی برای دفاع از دین و میهن نداشت ولی بخاطر روحیات و خصوصیاتش بالاخره به آرزویش رسید و جزو شهدای سرافراز کشور قرار گرفت. در این رابطه مصاحبه‌هائی با دوستان و نزدیکان او انجام شده که چکیده آنها را در اینجا ذکر می‌گردد: شهید محمدتقی نادری متولد سال 1308 شمسی اولین فرزند خانواده مرحوم حاج عبدالحسین دشتکی پور بود و مجموعاً چهار برادر و هفت خواهر بوده‌اند. سه برادر او نیز حاج علی‌حسین، علی آقا و کاظم هستند. پدر و مادر بزرگوار شهید نادری، هنگام شهادت او یعنی سال 1365 در قید حیات بودند. مادر شهید نادری (که از زنان مؤمنه و پرهیزگار بود و در فعالیت‌های پشت جبهه بخصوص برای نان پختن برای رزمندگان همیشه حضوری اصلی و اساسی داشت) در سال 1369 از دنیا رفته و پدر شهید نادری که یکی از مؤمنین و معتمدین و بزرگان زرقان بود در سال 1375 به رحمت ایزدی ‌پیوسته‌است. خودش نیز دو فرزند دختر و چهار فرزند پسر داشته که آخرین فرزند آنها بنام روح الله که پسر بسیار مؤمن و مؤدبی بود چند سال پیش از دنیا رفته است. شهید نادری که در مکتبخانه مرحوم ملاعلی سعیدی (پدر حاج آقا سعیدی) درس خوانده بود قرآن و دعا را به خوبی می‌خواند ولی نمی‌توانست خط بنویسد.  

شهید نادری تقریباً در 35 سالگی ازدواج کرد ، فاصله سنی او و همسرش بیش از 20 سال بود. علت ازدواج نکردنش هم این بود که می‌گفت: هیچ زنی نمی‌تواند با روحیه و زندگی من بسازد، و به همین خاطر بود که همیشه همسرش را می‌ستود و مخصوصاً در آخرین وداع به همسرش گفته بود که من همسر خوبی برایت نبودم و از او حلالبودی طلبیده بود و این نکات را نیز در وصیت‌نامه خانوادگی‌اش نوشته بود.  

خانواده و اقوام شهید نادری، رزمندگان بسیاری در طول دوران دفاع مقدس داشتند که از این گروه چهار نفر به فیض عظمای شهادت نائل آمدند: اولین شهید خانواده، سیدعلی‌اکبر زرقانی (خواهرزاده‌ی‌ شهید نادری) بود که در عملیات بدر در سال 1361 مفقود شد و بعد از سال‌ها، پلاک و باقیمانده پیکر مطهرش را دفن کردند. شهید دوم خانواده ، خود شهید نادری بود، شهید سوم شهید محمدرضا جاوید (اکرم) خواهرزاده شهید نادری بود و شهید چهارم: شهید حجت رضائی (پسر دختر عمه شهید نادری) بود. شهید محمد تقی بذر افکن نیز از نزدیکان اوست. بزرگترین فرزند شهید نادری هنگام شهادت پدر، 13 ساله بود و کوچکترین پسر (که شهید نادری نام او را به عشق امام خمینی ، روح الله تعیین کرده بود) هنوز تولد نشده بود. شهید نادری 2 دختر و 4 پسر داشت. پسر بزرگ شهید نادری پس از شهادت پدر برای ادامه دادن راه پدر نام‌نویسی می‌کند و قبول نمی‌شود ولی سال بعد، به رزمندگان اسلام می‌پیوندد و در عملیات والفجر 10 که در غرب کشور اتفاق افتاد شرکت می‌کند. شهید نادری، دو وصیت‌نامه دارد، یکی خانوادگی و دیگری عمومی، او در وصیت‌نامه کوتاه و عمومی خود به چند مورد اشاره خاص دارد، اول: دفاع از میهن اسلامی و پاک کردن وطن از وجود بعثیون کافر به دستور امام خمینی، دوم: تقاضا از امت برای مقابله با منافقین، سوم: تقاضا از امت برای شرکت در صفوف نماز جمعه و جماعت، چهارم: تقاضا از امت برای استحکام وحدت خود و پنجم تقاضا از امت برای کمک به جبهه‌ها (کمک مالی و جانی).  

شهید نادری در انقلاب اسلامی

شهید محمد تقی نادری، یکی از کسانی بود که از 15 خرداد 42 به ندای رهبر کبیر انقلاب اسلامی ایران لبیک گفت و وارد صحنه‌های مبارزه در شیراز شد. او به همراه شهید گرانقدر دیگر زرقانی، شهید محمدجعفر ایزدپور، مشهور به مؤمن، جزو انقلابیونی بودند که در آن روز در شیراز به مراکز فساد از جمله مشروب‌فروشی‌ها حمله کردند و رودرروی نیروهای سرکوبگر رژیم شاه قرار گرفتند. بعد از این حادثه شهید ایزدپور بخاطر عکسی که مخفیانه از او گرفته شده بود دستگیر و زندانی شد ولی شهید نادری، شناسائی نشد و به فعالیت‌های مذهبی خود در مسجد مولا تحت نظر شهید آیت‌الله دستغیب ادامه داد  تا انقلاب شکوهمند اسلامی به پیروزی  رسید. در روز 16 خرداد سال 42 شهید بزرگوار دیگری از زرقان بنام شهید علی‌اکبر صادقیان نیز در جمع مدافعان اسلام و ولایت بود که به ضرب گلوله دژخیمان شاه به شهادت رسید و پس از چند روز در قبرستان شاهدائی‌الله شیراز به خاک سپرده شد. چند روز قبل از دهه فجر سال 57 که قرار بود امام به ایران بیاید و رژیم شاه اعلام کرده بود که تمام فرودگاه‌ها را به روی هواپیمای امام خواهد بست شهید نادری نذر و دعا کرده بود که امام سالم به ایران بیاید و او یک گوسفند را نذر حضرت اباالفضل(ع) نماید، که به محض ورود امام، به یکی از قصابیهای شیراز مراجعه می‌کند و گوسفندی را قربانی می‌کند و به نیازمندان می‌دهد. در سالهای انقلاب، شهید نادری تقریباً پنجاه ساله بود، فساد و خفقان دوره شاه و برنامه‌های ضد دینی آن دوران را با تمام وجود حس کرده بود و به این نتیجه رسیده بود که برای سربلندی و عزت ایران و مکتب اهلبیت راهی جز انقلاب و سرنگونی رژیم شاه و حامیان امریکائی و اسرائیلی او وجود ندارد. پیام‌های رهائی بخش امام خمینی را نیز شنیده بود و شدیداً به او دلبسته بود.  

شهید نادری در طول دوران انقلاب اسلامی در اکثر فعالیت‌های انقلاب و مجالس معنوی حضوری چشمگیر داشت و دوش به دوش جوانان در تمام صحنه‌های خطر حاضر می‌شد و به دیگران روحیه می‌داد. او در سال‌های منتهی به انقلاب، ساکن شیراز بود و در همانجا بنائی  می‌کرد و در تظاهرات‌ها و راهپیمائی‌های خیابانی حضور می‌یافت و با تمام وجود از آرمان‌های امام خمینی دفاع می‌کرد. علاوه بر این کار، گاهگاهی نیز شب‌ها به صورت انفرادی، به خیابان می‌آمد و هر جا که نیروهای مسلح شاه را می‌دید، فریادهای «الله اکبر و خمینی رهبر و مرگ بر شاه» سر می‌داد و به درون کوچه‌ها می‌گریخت. او می‌گفت: نباید بگذاریم اینها استراحت کنند، باید آنقدر آنها را خسته کنیم که دیگر قدرت تعقیب و سرکوب مردم را نداشته باشند. هدف دیگرش این بود که بقیه مردم را نیز به اینکار تشویق کند و آنها را بصورت انفرادی و گروهی به خیابان‌ها بکشاند. اگرچه، بار سنگین کسب معیشت حلال، از طریق بنائی ، به او اجازه فعالیت دیگری نمی‌داد ولی بخاطر اینکه در مکتب شهادت رشد کرده بود نمی‌توانست نسبت به سرنوشت دین و مملکت و مرجع تقلیدش بی‌تفاوت باشد و به همین خاطر بود که از همان آغاز نهضت اسلامی در کنار کار طاقت‌فرسا، در جمع دانشجویان دانشگاه و انقلابیون مساجد شیراز، حضور می‌یافت و برای پیشبرد اهداف آرمانهای امام راحل از جان خود مایه می‌گذاشت. او سرنگونی رژیم شاه را جزو اهداف عاشورائی خود می‌دانست و شرکت در مبارزات ضد طاغوت را جنگیدن با سپاه یزید و ابن زیاد قلمداد می‌کرد و در برابر کسانی که به او می‌گفتند از تو و امثال تو هیچ کاری ساخته نیست می‌گفت: حضور و شرکت در این برنامه‌ها مثل نماز واجب است و مهم نیست که چه پیش می‌آید. شهید نادری به مدت 14 سال ساکن شیراز بود و پس از انقلاب دوباره به زرقان برگشت. علت بازگشت او به زرقان هم این بود که خانواده‌اش می‌خواستند او به زندگی عادی برگردد ولی روحیه حق‌گوئی و شهادت‌طلبی او هرگز تغییر نکرد و بلکه بیشتر هم شد. در شهادت شهید دستغیب، در بیستم آذرماه 1360 یک هفته غذای درست نخورد و اکثراً در منزل شهید به خدمت می‌پرداخت و شدیداً بیتابی و بیقراری می‌کرد و برای رسوا شدن منافقین دعا می‌نمود. شهید نادری، پس از شروع جنگ تحمیلی، دیگر حالت عادی نداشت، به تفریح و مهمانی نمی‌رفت، غذای کامل و آب خنک نمی‌خورد و پیوسته برای پیوستن به آنها بیقراری می‌کرد.  

شهید نادری در دوران دفاع مقدس تا شهادت

شهید نادری پس از انقلاب، دوباره به زرقان برگشت و در زادگاه خود ساکن شد ولی اکثر پنجشنبه‌ها که مراسم تشییع شهدا در شیراز برگزار می‌شد کار خود را تعطیل می‌کرد و به شیراز می‌رفت و در برنامه‌های دفن شهدا شرکت می‌کرد. در روزهای جمعه نیز در نماز جمعه‌های شیراز و زرقان حضور می‌یافت. او همیشه مثل شمعی در آرزوی شهادت می‌سوخت و ذوب می‌شد و بخاطر اینکه از کودکی در مکتب اهلبیت رشد کرده بود چیزی جز شهادت روح بیقرار و شیدای او را راضی نمی‌کرد و در هر صحنه‌ای عاشقانه به دنبال ایثارگری و شهادت می‌گشت. شهید نادری، از ابتدای جنگ تحمیلی، تمام وجود خود را وقف راه و هدف شهدا کرده بود و در هر عرصه‌ای که نامی از شهادت و شهدا بود حضوری مخلصانه و بی‌ریا داشت ولی کار در پشت جبهه و ستادهای پشتیبانی جبهه و جنگ او را راضی نمی‌کرد، روحش برای حضور در عملیات‌ها و خطوط مقدم دفاع مقدس پرپر می‌زد. او چند بار برای جبهه ثبت‌نام کرد ولی هر بار به دلیلی او را کنار می‌زدند و به او اجازه حضور در جبهه‌ها نمی‌دادند. در آخرین باری که برای جبهه ثبت‌نام کرد و رد شد به این موضوع پی برد که بعضی از آشنایانش، مخفیانه به سپاه می‌روند و به تقاضای پدرش، به دلیل عیالوار بودن و مسن بودن شهید نادری، مانع حضور او می‌شوند. پدر شهید نادری در آن زمان در قید حیات بوده و یکی از پیران مؤمن و مذهبی محل به شمار می‌رفت. بعضی از آشنایان با مراجعه به پدرش از او خواسته بودند که نگذارد شهید نادری به جبهه برود چون می‌دانستند که او احترام بسیاری برای پدرش قائل است و تنها ممانعت او می‌تواند مانع اعزام شهید نادری شود. وقتی که شهید نادری متوجه قضایای پشت پرده می‌شود، هنگام نماز ظهر و عصر به مسجد حیدر می‌آید و به پدرش می‌گوید: مگر شما یک عمر نماز نخوانده‌اید؟ مگر یک عمر یاحسین نگفته‌اید؟ حالا وقت عمل است و اسلام نیاز به سرباز دارد؟ مگر خون من از خون جوانان رنگین‌تر است؟ مگر من از آنها عزیزترم؟ و نهایتاً پس از بیان چند جمله دیگر با دلی شکسته به خانه بر می‌گردد و به پشت‌بام خانه می‌رود و می‌گوید: حالا که برای جبهه قبول نمی‌شوم به یاد شهدا و رزمندگان در آفتاب می‌مانم و دیگر از اینجا پایین نمی‌آیم. خانواده او، پس از این تصمیم که می‌دانستند حتماً اجرا خواهد شد، به سراغ پدر شهید نادری می‌روند و از او اجازه حضور شهید نادری در جبهه‌ها می‌گیرند و سپس به سپاه می‌روند و از آنها می‌خواهند که مانع اعزام او نشوند و به این طریق شهید نادری، به حضور پدر می‌رسد و از او تشکر می‌کند و پس از وداع با خانواده، سبکبال به سوی جبهه‌ها پرواز می‌کند و در خیل عظیم رزمندگان اسلام قرار می‌گیرد.  

شهید نادری پس از آموزش کوتاهی، در پادگان شهید دستغیب اهواز، که یکی از مقرهای لشکر 19 فجر بود، مشغول به خدمت می‌شود. در لشکرهای عملیاتی معمولاً پیرمردان را با توجه به شغل و وضعیت آنها، در واحدهای خدماتی پشت جبهه، مشغول به کار می‌کردند، در پادگان‌های آموزشی هم، آنها را تحت تعلیم آموزشهای رایج و سختی که رزمندگان می‌دیدند قرار نمی‌دادند. وجود پیرمردها در جبهه‌ها، شور و حال خاصی داشت. اگرچه آنها جزو نیروهای عملیاتی نبودند ولی حضورشان باعث ایجاد شور و نشاط خاصی در بین رزمندگان می‌شد و فرقی نمی‌کرد که اینها در کجا و با چه مأموریتی خدمت می‌کردند. در اصل، نیازی به حضور پیرمردان نبود ولی از آنجا که معمولاً اینها با اصرار زیاد به جبهه‌ها می‌آمدند، مسئولین جنگ هم به آنها مسئولیت‌های ساده و غیرعملیاتی می‌دادند. شهید نادری هم پس از پیوستن به لشکر 19 فجر به واحد خبازی منتقل می‌شود ولی او نمی‌پذیرد و می‌گوید که برای انجام کارهای عملیاتی و حضور در گردان‌های خط‌شکن به جبهه آمده است.  

اگرچه جبهه‌های جنگ تحمیلی همیشه نیاز به نیروهای تازه نفس و ورزیده داشت ولی هر نیروئی هم به آسانی اجازه حضور در جبهه‌ها نمی‌یافت. بعضی‌ها بخاطر کم سن و سال بودن و بعضی‌ها بخاطر مسن بودن در مرحله پذیرش و گزینش رد می‌شدند و یا با اصرار فراوان و نشان دادن قابلیت‌های خود و معرفی شدن توسط دو  پاسدار و رزمنده قدیمی وارد جبهه‌ها می‌شدند. علت عدم پذیرش این نیروها هم این بود که امکان داشت به روش‌های مختلف دردسرساز شوند و یا خانواده‌های آنها در پشت جبهه دچار مشکلاتی گردند. علت دیگر این بود که در صورت اسارت، دشمن روی آنها کار تبلیغاتی می‌کرد و جمهوری اسلامی را متهم به حضور اجباری دانش‌آموزان و کهنسالان در جبهه‌ها می‌نمود. اگر این نیروها پس از مرحله پذیرش وارد جبهه‌ها می‌شدند، معمولاً به کارهای خدماتی پشت جبهه‌ گمارده می‌شدند و کمتر اجازه حضور در گردان‌های عملیاتی می‌یافتند مگر اینکه باز توانائی خود را به اثبات می‌رساندند. اما وارد شدن به یگان‌های ویژه و مکانیزه و خط‌شکن و مخصوصاً یگان غواصی فقط شامل کسانی می‌شد که در اوج ورزیدگی بدنی و مهارت‌های رزمی و شجاعت و شهامت منحصر به فرد بودند. در آن برهه از جنگ، بر اساس نیازهای جبهه، در هر لشکر، گردانی بعنوان گردان‌ غواص آموزشی می‌دید و وارد عملیات‌های آبی ـ خاکی می‌شد. شهید نادری نیز که از کودکی در شناگری قابلیت بالائی داشته تقاضای حضور در گردان غواص می‌کند و پس از امتحان دادن، قابلیت خود را به اثبات می‌رساند و جزو نیروهای غواص قرار می‌گیرد و نهایتاً در عملیات کربلای چهار، در شروع عملیات در جزیره مینو در تاریخ 18/10/1365 در سن 57 سالگی به شهادت می‌رسد و پیکرش به مدت 25 روز روی سیم‌های خارداری که در آب بودند باقی می‌ماند که پس از عملیات کربلای پنج منطقه آزاد می‌شود و پیکر شهدا از جمله پیکر شهید نادری را به عقب بر می‌گردانند و همراه با شهدای عملیات کربلای 5 در زرقان تشییع و دفن می‌گردد و از آنجا که شهدا را با لباس رزمشان به خاک می‌سپردند شهید نادری نیز با لباس غواصی در گلزار شهدای در کنار شهدای گلگون کفن زرقان قرار می‌گیرد لذا در زرقان او تنها شهیدی است که با لباس غواصی دفن شده است.  

شهید نادری در دوران حضورش در دفاع مقدس، سه بار به مرخصی می‌آید. در مرخصی در برنامه ساختمان‌سازی مسجد حیدر کمک می‌کند و قسمتی از دیوارها را می‌سازد که خاطره‌اش در ذهن بچه‌های مسجد باقی است. دو خاطره مهمی که از این دو مرخصی آخرش به جا مانده نشان می‌دهد که تا چه حد خود را برای شهادت آماده کرده بود. بار قبل از آخر، یکی از پسرانش را در آغوش می‌گیرد و می‌گوید: بابا، این بار که به جبهه بروم دیگر بر نمی‌گردم و شهید می‌شوم، فرزندش نیز با نگرانی کودکانه‌ای می‌گوید: بابا اگر شهید شدی که عکس نداری. شهید نادری به او و خانواده‌اش می‌گوید: اول که من هم مثل سیدعلی‌اکبر مفقود می‌شوم و جسدم نمی‌آید ولی اگر جسدم پیدا شد عکس شهید بهشتی و شهید رجائی را بالای سرم بگذارید: همسرش می‌گوید که همین عکس را هم نداشتیم وقتی که ساک او را آوردند این عکس و وصیت‌نامه دیگرش در ساک بود.  

علت عکس گرفتن هم این بوده که پس از مرخصی به جبهه می‌رود و مدتی در آنجا می‌ماند. سپس به همه مرخصی می‌دهند و عده‌ای را نیز به زیارت امام رضا می‌برند که شهید نادری هم به زیارت می‌رود و به خاطر علاقه شدیدی که به امام رضا(ع) داشته این عکس را فقط برای شهادتش می‌گیرد تا به آرزوی کودکانه فرزندش جامه عمل بپوشاند و عکس را در ساک خود می‌گذارد که پس از شهادتش به دست خانواده‌اش برسد. پس از زیارت امام رضا(ع) دوباره مستقیماً به جبهه بر می‌گردد و پس از مدتی برای آخرین مرخصی می‌آید و پس از دیدار و وداع با اقوام و خانواده‌اش، به همسرش می‌گوید: در جبهه، سنگری است بنام سنگر شهید دستغیب (گویا سنگر کمین بوده) که رزمنده‌ها معتقدند هرکس دوازده بار در آن نگهبانی بدهد به آرزویش می‌رسد من چهارده بار به آنجا رفته‌ام ولی به آرزویم نرسیده‌ام و می‌دانم که تا تو حلالم نکنی به شهادت نمی‌رسم. سپس به خانه مادر همسرش می‌رود و می‌گوید: تا دختر شما مرا حلال نکند من به شهادت نمی‌رسم و از آنها حلالبودی می‌طلبد و تقاضا می‌کند که از دخترشان (یعنی همسر شهید نادری) بخواهند که او را حلال کند تا با خیال آرام به جبهه برود و به آرزویش برسد. او پس از این مرخصی و دیدار و وداع و حلالبودی طلبیدن و وصیت کردن شفاهی، با آرامشی آسمانی به جبهه بر می‌گردد و پس از چند روز پیکرش را در جزیره مینو (که نام باستانی بهشت برین است) بر روی سیم‌های خاردار جا می‌گذارد و روحش به ملکوت اعلی می‌پیوندند و با دلی آکنده از عشق زیارت کربلا به آرامشی ابدی می‌رسد.  

نکته‌ای درباره سنگرهای کمین

در جبهه‌ها سنگرهائی بین خطوط مقدم خودی و دشمن وجود داشت که به آنها سنگر کمین می‌گفتند و در اصل، سخت‌ترین جای جبهه‌ها در حالت پدآفندی بودند. کسانی که به این سنگرها می‌رفتند بیش از دیگران در معرض خطر قرار می گرفتند. اینکه برخی رزمندگان معتقد بودند کسی که دوازده بار به این سنگرها برود به آرزویش می‌رسد یک عقیده خرافی نبود، چون آنها می‌دانستند که همه عاشق شهادتند و آرزوی مشترک همه آنها شهادت است و می‌دانستند که چندین بار و حتی یک بار حضور در این سنگرهای کمین احتمالاً شهادت در پی دارد و لذا برای خود یک قانون ذوقی وضع کرده بودند که هیچ کس نمی‌تواند دوازده بار به این سنگرها برود و اگر کسی دوازده بار (که عددی مقدس است) پیشتاز شهادت بشود و به این سنگرها برود یعنی دوازده بار به سرحد فناء فی‌الله رسیده است و طبیعی است که چنین فردی آرزوئی جز شهادت و لقاءالله ندارد وگرنه رزمندگانی که واقعیت‌های جبهه و جنگ را با تمام وجود لمس کرده بودند واقع‌بین‌تر از این بودند که افکار خرافی داشته باشند و چهارده بار حضور شهید نادری در چنین سنگری نشان می‌دهد که تا چه حد شهامت و رشادت داشته و تا چه اندازه عاشق شهادت و لقاءالله بوده و نهایتاً خودش به این حقیقت پی می‌برد که تا همسرش راضی به شهادت او نشود، او به آرزوی دیرینه‌اش نمی‌رسد.  

برخی از صفات و فضائل اخلاقی و انسانی شهید محمد تقی نادری

شهید نادری غذای هر کسی را نمی‌خورد و هدیه هر کسی را نمی‌پذیرفت و به همین علت بود که کمتر به مهمانی می‌رفت و تا قلباً از پاک بودن لقمه و سفره کسی یقین حاصل نمی‌کرد از غذای او نمی‌خورد. اهل تهجد و شب زنده‌داری بود و معمولاً‌ ساعتی قبل از اذان صبح به مسجد می‌رفت و به عبادت مشغول می‌شد. او همیشه سعی می‌کرد اکثر نمازهایش را در مسجد بخواند و به نماز جمعه و جماعت اهمیت زیادی می‌داد.  

شهید نادری اگرچه بخاطر کار کردن دائمی، هیچوقت محتاج دیگران نبود ولی اگر گاهگاهی هم نیاز به پول می‌کرد از کسی قرض نمی‌گرفت و به همین خاطر هیچوقت به هیچ کس بدهکار نبود ولی طلب‌های زیادی داشت که فقط خودش از آنها خبر داشت. اکثر دوستان شهید نادری، بچه‌های مسجد بودند و بجز با آنها با کسی دیگر ارتباط برقرار نمی‌کرد. شهید نادری اهل دود و سیگار نبود و همیشه دیگران را تشویق به ترک سیگار می‌کرد. او اکثر اوقات مقداری کشمش و پسته در جیب داشت که هم خودش می‌خورد و هم به دیگران می‌داد مخصوصاً به کسانی که سیگار را ترک کرده بودند. اگرچه شهید نادری بخاطر کار زیاد، معمولاً در خانه نبود ولی در هر موقعیتی در صورت نیاز همسرش، در کارهای خانه به او کمک می‌کرد و زحمت‌های او را می‌ستود.  

شهید نادری نسبت به فرزندانش بسیار مهربان بود ولی نسبت به حجاب و عبادت آنها بسیار سختگیر بود و آنها را همیشه همراه خود به مسجد می‌برد و از پسرانش که در آن زمان کوچک بودند می‌خواست که مؤذن و مکبر باشند (و بودند). اگرچه شهید نادری قیافه‌ای متبسم داشت ولی هیچگاه با صدای بلند نمی‌خندید و بجای جوک و لطیفه گفتن داستانهای صدر اسلام و قصه‌های باستانی را تعریف می‌کرد. او اگرچه هیچگاه با صدای بلند نمی‌خندید ولی در مجالس عزاداری معصومین با صدای بلند گریه می‌کرد و اشک می‌ریخت. شهید نادری همیشه آهسته و شمرده حرف می‌زد و فقط در مواجهه با حرف‌های ناحق، صدای خود را بلند می‌کرد و عصبانی می‌شد. او قامتی لاغر و رشید و ورزیده داشت، قیافه‌اش همیشه و در هر حال خندان بود و حتی در حالت عادی، متبسم به نظر می‌رسید. در کارها و اموری که به او محول می‌شد دقیق و دلسوز و منظم بود، کم حرف و پرکار و کم خواب و خوراک بود، از هیچکس و هیچ چیز توقع تحسین و تشویق نداشت، متین و باوقار و با ادب بود، به تمام اطرافیان و دوستان و همکاران خود شدیداً احترام می‌گذاشت و توقع احترام متقابل نداشت. اهل ذکر و دعا و نیایش همراه با تفکر و دقت و حضور قلب بود. سادگی و بی‌ریائی و مناعت طبع و بزرگواری او زبانزد همگان بود و خلوص و پاکی‌اش همیشه سرمشق دیگران قرار می‌گرفت. شهید نادری در کنار این همه فضیلت اخلاقی، بسیار بی‌پروا و جسور و جدی بود و در دفاع از حق و حقیقت، شهامت و شجاعتی عجیب داشت. از دنیا به آنچه داشت و آنچه هر روز به او می‌رسید قانع و سپاسگزار بود و خدا را در هر حال وکیل و کفیل خود و خانواده‌اش می‌دانست. عشق و علاقه‌ شدید او به مسجد و حسینیه و اماکن مقدسه چنان بود که جز به حضور در آنها آرام نمی‌یافت و جز با نوای قرآن و اهلبیت احساس سعادت و خوشبختی نمی‌کرد.  

شهید نادری، در سالهای پس از انقلاب، همیشه لباس سربازی می‌پوشید و حتی در وقت کار، این لباس را به تن داشت. او برای لباس سربازی ارزش خاصی قائل بود و همیشه و در هر حال، در این لباس احساس سربازی را داشت که در حال دفاع از وطن و ارزش‌های اسلامی است. شهید نادری با تلویزیون مخالف بود و هیچگاه تلویزیون نخرید ولی همیشه اخبار ایران و جهان را با رادیو کوچکی که در خانه داشت دنبال می‌کرد، بخصوص در سالهای انقلاب همیشه به اخبار رادیو بی‌بی‌سی گوش می‌داد. شهید نادری به ذکر صلوات علاقه بسیاری داشت و همیشه و در همه حال، صلوات می‌فرستاد. او نه فقط در هنگام نماز و عبادت، بلکه حتی در وقت کار و راه رفتن و نشستن در اتوبوس مشغول به ذکر  و دعا و صلوات بود و یک لحظه از این اذکار جمیل غافل نمی‌شد. شهید نادری در هنگام کار بنائی چنان کار می‌کرد که کمتر کارگری حاضر می‌شد بر دست او کار کند چون به ساعات کار می‌افزود، کم استراحت می‌کرد و مزدی بیشتر از قرارداد خود نمی‌گرفت. شهید نادری، با پدیده بدحجابی شدیداً برخورد می‌کرد منتظر فرد دیگری برای نهی از منکر کردن نمی‌شد. او حتی به زنانی که در عزاها صدایشان را بلند می‌کردند محترمانه تسیلت و تذکر می‌داد که نباید نامحرم صدای آنها را بشنود. از نظر او، حجاب، بالاترین ارزش برای زنان در جامعه بود. شهید نادری به کوهنوردی و شنا علاقه خاصی داشت و در این دو رشته ورزشی دارای مهارت زیادی بود. او معمولاً در اوقات بیکاری کوهنوردی یا پیاده‌روی می‌‌کرد و مخصوصاً در فصل بهار برای جمع کردن جاشیر و کنگر به کوه می رفت و پسران بزرگترش را همراه خودش به کوه می‌برد. شهید نادری کار بانکی را حرام می‌دانست و هیچگاه پول در بانک نمی‌گذاشت و حساب بانکی نداشت. او همیشه قسمتی از درآمدش را خرج می‌کرد و باقیمانده را در خانه پس‌انداز می‌کرد. پس از شهادت شهید نادری، بعضی‌ها به خانواده او مراجعه می‌کردند و پولهائی را که شهید نادری بعنوان قرض‌الحسنه به آنها داده بود و یا بابت کار از آنها طلب داشت به خانواده‌اش می‌دادند که خانواده هم پول را از تحویل نمی‌گرفتند و می‌گفتند ما اطلاعی از حساب و کتابهای شهید نادری نداریم و نمی‌توانیم بدون اجازه او تحویل بگیریم و او با آن روحیه‌ای که داشت حتماً شما را حلال می‌کند. انفاق و قرض‌الحسنه شهید نادری به دوستان در حالی بود که خودش بیشتر از همه احتیاج داشت ولی تقاضای هیچ‌کس را رد نمی‌کرد. شهید نادری با گروهکها و فرقه‌های منحرف، شدیداً مخالف بود و در هرحال با آنها مبارزه می‌کرد و آنها را نوکران صدام و امریکا و اسرائیل می‌دانست. رازداری شهید نادری زبانزد همگان بود. او معتقد بود که حتی همسر و فرزندان انسان نباید از کارها و فعالیت‌های انقلابی او با اطلاع باشند. شهید نادری قبل از ازدواج، به مدت سه سال، به تنهائی در جوار حرم مطهر امام رضا(ع) در مشهد ساکن می‌شود و علاوه بر کار، از زیارت هر روزه حضرت فیض می‌برد. نهایتاً در عالم خواب به او دستور می‌دهند که به زادگاهش و نزد پدر و مادرش برگردد. مادرش نیز در این باره می‌گوید که پدرش در یک شب مهتابی، تا صبح در حیاط خانه راه رفت و از ائمه خواست که محمدتقی را به خانه برگردانند و همینطور هم می‌شود.  

شهید نادری همیشه می‌گفت من در پیش خانواده‌های شهدا شرمنده‌ام و نسبت به جوانانی که در جبهه‌ها هستند احساس شرم می‌کنم، چرا من باید آب خنک بخورم و آنها در گرما باشند.شهید نادری اگرچه از لحاظ مالی نمی‌توانست کمک شایانی به مستمندان بکند ولی از لحاظ نیروی کار، همیشه به کمک آنها می‌شتافت و بصورت رایگان برای آنها کار بنائی می‌کرد و به هر استمدادی پاسخ مثبت می‌داد. شهید نادری، آواز بسیار خوبی داشت و معمولاً شعرهای باباطاهر را بصورت دشتی برای خود زمزمه می‌کرد.  

شغل شهید نادری، بنائی بود. او آنقدر دلسوزانه و با وجدان کاری، کار می‌کرد که انگار همه کارها، کار خودش بود. بارها اتفاق افتاده بود که صاحب کار، پاداشی برای اضافه کار به او می‌داد و او نمی‌گرفت و می‌گفت من برای همان مبلغی که قرارداد بسته‌ام کار کرده‌ام و حقوق بیشتر از آن، حق من نیست و آن را حلال نمی‌دانم. شهید نادری، در طول روز به اندازه چند نفر کار می‌کرد بدون اینکه نیازی به پاداش و تشویق داشته باشد چون همیشه و در همه حال، خدا را ناظر بر احوال خود می‌دانست و فقط به او توکل داشت و «نان حلال» را بزرگترین نعمت خداوند می‌دانست.  

شهید نادری به محض شنیدن صدای اذان، دست از کار می‌کشید و خودش را برای نماز آماده می‌کرد و محال بود که پس از شنیدن اذان، کارش را در هر شرایط و موقعیتی ادامه دهد. پس از نماز و نهار نیز استراحت نمی‌کرد و فوراً به کار برمی‌گشت و کارش را ادامه می‌داد تا غروب که مجدداً صدای اذان را بشنود و دست از کار بکشد. خصوصیت مهم دیگر او این بود که برای هرکسی هم کار نمی‌کرد. اگرچه بعنوان یک کارگر روزمزد، هر روز نیاز به کاری جدید داشت ولی اگر احساس می‌کرد که صاحب‌کارش، در خط دیانت و ولایت نیست، کار برای او را مباح نمی‌دانست و هرگز تن به چنین کاری نمی‌داد چون کار کردن را نیز نوعی جهاد در راه خدا می‌دانست و اعتقاداتش بر سراسر زندگی‌اش و حتی کارش سایه افکنده بود. یعنی برای همین کار عادی هم برنامه عبادی داشت و طبق اصول ارزشهای خاصی به کار می‌پرداخت و در هر حال، اعتقاداتش را با هیچ‌چیز معامله نمی‌کرد. این خصوصیت که برای او ارمغانی جز سختی و ساده‌زیستی و تنگدستی نداشت، جزو فضیلت‌های اخلاقی و ارزشی او بود و باعث شده بود که در هر حال، ساده و سربلند زندگی کند و در شاکله زندگی‌اش لقمه‌ی حرام راه نیابد و تمام وجودش و زندگی محقرانه‌اش پر از عبادت و عشق و رشادت و غیرت دینی باشد. همین جهاد با نفس و مناعت طبع و بزرگ‌منشی، نهایتاً او را به سیل خروشان مجا‌هدان فی‌سبیل الله در انقلاب اسلامی و دفاع مقدس کشاند و خلعت زیبای شهادت و حیات طیبه ابدی را که عمری به دنبالش بود به او ارزانی داشت.  

شهید نادری اگر شهید هم نشده بود، در کار و وجدان کاری، یکی از الگوهای جامعه صالح و سالم بود و اگر هرکسی در حد خودش و کار و مسئولیتش، چنین روحیه‌ای داشته باشد و دین به دنیا نفروشد، مدینه فاضله محقق خواهد شد. شهید نادری در دفاع از عقاید و ارزشهای معنوی، بسیار صریح و بی‌پروا بود و در برابر هر حرف و عمل ضد ارزشی سریعاً عکس‌العمل نشان می‌داد و هیچگاه اهل محافظه‌کاری و مصلحت‌اندیشی نبود. اگرچه ظاهراً بیسواد بود ولی در هنگام دفاع از دین و ولایت و انقلاب، آنقدر صریح و ساده و منطقی و کوتاه حرف می‌زد که انگار سالها در این رشته تحصیل کرده بود. در جامعه ما، دینداران بسیارند، کسانی که طبق اصول و ارزشهای معنوی زندگی می‌کنند بیشمارند ولی تفاوت آنها با افرادی مثل شهید نادری در این است که کمتر به دفاع از آرمانهای خود قیام می‌کنند. بسیاری از دینداران محافظه‌کارند و کمتر موقعیت خود را به خطر می‌اندازند و حاضر نیستند بر سر عقایدشان، با دوستان و آشنایان خود درگیر شوند. خیلی‌ها اگرچه اهل دیانتند ولی در مواقعی که ارزشهای آنها مورد هجوم قرار می‌گیرد یا فرار می‌کنند و یا ساکت می‌شوند و پاسخ دادن به مطالب ضدارزشی را به عهده دیگران واگذار می‌نمایند و اصلاً در این رابطه احساس تکلیف نمی‌کنند. شهید نادری نه فقط به مخالفان، بلکه به دوستان محافظه‌کاری که در برابر حملات ضدارزشی بی‌تفاوت بودند اخطار و هشدار می‌داد و آنها را دعوت به حقگوئی و حق‌جوئی می‌کرد. در مجلسی که او حضور داشت کسی جرأت نداشت غیبت کند و یا دیگران را مسخره نماید و یا حرفهای ضد دینی و ضد انقلابی بزند زیرا او، بی‌پروا تذکر می‌داد و با صورت رسا روبروی مخالفان قد علم می‌کرد و دستورات الهی را یادآور می‌شد. او همیشه می‌گفت: از خدا خواسته‌ام که شهید شوم، از خدا خواسته‌ام که ناتوان و اسیر نشوم و از خدا خواسته‌ام که به (وصال) امام حسین(ع) برسم. این جملات آسمانی هنوز در ذهن و خاطرات خانواده‌اش، طنین‌انداز است و به او و آرمان‌ها و آرزوها و فعالیت‌ها و زندگی ساده و با صفایش افتخار می‌کنند.  

 

خاطره‌ای دیگر از شهید نادری

در رابطه با خصوصیت حقگوئی و صراحت شهید نادری، نمونه‌های زیادی را مردم به یاد دارند که به یک خاطره اکتفا می‌کنیم: در مراسم شهادت خواهرزاده‌اش، (شهید سیدعلی‌اکبر زرقانی)، چند نفر از آشنایان، لب به گلایه و طعنه و شِکوه گشوده بودند که چرا به او اجازه جبهه رفتن دادند؟ چرا نوجوانها را به جبهه می‌برند؟ چرا مفقود شده؟ و از این حرفها، شهید نادری، به محض شنیدن این حرفها، رو به خواهرش می‌کند و می‌گوید: مگر تو پسرت را در راه خدا نداده‌ای؟ مگر به راه امام حسین و شهدا اعتقاد نداری؟ پس چرا ساکت نشسته‌ای و حرف اینها را گوش می‌گیری، اینها برای تسلیت دادن به تو نیامده‌اند، اینها آمده‌اند که حق و حقیقت را سرکوب کنند، اینها را از خانه‌ات بیرون کن و اجازه نده هر کسی هر حرفی دلش خواست بزند. صحبت شهید نادری در آن مجلس باعث تقویت روحیه خانواده شهید و دوستان او می‌شود و شبهه افکنی‌های مخالفان خاتمه می‌یابد. قطعاً اگر شهید نادری چنین حرکتی نمی‌کرد. این شبهه افکنی‌ها، ادامه می‌یافت و از آنجا که در عرف جامعه ما، سکوت علامت رضایت است، دیگران هم کم‌کم به این جمع می‌پیوستند و مجلس بزرگداشت شهید تبدیل به مجلس ضد ارزشها می‌شد و روح یأس و دلسردی گسترش می‌یافت ولی همان حرکت شهید نادری باعث شد که عده‌ای از جوانان نیز برای دفاع از کیان دین و وطن ثبت نام کنند و برای ادامه دادن راه شهید به جبهه‌های نبرد با متجاوزین بعثی بروند. اگرچه خانواده شهید نیز با شهید نادری همعقیده بودند ولی بنا به مصلحت نمی‌توانستند در آن لحظة خاص به دفاع از آرمان‌های شهید برخیزند تا اینکه شهید نادری به دفاع بر می‌خیزد و کار را تمام می‌کند.  

 

وصیت نامه شهید محمد تقی نادری

بسم الله الرحمن الرحیم

با سلام و درود به رهبر کبیر انقلاب و با سلام و درود به رزمندگان اسلام و با سلام و درود به شهدای اسلام و خانواده شهداء وصیت نامه خود را آغاز می کنم. اینجانب محمدتقی نادری بر حسب وظیفه شرعی و اسلامی که دارم وظیفه خود می دانم تا میهن اسلامی خود را از لوث وجود بعثی های کافر پاک کنم و راهی جبهه های نبرد حق علیه باطل می شوم تا به یاری خداوند متعال هرچه زودتر این بعثی های کافر را از سرزمین اسلامیمان بیرون کنم و راه قدس را آزاد کنم. و اما چند وصیت: از امت حزب ا. . . و شهید پرور زرقان می خواهم که صفوف نماز جمعه ها را پر کنند که دشمن از این نماز جمعه وحشت زیادی دارد. ای امت شهید پرور که تاکنون به جبهه های نبرد حق علیه باطل چه از نظر جانی و چه از نظر مادی کمک های فراوان کرده اید پیام من به شما این است که همچنان در پشت جبهه ها به یاری رزمندگان اسلام بشتابید و پیام دیگرم این است که ملت مسلمان حزب ا.. جلو این منافقین از خدا بی خبر را بگیرید و نگذارید آنها صدمه ای به اسلام بزنند.

خدایا خدایا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار - خدایا خدایا رزمندگان اسلام نصرت عطا بفرما

خدایا خدایا معلولین و مجروحین شفا عنایت فرما، خدایا خدایا زیارت کربلا نصیب ما بگردان ،

خدایا خدایا جمهوری اسلامی به دست مهدی بسپار ، الهی آمین یارب

التماس دعا از همگی شما ، والسلام – صلوات

 

 

 

 

 

 

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار علیرضا ناصری

سرباز تکاور شهید علیرضا ناصری فرزند صمد سال 1344 شمسی دیده به جهان گشود. از بدو کودکی تا سن 7 سالگی بنا به طبیعت و فرمایش گهربار مولای متقیان علی (ع) پدر و مادر و خانواده با خواسته های او مراقبت داشتیم و بعد از آن تا سن 21 سالگی از میان سایر فرزندانم صفات برجسته و ممتازی داشت و در بعضی از موارد قابل تحسین و باعث عزت و شرف اینجانب واقع می شد، مخصوصاً علاقه زیادی به خاندان عصمت و طهارت بخصوص حضرت اباعبدالله داشت و در ماه محرم همزمان با عاشورای حسینی با هیئت سینه زنی در تکیه محل مشغول عزاداری می شد و از صفات برجسته او این بود که همواره از دسترنج خود زندگی می کرد،  همچنین علاقه زیادی به کوهنوردی داشت و به اتفاق یکدیگر به کوه می رفتیم و تمام وسائل کوهنوردی را او تک و تنها بدوش می کشید و قدرت و توانائی فوق العاده ای داشت و علاقه زیادی به کتابهای دینی و پند و اندرز از قبیل نهج‌البلاغه و رساله های مجتهدین بخصوص رساله امام داشت؛ فاجعه کربلا، فاجعه رمضان ، انتقام خون حسین، گلستان کربلا، خواجه عبدالله انصاری و چندین کتاب دیگر نیز داشت.  

خاطرات پدر تکاور شهید در پرورش تکاور شهید علیرضا ناصری

اینجانب صمد ناصری ( پدر شهید) شغل من در شیراز در گاراژ باربری کار می کردم و افتخارم همین بس که با زحمت و کار سنگین نان و توشه فراهم کردم و زندگی خانواده ام و همچنین تکاور شهید علیرضا ناصری را فراهم نمودم. او را در سن 7 سالگی روانه مدرسه نمودم که تحصیل نامبرده بعد از ششم ابتدایی دیگر برایم مقدور نبود. بعد از تحصیل به کمک اینجانب به کارهای کشاورزی و دامداری و غیره مشغول بود بخصوص در حفر چاه و قنوات و مقنی گری تخصصی فوق العاده ای داشت و  شبها به مطالعه کتابهائی که قبلا ذکر شد مشغول بود. او در تمام مراحل زندگی که تمام محل و جاهای دیگر شاهد و ناظر هستند جوانی سر به راه و با شرف و عزت بود و هیچگاه کلمه ای خارج از عفت از زبان او جاری نشد و در فرمان برداری و کوچکی پدر و مادر می کوشید و در تمام عمر وقار خود را از دست نداد. او از اول خدمت در پادگان دژبانی مرکزی تهران انجام وظیفه می کرد و بعد از سه ماه دوره آموزشی به پادگان پرندک تهران رفت و اسراء عراقی را نگهداری می نمود  و بعد از مدتی به لشکر 58 تیب ذوالفقار اعزام شد و بعد به منطقه زبیدات عراق اعزام شد و بعد از سه نوبت مرخصی در تاریخ 25/12/64 مجدداً عازم منطقه خود گردید. مطابق گواهی ستاد معراج شهداء در منطقه زبیدات عراق و به دست بعثیون عراقی تاریخ 26/1/65 به درجه رفیع شهادت نائل گردید و در تاریخ 13/2/65 مراسم تشییع آن شهید عزیز به گلزار شهدای زرقان به بزرگواری مردم زرقان به خوبی انجام گردید.

از دفتر خاطرات تکاور شهید علیرضا ناصری

روزیکه پدرم مرا به مدرسه فرستاد با حال کودکی شنیدم که از قول پیغمبر اسلام صلی الله علیه و آله گفت: چنین گفت پیغمبر راستگوی - ز گهواره تا گور دانش بجوی... این سخن گهربار پیغمبر بزرگ را از جان و دل قبول کردم و مشغول تحصیل شدم ولی پیش از آنکه خواندن برایم مقدور باشد از فقر که افتخار اولیا است جامه ای از تار و پود صبر بافتم و به سرخی رنگ آن ایمان آوردم و جامه را پوشیدن و چون سرتا پا عشق حسین داشتم شبی از شبهای عاشورای حسینی با دلی پریشان چشم گریان و سر به گریبان روی به بیابان نهادم که در گوشه ای مرا خواب در ربود و در عالم خواب ندائی از حق در مقام شهید شنیدم، ناگهان از خواب بیدار شدم و گفتم: شکر خدا که لطف خدا گشت یاورم- کامی که خواستم ز خدا شد میسرم...گفتم خدایا اگر لایق درگاهم اول جهاد با نفس که جهاد اکبر است نصیبم فرما، تزکیه نفس نمودم و خود را از تمام آلایش ها و رنگها رها کردم تا خونم رنگین باشد و منتظر وعده خدا بودم به جهاد اصغر، چون وعده خدا را خلاف ندیدم. هم اکنون از دور و نزدیک مشاهده می کنم که در موج عظیم دریای الله اکبر غرق شده ام.

 روحش شاد و یادش گرامی

 

 

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار سعدی نام آوری

شهید سعدی نام آوری، نام پدر : اسد، محل تولد: خیرآباد کربال، تاریخ ولادت 1/5/1335 تاریخ شهادت : 12/12/1362 یگان اعزام کننده :بسیج، شغل :کارگر، محل دفن : مرودشت

شهید سعدی نام آوری فرزند اسد و مرحومه عالمه  رحیم خانی در خانواده ای تهیدست و مذهبی در روستای خیرآباد کربال زرقان دیده به جهان گشود. او فرزند دوم خانواده بود و خداوند بجز او ۶ خواهر و ۲ برادر به خانواده آنها اعطا کرد.  

شهید دوره دبستان را در روستای خیر آباد گذراند و بخاطر کمک به معیشت خانواده مجبور به ترک تحصیل شد.  

او از همان دوره کودکی در کارهای کشاورزی و دامداری به پدر و مادر خود کمک می کرد.  

ایشان دوران سربازی خود را چند سال قبل از  انقلاب در ارتش در اصفهان به پایان رساند و در این دوران اجحاف و تبعیض ها و ظلم های رژیم ستمشاهی را با تمام وجود درک کرد.  

شهید سعدی نام آوری فردی متدین، اهل نماز اول وقت و روزه و امور دینی بود، به مجالس مذهبی و عاشورائی علاقه ای خاص داشت و از صمیم قلب به اهلبیت مخصوصاً حضرت ابا عبدالله الحسین (ع) عشق می ورزید و زندگی خود را وقف راه دین و ایمان کرده بود.  


شهید نام آوری بعد از اتمام سربازی به روستا بازگشت و به کار کشاورزی مشغول شد. پس از مدتی نیز با خانواده ای متدین وصلت کرد و تشکیل خانواده داد، بعد از مدتی در کارخانه آرد دادلی مرودشت به عنوان کارگر ساده استخدام شد و محل سکونت خود را نیز به شهر مرودشت منتقل کرد.  

شهید در مراحل پیروزی انقلاب اسلامی همدوش با مردم در برنامه های انقلابی ضد رژیم شاه شرکت می کرد و در مساجد و حسینیه ها به حمایت از انقلاب و آرمانهای امام خمینی (ره) می پرداخت.  

پس از مدتی جنگ تحمیلی جهانخواران علیه ملت ایران شروع شد و ارتش بعث عراق به رهبری صدام به مرزهای ایران حمله کرد، در حمله وحشیانه دشمن که برخی از کشورهای غربی و عربی از او حمایت می کردند هزاران هموطن غیر نظامی و نظامی ما به خاک و خون کشیده شدند و  خانواده های بسیاری را از شهر و دیار و روستاهای خود آواره گردیدند.  

پس از شروع جنگ تحمیلی شهید سعدی نام آوری یکی از اولین بسیجیانی بود که به ندای امام خمینی (ره) لبیک گفت و به دفاع از دین و ناموس وطن پرداخت.  

شهید نام آوری یکی از حماسه سازان و دلاوران دریادل عملیات خیبر بود که در تاریخ ۳ اسفند ۱۳۶۲ آغاز شد و پس از ۲۰ روز نبرد خونین نهایتاً در ۲۲ اسفندماه ۱۳۶۲ با تصرف و بازپس گیری کامل جزیره مجنون توسط رزمندگان اسلام به اتمام رسید. در این عملیات بزرگ که نیروهای ارتش متجاوز صدام سرکوب و اسیر شدند، عده ای از رزمندگان اسلام نیز شهید و مفقود شدند که شهید نام آوری یکی از آنها بود. باقیمانده پیکر مطهر  شهید سعدی نام آوری که در تاریخ 12/12/1362 در عملیات خیبر مفقود شده بود سالها پس از پایان جنگ تحمیلی در خرداد ماه ۱۳۷۵ از طریق پلاکش شناسائی شد و پس از انتقال به وطن در گلزار مطهر شهدای شهر مرودشت به خاک سپرده شد. لازم به ذکر است که شهید سعدی نام آوری در هنگام شهادت دو فرزند پسر چهار ساله و یکساله داشت و چندین ماه پس از شهادتش دخترش نیز متولد شد.  

پدر بزرگوار شهید در سال ۱۳۷۵ و مادر گرامی او در سال ۱۳۷۹ به فرزند شهیدشان پیوستند و در آرامستان شهر مرودشت در جوار گلزار مطهر شهدا به خاک سپرده شدند.  

روحشان شاد و یادشان گرامی

 

بسم رب الشهداء و الصدیقین

 زندگینامه شهید بزرگوار سید عنایت الله نبی زاده

شهید سید عنایت اله نبی زاده، فرزند سیدعلی، تولد : 1348 روستای کورکی زرقان، شهادت : 23/3/1370 آبادان -  پاسدار، محل دفن : کورکی

شهید سید عنایت اله نبی زاده فرزند سید علی در سال 1348 در روستای کورکی از بخش زرقان در یک خانواده کشاورز و زحمت کش و متعهد به اسلام متولد شد و دوران کودکی در دامن پاک مادرش چنان پرورش و تربیت گردید که در چهره مبارکش همیشه نور عشق به اسلام می درخشید و در کنار پدرش با مسجد آشنا گردید و همیشه در اجتماعات مذهبی روستا که در مسجد برپا می شد حضور فعال و چشم گیری داشت و در دعاهای کمیل و توسل و انس گرفتن با قرآن مجید و عزاداری سیدالشهدا شرکت می نمود. آری چهار سال به تحصیل در مقطع ابتدایی در روستای کورکی سپری نمود که به علت ناتوانی و از کارافتادگی پدرش دست از تحصیل کشید و مشغول کشاورزی و دامداری شد تا مخارج خانواده خویش را تأمین کند. البته قابل ذکر است که شهید سید عنایت اله نبی زاده هنگامی که هنوز سنش تقاضای جبهه و جنگ نمی کرد با جلب رضایت اولیاء و برادر و خواهرانش به مدت دو ماه در جبهه های جنگ جنوب به دفاع از اسلام و کشورش پرداخت و با شهامت و شجاعت در مقابل دشمنان اسلام ایستاد تا اینکه بعد از بازگشت از دوران بسیجی خود فوراً دفترچه سربازی گرفت و دوباره عازم خدمت برای انقلاب اسلامی و میهن عزیزش شد و حدود 13 ماه از دوران خدمت را در گردان امام حسین (ع) سپری نمود که در دوران خدمت وظیفه به علت موج انفجار در حال مانور قطع نخاع گردید و چندین ماه در بیمارستان تحت معالجه قرار گرفت تا اینکه در بیمارستان به درجه رفیع شهادت رسید که یادش همیشه برای دوستان و آشنایان و مردم دلیر ایران جاویدان خواهد ماند. روحش شاد و یادش گرامی

 

بسم رب الشهداء والصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار سید محمد نبی زاده

شهید سید محمد نبی زاده فرزند سید رضا در سال ۱۳۴۹ در خانواده ای کشاورز و مذهبی در روستای کورکی(kowraki)  زرقان فارس دیده به جهان گشود و زندگی را در آغوش پر مهر خانواده ای شریف از نسل سادات جلیل القدر که مورد وثوق و اعتماد همگان بود آغاز کرد‌. . . . . .  

دوران دبستان را در مدرسه روستای کورکی با موفقیت و پشتکار و عشق به پیشرفت پشت سر گذاشت و یکی از دانش آموزان فعال و مؤدب و منضبط محسوب می شد.  ایشان در سال دوم ابتدائی بود که انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی (ره) به پیروزی نهائی رسید و نظام ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی به زباله دان تاریخ ریخته شد. اگرچه شهید در این دوران هیچ نقشی نداشت ولی شنیدن اخبار و مطالب درباره امام و انقلابیون و شهدا و همچنین جنایات شاه و اربابانش عزم او را برای تداوم راه شهدا راسخ تر میکرد.  

هنوز چیزی از استقرار حکومت نوپای جمهوری اسلامی ایران نگذشته بود که جهانخواران که دستشان از منابع ملی و ثروتهای خدادادی ایران قطع شده بود، با تحریک صدام و کمک به او جنگی نابرابر و همه جانبه به کشور عزیز ما ایران تحمیل کردند و عملاً در آغاز مهرماه ۱۳۵۹ همزمان با باز شدن مدارس و ورود شهید سید محمد به کلاس چهارم ابتدائی دشمن با تمام قوا و کمک بسیاری از کشورهای غربی و عربی و خرابکاری و جاسوسی و فتنه گری نوکران داخلی صدام به غرب و جنوب ایران حمله کرد و بسیاری از شهرها و روستاها را ویران و مردم غیر نظامی را به خاک و‌خون کشید و هزاران نفر را از شهر و دیار خود آواره کرد.  

شهید نبی زاده پس از پایان دوره ابتدائی برای پیوستن به رزمندگان اسلام و نبرد با متجاوزین بعثی بیقراری میکرد ولی بخاطر سن کم پذیرفته نشد و درس را در دوره راهنمائی ادامه داد و در اواسط سال دوم راهنمایی بود که با توجه به دستکاری شناسنامه و قد رشید و بلندی که داشت پذیرفته شد و پس از گذراندن دوره آموزش نظامی، به عنوان بسیجی به لشکر ۱۹ فجر سپاه استان فارس پیوست و عملاً به مدافعان دین و ناموس و وطن ملحق شد.  

آخرین روزهای حضورش در اولین مأموریت جنگی مصادف شد با عملیات عظیم بدر که در ساعت ۲۳ روز ۱۹ اسفند ماه سال ۱۳۶۳ با رمز یا فاطمه الزهرا(س) شروع شد. رمز موفقیت عملیات هم در ضربتی بودن و سرعت آن بود، اما از همان ابتدا، مشکلات، یکی پس از دیگری رخ نشان داد. در بعضی محورها خط به راحتی شکسته شد و حتی برخی رزمندگان از دجله هم عبور کردند اما در بعضی دیگر، رزمندگان ایران با مقاومت سرسختانه عراقی‌ها روبرو شدند. بعضی جاها هم کمبود قایق و امکانات، باعث تاخیر در رسیدن نیروها شد. شهید سید محمد نبی زاده پس از حضور در این عملیات در روزهای آخر عملیات در 25/12/1363 به شهادت رسید و نهایتاً پیکر مطهرش در گلزار شهدای دارالرحمه شیراز به خاک سپرده شد.  

شهید سید محمد نبی زاده که یکی از خودساختگان مکتب عاشورا بود علیرغم سن کم، بسیار متدین و بصیر و انقلابی بود و در امور اجتماعی فردی مهربان، محجوب، پرکار و فداکار به حساب می آمد و‌ به نماز اول وقت و قرائت قرآن و ادعیه مخصوصاً زیارت عاشورا اهمیت خاصی میداد.

لازم به ذکر است که شش نفر دیگر از رزمندگان زرقانی که از خط شکنهای گردان فجر لشکر المهدی بودند نیز در این عملیات شهید شدند: ۱.  شهید محمد تقی خدامی ۲.  شهید عباس شیعه ۳.  شهید محمد هاشم حاتم زاده  ۴.  شهید محمد جواد شعبانی ۵.  شهید محمد جواد گلمحمدی  ۶. شهید سید علی اکبر زرقانی که اکثراً تا سالها بعد از دفاع مقدس، مفقودالاثر بودند و باقیمانده پیکر مطهرشان بعد از سالها به وطن بازگشت و در گلزار شهدای آرامستان نسیمی زرقان به خاک سپرده شدند. روحشان شاد و یادشان گرامی

 

 

 

 

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار علیرضا نتیجه بر

در ضمیر ما نمی‌گنجد به  غیر از دوست کس -  هر دو عالم را به دشمن ده که ما را دوست بس

سخن از شهید است، شهید شاهدی در همه دورانها شمع سوزان بشریت است؛ و استادش در مکتب عشق فقط یک کلمه به او آموخته و آن فانی شدن در معبود و باقی شدن به بقای حضرت دوست است. خوش به حال آن کبوتران خونین بال که با پرواز سریع خود همه قله‌های انسانیت را در یک چشم به هم زدن طی کردند و با شهادت به معراج خون و شرف دست یافتند.

 یکی از این شهیدان به خون خفته از خیل شهیدان عاشورائی ایران، بسیجی نوجوان شهید علیرضا نتیجه‌بر (فرزند حاج کریم) است که در بهار سال 1347 در خانواده‌ای مذهبی و متعهد در شهر زرقان دیده به جهان گشود و از همان اوان کودکی روحیه شجاعت و ایثار در وی نمودار بود.  

 در سال 1356 قبل از پیروزی انقلاب این شهید بزرگوار طی حادثه‌ای از طبقه دوم به داخل کوچه پرتاب گردید که موجب صدمات زیادی به ایشان شد از جمله اینکه از ناحیه هر دو دست دچار شکستگی گردید که ماهها به خاطر این حادثه سختی‌هایی کشید اما با این وجود روحیه‌ای بسیار بالا و والا داشت و معجزه‌آسا از این حادثه جان سالم به در برد، گویی پروردگار وی را برای روزی دیگر و حادثه‌ای بهتر نگه داشته بود.  

 ورود علیرضا به مدرسه ابتدائی (مهرداد زرقان) همزمان بود با پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی. این شهید بزرگوار با وجود سن کم در اکثر صحنه‌های انقلاب حضوری فعال و چشمگیر داشت. در سال 1358 منافقان کوردل اقدام به تأسیس ستادی به نام ستاد مجاهدین خلق در زرقان کردند، زمانی که مردم غیور زرقان تصمیم به تخریب این مکان گرفتند این شهید با وجود سن کم اما به دلیل روحیه‌ای انقلابی که داشت همپای سایر مردم برای از بین بردن لانه‌ی فساد در شهر به سوی این ستاد حرکت کرد و در طی تخریب این مکان که منجر به درگیری میان منافقان و مردم انقلابی گردیده بود از خود فداکاری‌های زیادی نشان داد که به گفته شاهدان عینی، چندین مرتبه با خطر از دست دادن جانش نیز مواجه شده بود که به حمد الهی در این مرحله نیز جان سالم به در برد.  

 شهید علاقه خاصی به مسجد و تکایای مذهبی داشت و بیشتر عمر خود را در مسجد جامع زرقان ‌گذرانید. از دیگر خصلتهای شهید بزرگوار مردم‌داری و علاقه به خویشاوندان بود که سرکشی از خانواده‌ی شهیدان و اقوام و خویشان سرلوحه زندگی‌اش بود، هرجا که احساس نیاز می‌کرد خود را می‌رساند، در جمع‌آوری و کمک‌رسانی به جبهه‌ها نقش مؤثری ایفا می‌کرد. پس از شروع جنگ تحمیلی با وجود سن کم دائم در پی این بود که خود را به نحوی به جبهه برساند.  

 یکی از دوستان این شهید، شهید سیدمحمود بهارلو بود که این شهید بزرگوار علاقه زیادی به ایشان داشت و پس از شهادت شهید بهارلو او لحظه‌ای برای رسیدن به جبهه آرام و قرار نداشت، اما بخاطر سن کم و همچنین جثه نحیفش اجازه ثبت نام به او نمی‌دادند که بارها باعث ناراحتی وی و حتی گریه‌های شدید او می‌شد.  

 یکی از صحبت‌های وی که هنوز در گوش خانواده‌اش طنین انداز است این بود که «اگر شهادت در این جنگ نصیبم نشد برای دستیابی به شهادت به جبهه‌های لبنان و فلسطین خواهم رفت».  

 او لحظه‌ای برای رسیدن به این فیض عظما آرام و قرار نداشت، تمام صحبتش در شبانه‌روز «شهید و شهادت» بود. گویی اصلاً برای رسیدن به همین هدف به دنیا آمده بود.  

 یکی دیگر از خصوصیات شهید پایبندی شدید او نسبت به احکام و مسائل شرع مقدس اسلام بود و نسبت به حجاب خواهران تأکید زیادی می‌نمود. او نسبت به نماز و روزه و صله ارحام، کمک به مستمندان اهتمام بسیار زیاد داشت. عشق و ارادت به روحانیت و بویژه امام راحل از خصوصیات بارز این شهید بزرگوار بود.  

 بالاخره در تیرماه سال 1365 طی سختی‌هایی که برای رسیدن به جبهه‌ها کشید رضایت مسئولان را جلب کرد و خود را به جبهه‌ها رسانید، در ابتدا مدت چندین ماه در جبهه‌های غرب میهن اسلامی بود و پس از چند ماه خود را به صف رزمندگان لشکر پیروز المهدی رسانید، و همدوش برادرانش رحیم و اسماعیل در جبهه‌های جنوب خدمت مشغول شد.  

 پس از عملیات کربلای 4 که رزمندگان موفقیت چندانی کسب نکرده بودند و شهدای گرانقدری را تقدیم کرده بودیم به مرخصی آمد. حدود پنج روز مرخصی بود که خاطرات زیادی در این 5 روز از خود به جا گذاشت، دائم به فکر شهدای کربلای 4 بود، او پیوسته اشک می‌ریخت و می‌گفت چرا من با آنها آن طرف آب نبودم.  

 یکی از شهدای کربلای 4 شهید مسلم رستم‌زاده از شهرستان فسا بود که علیرضا از شهادت وی بسیار غمگین و ناراحت بود. همه‌اش می‌گفت: «مسلم آن طرف آب نیرو بخواهد اما نیرو به او نرسد، ما کجا بودیم؟» در این چند روز آخر همه‌اش از شهادت می‌گفت و اینکه من دیگر بر نمی‌گردم، همه‌اش در حال وداع با خانواده بود.  

 سرانجام در شب پنج‌شنبه که فردای آن روز 18 دی ماه 65 بود وداعی جانسوز و سنگین با خانواده کرد. همه می‌دانستند که او دیگر بر نمی‌گردد. بر روی پیشانی او به وضوح مهر شهادت دیده می‌شد. با همه خداحافظی کرد و از منزل خارج گردید و دقیقاً فردای آن شب عملیات کربلای 5 آغاز گردیده بود. شهید در این عملیات صبح روز جمعه 19/10/65 یعنی اولین روز عملیات به آرزوی دیرینه خود که همانا شهادت بود رسید و تمام بازماندگان از قافله شهادت را در حسرت گذاشت.  

 عکس‌ها و نامه‌ها و ساعت وی که پس از شهادت توسط شهید عباس حاج‌زمانی از دستش باز شده بود جزو چیزهای به جا مانده از این شهید بزرگوار است.  درود بر شهدای ما که مربیان غیرت و جوانمردی و یاوران به حق رهبر فقید انقلاب و در یک کلمه منادیان و مدافعان اسلام ناب محمدی(ص) و مجاهدان در برابر اسلام آمریکایی بوده و هستند. آنان با سعادت و عزت زندگی کرده و همینگونه در محضر پروردگار حاضر خواهند شد.  شهید علیرضا نتیجه‌بر بسیار شجاع و دلیر بود. اگرچه 18 سال بیشتر نداشت ولی در همه کارها مردانه پیش می‌رفت و از هیچ چیز واهمه نداشت و همیشه در فقدان شهدا غبطه می‌خورد و می‌گفت: ای کاش من هم به جمع آنها ملحق شوم.  

 علیرضا در سال 64 از طریق سپاه زرقان به پادگان آموزشی تخت‌جمشید جهت آموزش رفت. در پادگان آموزشی آنهایی که از نظر جسمانی کمی ضعیف بودند کنار می‌زدند. علیرضا یک نصف بلوک به وسط گردان برده و روی آن می‌ایستد تا قدش بلندتر شود ولی فرمانده پادگان می‌فهمد و علیرضا را از گردان بیرون می‌آورد و به او می‌گوید که شما از نظر جسمانی ضعیف هستید و باید دوره‌های بعد اعزام شوید. شهید علیرضا با فرمانده پادگان بحث می‌کند ولی او به هیچ عنوان به شهید اجازه نمی‌دهد و در آخر علیرضا می‌گوید: اگر مردی، آرم سپاه را که بر سینه داری جدا کن تا من بروم و فرمانده برای راضی کردن او این کار را می‌کند و شهید ناچاراً به خانه برمی‌گردد ولی بعد از چند روز دوباره به هر طریق که بود به پادگان مراجعه می‌کند و پس از جلب موافقت مسئولین، آموزش می‌بیند و بعد از آموزش به جبهه‌ی سرپل ذهاب اعزام می‌شود و در آنجا حدود چهار ماه مردانه می‌جنگد.  یکی از فرماند‌هان بنام صادقی تعریف می‌کرد که سخت‌ترین نقطه کمین شب بود که به عراقیها نزدیک بود و هیچکدام از بچه‌ها تنها به آنجا نمی‌رفتند ولی علیرضا هر شب داوطلب می‌شد و خودش تنها به سنگر کمین می‌رفت. علیرضا بعد از مأموریت، از غرب به منطقه جنوب رفت، در عملیات کربلای چهار به همراه شهید محمدحسین شیعه شرکت کرد. بعد از 15 روز عملیات کربلای پنج شروع شد که در آن عملیات 19/10/65 به ندای حق لبیک گفته و با ترکشی که به پیشانیش اصابت کرده بود به شهادت رسید. درباره خاطره لحظه شهادت وی، دوست بزرگوارش برادر «هاشم جمالی» اینگونه نقل می‌کند: «علیرضا وقتی به زمین افتاد دقایقی زنده بود، چیزی زیر لب می‌گفت گوشم را نزدیکتر بردم دیدم «یا حسین» می‌گوید، و مرتبه سوم که با لبخندی زیبا «یا حسین» گفت روح بزرگش به ملکوت اعلی پیوست و سر خونینش بر دامان آقا و سرورش امام حسین گذاشت.  روحش شاد و یادش گرامی

 وصیت نامه شهید علیرضا نتیجه بر فرزند حاج کریم

بسم الله الرحمن الرحیم

 با سلام و درود به یگانه منحی عالم بشریت مهدی موعود و با سلام و درود به نائب برحق آن حضرت خمینی کبیر و با سلام به ارواح پاک شهدای اسلام. اینجانب علی رضا نتیجه بر برحسب وظیفه شرعی که داشتم و به دنبال فرمایشان حضرت امام مبنی بر اینکه رفتن به جبهه واجب کفایی است به جبهه های جنگ حق علیه باطل اعزام شدم.... من خوب می دانم که در این راه هزاران پیچ و خم برای رسیدن به آرزویم وجود دارد .... امروز هدف ما اسلام و رهبرش امام امت خمینی عزیز می باشد و امروز باید امام را بیشتر از همه چیز دوست داشته باشیم چرا که امام ما را زنده کرد و به ما روح بخشید ما که همیشه می گفته ایم کاش ما در کربلا بودیم و حسین را یاری می کردیم حالا هم کربلاست. هم عاشورا است و هم فرزند حسین (ع) پس به ندای هل من ناصر ینصرنی حسین لبیک گفته و به جبهه ها بیائیم شاید که خشنودی و رضای پروردگار را به جای آوریم.   و اما سخنی با امت حزب ا. . . دارم... البته من کوچکتر از آنم که بخواهم سخنی برای شما بگویم اما به عنوان یک برادر کوچک می گویم که امام را تنها نگذارید پشتیبان ولایت فقیه باشید نگهدار اسلام باشید که اسلام همیشه پیروز است و نگذارید که کوچکترین حرکت از منافقان کوردل سربزند که موجب ناراحتی امام باشد و همیشه در پی این باشید که کاری کنید که قلب نورانی امام خشنود و راضی باشد... من از خانواده ام یعنی از پدر و مادرم و برادرانم و خواهرانم می خواهم که اگر من لیاقت شهادت را داشتم و شهید شدم در مرگ من گریه و زاری نکنید و از شما می خواهم که راه مرا حسین گونه و زینب وار ادامه دهید و خوشحال باشید از اینکه امانتی که خداوند به شما داده بود شما نیز با سرافرازی آن را به خدا باز گرداندید.  در پایان از شما می خواهم که برای سلامتی امام امت و همچنین برای پیروزی لشکریان امام زمان دعا کنید. ((امام را دعا کنید و مهدی را صدا کنید))

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار مراد نجاتی

شهید مراد نجاتی فرزند اکبر در سال 1328 در زرقان و در خانواده ای متدین و تلاشگر دیده بجهان گشود. در روزگار ستم شاهی زندگی را در تعب و شدائد گذراند و چشم به راه انقلابی بود که به این دوران ظلمت سیاهی پایان بخشد. شهید نجاتی در 28 سالگی در کوران حوادث انقلاب علیه طاغوت قرار گرفت و با کمک برادران حزب الهی به پخش اعلامیه های و نوارهای امام پرداخت و در درگیریهای خیابانی و تسخیر ساواک و شهربانی شیراز شرکت فعال داشت. حوادث نیز پس از به ثمر رسیدن انقلاب خونین اسلامی یکی پس از دیگری فرا رسید، حوادثی که هر کدام برای یک قرن زمان کافی بود و در مدت کوتاه خود را نمایاند و دریوزگان استکبار و غلامان حلقه بگوش استعمار در صبح پیروزی انقلاب بر«سید و خلق» به پاخاسته تاختند و نیزه ها بر قلب مردم و بر خاک شهرهای بی دفاع فرو بردند، شهید نجاتی که از یک سو سازنده انقلاب و از سوی دیگر پرورش یافته انقلاب بود نتوانست نسبت به مسائل انقلاب بی تفاوت بماند و از این رو زندگی پر مسئولیت وی که یک زندگی با اداره کردن همسر و فرزندان بشمار می رفت با دغدغه جنگ روبرو گردید و با حضور در جبهه های مختلف در سال 1361 خود را به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی زرقان که یک نهاد انقلابی بود در آورد. شهید نجاتی با اینکه مسئولیت سنگینی را عهده دار بود در بیشترین ایام خدمت در جبهه های جنگ حق علیه باطل گذرانده و بواسطه جوش و خروش و استعدادی که در وی بود بسرعت مراحل کمال را در ابعاد مختلف خصوصاً در بعد رزمی طی کرد و در قسمت اطلاعات عملیات لشکر المهدی (ع) و گردان فجر مشغول فعالیت گردید. او در بین رزمندگان چهره ای محبوب و مؤثر و در بین دوستان و خویشاوندان و خانواده مایه آرامش و غمخوار دیگران بشمار می رفت. قدرت بدنی و بازوان پرقدرتش تبحری در فنون مختلف رزمی انفرادی وی را از دیگران متمایز ساخته و همه این صفات همراه با شجاعت و تقوا و ایمان قلبی اش او را مجاهدی ساخته بود که همیشه تا عمق مواضع دشمن نفوذ می کرد که از جنگها و گروهها و دشتها در زیر دید دشمن عبور می نمود و به جمع کلیه اطلاعات و شناسائی مواضع دشمن می پرداخت، شهید نجاتی پس از یک سال مداوم حضور در جبهه های حق علیه باطل و شرکت در بسیاری از عملیاتهای غرور آفرین و پیروزمند خصوصاً در عملیات کربلای پنج ایثار و اخلاص خود را به اوج رسانده و عاقبت در تاریخ 29/10/65 با شهادت به سرمنزل مقصود شتافت.

وصیت نامه شهید مراد نجاتی

با سلام و صلوات خدمت پیشگاه امام زمان و ارواحنا له الفدا و نائب بر حق آن بزرگوار حضرت امام امت وبا سلام و فاتحه بر ارواح مطهر شهدای اسلام از صدر تا کنون.  و با درود بر امت همیشه در صحنه پیکار با کفر جهانی و با سلام و درود فراوان بر رزمندگان پر توان اسلام در جبهه های حق علیه باطل، این رهروان راه حقیقی و واقعی ابا عبدالله الحسین، این شیران روز و زاهدان شب. بنده حقیر مراد نجاتی ساکن زرقان متولد 1328در خانواده ای حقیر وکوچک بدنیا آمدم از اوایل کودکی به کار مشغول شدم و تا قبل  از انقلاب شکوهمند انقلاب اسلامی به رانندگی مشغول بودم و درون انقلاب با منافقان کوردل دست به پیکار شدیم تا اینکه انقلاب اسلامی به پیروزی رسید.  از شغل رانندگی دست کشیده و به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی رو آوردم و از سال 61-62 نام خود را در سپاه ثبت کردم و بعد از مدتی به جبهه حق علیه باطل اعزام شدم و چند ماهی درون جبهه فعالیت داشتم و پس از این مدت، دوباره به خانه برگشتم و درون سپاه در قسمت حفاظت،  مشغول به خدمت شدم و دوباره در تاریخ 5/12/64 به جبهه اعزام شدم وبنده حقیر در لشکر المهدی در گردان همیشه پیروز فجر انجام وظیفه نمودم. اکنون که به جبهه آمدم فقط به خاطر پایدار ماندن انقلاب اسلامی است وجنگ که به ما تحمیل شد به خاطر تثبیت نمودن کشور اسلامیمان بود. ما باید کوشش کنیم که دست اجانب را از مملکت اسلامیمان کوتاه کنیم. از تمامی برادران میخواهم که جنگ را سرلوحه امور قرار دهند و هیچگاه جبهه را ترک نکنند و کسانی هم که به جبهه نمی توانند بیایند هر کمکی که از دست آنها بر می آید دریغ نورزند. امام را فراموش نکنید و همیشه پیرو خط رهبری باشید تا از گزند دشمن مصون بمانید چون ایشان بود که ما را از این بدبختی نجات داد و دست بیگانه را از مملکت جدا ساخت. چند جمله ای هم برای خانواده و فرزندانم : از همسر گرامیم میخواهم که در مرگ من گریه نکند و زینب گونه باشید تا منافقان کور دل بدانند با ترورهای خود هیچ کاری از دستشان بر نمی آید. از فرزندانم میخواهم که راه شهدا را پیش گیرند و اگر خواستند خانواده تشکیل بدهند کسانی باشند که در وهله اول پیرو خط امام و یک مسلمان واقعی باشند و اگر اینطور نباشد روز قیامت خودم جلو آنها را میگیرم و دوست دارم طبق وصیت نامه عمل کنید.  در ضمن لباسهای نظامی خودم در منزل است (به غیر از آورکت) همه را تحویل گروه والفجر بدهید.  کسانی که از بنده بدی دیدند ما را ببخشند و دوست دارم در مرگ من تجملات نگیرید (در ضمن در مدتی که در گردان فجرمشغول به خدمت بوده ام از فرماندهان عزیز: مرتضی جاویدی، رضا بدیهی، حیدر یوسف پور، مسلم رستم زاده، عباس حاج زمانی، مسعود شیعه و دیگر برادران همسنگرم، برادران زرقان متشکرم. اینجانب را حلال کنید.  چون برای من خیلی زحمت کشیدند. اجر آنها با خداوند.  عمر امام مستدام باد.  

هوالجمیل

شهید زندگی کردن

شهادت در یک نگاه کلی سه معنا دارد :

در مکتب رشادت و شهامت : جان دادن در جنگهای حق علیه باطل

در مکتب عبادت و ارادت : شهید زیستن در زندگی و جهاد اکبر

در مکتب شفاعت و ولایت : همسو شدن با کائنات و تبدیل به کارگزار هستی شدن

چیزی که از شهیدان گلگون کفن و ازخودگذشتۀ ما ، در ذهن جامعه وجود دارد معمولاً فقط معنا و مصداق اول است، یعنی بسیاری از مردم، شهدا را فقط کُشتگان جنگ می‌دانند و البته همین هم رتبۀ والا و بالائی است ولی حقیقت امر این است که شهدای ما شاگرد و استاد هر سه مکتبند و موضوعی که مد نظر این تحقیق است، صرفنظر از نقد جنگ، تأیید هر سه مورد بالاست.  

مردم تمام کشورها حتی متجاوزین و اشغالگران برای کشتگان و زندگان جنگهای خود اهمیت ویژه‌ای قائلند و آنها را قهرمانان ملی خود قلمداد می‌کنند، برای آنها یادمان‌ها می‌سازند، شعرها می‌سرایند، داستانها و رُمانها می‌نویسند، پژوهش‌های مختلف دربارۀ زندگی و کشف خاطرات گمشدۀ آنها انجام می‌دهند، فیلم و سریالهای مختلف و متعدد برای آنها می‌سازند و در روزهای خاصی از سال، در مراسمی جهانی، یاد و نام و خاطرۀ آنها را گرامی می‌دارند در حالیکه خودشان هم می‌دانند که اشغالگر بوده‌اند و کمترین شباهتی با کشور ما که توسط متجاوزین اشغال شده بود نداشتند و قهرمانان ملی آنها که هیچ رنگ و بوئی از انسانیت و معنویت نبرده بودند و با هیچ معیاری با شهیدان ما قابل مقایسه نیستند، اما در کشور ما اگر کسی دربارۀ شهیدان هر گونه کار فرهنگی انجام دهد توسط عده‌ای از خودی‌ها ، متهم به جنگ‌طلبی و خشونت و اُمُل بودن می‌شود و ما به راحتی یاد و خاطرات شهدای عارفِ دریادل خود را به فراموشی می‌سپاریم تا دچار تهمت «عقب افتادگی ‌فرهنگی» نشویم و مظلومیت شهدای ما همچنان ادامه دارد. . . . و چه باک که ما هم به سرنوشت آنها دچار شویم. این بزرگترین آرزوی خادمین شهداست. والسلام / ناشر

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار علیرضا نجف پور

شیخ علیرضا نجف پور فرزند مرتضی در سال 1343در زرقان و در خانواده ای متدین و مذهبی دیده به جهان گشود. دوران کودکی را تحت حمایت پدر و مادری مهربان در یادگیری مبانی مذهب و احکام اسلامی و قرآن گذراند و در خانواده ای که عشق به اسلام و ائمه معصومین علیهم السلام در تار و پود آن ریشه دوانده بود پرورش یافت. دوران ابتدائی تحصیل را از سال 1350 آغاز کرد و پس از گذراندن سالیانی از تحصیل وارد حوزه شد و سطوح مختلف را با موفقیت پشت سر گذاشت. مدتی از عمر پر بار خو را نیز در حوزة علمیه قم به فراگیری دروس مربوطه پرداخت. ایام یاد شده با روزهای شکوهمند انقلاب همراه بود و شهید نجف پور که طعم تلخ حکومت ستمشاهی را چشیده بود همدوش و همصدا با امت اسلامی در بسیاری از تظاهرات و راهپیمائی های ضد رژیم شرکت کرد.  

شهید نجف پور علاوه بر مسئولیتهای نظامی و فرهنگی که در طول هشت سال دفاع مقدس عهده دار بود مدتی در جهاد سازندگی زرقان به فعالیت پرداخت و مدتی نیز ریاست بنیاد شهید بیضاء را عهده دار گردید و چندین ماه نیز امام جمعه گویُم بود.  

شروع جنگ تحمیلی آغاز دوره ای نوین از مبارزات حق طلبانة او بود. عملیات والفجر 8 و عملیات کربلای 5 خاطرة رشادتهای او و صدها دلاورمرد غیوری است که جبهه های نبرد را عرصة قهرمانیهای خود ساختند. شهید نجف پور ضمن ادارة امور فرهنگی تیپ امام حسن (ع) مسئولیت لجستیک تیپ را در عملیات کربلای 5 بعهده داشت.  

منطقه عملیاتی کربلای5 در تاریخ سی دیماه 1365 از خون شهید نجف پور و تعدادی از همرزمان او رنگین شد. اتومبیل حامل آن عزیز که به سمت خطوط مقدم در حرکت بود در منطقة شلمچه مورد اصابت خمپاره قرار گرفته و در ازدحام دود و آتش و باروت روح مشتاق او واحه های آسمان را در نوردید و سبکبال در بیکران ملکوت آشیان گزید. پیکر مطهر و نورانی اش پس از سالها در سال 1375 در منطقه عملیاتی شلمچه کشف و به شیراز انتقال یافت. اینک از او خاطره ای زخمی مانده است و وصیتنامه ای خونین که ر وح مشتاق او را اینگونه به تصویر کشده است :

«ای امام ! من به این جهت خون در راه پاکت می دهم که اعلام کنم همچون شهدای دیگر پیمان من با تو هرگز گسسته نخواهد شد. خویشان عزیزم ! اگر می خواهید فردای قیامت رو سفید محشور شوید و در نزد ائمه با آبرو باشید وابسته به اعمال دنیوی شماست که چه اندازه با خدا و پیامبر (ص) نزدیک باشید، خدا را فراموش نکنید و دنباله رو امام و اسلام باشید و فرزندان خود را با قرآن و دین و نماز آشنا کنید.»

ایشان در عملیات والفجر 8  شیمیائی شد.

همچنین عضو گروه مقاومت مسجد جامع زرقان بودند. ایشان در گروه مقاومت والفجر مسئولیت مربی قرآن را داشتند. نوع آموزشی که ایشان در زمان جنگ دیده بودند آموزش نظامی آرپیچی زن بود.  وضیعت خدمتی ایشان طلبه مدرسه حوزه علمیه محمودیه شیراز بوده اند. آخرین مسئولیتی که ایشان در جبهه داشتند مسئول معاونت فرهنگی ( عقیدتی و تبلیغات) تیپ 35 امام حسن(ع) بود. بالاترین مسئولیتشان در جبهه مسئول معاونت فرهنگی ( عقیدتی و تبلیغات) تیپ 35 امام حسن(ع) بود. مدت حضور در جبهه چند مورد پیاپی از سال 61 لغایت 20/10/65 مدت حضور در جبهه 3 ماه تا شهادت حضور داشتند. عضو تیپ 19 فجر همچنین عضو تیپ مستقل 35 امام حسن (ع) بوده اند. نوع فعالیت شهید قبل از شهادت: به مدت 9 ماه در جهاد سازندگی مسئول بوده است، 6 ماه بدون حقوق خدمت می کرده و 3 ماه 21 روز به فعالیت پرداخته است. همچنین ایشان  سرپرست بنیاد شهید بیضاء بوده و در تاریخ 1/8/63 فعالیت خود را شروع کرده است تا تاریخ 20/10/65 در عملیات کربلای 5 در شلمچه به شهادت رسیده اند.

وصیت نامه مبارک شهید علیرضا نجف پور

بسم الله الرحمن الرحیم

اللهم انت الاول فلیس قبلک شی و انت الاخر فلیس بعد لک شی و انت ولی فی الدنیا و الاخره  توفنی مسلماً و الحقنی بالصالحین

با این که وصیت نامه نوشته ام اما لازم بود جهت یادآوری و رفع بعضی شبهات که ممکن است بعداً پیش بیاید چند کلمه ای بنویسم.

و اما هر چه فکر کردم بهتر کسی که بتوانم مطلب را برای او بنویسم و بارها را به او محول کنم برادر اصغر آقا بود. برادر اصغر آقا سلام علیکم خیلی معذرت می خواهم از اینکه چه در بودنم و چه الان که ظاهراً در خدمت شما نیستم دائماً برای شما زحمت داشتم و این زحمت یکی از مهم ترین زحماتی است که شما برای برادر کوچکت متحمل می شوی. امیدوارم به احسن وجه پیگیری بفرمایید.

اما مطلبی که باید عرض کنم از این قرار است:

اول اینکه طبق محاسبه ای که نمودم بحمداله نماز قضا بدهکار نیستم ولی احتیاطاً یک ماهی نماز قضا اجاره نمایید و حدود 5 روز هم روزه اجاره فرمایید و جهت دو مورد ذکر شده بهترین شخص جهت اجاره حاج ؟ امام جماعت فعلی مسجد می باشد و هر طور متقبل بشوند مانعی ندارد. اما صورت بدهی ام در مورد 10 هزار تومانی که به مجید خدامی بدهکارم که خوب است ژیان را بفروشید و بدهی را بپردازید که خود شما در جریان هستید. حدود 2 هزار تومان به مشهدی علی (پدر معظم) بدهکارم که با تماس با خانواده ام مطلب را حل کنید. حدود 2 هزار تومان به حاج آقای ایمانی بابت عبای طلاب و مقداری نیز از سید حمیدی بدهکارم که در هر دو مورد برادر سید ابراهیم سجادیان در جریان هست. 500 تومان بابت لاستیک از آقای محبی آبادی بدهکارم که برادر ناظر زاده در جریان است. مقداری به آقای صداقت که سابقاً محافظ آقای زبرجد بودند و آقای سجادی در جریان هست (بابت رنگ و لاستیک حدود 700 تومان به حسینیه ؟ بدهکارم به آقای یوسفی در جریان است. و مقداری نیز به آقای نگهبان که خود آقای زبرجد در جریان است. حدود 6 هزار تومان ولی ظاهراً از کسی طلب ندارم و اگر هم مقدار کمی باشد همه را حلال کرده و با رضایت کامل بخشیدم. اما در مورد کتاب هایم همه را خصوصاً کتاب های درسی ام را به فرزند ارشدم بخشیدم البته در صورتی که درس علمی و ادبی بخواند و از مادرم خواهش می کنم به احسن وجه از کلیه کتاب ها چه در مدرسه چه در منزل همه را جمع کرده و مواظبت کند.

ولی لباس هایم که اصلاً قابل گفتگو نیست هرچه مادرم فرمود انجام دهید ولی خوب است بین طلاب تقسیم بشود. قطعه زمینی هم دارم که طبق قوانین شرع تحت نظر استادم آقای زبرجد هرچه فرمود همان است. وسایل زندگیم تحت نظر بنیاد شهید و آقای زبرجد هرچه صلاح می دانند و به هر صورت تقسیم نمایند اما در مورد بنیاد شهید آقای روحانی تصمیم بگیرند ولی آقای یوسفی در جریان باشند. و در مورد امام جماعت آینده مسجد آقای سجادیان بهترین فرد است و با او کاملاً صحبت کرده ام. و اگر جناه ام پیدا شد یک شب قبل از تشییع جنازه مرا به مسجد ببرید و آن جا دعای توسل بخوانید اطراف جنازه ام روضه علی اصغر خوانده و سینه زنی کنید و پس از تشییع با صلاحدید استادم آقای زبرجد مرا در شیراز یا زرقان به خاک بسپارید.

البته جهت دفن در شیراز استخاره خوب آمد (آیه ی آخر سوره زمر) (و تری الملئکه حافین)

بنظرم مطلب ناگفته نمانده باشد ولی اگر چیزی به ذهن خود شما آمد مانعی ندارد عمل کنید اما برادرم اصغر از سوی اینجانب از همه اصحاب مسجد خصوصاً. . . . و از خانواده معظم و همه برادران همراه و همگامان خصوصاً حاجی محمود که حقی بزرگ بر گردن بنده دارد خلاصه از همه کسانی که به طریقی با بنده مرتبط بودند حلال بودی بطلبید و سعی بفرمایید در جریان رفتنم ناراحتی پیش نیاید و با آقای رهنما هم صحبت کنید اجازه بگیرید که جنازه ام در حدود مفقودین دفن شود.

برادرم اصغر در پیوند قلوب با یکدیگر – توسل به ائمه خصوصاً مادر گرامی آن ها – تقوی الی الله تعالی و توجه به نمازهای اول وقت و خلاصه آن چه ربط با روحت دارد کوشاتر باش خصوصاً نماز شب و سخن گفتن در تنهایی با خدا که بسیار مؤثر است مرا حلال کن و بیادم قرآن خصوصاً سوره دخان و دهر بخوان. یکی از فرزندانت را به نام علیرضا بگذار و راه طلبگی را به او بیاموز. امید است انشاءالله همدیگر را در جوار مولا امام حسین زیارت کنیم. خداوند سایه امام و قائم مقام رهبری را مستدام بدارد. ایام فاطمیه سال 65 - ضمناً: عبای سفیدی در مسجد و نگین انگشتری در منزل دارم که انگشتر برای زیر زبانم و عبا برای کفنم هست.

 

 

هوالجمیل

تقدیم به تمام عزیزان مفقودالاثر بویژه دوست و همسایه گرانقدرم شهید حجت الاسلام والمسلمین علیرضا نجف پور

تفسیر سبز عشق

              ای از تبار عشق که جان کرده‌ای فدا - در امتداد راه شهیدان کربلا

ای وارث ودیعۀ هابیلیان دهر - ای حامل امانت و پیغام انبیا

در کار بت شکستن و در شعله سوختن - بر جذبۀ خلیل نمودی تو اقتدا

تو فاتح دوبارۀ احزاب و خیبری - در جنک با نبیرۀ سفیان و هنده‌ها

در سینه‌ات همیشه گل داغ می‌شکفت - با یاد زخمهای تن محور کسا

چشمان تو همیشه پر از اشک سرخ بود - از داغ آن غروب غم آلود نینوا

گویا تو در کشاکش آن لحظه‌های سرخ - بودی کنار زینب و اطراف خیمه‌ها

ای التهاب سرخ که بودی کتاب جنگ - در هر ورق ، هزار خاطره از خط و جبهه‌ها

اینک چرا تخلص خونین نوشته‌ای - بر شعر عاشقانۀ دیوان سبز «لا»

ای معنی مجاهده منهای خستگی - ای حاصل اطاعت حق ضربدر رضا

اکنون کجای هستیِ خضرا غنوده‌ای - ای آنکه خونبهای تو باشد فقط خدا

با قامت مقاوم و استاده‌ات چو سرو - تفسیر سبز عشق نمودی قیام را

ای سرو سرفراز کنون با فتادنت - بخشیده‌ای به واژۀ سجده بسی بها

فریادهای حنجره‌ات ای صدای خشم - اکنون طنین فکنده به کوه و به صخره‌ها

در آن وداع سرخ ، وصیت نموده‌ای: - «رهتوشه‌ام دهید ز انگشتر و عبا»

ای یوسف حریم ولایت ، شهید عشق - برگو که جسم پاک تو افتاده در کجا؟

گفتی : «که این سراچۀ تن همچو حائلی است - باید شکست جادوی سنگین پرده‌ها. .

خلوتگه و حضور ابد با جناب یار - اینک مبارکت که ز تن گشته‌ای رها

والسلام

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار کمال نصیرپور

شهید کمال نصیرپور فرزند نصیر در سال ۱۳۴۶ در خانواده ای متوسط و متدین در روستای اسماعیل آباد کربال زرقان پا به عرصه هستی نهاد، پدرش کشاورز بود و به امور دامداری سنتی محدود نیز اشتغال داشت و شهید از اوان کودکی در کارهای خانه به مادر و در کارهای کشاورزی و دامپروری به پدرش کمک می کرد و با سختی ها و شیرینی های کسب حلال آشنا شد.  او دوران تحصیلات ابتدائی را در زادگاهش با موفقیت به پایان رساند و اشتیاق تعلیم و تربیت و معلمی از همان دوران در وجود او‌ ریشه زد. سالهای آخر تحصیل او در دبستان نیز مصادف شد با پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ماه ۱۳۵۷ به رهبری امام خمینی (ره) که برای اولین بار در کشور باستانی ایران نظام جمهوری را برقرار کرد که بخاطر ماهیت آرمانهایش تبدیل به جمهوری اسلامی شد و نظام دو هزار و پانصد ساله شاهنشاهی را به زباله دان تاریخ ریخت، انقلابی که جهان را متحول کرد و بزرگترین معجزه قرن نام گرفت. شهید در این دوران اگرچه نقش خاصی نداشت ولی در حد خود آرمانهای اهلبیت و امام و شهدا را تبلیغ میکرد و تلاش داشت با درس خواندن و اخلاق خوب ادامه دهنده راه شهدا و منادی دستورات امام راحل باشد. شهید بخاطر عدم وجود امکانات در روستا دوران تحصیلی راهنمائی را در مرودشت دنبال کرد و پس از آن وارد هنرستان کشاورزی شد. جهانخوارانی که دستشان از ثروتهای خدادادی و منابع ملی ایران کوتاه شده بود با تحریک صدام علاوه بر ایجاد آشوبهای خونین در کردستان و مناطق دیگر، جنگی نابرابر به کشور و مردم و نظام نوپای جمهوری اسلامی تحمیل کردند. متجاوزین ارتش حزب بعث عراق به رهبری صدام با هجوم گسترده در اول مهرماه ۱۳۵۹ تمام مرزهای غرب و جنوب را مورد تاخت و تاز وحشیانه قرار دادند و صدها شهر و روستا را با خاک یکسان و هزاران هموطن ما را از شهر و دیار خود آواره کردند. در اصل، صدام با همکاری برخی از کشورهای عربی و غربی و نوکران داخلی اش قصد داشت در عرض یک هفته تهران را تصرف و جمهوری اسلامی را سرنگون و ایران را تجزیه کند اما وجود دریادلان و شیرمردانی مثل شهید نصیرپورها رؤیای تصرف یک هفته ای را برای دشمن تبدیل به یک کابوس سیاه و خونین هشت ساله کردند. . . اگرچه خاطرات دوران چندساله تحصیل شهید کمال نصیر پور در هنرستان شبانه روزی آب باریک زرقان و ایده ها و آرمانهای و فعالیتهای ادبی و مذهبی و انقلابی ا‌و می تواند تبدیل به یک کتاب بزرگ و یا سریال تلویزیونی جذاب و آموزنده شود ولی بخاطر رعایت اختصار  در این کتاب به پرده آخر زندگانی زیبای این دانش آموز هنرمند شهید با نقل قول دوست و همرزم ایشان، معلم ارجمند جواد رنجبر از استهبان اشاره می کنیم.  

در آبان ماه ۱۳۶۵ یک گروه چهل نفری از هنرجویان مرکز آموزش شهید مطهری، که قبلاً  با نام‌دانشسرای عشایری مشهور بود) به عنوان بسیجی به همراه استاد و مربی شان شهید مسعود دوکوهکی از طریق سپاه زرقان به جبهه اعزام می شوند و در گردانهای لشکر ۱۹ فجر سپاه استان فارس در جبهه به دفاع از ناموس و دین و وطن می پردازند. این گروه در عملیاتهای کربلای چهار و پنج شرکت می کنند. شهید نصیرپور قبل از عملیات کربلای ۵ خبر و وعده شهادت خود را به دوستش اعلام می کند. پس از عملیات موفقیت آمیز کربلای ۵ در حالیکه از عملیات بر می گشته اند وعده خداوند مُحَقق می شود و شهید در پشت خط مورد حمله هواپیمای دشمن قرار می گیرد و به شهادت که آرزوی دیرینش بود می رسد.  

روحش شاد و یادش گرامی 

شهید کمال نصیرپور نام پدرنصیر شماره شناسنامه206 تاریخ تولد10/6/1346 محل تولد: روستای اسماعیل آباد کربال زرقان ،  میزان تحصیلات سوم متوسطه شغل محصل ، مسئولیت در جبهه رزمنده ، محل شهادت شلمچه- کربلای5 ، کیفیت شهادت ترکش به سر و صورت، تاریخ شهادت19/10/1365 یگان اعزامی: بسیج، محل دفن : مرودشت

 

 

 

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار عبدالواحد نصیرپور

سردار شهید عبدالواحد نصیرپور فرزند عباس، تاریخ ولادت 1345 محل تولد : مرودشت، شغل: پاسدار، مسئولیت در جبهه: فرمانده گردان و مسئول حفاظت فرودگاه شیراز، تاریخ شهادت 29 اسفند 1366محل شهادت: کوههای خُرمال عراق، پیکر مطهر این سردار شهید سه روز پس از شهادت به پشت جبهه انتقال یافت و در یازده فروردین 1367 بر دستهای قدرشناس امت شهید پرور شیراز تشییع و در جوار سایر همرزمانش در گلزار شهدای دارالرحمه شیراز به خاک سپرده شد.  

شهید عبدالواحد نصیر پور در سال 1345 در شهرستان مرودشت دیده به جهان گشود و در دامان آغوشی زلال تر از آب وآیینه پرورش یافت. هنوز پیش از چند بهار از عمر با برکتش نمی گذشت که پا به پای خانواده به شیراز مهاجرت کرد و دوران پرخاطرة کودکی را در جوار بارگاه ملکوتی شاهچراغ گذرانید. در هفت سالگی راهی دبستان شد و پس از گذراندن موفقیت آمیز مقطع ابتدایی و راهنمایی در دبیرستان ابوذر شیراز مشغول به تحصیل گردید. دوران تحصیل او با حرکات توفندة انقلابی امت شهید پرور مصادف بود و شهید نصیر پور با وجود سن کم در بسیاری از فعالیتهای ضد رژیم شرکت کرد. جنگ تحمیلی در وجود نورانی شهید شور و شوقی آتشین افروخت و او که تا یک سال پس از شروع جنگ به علت سن کم از حضور درجبهه محروم بود نهایتاً درسال 1360 و در سن 15 سالگی به عنوان یک بسیجی قهرمان راهی عرصه های خون وشهادت گردید. وی در چندین عملیات شرکت کرد و زخم فراق را با زخم گلوله های آتشین در آمیخت و استواری و از خود گذشتگی را با تحمل جراحت تیر و ترکش دشمن به تصویر کشید. حجب و حیا ، تواضع و فروتنی و اخلاص از سیمای سراسر نور او جلوه گر و ارادت به خاندان اهل بیت عصمت و طهارت در رگ و جانش آمیخته بود و به سرور شهیدان آقا ابا عبدالله (ع) و علمدار کربلایی او ارادت خاص داشت چنانکه خطاب به دوستان خود می فرمود : از خدا می خواهم که دستهایم چون ابوالفضل العباس قطع شود و بدنم سه روز همچون آقا ابا عبدالله در آفتاب بماند.  و تقدیر آسمانی او نیز چنین بود. در آستانه بهار 1367 کوههای خُرمال گلرنگ از شقایق های نو دمیده ای شد که فریاد سرخ صدها شهید به خون خفته را به گوش آسمان رساندند شهید نصیر پور در 29 اسفند 1366 آخرین زخم نیاز را بر جان پذیرفت و کبوترانه در بی نهایت آسمان به پرواز درآمد.

تمام سینه سرخان روی بال خویش می بردند - تو را وقتی که زخم یک کبوتر داشتی بـرپـر

تو و چون گل شکفتن ها، تو و تا اوج رفتن ها- من و خار جنون در دل، من و تیر خطر در پر

تمام زندگی تکرار یک کوچ است ، یک پرواز - تــمام زنــدگی تــکرار یـک گــل ، پــرپــر

همیشه قسمتم این کنج محنت نیست می دانم - به سوی چشمهایت می گشایم روزی آخر پـر

پیکر مطهر این سردار شهید سه روز پس از شهادت به پشت جبهه انتقال یافت و در یازده فروردین 1367 بر دستهای قدر شناس امت شهید پرور شیراز تشییع و در جوار سایر همرزمانش به خاک سپرده شد.

حجب و حیا ، تواضع و فروتنی و اخلاص از سیمای سراسر نور او جلوه گر و ارادت به خاندان اهل بیت عصمت و طهارت در رگ و جانش آمیخته بود و به سرور شهیدان آقا ابا عبدالله (ع) و علمدار کربلایی او ارادت خاص داشت چنانکه خطاب به دوستان خود می فرمود : از خدا می خواهم که دستهایم چون ابوالفضل العباس قطع شود و بدنم سه روز همچون آقا ابا عبدالله در آفتاب بماند.  و تقدیر آسمانی او نیز چنین بود.

شهید نصیرپور علاوه بر مسؤولیتهایی که در حفاظت فرودگاه شیراز به عهده داشت ، در مدت زمان حضور در جبهه با عنوان فرمانده گردان در والفجر در غرب و جنوب حضوری فعال داشت و امروز از آن همه مردی و مردانگی برگهای خونینی به یادگار مانده است که کلام عارفانة او را به زیبایی تمام در خود جای داده است. به عنوان حسن ختام فرازهایی از خوننامة شهید را تقدیم می داریم :

وصیت نامه شهید عبدالواحد نصیر پور

 بنام اله پاسدار خون شهیدان از شهدای صدر اسلام گرفته تا شهدای این لحظه های حق علیه باطل، بنام آنکه به من هستی داد، زندگی داد و به نام آنکه جهان را به نام نیکان آفرید. بنام آنکه از زمانی که من نطفه ای بودم سرنوشت مرا می دانست از او می خواهم که شهادت در راه خودش را قسمتم گرداند. با درود به رهبر کبیرانقلاب اسلامی در انتظار ظهور آخرین گوهر پر فروز آسمان ولایت مهدی موعود(عج) سلام برحسین کسی که با خون خود اسلام را بیمه و نهال آزادی را آبیاری کرد. سلام برشما امت شهید پرور، شمایی که هرروز شاهد پرپرشدن گلی از گلزار ایران اسلامی هستید، من با آگاهی کامل این راه را که همان راه مولایم حسین است پیش گرفتم زیرا می دانم که هر کس که در این راه گام نهاد رستگار شد. من از وقتی وارد سپاه شدم و به جبهه رفتم انسانیت را در آنجا یافتم ، الان که برای چندمین بار است به جبهه می روم دلم می خواست قلبم زبان داشت و قلم به دست می گرفت و احساس خود را به روی صفحه می آورد، وارد دانشگاهی شدم که به من درس آزادگی و آزاد زیستن و زیر بار ظلم نرفتن یاد داد. یاد داد که چگونه با دشمن خدا بجنگم و چگونه  خدا  را در روی زمین یاری کنم. از شما می خواهم نگذارید که اسلحه من بر زمین بماند من با کوله باری پر از گناه در این راه قدم نهادم و هرچه جلوتر رفتم احساس کردم که این کوله بار سبکتر میشود. از شما می خواهم که راه مرا ادامه دهید، امید آن دارم که قطره های خون من روشنگر راهتان باشد. بیائید برای یک مرتبه هم که شده با خود بیندیشید که : از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود. زندگی فقط خوردن وخوابیدن و غیره نیست هرکس که انسانیت را یافت زندگی کرده است. خدا نکند که وقت زندگی کردن تمام شده باشد (مرگمان رسیده باشد) و معنی زندگی را نیافته باشیم. در عزای رفتگان فقط گریه نکنید بلکه درس عبرت بگیرید که شما هم خواهید رفت و مقصد همه یکی است، توجه داشته باشید که موقع مرگ خواهد آمد و هیچ چیز غیر از اعمالشان با شما نخواهد آمد. بیائید دست از مشغولیات دنیوی بر دارید، بخاطر داشته باشید که اگر فردای قیامت جلو شما را بگیرند و بگویند که چرا هیچ جواب ندارید زیرا که خدا عادل است و اگر برای این چرا گفتن دلیلی بود سوال نمی کردند. در هر کاری خدا را در نظر داشته باشیدکه بهترین شاهد خداست در هر اموری پیرو رهبر باشید سیاست، دیانت، احکام وغیره. . . بزرگترین ارجحیت شیعه اطاعت از ولایت فقیه است تنها وصیت من این است که پشتیبان ولایت فقیه باشید.  تنها وصیت من قرآن است ونهج البلاغه، برادران سپاه یک خادم باشید نه یک شاغل، یک حق بگیر باشید نه یک حقوق بگیر، توجه داشته باشید که شما چشم امامید، جسم وجان امامید، بخاطر مسائل دنیوی از سپاه کناره گیری نکنید، قداست سپاه را با اطاعت از فرماندهی حفظ نمائید. ارزش لباس سبزتان به سرخی خون شهدائی چون هویزه و پاوه است، شهدایی که هنوز فرزندانشان منتظر دیدن روی پدر است، در نظر داشته باشید که وقتی بالای سر شهیدی می روید اگر سرت را به زیر افکندی قبرش را و اگر روبرو را نگاه کنی عکسش را ، و اگر بالای سرت را نگاه کنی خدایش را می بینی، همان را در نظر بگیر و زندگی کن. مادرم: نمی دانم که با این قلم وکاغذ چه بنویسم که بتوانم جبران زحمات شما را کرده باشم ، می دانم که مرا با چه رنج و اندوهی بزرگ کرده ای و تنها خوشبختی مرا می خواستی درود بر تو که با ایمان و اخلاص فرزند خود را روانه میدان نبرد کردی، با اینکه سالها زحمت کشیدی و مرا بزرگ کردی اما من نتوانستم برای یک بار هم که شده شما را خشنود کرده باشم. از تو می خواهم که هر وقت خبر شهادت مرا  شنیدی دو رکعت نماز شکر بجا بیاوری، توخود می دانی که خدا دعای دل شکسته را اجابت می کند، از تو می خواهم که با دلی شکسته برای طول عمر امام دعا کنی زیرا ما هرچه داریم از این پیرجماران است. بعد از پدرم برای نقش پدرانه هم ایفا کردی در جواب همه زحمات شما فقط این را می توانم بگویم که انشاا. . . خداوند شما را در صحرای محشر با فاطمه زهرا محشور گرداند. خواهران عزیزم امیدوارم که بعد از خبر شهادت من ناراحتی و بی صبری نکنید، نمی گویم گریه نکنید گریه برای شهید شرکت در حماسه اوست، اما طوری گریه نکنید که منافقان با خود بگویند ایشان از شهادت برادران خود ناراحتند ، با ناملایمات زندگی زینب گونه مبارزه کنید و این را بدانید که شمائید که پیام خون شهیدان را باید برسانید حال شما که بین خواهران الگو هستید حجات وعفت و پاکدامنی شما برای دیگرخواهران الگو باشد و این حقیقی است که سیاهی چادر شما کوبنده تر از سرخی خون ماست ، حجاب شما مشت محکمی است بر دهان این  بلهوسان امروزی، شما مثل کسانی نباشید که خود را بازیچه دست بلهوسان قرار می دهند و در آخرت در مقابل حضرت زهرا روسیاه هستند.

ای زن بتو از فاطمه این گونه خطابست - زیبنده ترین زینت زن حفظ حجاب است

 در دامان خود فرزندانی را تربیت کنید که در آینده نزدیک بتوانند سربازان مخلصی برای اسلامی باشند بقول امام: از دامن زن است که مرد به معراج میرود. جهاد زن خانه داری است شما هم یک جهادگر باشید. با تمام وجود دوستتان داشتم اگر شما هم مرا دوست دارید به وصیتم عمل نمائید. یاعلی

 خاطره ای از مادر :

گفت مادر قدر این بازوهای من را بدون و ببوس. اگه یه زمانی دست و پای من فدای حضرت ابوالفضل شد ناراحت نشی! صورتش را بوسیدم و گفتم: فدای حضرت ابوالفضل. گفت: سه روز جنازم زیرآفتاب میمونه، دست و انگشتم نداره! دوستاش میگفتن وقتی بعد سه روز آوردنش رفتیم بی دست و پا رو به قبله افتاده بود.

لازم به ذکر است که شهید عبدالواحد نصیرپور پسر عمه شهید محمد حسن کشاورز است. روحشان شاد و یادشان گرامی

 

 

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار خداداد نظری، نظروند

شهید خداداد نظری فرزند سبزعلی در اولین روز فروردین سال 1349 در روستای تنگ خیاره بخش بیضاء در خانواده ای مذهبی چشم به جهان گشود.  

وی دوران کودکی را در همان روستا سپری کرد و به دلیل شغل پدرش که تعمیرکار رادیو و دیگر لوازم صوتی بود و روستا از نعمت برق برخوردار نبود ناچار به روستای لپوئی که در ابتدای مسیر منطقه بیضا واقع شده بود نقل مکان کردند، به همین علت شهید دوران تحصیل ابتدائی را در لپوئی شروع و از نبوغ خوبی برخوردار بود و بیشتر به حرفه پدری علاقه زیادی نشان می داد ولی بعد از دوره ابتدائی از ادامه تحصیل خودداری و شغل پدری و ساختمانی روی آورد.  

در ادامه جنگ تحمیلی صدام و جهانخواران حامی او علیه ایران اسلامی در سن 14 سالگی در بسیج سپاه زرقان ثبت نام کرد آموزش مقدماتی نظامی را در پادگان آموزشی شهرستان کازرون فرا گرفت و در «طرح لبیک یا خمینی» از طریق سپاه مرودشت به تیپ قمر بنی هاشم گردان اعزام شد.  

پس از مأموریت چند ماه مجدداً به یگان قائم لشکر فجر مستقر و به  کردستان اعزام شد، پس از پایان این مأموریت دوباره به مدت سه ماه در رستۀ تیربارچی در گردان حضرت زینب لشکر 19 فجر به نبرد با بعثیون متجاوز ادامه داد، به گفته برادر بزرگترش، شهید برای عملیات روحیۀ خیلی معنوی و غیر قابل وصف داشت.  

شهید نظروند در آخرین لحظات قبل از عملیات کربلای چهار با لبخندی شیرین با برادرش خداحافظی کرد و سوار قایق شده به خط اول دشمن زد و بعد از عبور از خط اول با تیربار به خط دوم مزدوران عراقی و نفرات و سنگرهای آنها حمله کرد و تعدادی از دشمنان وطن را به خاک و خون کشید و به گفتۀ همرزمانش از ناحیه سینه مورد اصابت گلوله های دشمن قرار گرفت و در تاریخ 4/10/1365 به شهادت رسید و پیکر مطهر وی بعد از 20 روز در عملیات کربلای 5 به ستاد معراج شهدا منتقل و سپسدر شهرهای زرقان و لپوئی تشییع و در شهر لپوئی به خاک سپرده شد.  

لازم به ذکر است که مرحوم سبزعلی نظروند پدر بزرگوار شهید که خود از رزمندگان دلاور اسلام بود در تاریخ 1/6/1394 دیده از جهان فرو بست و مادر گرامی شهید مرحومه ستاره تابع بردار در مورخه 20 /10/1397 با داغ فرزندش دیده از جهان فرو بست و هر دو در آرامستان روستای تنگ خیاره در جوار امام زاده شاه غیاث الدین آسمانی شدند.  

روحشان شاد و یادشان گرامی

 وصیت نامه شهید خداداد نظری - نظروند

بسم الله الرحمن الرحیم

هرجا مشرکان را یافتید به قتل برسانید و از شهرشان برانید چنانکه آنان شما را از وطن آواره کردند. «البقره 191»

با سلام و درود فراوان به انبیاء الهی از آدم تا خاتم و اولیا الهی از علی ولی الله تا مهدی بقیه الله و با درود به علما از صدر تا خمینی کبیر چند کلامی را بعنوان آخرین سخن بر روی این کاغذ به نقش در می آورم. خدایا از تو می خواهم که بجز رضای تو چیز دیگری ننویسم.  

اینجانب خداداد نظری با قلبی مملو از عشق حسین(ع) رهسپار جبهه شدم و خدا می داند که جز رضای او هیچ در نظر ندارم و از او می خواهم که در این راه از شر شیطان دور نگدارد تا بتوانم خالصانه برای او انجام تکلیف و وظیفه کنم و بدانید که بعقل و درک خودم و به عنوان یک فرد مسلمان که دفاع از اسلام و قرآن که از ناموس واجبتر است رفتم. خدا شاهد است امت حزب ا. . . و شهید پرور وقت تنگ است اسلام در خطر است، نماز واجب است لیکن حفظ جان و ناموس واجبتر از نماز است، در نتیجه حفظ اسلام به فرمان امام از نماز و جان و ناموس واجبتر است، دلیرانه بروید بسوی نبرد و از فرمایشان رهبر از دل و جان اطاعت کنید و این را بدانید که میمیرید چه حال چه صد سال دیگر مال و فرزند از دست شما آخر می رود و از اینها دل بکشید و بروید حسین را یاری کنید که از این دنیا ما که می رویم با کفنی و عمل، در راه خدا از مال و فرزندان بگذرید و اگر در این راه جان ناقابل خود را دادی بدان که مرگ در این راه فنا نیست یک نوع تولد واقعی است که نصیب همه کس هم نمی شود، خوشا بر احوال آنان که از سنگینی کوله بار اعمال نیکو و حتی خودش را ملائک به روی دست گیرند و نزد معشوق ببرند. از خون شهدا که به خاطر حفظ قرآن و اسلام شهید شدند حفاظت کنیم مراکزی همچون جبهه، مسجد و گروه های مقاومت را از یاد نبرید و شما ای پدر و مادر گرامی و عزیزم ای معلمان واقعیم که مرا به صراط مستقیم دعوت کردید و زحمات بیش از حدی برایم کشیدید رنجها و مشقتها را بخاطر سلامتی من تحمل نمودید من که نتوانستم حتی اندکی از آنها را جوابگو باشم از شما می خواهم مرا ببخشید و مغفرت مرا از خدا طلب نمائید و شما ای برادرانم که در زندگی موجب ناراحتی شما می شدم مرا ببخشید و شما ای خواهرانم این را بدانید که همه می میرند سربلند باشید اگر خدا بر ما رحمی کرد و شهادت را نصیبم کرد صبر و بردباری را پیشه کنید و زینب وار زندگی کنید تا آخرت شما خوب شود در پایان دعا برای تعجیل فرج مولا صاحب الزمان (عج) و طول عمر امام را فراموش نکنید.  

والسلام / خداداد نظری 1/10/1365

 


هوالجمیل

شهدا، شورانگیزترین غزلهای ناسرودۀ هستی

سلام شهید عزیزم، سالهاست برای کشف ماهیت حقیقی تو، هر شعر و مطلبی را خوانده‌ام ولی هرچه بیشتر می‌خوانم، کمتر می‌یابم. تو واقعا کیستی؟ چیستی؟ کجائی؟ خداوند در کتاب آسمانی‌اش تو را زنده جاوید و «عند ربهم یرزقون» توصیف فرموده ولی ما زمینی‌ها واقعا معنای زنده جاوید را درک نمی‌کنیم، ما در حصار کلمات زمینی محصوریم و برای کشف شما راهی جز استمداد از کلمات زمینی نداریم. تو واقعاً در محدودۀ کلمات زمینی چگونه معنا می‌شوی؟ یک کشته گلگون کفنِ در خاک آرمیده؟ یک کوه اخلاص؟ یک اقیانوس غیرت و مردانگی؟ یک دریا دل حماسه ساز؟ یک آئینه پاک و تمام نمای دیانت و فضائل و معنویات؟ یک عاشق از خود گذشته؟ شمع محفل بشریت؟ کویر سادگی و ساده زیستی و بی‌آلایشی؟ جنگل سرسبز نشاط و رویش؟ مظهر عشق و وفاداری؟ قله نستوه صبر و اراده؟ جلوۀ ناب افتادگی و فرزانگی؟  نه، نه، تو از تمام اینها که گفتم بالاتر و برتری و من حقیرتر از آنم که بتوانم با این کلمات و عبارات، ماهیت اصلی تو را کشف کنم. تو گمگشته دیرین منی و من یک عمر است مبهوت عظمت توام. یک عمر است با عطش پایان ناپذیری در ساحل دریای عظمت تو تشنه مانده‌ام و روز به روز کرنش و خضوع و ناتوانی‌ام نسبت به درک عظمت تو بیشتر و گسترده‌تر می‌شود. تو چقدر عمیق و مرتفعی ای مضمون گمشده، ای شورانگیزترین غزل ناسروده خلقت. و عجیب اینجاست که من با تو و اکثر دوستان شهیدت دوست و همراز و همسنگر و همرزم بوده‌ام، اما علیرغم اینهمه ارتباط ظاهری و باطنی که با شما دارم هنوز در کشف و درک وجود قدسی شما حیران و سرگردانم و به هر طریقی که سعی می‌کنم به شما نزدیک شوم از شما دورتر می‌گردم و فاصله ادراک من با شما زیادتر می‌شود. شما در کلمات زمینی نمی‌گنجید چون کلماتی آسمانی هستید و بهترین توصیف شما همان است که خداوند فرمود:  زندگان جاوید در مقام قرب حق و دارای رزقی که آنهم برای عقول ما زمینی‌ها قابل هضم نیست. شما روح متعالی به خدا پیوسته، تجلیگاه روح ناآرام آفرینش، گل سرسبد خلقت و انسانهای  برگزیده خداوندید. . . ارواحتان شاد و یادتان گرامی. والسلام / ناشر

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار قاسم نعمت الهی

شهید قاسم نعمت الهی فرزند علی اکبر (پسرخاله شهیدان گلمحمدی) روز اول ماه تیر سال 1352 در شهرستان زرقان در خانواده ای مذهبی دیده به جهان گشود و از همان اوان کودکی بود که تحت تأثیر رفتار بزرگترها قرار گرفت و در خانه ای که حاکی از رنج و مشقت و دوران سخت زندگی بود بزرگ شد. 5 ساله بود که انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی به پیروزی رسید و او با مردم در خیابانها تظاهرات می‌کردند.  

 در سن 6 سالگی به مدرسه رفت و در تمامی مراسم های مذهبی و مخصوصاً بسیج دانش آموزی شرکت می‌نمود. شهید نعمت اللهی اگرچه در آن دوران سن کمی داشت ولی در تمامی تظاهرات ها و تشییع جناره ها شرکت می نمود. در تشییع جنازه شهید حسین بنی پری با ماشین تصادف کرد و در طی دو سال که مریض بود توانست به کمک پرستار، خانواده معلمین و کمیته درسش را نیز ادامه دهد و هم از نظر جسمی بهبود یابد.  

 شهید در کلاس پنجم بود که متوجه شد برای جبهه ثبت نام می‌کنند وی با همان سن کم و روح بزرگی که داشت تصمیم گرفت مانند بزگترها به جبهه برود که او را نپذیرفتند ولی  با دست بردن در شناسنامه، سال تولدش را از 1352 به 1347 تبدیل کرد و چون قلبا عاشق جبهه و جنگ بود بالاخره پس از آموزش در تاریخ  29/10/66 وارد جبهه شد و اثبات کرد که جبهه برترین مدرسه و دانشگاه است.  

 نهایتاً در تاریخ 22/1/67 در کربلای شلمچه به درجه رفیع شهادت نائل آمد و به کاروان عاشورائیان تاریخ پیوست. شهید قاسم نعمت اللهی هنگام شهادت 15 سال بیشتر نداشت.  

 

 وصیت نامه شهید بزرگوار قاسم نعمت اللهی:

بسم رب الشهدا والصدیقین

 والذین هاجرو و اخرجوا من دیارهم و اوذو فی سبیلی وقاتلوا وقتلوا الا عنهم سیئاتهم ولادخلنهم جنات تجری من تحتها الانهار ثوابا من عندالله - آنان که مهاجرت کردند وبیرون رفتند از دیارشان و رنجانیده شدند در راه من و کارزار کردند و کشته شدند ازبدیهای ایشان درمی‌گذرم و در بهشتهائی که در آن نهرها جاری است داخلشان می‌کنم.  خدایا امیدوارم خون من جزء آن دسته ازخونها باشد که با نثار شدن چون سیلی درخت پاینده اسلام را آبیاری می‌کند. با درود بر انبیاء و اولیاء خدا و درود بر مرجع علی گونه زمان حضرت آیت العظمی امام خمینی و سلام و درود برهمه شهدای شهر زرقان و سلام بر جانبازان و درود برمجروحین و معلولین انقلاب واین شهیدان زنده.  ای مردم شهید پرور زرقان شما همانند پروانه‌ای دور امام بگردید و لحظه‌ای از یاری او و انقلاب دست برنداریم.

معراج قاسم

تقدیم به ارواح تابناک «فهمیده های» وطنم مخصوصاً شهید قاسم نعمت الهی

و برادران شهید کوچکعلی و قربانعلی عسکری

گفتم  : عدو ،  ذره‌ای رحم ، در   جنگل   دل   ندارد

گفتند : دل ، آرزوئی ، جز تیغ قاتل ندارد

گفتم که این قایق عشق ، در بحر خون می‌شود غرق

گفتند : زیباتر ، از این ، ساحل ، مقابل ندارد

گفتم : در  این راه ، جانان ، جان  از  شما  می‌ستاند

با التماسی حماسی ، گفتند : قابل ندارد

گفتم  که  تکلیف  عاشق ،  ای یاوران  نیست آسان

گفتند: بر ما حرام است عشقی که مشکل ندارد

گفتم : که گلبوسۀ مرگ ، در کام مخلوق ، تلخ است

گفتند : بــِـه ، از شهادت ،  این باغ ، حاصل ندارد

گفتم :  شما   نوجوانید ،   تاب   و    تحمل  ندارید

گفتند : دل ، مثل قاسم ، جز صبر کامل ندارد

گفتم : مراحل ، زیاد است ، در  فهمِ  معراج  قاسم

گفتند «فهمیده» فهمید ، طیِّ مراحل ندارد

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار فرامرز نعمتی

شهید فرامرز نعمتی فرزند کیومرث در سال 1348 در خانواده ای روستائی در محمود آباد کربال زرقان دیده به جهان گشود. چهره خندان او از بدو تولد ایشان را از بقیه جدا می نمود. پس از طی دوران طفولیت راهی دبستان گشت. دوره دبستان را با موفقیت به پایان برد اما به علت فقر مادی از ادامه تحصیل محروم گشت و ناچار همراه پدر در کارهای کشاورزی مشغول به کار شد. او در دوران کوتاه عمر خود مورد احترام خانواده، بلکه تمام افراد روستا قرار داشت همیشه با چهره خندان با مردم روبرو بود و چون اولین فرزند خانواده بود در تمام سختیها خانواده را تنها نگذاشت دو تا سه سال قبل از خدمت سربازی در روستا به رانندگی تراکتور مشغول بود و با تراکتور کارهای کشاورزی خودشان و مردم را انجام می داد و چون در کارش امین بود همه برای او اعتبار خاصی قائل بودند.  حدود یک سال قبل از موعد مقرر خدمت سربازی خود را به نظام وظیفه معرفی نمود و مشغول خدمت گردید. در هنگام خدمت سربازی نامزدی کرد اما او مورد عنایت حق تعالی قرار گرفت و توفیق نصیب او گشت که در راه خدا کشته شود زیرا دو روز بیشتر از شهادت وی نگذشته بود که قطعنامه 598 پذیرفته شد و آتش بس اعلام شد. ایشان چهار برادر و دو خواهر دارد، شهید اخلاق بسیار خوبی داشت چنانکه همه جذب اخلاق او می شدند، هم خودش اهل کارهای خیر بود، هم دیگران را به کار خیر  و  اتحاد و همدلی سفارش میکرد، به هر کاری علاقه داشت و از بیکاری بدش می آمد، کم حرف می زد و زیاد کار می کرد، در بین تمام خانواده از هر لحاظ تک بود، یکی از خواسته های همیشگی او حفاظت از انقلاب و یاری امام  و ادامه دادن راه شهدا بود، سرباز سپاه بود، در آباده آموزش دید، از محمودآباد ده دوازده نفر با هم به جبهه رفتند، در لشکر 19 فجر فارس خدمت می کرد، در آخرین روزهای خدمتش و در آخرین روزهای جنگ تحمیلی در شلمچه به شهادت رسید و آرزوی شهادت داشت، خدا هم او را انتخاب کرد و پاداش خوبی هایش را با شهادت داد. . . . .  

روحش شاد و یادش گرامی

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار مراد نوجوان

شهید مراد نوجوان فرزند فلامرز در دهم مرداد ماه سال 1336 در روستای رحمت آباد کربال دیده به جهان گشود. دوران طفولیت را در روستا گذراند و دبستان را در رحمت آباد شروع کرد و پس از اتمام دوران دبستان چون مسئولیت خانواده خود را بعهده داشت نتوانست ادامه تحصیل بدهد و به کار مشغول شد. وی فردی مؤمن، انقلابی و مؤدب بود که رفتار نیکویش زبانزد خاص و عام بود تا اینکه به شیراز رفت و به کار بنائی مشغول شد و کم کم متبحر شد، سپس به رانندگی رو آورد. با شروع انقلاب اسلامی او دیگر مسافرت و رانندگی را کنار گذاشت و برای به ثمر رسیدن پیروزی انقلاب اسلامی شبها را در مساجد بود و به نگهبانی مشغول بود، خستکی را نمی فهمید، خواب نداشت و علاقه شدیدی به انقلاب داشت، به همین خاطربه بسیج عشایری ملحق شد و دورانی را در آنجا گذرانید سپس پاسدار وظیفه گردید و پس از طی یک دوره فشرده به جبهه رفت و پس از 30 روز که در جبهه آبادان دلیرانه جنگید در عملیات شکستن حصر آبادان در تاریخ 9/7/1360 به شرف بزرگ شهادت نائل گردید. روحش شاد و یادش گرامی 

وصیت نامه شهید مراد نوجوان

بسم الله الرحمن الرحیم - در هر کار متکی به الله باشید تا الله یارتان باشد که متکی به خدا بودن  خداپرستی است. گوش به دستورات این حسین زمان، روح خدا بسپارید چون فرمان امام از دستورات قرآن مجید سرچشمه می گیرد. پس، از این دستورات سرپیچی نکنید که هرکس سرپیچی کند منافق است. تمام سعی و کوشش شما باید در راه پشتیبانی از روحانیت باشد. چون روحانیت پل ارتباطی بین الله و مسلمین است. هرکس که علیه روحانیت شایعه سازی کند او را محکم بکوبید و فرصتی برای شایعه سازی به او ندهید، هرچند به قیمت جان و مالتان تمام شود. جوانان مسلمان و انقلابی مسئولند تا این انقلاب را که با پیروزی حق علیه باطل آغاز شد تا ظهور حضرت حجت ابن حسن العسکری (عج) ادامه دهند. سخنی با خانواده ام: اگر من به شهادت برسم، شهادتم برای شما سعادت و افتخار است، و شهادت یکی از محبوبترین و بهترین نعماتی است که خدا به من و شما می دهد، در این لحظات آخر می خواهم که مرا ببخشید و از خدا بخواهید که مرا در جمع شهدای صدر اسلام قبول کند. مادر: این امانت را که مدت 23 سال نگهداری کردی و پرورش داده ای باید به خدا بازپس دهی. از خدا می خواهم که به من این توفیق را بدهد که با کشته شدن در نبرد حق علیه باطل بتوانم خدمت کوچکی کنم. والسلام -  مراد نوجوان

 

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار محمد رضا نوروزی

شهید محمد رضا نوروزی فرزند مرحوم حاج محمدعلی در سال 1346 در خانواده ای متدین و مقید به دین و دیانت و اخلاق اسلامی به دنیا آمد و از همان کودکی تحت تربیت پدر و مادر، اصول تربیت اسلامی و زندگی شرافتمندانه را فرا گرفت. خانواده ایشان اگرچه اهل زرقان بودند ولی در شهر مرودشت زندگی میکردند و فرزندان آنها در مرودشت به تحصیل اشتغال داشتند. شهید نوروزی نیز دوران تحصیل را در مرودشت گذراند و در سال آخر هنرستان با عضویت بسیجی به جبهه های حق علیه باطل شتافت و در سال 1365 در جزیره مجنون به درجه رفیع شهادت رسید و در قطعه دوم گلزار شهدای زرقان دفن گردید.  شهید نوروزی بسیار با هوش، مؤمن و محجوب بود و روحیه ای کاملاً انقلابی  داشت و در اوقات فراغت به مطالعه کتابهای مذهبی مخصوصاً کتب شهید آیت اله دستغیب می پرداخت. این شهید بزرگوار با رشته های فنی مخصوصاً برق و الکترونیک علاقه بسیاری داشت و به همین دلیل یکی از هنرجویان با استعداد و خلاق هنرستان فنی مرودشت محسوب می شد و با توجه به علاقه و مهارتش در رشته برق با جهاد سازندگی مرودشت برای سیم کشی برق در روستاها و خانه های روستائی همکاری چشمگیر و رایگان داشت.  

شهید نوروزی دهساله  بود که انقلاب شکوهمند اسلامی ایران به رهبری امام خمینی و با حضور حماسی و وحدت مردم به پیروزی رسید و این شهید بزرگوار علیرغم سن کم به همراه خانواده اش در راهپیمائی ها حضور داشتند و پس از پیروزی انقلاب به فعالیتهای انقلابی و مذهبی در مسجد جامع و امام علی (ع) مرودشت ادامه داد و با شروع جنگ تحمیلی به عضویت پایگاه مقاومت در آمد و در کنار تحصیل به حفاظت از انقلاب و حراست از دستاوردهای خون شهدا پرداخت و همیشه آرزوی حضور در جبهه داشت ولی بخاطر اینکه یکی از برادرانش به نام علی اکبر در جبهه مجروح و جانباز شده بود خانواده به شهید نوروزی که هنوز مدرسه را تمام نکرده بود اجازه حضور در جبهه نمیداد ولی به هر سختی بود خانواده را راضی کرد و به جمع رزمندگان اسلام و مدافعان وطن و ناموس ملی کشور پیوست.  

لازم به ذکر است که شهید محمد رضا نوروزی فرزند چهارم خانواده بود و دو برادر و دو خواهر داشت که یک خواهر و یک برادرش که از خودش کوچکتر بود به رحمت ایزدی پیوستند. پدر ایشان نیز که یکی از کاسبان متدین مرودشت بود در سال 3/7/1371 از دنیا رفت و در قطعه والدین شهدا در گلزار شهدای نسیمی زرقان به خاک سپرده شد. به گفته خواهر ایشان: شهید محمدرضا نوروزی در طول مدتی که در جبهه بود دو بار به مرخصی آمد، یکبار به مادرم گفت که یکی از دوستانم شهید شده و چون ما با هم بودیم من هم باید شهید می‌شدم، مادرم گفت من دائم برایت فلان دعا می خوانم (اسم دعا یادم نیست) برادرم گفت پس به همین خاطر بوده که شهادت نصیب من نشده یعنی از مادر می خواست که با دعا و مناجات و نذر و نیاز مانع شهادت او نشود. (نام آن شهید خداخواست بود که در گلزار شهدای مرودشت دفن است).یکی از دوستانش تعریف می‌کرد که هر بار نگهبانی ایشان تمام میشد بیسیم میزد که جای فرد بعدی هم نگهبانی میدهم تا استراحت کند ولی اکثر بچه ها به محض این که نگهبانی شان تمام میشد سریعاً بر میگشتند و نگهبان بعدی را سر پست می فرستادند. در دورانی که هنوز اجازۀ جبهه رفتن پیدا نکرده بود شبانه روز با بسیج و سپاه و جهاد سازندگی و ستاد پشتیبانی جبهه و جنگ همکاری داشت و در کنار درس خواندن برای جمع آوری کمکهای مردمی به روستاها می رفت و در چیدن محصولات باغبانی و کشاورزی به آنها کمک می کرد. شهید نوروزی بسیار خالص بود و هر کاری را فقط با نیت قربة الی الله انجام میداد و در تمام امور فقط رضای خداوند را ملاک انجام کارهایش قرار میداد.  

همرزم شهید آقای حسین زارع از روستای اکراد کربال زرقان درباره شهید محمد رضا نوروزی می‌گوید: با شهید نوروزی از قبل از جبهه آشنا بودم و هر دو در پایگاه مقاومت مسجد جامع مرودشت فعالیت داشتیم. در اوائل سال 1365 با هم به پادگان آموزشی کازرون رفتیم و سپس به لشکر 19 فجر سپاه استان فارس پیوستیم و مدتی در مقر معاد مستقر بودیم. در آنجا به عضویت گردان امام علی (ع) درآمدیم و چند مرحله به فاو و فکه و ابو غُریب رفتیم و در عملیاتی که در ابو غُریب اجرا شد شرکت داشتیم که من آرپی جی زن بودم و شهید نوروزی تک تیرانداز بود. شهید نوروزی فردی خاص بود و با بقیه تفاوت بسیار داشت. خیلی مخلص و مؤدب و مؤمن و کم حرف و متفکر و در عین حال خیلی پرکار و شجاع و با شهامت بود. با تمام همسنگران بسیار مهربان و با گذشت بود و یکی از رزمندگان نمونه لشکر 19 فجر بود و الگو به حساب می‌آمد. در تاریخ 26/4/65 مأموریت ما تمام شد و اکثر بچه های باقیمانده گردان ما تسویه حساب گرفتند و به خانه برگشتند ولی شهید نوروزی مأموریت خود را تمدید کرد و در جبهه ماند که ما واقعاً به حال او غبطه خوردیم و به ارادۀ او آفرین گفتیم. بعد از این تاریخ دیگر او را ندیدم و بعدها فهمدیم که به بزرگترین آرزویش که  شهادت بود رسیده است.  

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار محمد هادی (مسعود)

بسیجی شهید محمد هادی فرزند مرحوم عباس در سال  1343 در زرقان فارس دیده به جهان گشود. وی سومین فرزند خانواده بود و 2 خواهر و 4 برادر دارد.  

خاطرات دوران کودکی :

نام شهید (محمد) را از نام عمویش که در سربازی فوت شده بود گرفتند که به او مسعود هم می‌گفتند، به قول مادرش از همان روزی که تولد شد یک شیرینی خاصی داشت.... در کوچکی خیلی بلاها بر سر او می‌آمد. در خانه‌ی آنها درخت انجیری بود که به دلیل ضعیف بودن وضع مالی آنها از آن درخت در زمستان برای هیزم و گرم کردن محیط خانه استفاده می‌کردند و آن ذغال‌ها را توی تشت می‌گذاشتند و در میان اتاق می‌بردند. در یکی از روزها محمد که دو سه ساله بود توی تشت ذغال افتاد و به طور فجیعی سوخت طوری که پدرش دوچرخه‌اش را فروخت و خرج دوا و درمان محمد کردند. بعد از مدتی دوباره در بدنش دُمَل گوشتی زد و مادرش برای درمان آن بیماری نذر کرد که اگر حالش رو به بهبودی رفت به سیدعلاءالدین حسین برود و نذر خود را ادا کند که به حول قوه‌ی الهی درمان شد.  

محمد در کودکی بسیار آرام و مظلوم و صبور بود در سال 1349 در سن هفت سالگی به مدرسه رفت و دوره ابتدایی را به پایان رساند و سپس ترک تحصیل نمود و به کار مشغول شد تا اینکه کمک به زندگی خودش کرده باشد و لااقل باری از دوش پدرش که کارگر کشاورزی بود بردارد.  

 شهید هادی در انقلاب

زندگی بر این منوال گذشت تا اینکه سیل کوبنده امت اسلامی بر ضد رژیم منفور ستمشاهی براه افتاد. انقلاب اسلامی در حال اوجگیری بود و مسعود در تمام راهمپیمائی‌ها و تظاهرات بر علیه شاه و اربابانش شرکت فعالیت داشت.  

از مدرسه تا سنگر

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی(ره) در کلاس اول راهنمائی دبیرستان دکتر شریعتی ثبت نام و شروع به درس خواندن کرد. او در کنار درس به شغل بوریابافی هم مشغول بود. بعد از چند ماه که از مدرسه رفتن وی می‌گذشت با پیام سرنوشت ساز امام راحل مبنی بر تشکیل ارتش بیست میلیونی و اینکه ایران باید همه‌اش نظامی باشد به امر رهبر خویش لبیک گفته و پس از نام‌نویسی در بسیج زرقان و شرکت در دوره‌ی آموزشی در تیرماه سال 1360 داوطلبانه عازم جبهه‌های حق علیه باطل گردید و به نبرد با متجاوزین بعثی رفت ولی به علت روماتیسم پا از طرف سپاه به زرقان بازگشت.  

او نمی‌توانست وجود دشمن در سرزمین اسلامی را  تحمل کند و باز برای بار دوم از طرف بسیج سپاه به جبهه اعزام گردید.  

فعالیتهای پشت جبهه

او قبل از اعزام به جبهه فعالیت‌های زیادی در زرقان داشت: با بچه‌های مسجد امام سجاد (ع) گروه مقاومت شهید بهشتی نگهبانی می‌داد و به گشت و نظارت در زرقان مشغول بود و روز را به بوریابافی می‌رفت و مسعود همراه با دوست شهیدش محسن صادقی در درمانگاه کنونی با شهید محمود بخشنده در موارد مختلف همکاری می‌کردند.  

نشانه‌ای برای بعد از شهادت

او حدود 12 الی 13 ساله بود که در یک کبابی بنام اسماعیل جعفری مشغول به کار بود و یک جوی آب کنار قهوه‌خانه وجود داشت که مسعود ظرف‌ها را در آن جوی می‌شست و یک روز مسعود پایش را به درون جوی آب فرو کرد که ناگه یک خرده شیشه درون آب به پایش فرو رفت و طوری که به مدت زیادی از شدت خون همین طور پایش در جوی آب بود تا خونش قطع شود و این خط برای همیشه بر کف پایش می‌ماند و این نشانه‌ای می‌شود که مادرش از روی کف پایش او را  بعد از شهادت شناسایی می‌کند.  

خصوصیات ظاهری:

مسعود  پسری درشت اندام بود و با آن که سنی نداشت زود رشد کرد و حتی کفش اندازه‌ی پایش به سختی پیدا می‌شد، صورتی باریک و سبزه و چشمان زیتونی رنگ و بینی کشیده و لبان بلند و باریک و موهای فرفری و قدی تقریباً بلند داشت.  

خصوصیات اخلاقی و صفات و عادات

بیشتر مواقع شهید هادی در کاسه آب می‌خورد و می‌گفت علی(ع) در کاسه آب می‌خورده و بسیار اهمیت به روزه می‌داد و علاقه‌ی زیادی به امام رضا(ع) داشت طوری که با پولی که از درآمد بوریابافی به دست ‌آورد به مشهد ‌رفت و از آب سقاخانه و تسبیح و جانماز برای بیشتر اقوام و دوستان سوغاتی آورد و از آنجا به سر قبر مرحوم کافی رفته بود.  

او پسری شوخ طبع و بی‌توجه بود به مال دنیا بود.  تلاش و پشتکار خاصی داشت، خالی از غرور و تکبر بود طوری که به همه‌ی بچه‌ها حتی کوچکتر از خود سلام می‌کرد و خیلی زیاد به مسجد و نماز جماعت علاقه داشت و به دعای کمیل اهمیت خاصی می‌داد.  

او علاقه‌ی زیاد به سیدجواد بهارلو داشت. سید جواد در آن زمان هنوز جانباز نشده بود و در عرصه‌های مختلف دفاع از انقلاب فعالیتی چشمگیر داشت و بچه‌های گروه مقاومت با او همکاری داشتند.  

شهید محمدهادی چون محل بوریابافی‌اش از قبرستان می‌گذشت وقتی به سرکار می‌رفت اول به سر قبر شهدایی چون شهید فرج‌پور، ناصر قاسمی، ناصر باصری، محمدجواد کاویانی می‌رفت و شاید جای خود را در کنار آنها پیش بینی می‌کرد. در آن زمان تعداد شهدای زرقان زیاد نبود و گلزار دوم شهدا وجود نداشت.  

ورزش مورد علاقۀ او ورزش باستانی بود که گاه و بیگاه به این ورزش می‌پرداخت.  

او همیشه نسبت به شهدا و علماء اهمیت خاصی می‌داد طوری که عکس شهیدان بخصوص رجائی و باهنر و امام خمینی(ره) را روی دیوار نصب کرده بود.  

شهید محمدهادی نصف روز کار می‌کرد و نصف دیگر روز را در سپاه پاسداران نگهبانی می‌داد و از دسترنج خود مقداری که پس‌انداز کرده بود به مستمندان کمک می‌کرد و هر زمانی که از رادیو خبرهای جبهه پخش می‌شد به فکر فرو می‌رفت و تأسف می‌خورد که چرا من در جبهه نیستم.  

او به ماندگاری دین اسلام اهمیت می‌داد طوری که اصلاً حرف دیگران در مورد خودش برایش مهم نبود و فقط به دین و ماندگاری آن تأکید می‌کرد

عشق شهید محمد هادی به جهاد و دفاع از حق و ادامه دادن راه شهیدان و نبرد با دشمنان داخلی بسیار زیاد بود و از جمله فعالیت‌های شهید در زرقان ، شرکت در خراب کردن لانه‌ی جاسوسی منافقین بود که از ناحیه‌ی دست آسیب دیده بود.  

برای بار دوم که شهید محمد هادی با همرزمش شهید محسن صادقی عازم جبهه‌های جنگ شدند در اهواز قبل از رفتن به جبهه جهت رزمندگان اسلام خون دادند و بعد به جبهه رفتند و پس از سه ماه رودرروئی با کفار بعثی به زرقان برگشتند.  

خاطره‌ای تکان دهنده

شهید محمد هادی برای بار سوم به بسیج سپاه مراجعه کرد تا نسبت به اعزامش اقدام کنند اما برادران مسئول با رفتن به جبهه مخالفت کردند و پس از اصرار زیاد با اعزام وی موافقت شد و باز این بار هم با شهید محسن صادقی به جبهه اعزام گردیدند که مادرش و برادرش با رفتن دوباره‌ی او مخالفت می‌کردند تا اینکه دوباره قصد رفتن کرد و ساک خود را پیچید و به مادرش گفت مادر شناسنامه‌ام را بده و مادر قبول نکرد ولی خاطره‌ای گفت که باعث راضی شدن مادرش شد. شهید محمد هادی به مادرش گفته بود: لازم است چیزی را که در دفعه‌ی قبل در جاده‌ی آبادان زیر یک پل دیدیم برایتان تعریف کنم، من در زیر این پل با همرزمانم تعدادی جنازه‌ی زن و دخترانی را دیدم که عراقی‌ها آنها را در زیر این پل با مقداری ماسه و گل و شاخه‌های درختان دفن کرده بودند که خیلی از نظر روحی ما را متأثر کرد، آیا شما دوست داری همین بلا سر دختران و زنان ما بیاید؟ پس از بیان این دلیل مادرش فوراً قبول کرد.  

شرکت در عملیات بیت المقدس

شهید هادی در روز سه‌شنبه 3 آبان 60 با همرزمانش از شیراز به تهران و از آنجا با قطار به اهواز رفتند و از چهارشنبه 4 آبان به مدت 22 روز در پادگان اهواز بودند و صبح جمعه 3 آذر به مدت 9 روز در جبهه سوسنگرد در دسته‌ای بنام دسته مقداد بودند و در 23/10/1360 برابر با روز تولد حضرت محمد(ص) در عملیات بیت‌المقدس شرکت کرد که نتیجه آن عملیات آزادی خرمشهر از دست بعثیون عراقی بود.  

آرزوی نبرد با اسرائیل

شهید به خاطر آزادی این شهر برای خانواده خود پیام تبریک می‌فرستد و در نامه می‌نویسد من لیاقت شهادت را نداشتم و اگر شهید شدم و توفیق شهادت شامل حال من شد برای من ناراحت نباشید و همیشه به جان امام (ره) دعا کنید و در صورت افتخار شهادت راه مرا ادامه دهید و همچنین خطاب به مادرش می‌نویسد: مادر من می‌روم تا راه کربلا را باز کنم و شما با پدرم به زیارت امام حسین(ع) بروید و اگر من زنده برگشتم به فلسطین می‌روم.  

دوستان و همسنگران

 او همچنین برای فرماندهانش از جمله برادر داود شجاع ـ فرمانده گروهان: حسین توکلی، معاون گروهان ـ غلامعلی غلامی‌ منشی و همسنگر‌ان زرقانی‌اش: شهید مسعود جمشیدی‌نیا ـ شهید ناصر زارع (سعید)، شهید محسن صادقی، واحد زارع، رضا چیت ساز و شهید اسماعیل حاجی‌زمانی احترام زیادی قائل بود. همچنین وقتی که شهید محمدهادی به مرخصی می‌آمد به مادر شهید محسن صادقی سرکشی می‌کرد و حتی یک روز همسنگرانش را به خانه‌ی خودشان دعوت کرد و از آنها پذیرایی کرد. او همسنگری بنام مهندس منسوجی داشت که یک قرآن را به شهید هادی هدیه داده بود.  

آخرین دیدار

برادرش محمود می‌گفت چون من مشغول سربازی بودم و نتوانستم از او خداحافظی کنم آخرین باری که رفت و دیگر نیامد من برای لحظه‌ی آخر او را در مینی‌بوس دیدم که دست برایم بلند کرد و این آخرین باری بود که او را می‌دیدم

زمان و مکان شهادت

شهید هادی در بیست و یکم ماه مبارک رمضان برابر با شهادت امیرالمؤمنین(ع) در عملیات رمضان همراه با همرزمانش شهید محسن صادقی و اسماعیل حاجی‌زمانی در منطقه عملیاتی جنوب به وصال معبود خود نائل آمدند و به لقاءالله پیوستند.  

بازگشت سرخ

بعد از آوردن آنها 3 الی 4 روز در سردخانه‌ی مرودشت بودند و بعد به خانواده‌ی آنها اطلاع دادند. برادرش می‌گفت: ما هنوز از شهادت برادرم باخبر نشده بودیم و من همین طوری موتور خود را برداشتم و به سوی مرودشت روانه شدم انگار به من الهام شده بود و نمی‌دانستم کجا می‌روم فقط یک چیزی مرا به آنجا می‌کشاند تا اینکه در راه با دوستانم مواجه شدم و با آنها به زرقان آمدم و دیدم در خانه‌ی ما شلوغ است و بعد خبر شهادت برادرم را فهمیدم.  

خیابان شهید هادی

یکی از خیابان‌های زرقان به نام خیابان شهید محمدهادی نام‌گذاری شده است.  

ارتباط روحی با فرزند در خواب

بعد از شهادت محمدهادی مادرش بارها خواب او را دیده بود. یکبار خواب دیده بود که روی کوه زرقان فرزند شهیدش  لباس احرام پوشیده  و یک پرچم سبز به دست دارد و همراه با ارتش راهی کربلا بودند.  

خانواده در فراق

شهادت شهید محمد هادی برای خانواده‌اش خیلی سخت بود و روی بسیاری از اطرفیان از جمله خواهر ایشان (که مدتی دچار بیماری اعصاب شدند) و همچنین خاله‌ی شهید و مادربزرگ شهید که بسیار در فراق این شهید بزرگوار گریه و زاری می‌کردند تأثیر گذاشته بود.  

وصیت‌نامه‌ اول شهید محمد هادی

عضو بسیج سپاه پاسداران انقلاب اسلامی

مؤمنان باید در راه خدا با آنان که حیات مادی دنیا را بر آخرت گزیدند جهاد کنند و هر کس در جهاد به راه خدا کشته شد یا فاتح گردید زود باشد که او را (در بهشت ابدی) اجر عظیم دهیم.  (سوره‌ی نساء معنی آیه 73)

ای اَبَر جنایتکاران شرق و غرب ببینید که این ملت چگونه به روی پای خود ایستاده است، ببینید که چگونه بدون کمک از شما از هر لحاظ توانسته‌اند خود را به پیش ببرند. ببینید که چگونه امت اسلام ایثارگرانه در مقابل ظلمتان ایستادگی کردند و از پا ننشستند و به خاطر رضای خدا با شما که دشمنان دین خدا هستید می‌جنگند و در این راه شهید می‌شوند و شهادت را افتخار و سعادت می‌دانند. ملتی که اینگونه ایثارگر باشد شکست نمی‌خورد و زیر بار ظلم و ستم نخواهد رفت.  

خدایا، تا انقلاب مهدی(عج) حتی کنار مهدی خمینی را نگه دارد.  

وصیت‌نامه دوم شهید محمد هادی

«الله اکبر» «الله اکبر» بنام خدا یاری دهنده روح‌اله نائب بر حق امام زمان و رهبر جهان اسلام، باری خدای بزرگ که توانائی به من دادی که بار دیگر به جبهه حق علیه باطل بروم که شاید با نثار خون خود گناهان خود را پاک کنم. خدایا تو می‌دانی که بنده حقیر درگاهت آرزوی شهادت در راه تو را جزء بزرگترین آرمان خود می‌داند. بارالها تو می‌دانی، این زمان که عازم جبهه‌های جنگ هستم در پوست خود نمی‌گنجم و در آرزوی رسیدن به لقاءالله دقیقه شماری می‌کنم. خدایا تو می‌دانی حال که عازم جبهه‌های جنگ حق علیه باطل هستم فقط به خاطر رضای تو و حمایت از دین تو و حمایت از حسین زمانمان خمینی کبیر است. نکته‌ای با امت: در این لحظه که به یاری خدای بزرگ عازم جنگ حق علیه باطل کفار بعثی هستم امیدم این است که تا آخرین لحظه عمر و آخرین قطره خون خود ناقابلم در راه مکتبم با کفار خائن بجنگم. نکته‌ای که باید بگویم این است که امت مسلمان ایران کسانی که در جبهه‌های جنگ شهید می‌شوند یا مبارزه می‌کنند متعلق به امام و رهبر انقلاب و ولایت فقیه هستند بدانید آنهائی که در شهرها منافقانه توطئه علیه ولایت فقیه و روحانیت اصیل، راه می‌اندازند اینها از رفتن به جبهه‌های جنگ وحشت دارند. چند سخن با پدر و مادر: ای پدر و مادرم شما در هر حال که نماز، می‌خوانید دعایم کنید و بر قبرم اشک نریزید. پدر و مادرم اگر هر بدی از من دیدید مرا ببخشید. . . از قول من خداحافظی از تمام دوستان و اقوام بکنید.  «گل برگ سرخ لاله‌ها، در کوچه‌های شهر ما، بوی شهادت می‌دهد.  » «بار الها تو می‌دانی این زمان که عازم جبهه‌های جنگ هستم در پوست خود نمی‌گنجم و به آرزوی رسیدن به لقاءالله دقیقه شماری می‌کنم»....

گردآوری توسط سیده خانم حسینی (دخترخاله شهید)

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار صدرالله هاشمی

شهید صدراله هاشمی فرزند مرحوم یداله در سال ۱۳۲۸ در خانواده ای متوسط و مذهبی در روستای تاریخی بندامیر دیده به جهان هستی گشود و تولدش موجی از نشاط و شکرگزاری در خانواده و اقوام و آشنایان ایجاد کرد. او اولین فرزند خانواده بود و خداوند بعد از او ۴ برادر و یک خواهر به والدین گرانقدرش اعطا فرمود.  

 پدرش فردی بسیار متدین و فعال و درستکار بود و به کشاورزی اشتغال داشت و شهید از دوران کودکی لذت کار و تلاش و تولید محصولات کشاورزی و کسب نان حلال را در همکاری با پدرش تجربه کرد.  

شهید هاشمی دوران ابتدائی را در زادگاهش پشت سر گذاشت و از آنجا که می بایست برای ادامه تحصیلات به یکی از شهرهای اطراف مهاجرت یا مسافرت هر روزه می کرد همانند اکثر دانش آموزان آن زمان ادامه تحصیلات را به آینده موکول کرد و تا قبل از خدمت سربازی به کار و کشاورزی و کمک به معیشت خانواده مشغول شد.  

سال ۱۳۴۸ لباس مقدس سربازی را پوشید و ‌وارد نظام شد، دوران سربازی اش را در نیروی زمینی و مخصوصاً در لشکر زرهی دزفول  پشت سر گذاشت، این خدمت اگرچه برای او به دلائل مختلف از جمله خدمت به طاغوت و نوکران بیگانگان برایش سخت بود و دردسرهائی برایش ایجاد شد ولی پشتوانه ای از تجربه و بصیرت بود برای سالها بعد که به عنوان بسیجی مجدداً لباس رزم پوشید و ‌به دفاع از ناموس و دین و ‌وطن پرداخت.  

بعد از اتمام دوران سربازی در سال ۱۳۵۰ تشکیل خانواده داد و بخاطر اشتغال در کاخانه دادلی مرودشت محل زندگی خود را به مرودشت منتقل کرد، حاصل ازدواج ایشان نیز  دو دختر و سه پسر است.  
شهید هاشمی شخصیتی جذاب و تأثیرگذار داشت، بسیار مؤدب و خوش برخورد و مهربان بود، اخلاق عالی و روحیه انعطاف پذیر و باگذشت و مسئولیت پذیری او باعث شده بود که تبدیل به یکی از الگوهای ناب تربیت اسلامی شود، شهید هاشمی طبق منش و  سلوک والدینش در برپائی نماز و برنامه های مذهبی بویژه مراسم عاشورا همیشه پیشقدم بود، بعد از سکونت در شهر مرودشت نیز فعالیتهای مذهبی و اجتماعی و فرهنگی اش را در مسجد امام رضا (ع) مرودشت و متمرکز کرد، شهید هاشمی علاوه بر فعالیتهای اجتماعی در جامعه در محیط کارش نیز عضو انجمن اسلامی بود و به هر طریقی آموزه های علوی را ترویج میکرد و به دفاع از کارگران می پرداخت.  
شهید هاشمی همزمان با شروع و گسترش انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی بر  فعالیتهای خود افزود از آنجا که بزرگترین و مهمترین گمگشته هستی اش را یافته بود تمام زندگی اش را وقف انقلاب و ترویج آرمانهای امام و شهدا کرد.  

شروع جنگ تحمیلی جهانخواران علیه ایران اسلامی و تهاجم گسترده صدام به مرزهای غرب و جنوب کشور باعث شد که شهید هاشمی لباس رزم بپوشد، با زندگی و تمام زیبائی ها و جاذبه هایش وداع کند و با تمام وجود به نبرد با متجاوزین بعثی و اربابان خارجی و نوکران داخلی آنها برود.  

شهید هاشمی جزو اولین بسیجیانی بود که به ندای امام خمینی لبیک گفت و مرجع تقلید و  رهبر محبوبش را در هجوم ظالمین و غارتگران و بیگانگان تنها نگذاشت. این بسیجی عارف که اسوه عشق و ایثار و دیانت و بصیرت بود سرانجام در دومین حضور حماسی اش در میدانهای دفاع مقدس در عملیات خیبر در تاریخ 12/12/1362 به شهادت که‌ آرزوی دیرینش بود رسید و مثل بسیاری از شهدای آن عملیات مفقودالاثر شد و بعد از سالها فراق و هجران خانواده نهایتاً در سال ۱۳۷۵ پلاک او پیدا شد و باقیمانده پیکر مطهرش در گلزار شهدای مرودشت به خاک سپرده شد.  

لازم به ذکر است که پدر بزرگوارش مرحوم یداله هاشمی در سال ۱۳۷۲ و مادر گرامی اش مرحومه سلطان جعفری در سال ۱۳۹۱ به فرزند شهیدشان پیوستند و در آرامستان بندامیر آسمانی شدند.  روحشان شاد و یادشان گرامی

 

 

 

 

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار سید رحمان هاشمی اصل

پاسدار شهید سید رحمن هاشمی اصل فرزند سید شارضا در تاریخ 25/6/1347 در خانواده ای متدین و مقید به احکام و اخلاق اسلامی و از سلاله سادات جلیل القدر در روستای اتابک زرقان دیده به جهان گشود. او فرزند دوم خانواده بود و خداوند سه خواهر و پنج برادر دیگر به آنها اعطا کرده بود.  

شهید تحصیلات ابتدائی را در دبستان محله سعدی با موفقیت و پشتکار پشت سر گذاشت  و یکی از دانش آموزان فعال و با استعداد در زمینه های مختلف بود.  

ورود ایشان به تحصیلات دوره راهنمائی مصادف شد با آغاز نهضت امام خمینی (ره) و علنی شدن انقلاب  ملت ایران علیه نظام ستمشاهی در سال ۱۳۵۶ که تمام شهرها و روستاهای کشور بویژه شهرهای بزرگ مثل شیراز نقش مهمی در تحولات انقلابی کشور داشتند. شهید نیز اگرچه ۹ ساله بود ولی در حد خود در مجالس و راهپیمائی های مردم به همراه خانواده شرکت می کرد. بهمن ماه سال ۵۷ برای او و تمام نوجوانان و جوانان انقلابی بسیار شیرین و سرنوشت ساز بود و شخصیت ولایتی و ضد استکباری آنها در این عرصه شکل گرفت.  

هنوز چند ماهی از پیروزی انقلاب اسلامی و استقرار نظام نوپای جمهوری اسلامی نگذشته بود که  آشوبهای خونین و فتنه های پیچیده و گسترده علیه ایران شروع شد و جهانخوارانی که دستشان از منابع اقتصادی ایران کوتاه شده بود مناطق مختلف کشور را درگیر جنگهای داخلی کردند و پس از مدتی صدام نیز با حمایت بسیاری از کشورهای عربی و غربی در تاریخ اول مهرماه ۱۳۵۹ جنگی نابرابر به ایران تحمیل کرد و قصد داشت در عرض یک هفته تهران را تسخیر کند ولی مردم و رزمندگان ایران هشت سال مقاومت کردند و دشمن متجاوز بعثی نتوانست حتی یک وجب از خاک ایران را جدا کند که این موهبت از برکت وجود دریادلانی مثل شهید هاشمی اصل است.  
این شهید بزرگوار علیرغم سن کم یکی از اولین رزمندگانی بود که ادامه تحصیل را به آینده موکول کرد و به ندای امام‌خمینی لبیک گفت و به بسیج پیوست. شهید علاوه بر فعالیتهای انقلابی و مذهبی در شهر و روستاها و همکاری با پایگاه مقاومت و ستاد پشتیبانی جبهه و جنگ به فراگیری آموزشهای نظامی مشغول شد و پس از مدتی در پانزده سالگی به عنوان رزمنده بسیجی به خطوط مقدم نبرد اعزام شد. ایشان چندین بار در جبهه های مختلف غرب و جنوب به دفاع از دین و ناموس وطن پرداخت و در شانزده سالگی تشکیل خانواده داد اما ازدواج مانع جبهه رفتنش نشد.  

بعد از چند سال با کوله باری از آگاهی و تعهد و تجربه جنگی به عضویت سپاه پاسداران انقلاب اسلامی درآمد و مجدداً راهی جبهه های نبرد شد. این شهید بزرگوار هر زمان به مرخصی می آمد بیشتر اوقاتش را در پایگاه مقاومت و انجام کارهای فرهنگی و نظامی می گذراند. یکی از کارهای ماندگارش که همگان به یاد دارند تلاش گسترده برای ساخت حسینیه آل محمد محله سعدی شیراز است که علاوه بر هماهنگی های مختلف در امور خیریه، مثل یک کارگر ساده در آنجا کار می کرد تا حسینیه ساخته شد. نهایتاً این شهید پاکباز و از خود گذشته و دلسوخته اهلبیت در اواخر جنگ تحمیلی در تاریخ 24/3/1367 یعنی سه روز قبل از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ سازمان ملل توسط ایران در کربلای شلمچه در سن نوزده سالگی به آرزوی دیرینش که شهادت در راه خدا بود رسید و به جمع عاشورائیان زمان پیوست.

پیکر مطهر این شهید بزرگوار در شیراز تشییع و در گلزار شهدای محله سعدی به خاک سپرده شد. لازم به ذکر است که پدر بزرگوارش سید شارضا (که آبا و اجدادش از اهالی روستای اتابک زرقان بوده اند) کارمند اداره مسکن و شهرسازی استان فارس بوده و اکنون بازنشسته این سازمان است و مادر گرامی ایشان خانم کتان جان رمضانپور خانه دار بوده که اکنون ساکن محله رکن آباد شیراز هستند.  در ضمن، از این شهید گرانقدر دو پسر به یادگار مانده که سید صادق هنگام شهادت پدر دو ساله بوده و پسر دوم شش ماه بعد از شهادت پدر متولد شده که نام زیبای پدر را روی او گذاشته اند: سید رحمان هاشمی اصل.  

شهید هاشمی اصل یکی از ذوب شدگان در عشق و ولایت اهلبیت و ولایت فقیه بود، در دشمن شناسی و انواع حیله ها و فتنه های آنها اطلاع و بصیرتی کامل داشت. در زندگی اجتماعی بسیار منظم و فعال و با گذشت بود و در زندگی خانوادگی بسیار مهربان و رئوف و خانواده دوست بود طوری که همه حسرتش را می خوردند و او را به عنوان یک الگوی کامل به یکدیگر معرفی می کردند و هنوز بر سر مزارش از او حاجت می طلبند.  روحش شاد و یادش گرامی

 

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار سیاوش همتی (محمود)

 در سال 1319 فرزند سوم خانوادۀ مرحوم پرویز در محیطی کاملا مذهبی بدنیا آمد، در شناسنامه نامش را سیاوش گذاشتند اما محمود صدایش می‌کردند، کسی از آینده و سرنوشت محمود اطلاعی نداشت، پدرها بیشتر علاقه دارند که بزرگ شدن فرزندشان را ببینند، اما دست تقدیر باعث شد که محمود در سن 2 سالگی عزیزترین و بزرگترین حامی خود که پدرش بود را از دست بدهد. محمود با دیگر هم سن و سالان خود فرق داشت، یک حسن خدادادی در او نهفته بود که روز به روز شکوفاتر می شد.  محمود حتی محبت پدر را هم لمس نکرد، اما مادری مهربان و سختکوش داشت.   مادر محمود با دسترنج خود که خیاطی بود نگذاشت که بچه‌ها هیچ کمبودی احساس کنند و از آنجایی که زن بسیار مؤمنه‌ای بود با اتکا به خداوند متعال به بهترین وجه ممکن برای فرزندانش هم پدر بود و هم مادر.  مادر شهید همتی در وقت بارداری، قبل از بدنیا آمدن محمود شبی خواب می‌بینید که به کربلای معلی مشرف شده، وقتی که به سمت ضریح مطهر امام حسین (ع) حرکت می‌کند، ناگهان درب ضریح باز می‌شود و مادر شهید همتی وارد ضریح مطهر می‌گردد و در قسمت بالای سر حضرت علی اکبر(ع) می‌ایستد، حضرت علی اکبر (ع) چشمانش را باز می‌کنند و نگاهی به مادر شهید می‌کنند و بعد از این خواب مادر احساس می‌کند که فرزند درون شکم نوزاد مبارکی است و بعد از بدنیا آمدن محمود او را بسیار دوست می‌داشت.  

  زمان به سرعت می‌گذشت و محمود بزرگ و بزرگتر می‌شد، هنگام مدرسه رفتن فرا رسیده بود، محمود عاشق یاد گرفتن و پیشرفت بود، با تمام مشکلاتی که داشت وارد مدرسه قاآنی آن زمان شد، در آن زمان داشتن مدرک تحصیلی ششم آرزوی هر محصلی بود، محمود که اعتقاد و ایمان مثال  نزدنی نسبت به ائمه اطهار داشت نذر می‌کند که اگر در سال ششم قبول شود تعزیه بخواند، با تلاش شبانه روزی توانست مدرک ششم را بگیرد و به نذری که کرده بود جامه عمل بپوشاند. شهید همتی مدت چهار سال تعزیه خوانی کرد و به دلیل سن و سال کمی که داشت بیشتر نقش دو طفلان مسلم و دو طفلان زینب را اجرا می کرد.  با گذشت زمان محمود نیز بزرگ شد، خدمت سربازی را به اتمام رساند و شغل خیاطی را انتخاب کرد، در کنار آن عکاسی را نیز فرا گرفت، به دلیل هوش و ذکاوتی که داشت در سال پنجاه و دو به عنوان نماینده روزنامه کیهان انتخاب شد، سالهای انقلاب اوج فعالیت محمود بود، تمام مسائل انقلاب را گزارش می‌داد، سال پنجاه و هفت عوامل رژیم شاه تظاهرات مردم زرقان را به گلوله بستند که باعث شهادت ناصر رضا زاده شد، محمود با پشتکارو بدون در نظر گرفتن عاقبت این کار گزارش شهادت شهید رضا زاده را در روزنامه به چاپ رساند، همین امر باعث تحرک بیشتر مردم زرقان شد، عُمال رژیم شاه بارها او را تهدید کردند، اما او نمی‌توانست بی تفاوت باشد.  

شهید محمود همتی بوسیله دستگاه کپی که داشت اعلامیه‌های امام خمینی را چاپ و در بین مردم پخش می‌کرد، شهید محمود همتی جزو اولین کسانی بود که به ساختمان ساواک در شیراز حمله کرد و آن جا را تسخیر کردند و مدارک زیادی از جنایات شاه جمع آوری نمودند. انقلاب اسلامی ایران با الطاف خداوندی به پیروزی رسید، اما دشمنان خدا و انقلاب نمی‌توانستند شکوفایی این انقلاب را ببینند چون در سال 1359 رژیم بعث عراق با حمایت کشورهای غربی به ایران حمله کرد اما مردم غیور ایران نمی توانستند حضور دشمن را در کشور خود تحمل کنند. شهید محمود همتی هم از این قاعده مستثنی نبود و با این که متاهل بود و صاحب چند فرزند بود داوطلبانه وارد جبهه شد و در لشکر 33 المهدی، گردان کمیل مخلصانه به خدمت مشغول شد و به خاطر فعالیتی که از خود نشان داد به عنوان مسئول پرسنلی و تعاون گردان انتخاب گردید. در یکی از عملیات‌ها گردان کمیل وارد خط شلمچه می‌شود، دشمن بعثی منطقه را پر از آب می‌کند و از طرف دیگر منطقه را زیر آتش قرار می‌دهد، تعدادی از نیروها مجروح می‌گردند، سه نفر از آنها دچار خون‌ریزی شدید می‌شوند، با رسیدن آمبولانس شهید همتی آنها را درون آمبولانس سوار می‌کند و حرکت می‌کنند. در بین راه ماشین خراب می‌شود، هر لحظه امکان داشت که آن سه رزمنده شهید شوند، شهید همتی از ماشین پیاده می‌شود و شروع به هل دادن آمبولانس می‌کند، در زیر آتش سنگین دشمن و لیز بودن زمین با کمک راننده حدود دو کیلومتر ماشین را هل می‌دهند و زخمی‌ها را به موقع به اورژانس می‌رساند. بارها و بارها مسئولین لشکر المهدی از او به خاطر زحماتش تقدیر و تشکر کردند، مدت سه سال در جبهه‌ها حضوری فعال داشت و در عملیات‌های کربلای 4 - کربلای 5 - کربلای 8 و در عملیات والفجر 10 شرکت داشت که در آن عملیات شیمیائی می‌شود، اما از منطقه عملیاتی عقب نمی‌آید تا این که در خرداد سال 67 در منطقه شلمچه دشمن حمله سنگینی انجام می‌دهد، نیروهای گردان کمیل با رشادت جلو دشمن ایستادگی می‌کنند و شهید همتی نیز در کنار همرزمانش مردانه می جنگد، در همین گیرودار خمپاره ای در کنارش منفجر می‌شود و بعد از سال‌‌ها خدمت به نظام مقدس جمهوری اسلامی با عشق وافر به سالار غریب شهیدان حضرت امام حسین (ع) ندای حق را لبیک می‌گوید. نهایتاً باقیماندۀ پیکر این رزمندۀ مخلص را بعد از 28 سال در سال 1395 به زرقان آوردند و در مزاری که از قبل برایش تهیه شده بود دفن کردند. لازم به ذکر است که مردم شریف زرقان، شهید سیاوش همتی را به خاطر شغل سابق آن بزرگوار که خیاطی بوده به نام «محمود خیاط» میشناسند. روحش شاد و یادش گرامی

وصیت نامه شهید بزرگوار سیاوش همتی

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام بر مهدی موعود، سلام بر رهبر کبیر انقلاب اسلامی ایران و بنیانگذار جمهوری اسلامی و حامی مستضعفین جهان امام خمینی و درود بر روان پاک شهیدان اسلام از هابیل تا شهدای کربلا و از آنجا تا شهیدان کربلای ایران. اکنون که حسین زمان فرمان دادند که هر کس آشنائی به اسلحه دارد لازم است که در جبهه ها حضور داشته باشد این حقیر بر خود واجب دانستم که به فرموده حسین زمان لبیک گفته و از خدای بزرگ می خواهم که بتوانم به وجه احسن دین خود را به اسلام عزیز و میهنم ادا نمایم و جبران گناهان گذشته خود را در این دانشگاه الهی بنمایم و امیدوارم از خدای بزرگ که در این برهه از زمان که یک طرف اسلام و طرف دیگر کفر به سرکردگی شیطان بزرگ که این جنگ را به کشور اسلامی مان تحمیل نموده است این حقیر قابلیت آن را داشته باشم که قدمی گر همه ناچیز برای اسلام و ناموس مسلمین بردارم و امید است که این قدم ناچیز مورد قبول درگاه الهی و امام زمان (عج) و نایب بر حقش قبول گردد و از همه دوستان و آشنایان خواهشمندم که دعا گوئی امام خمینی و سلامت آن جناب تا ظهور مهدی (عج) فراموش ننمایند.  

در پایان سلامتی امام خمینی تاظهور مهدی (عج) را از خدای بزرگ خواهانم.  

والسلام - حقیر سیاوش همتی (محمود) فرزند پرویز

 

 

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار بهرام یوسفی

شهید بهرام یوسفی فرزند نقدعلی، شغل : کارگر و قالب بند، تاریخ تولد 2/2/1334 شمسی، محل تولد: فارس - شیراز – داریون، تاریخ شهادت 18/8/1361 شمسی، محل شهادت : عین خوش، محل دفن :  شهر داریون ، گلزار شهدا، امامزاده ابراهیم

شهید بهرام یوسفی فرزند نقدعلی در تاریخ دوم اردیبهشت 1334 در شهر داریون از توابع شیراز در خانواده ای مذهبی و متوسط دیده به جهان گشود و پس از گذراندن تحصیلات ابتدائی به شغل بنائی و سپس به قالب بندی پرداخت. ایشان اگرچه سواد ابتدائی داشت ولی قرآن و برخی از ادعیه را به خوبی قرائت میکرد و به دوستانش نیز آموزش می داد. با شروع جنگ تحمیلی به فرمان امام خمینی (ره) لبیک گفت و برای دفاع از وطن و انقلاب اسلامی به رزمندگان اسلام پیوست و از طریق سپاه داریون و لشکر 19 فجر به جبهه های نبرد حق علیه باطل اعزام شد و پس از حضور در جبهه های متعدد نهایتاً در دفعه سوم حضورش در جبهه  در منطقه عین خوش در سنگر کمین به همراه دو دوست دیرینش شهیدان  کورش قنبری و علی بذرافکن در تاریخ 18 آبان 1361 به شهادت رسیدند و تا ده سال پیکر آنها مفقود بود تا اینکه در تفحص شهدا در سال 73 پیکر مطهرشان بر اساس نشانی همرزمانشان پیدا شد و در تاریخ دهم مرداد ماه 1373 در شهر داریون در استقبال عظیم مردمی دفن شدند. از این شهید بزرگوار دو فرزند پسر و دختر به نامهای مهدی و سکینه به یادگار مانده است. خانواده محترم شهید بهرام یوسفی از سالها پیش در روستای رحمت آباد زرقان ساکن شده اند و در این روستای ولایتمدار و شهید پرور زندگی می کنند. خانم گلجان زارع همسر گرامی شهید بهرام یوسفی در رابطه با ایشان می گوید:

ما پنج سال زندگی مشترک داشتیم، ایشان فردی بسیار خوب و فعال و با غیرت و مهربان بود و خاطرات بسیار شیرینی از او دارم اما یکی از مهمترین خاطراتم خوابی است که درباره او دیدم.  

قبل از جبهه رفتنش خواب دیدم به جبهه رفته و مفقود شده ، در آن دوران دخترم سکینه تازه تولد شده بود و خیلی نگران پدرش بودم ، دلم نمی خواست فرزندانم یتیم شوند بالاخره یک روز که تصمیم قطعی گرفته بود به جبهه برود موضوع خوابم را به او گفتم که شاید از جبهه رفتن منصرف شود ولی مصمم تر شد و گفت: خیلی سعادت میخواهد که بشوی همسر شهید. نهایتا او اگرچه خانواده اش را خیلی دوست داشت ولی دین و وطنش را بیشتر دوست داشت و شهادت را بزرگترین سعادت می دانست.  

مطالب سایت داریون نما در باره شهیدان قنبری، یوسفی و بذرافکن

دوست و همرزم شهید کوروش قنبری گفت:  … این سه شهید بزرگوار، حسین قنبری، علی بذرافکن و بهرام یوسفی به اتفاق رستم حقیقی هم رزم و جزو تیپ امام سجاد (ع) بودند.

… تپه ی ۱۷۵ دشت عباس هنوز در دست دشمن بود. این تپه بسیار استراتژیک بود و باید هر طور شده از دست دشمن تا دندان مسلح بعثی آزاد می شد. دستور پیشروی به سمت تپه صادر شد. عملیات با رمز یا زینب (س) شروع شد؛ عملیات محرم. بسیجیان جان بر کف بی پروا برای تسخیر تپه به قلب دشمن زدند.  

… تیپ امام سجاد(ع) هم از جمله نیروهای عملیاتی بودند. همرزمان جان برکف داریونی هم جزو نیروهای عملیاتی این تیپ بودند.  …کوروش قنبری هم که آن زمان در اهواز بود شستش خبردار شد و سریع خود را به نیروهای عملیاتی رساند تا در کنار دوستان همرزمِ هم محلی اش از پیکار با خصم عقب نماند. … سرانجام با یورشی همه جانبه تپه ی ۱۷۵ به تصرف نیروهای ایرانی در آمد. نیروهای دشمن، سه بار متوالی تپه را آماج توپ و گلوله و خمپاره قرار دادند. … نیروها و تانک های عراقی از پایین به سمت تپه در حال حرکت بودند. خمپاره ای چند متری کوروش اصابت کرد. ترکش خمپاره، بازوی او را نشانه رفت. حسین به سوی او دوید. او را از زمین بلند کرد و از تیررس دشمن دور نمود. بعد هم به سرعت رفت بالای سر شهیدی که کمی آن طرف تر افتاده بود. چفیه اش را باز کرد و برگشت به طرف کوروش تا با آن چفیه، برای جلو گیری از خونریزی بیش تر، بازوی کوروش را ببند.  

… کوروش در آن عملیات زخمی شد و جان سالم به در برد تا در جایی دیگر و در وقتی دیگر به قربانگاه برود و عاشقانه و عارفانه جان شیرین خود را تسلیم خدای خویش کند.  

… بعد از عملیات، کوروش گفت: «درست لحظه ای که حسین چفیه به دست به سمت من می آمد، گلوله ی توپی کنارش به زمین خورد و گرد و خاک بلند شد. ترکشی بزرگ به شکم حسین اصابت کرد و او را به آرزویش رساند و در بهار عمر در سن ۱۸ سالگی با اصابت همان ترکش جان به جان آفرین تسلیم کرد و به لقاالله پیوست». … کوروش شهادت همرزمان دیگرش علی بذرافکن و بهرام یوسفی را هم با چشم دیده بود. می گفت علی را هم ترکش گلوله ی توپ دشمن به شهادت رساند.  

… کوروش توسط یکی از همرزمانش به نقطه ای در نزدیکی جاده منتقل شد و به وسیله ی آمبولانس به پشت جبهه انتقال داده شد. … تپه ی ۱۷۵ باز هم به تصرف نیروهای بعثی در آمد و پیکر پاک شهید علی بذرافکن، بهرام یوسفی و حسین قنبری همراه با شهدای دیگرعملیات مظلومانه و غریبانه در محاصره ی دشمن قرار گرفت تا این افتخار آفرینان غیور مدت ها مفقودالاثر بمانند و خانواده هایشان هم چنان چشم انتطار خبری از عزیز دلبندشان. … بعد از عملیات، کوروش گفت که پیکر همرزمانش در تپه ی ۱۷۵ دشت عباس در محاصره ی دشمن است.

…. سرنوشت رستم حقیقی نیز سال ها اسارت در اردوگاه های دشمن بعثی بود.  

… سرانجام در سال ۱۳۷۳ گروه تفحص شهدا به وسیله ی همان آدرسی که شهید کوروش قنبری داده بود، در محل تپه ی ۱۷۵ دشت عباس، پیکر پاک و مطهر این سه شهید داریونی را یافتند و خانواده های چشم انتظارشان را به سوگ نشاندند. استخوان های پیکر این سه شهید بعد از ۱۳ سال غربت، سرانجام در دهم مرداد ماه سال ۱۳۷۳به زادگاهشان بازگشت و بر دستان مردم شهید پرور داریون در گلزار شهدا در جوار مرقد مطهر امامزاده ابراهیم (ع) سرچشمه  آرام گرفت.  

… داریونی هایی که در آن روز غمبار با چشمانی اشکبار تا گلزار شهدا پیکر پاک و مطهر این سه شهید مظلوم را با شعار ” این گل پرپر از کجا آمده/ از سفر کرب و بلا آمده ” تشییع و بدرقه کردند هرگز دهم مرداد 73 را فراموش نمی کنند. …روحشان شاد و یادشان گرامی باد …

 

وصیت نامه شهید بهرام یوسفی

بسم الله الرحمن الرحیم

ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاءٌ عند ربهم یرزقون - و کسانیکه در راه خدا کشته شده اند مرده مپندارید بلکه زنده اند و نزد خدایشان روزی می خورند. قرآن کریم

با سلام به حضور صاحب الزمان و. . نایب بر حقش امام خمینی و با سلام از هابیل تا حسین و از حسین تا کربلاهای ایران و با سلام به نور چشم امام امت و آقای خامنه ای و برادر گرامی حجت الاسلام رفسنجانی و آیت الله منتظری و آرزوی موفقیت برای تمام افرادی که احساس مسئولیت می کنند.  اگر خدا بخواهد من به مقام شهادت برسم که این آرزوی من می باشد، این کلبه ناچیز که دارم متعلق به همسرم و فرزندانم می باشد، تا وقتی که همسرم دلش خواست بماند هیچ و هر وقت خواست برود کاری به مهریه او که چقدر است نداشته باشد این خانه هر مبلغی که قیمت شد مبلغ بیست هزارتومان که به عدد 200000 دویست هزار ریال تمام می شود به همسرم بدهید و مهدی عزیزم طوری تربیت کنید که باعث افتخار باشد. درس بخواند، در بسیج و سپاه حتماً برود و در برنامه های اسلامی باشد و فعالیت بکند. دخترم سکینه را همانطوری که خودم می خواستم شوهر بدهید، اول باید بدانید که داماد نماز بخواند، مؤمن و حزب الهی باشد، سرباز روح الله باشد، از دارائی داماد نپرسید، بخاطر پول به کسی ندهید به خاطر خدا بدهید، باشلوق ندارد، مهریه فقط یک جلد کلام الله مجید می باشد، و اگر کسی قوم و خویشان من است، اگر دوست من است بعد از شهادت من دوستدار امام خمینی باشد، حرفش حزب الهی باشد، من مخالف دوست یا قومی هستم که مخالف من فکر بکند، از پدر و مادر و خواهرانم و برادرانم و همسر و تمامی قوم و خویشان حلال بودی می طلبم و تنها خواهشی که از شماها دارم بعد از من نگوئید شهید داده ایم بلکه بگوئید وظیفه مان را انجام داده ایم. نمی توانم بگویم گریه نکنید بلکه می گویم گریه شما از روی خوشحالی باشد و بهترین گریه شما شکر است، شکر و دعا برای امام و رزمندگان و معلولین و مجروحین، برادرانی که از جبهه بر می گردند، چه همقطاریهایم و چه دیگر برادران با مهربانی با آنها برخورد کنید، مبادا حرفی بزنید که باعث نگرانی آنها بشود، این همه ما نیستیم که باید شهید بشویم بلکه همه کفر است که باید نابود شود، پس از برگشتن برادران نه تنها ناراحت نباشید بلکه باید بسیار خوشحال باشید و خدا را شکر کنید. با آرزوی سلامتی و موفقیت برای تمامی شماها. والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته. بهرام یوسفی  تاریخ 12/7/1361

 

در پایان با ذکر یاد و نام شریف شهید قدرت الله عبودی که ارتباطی دیرین و صمیمی با زرقان داشت، یاد تمام رزمندگان و شهدای مظلوم مدافع حرم را گرامی می داریم.  

بسم رب الشهداء و الصدیقین

زندگینامه شهید بزرگوار مدافع حرم قدرت الله عبودی

همزمان با روزهای ابتدایی سال 1396 یکی دیگر از فرزندان استان فارس در دفاع از حرم اهل بیت (ع) شربت شهادت نوشید. بسیجی شهید قدرت الله عبودی از رزمندگان لشکر عملیاتی ۱۹ فجر استان فارس به جمع شهدای مدافع حرم پیوست و نام خود را در تاریخ پر افتخار ایران اسلامی جاودان کرد.

شهید مدافع حرم ، قدرت الله عبودی فرزند حاج اباذر در سال ۱۳۵۲ در روستای شیخ عبود بیضا متولد شد و در سن ۱۳ سالگی سابقه حضور بیش از چهار ماه در دوران دفاع مقدس را در کارنامه خود دارد. وی از بسیجیان فعال بیضا بود. او که از رزمندگان لشکر عملیاتی ۱۹ فجر استان فارس بود برای دفاع از حریم حرم زینب کبری(س) رفته بود. در روزهای آغازین سال 1396 در سن 44 سالگی توسط گروهک داعش به شهادت رسید. پیکر مطهر قدرت الله عبودی ۱۵ فروردین 1396 پس از برگزاری مراسم تشییع در گلزار شهدای روستای شیخ عبود بخش بیضاء سپیدان به خاک سپرده شد. از ایشان دو فرزند پسر به نام های حسن و حسین به یادگار مانده است. گفتنی است این شهید مدافع حرم، در راه دفاع از حرم عقیله بنی هاشم حضرت زینب کبری(س) به‌دست تروریست‌های تکفیری در سوریه به درجه رفیع شهادت نائل آمد و آسمانی شد. مراسم وداع با پیکر مطهر این شهید والامقام صبح دوشنبه چهاردهم فروردین در حسینیه عاشقان ثارالله (ع) شیراز برگزار شد. در بخشی از وصیت‌نامه شهید عبودی آمده است: خدا را شاکرم که به من توفیق پوشیدن لباس مقدس را داده و لیاقت لبیک به حضرت زهرا (س) و امام حسین (ع) و حضرت زینب (س) را داشته باشم و خدا را قسم به حضرت زهرا (س) و امام حسین (ع) که شهادت در راه بی بی زینب (س) و حضرت رقیه (س) را نصیب بنده کند. . . . . . .  

شهید قدرت الله عبودی در ۱۸ خرداد سال ۱۳۵۲ در خانواده‌ای مذهبی در شیخ عبود به دنیاآمد. از کودکی بسیار باهوش و زرنگ بود و به مسائل دینی پایبند بود. به قول خودش از ۸ سالگی نماز می خواند و روزه می گرفت و به حلال و حرام خیلی پایبند بود.  سال ۱۳۶۵ در سیزده سالگی به جبهه رفت و در جبهه ازناحیه شکم مجروح و شیمیایی شد ولی هیچ حقوق یا مستمری دریافت نمی کرد و حتی کارت شناسایی جانبازی هم نگرفت و معتقد بود جهاد در راه خدا باید مخفی باشد.  

در بیست و پنج سالگی اموالش را حلال کرد و به قول معروف خمس مالش را پرداخت کرد. همیشه با حسرت از شهدا صحبت می کرد و معتقد بود از قافله شهدا عقب مانده و توفیق شهادت را نداشته، احترام خاصی به سادات و خانواده شهدا داشت. هر سال در نیمه شعبان جشن مفصل و با شکوهی برای ولادت صاحب الزمان می گرفت. شهید قدرت الله عبودی روبروی مغازه‌‌اش را تزیین و ریسه بندی می کرد از مردم محل با شیرینی و میوه و شربت پذیرایی می کرد و برای اقوام هم شام مفصلی درست می کرد. سال ۹۲ برای رفتن به سوریه و مبارزه با داعش ثبت نام کرد و دوره های آموزشی را گذراند و بی صبرانه منتظر رفتن به سوریه بود. حتی چک سفید امضا هم داده بود و گفته بود هرچه قدر دوست دارید بنویسید و برداشت کنید فقط من را به سوریه ببرید. ۲۵ اسفند سال ۹۵ راهیِ شام بلا شد و روز ۹ فروردین سال ۹۶ در شیعا سوریه آسمانی شد و به آرزوی دیرینه خود رسید. شهید عبودی نمازهایش  به موقع بود و به نماز اول وقت خیلی اهمیت می داد، نماز شبش هیچ وقت ترک نمی شد و حتی در سوریه که خیلی خسته بودند و با کمبودِ آب هم مواجه بودند. دوستانش می گفتند ته مانده آب های بچه ها را جمع می کرد و در آن سوز و سرما تجدید وضو می کرد و نماز شب می خواند.

همسرش می گوید نیمه شب که برای نماز شب بیدار میشد بعد از نماز شب، زیارتنامه همه ائمه راکه در گوشیِ موبایلش داشت می خواند و به زیارت حضرت زینب که می رسید با دو دست به سرِخودش می زد و ضجه می زد و گریه می کرد

پیکرپاک شهید ۱۰ فروردین به شیراز منتقل شد و در روز ۱۵ فروردین در گلزار شهدای شیخ عبود به خاک سپرده شد. /  با تشکر از سایت صدای مدافعین حرم

 

شهید گمنام جدید بوستان آزادگان

شقایقی که از شبنم اشک زهرا جان گرفت. . .  

آرامگاه شهدای گمنام زرقان که زیارتگاه عاشقان گلهای پرپر اهلبیت و حماسه سازان گلگون کفن میهن اسلامی است در بوستان زیبای آزادگان در وسط شهر واقع شده است. برای اولین بار در سال 1390 بقایای پیکر دو شهید گمنام در پارک آزادگان زرقان دفن گردید که بعدها از طریق آزمایش DNA مشخص شد که یکی از آنها شهید سیدحسن ساجدی منش و دیگری شهید علیشیر بویراحمدی است که مراتب از طریق رسانه ها اعلام شد و خانواده های محترمشان به زرقان آمدند و با توجه به علاقه و ارادت مردم زرقان به این شهدای گرانقدر و مظلوم رضایت دادند که مزار مطهر  آنها در زرقان باقی بماند. در سال 1395 نیز شهید گمنام دیگری در کنار آنها دفن گردید که هویت آن عزیز تاکنون مشخص نشده و امید است به زودی مشخص شود و خانواده منتظر او و والدین گرامی اش ، اگر در قید حیات باشند، از نگرانی چهل ساله بیرون آیند.  

کتیبه سنگ مزار این شهید گمنام عزیز ، با عنایت به زیبائی و جانسوزی متن آن، به شرح زیر است: شهید گمنام / مرقد شقایقی که از شبنم اشک زهرا جان گرفت / و با خون حسین در سن 19 سالگی جاودانه شد / خواهم که در این میکده آرام بمیرم / گمنام سفر کرده و گمنام بمیرم / عمری است  مرا مونس جان نام حسین است / دل خواست که در سایه این نام بمیرم / معراج : شرق رودخانه دجله / عروج : عملیات بدر سال 1363 / رجعت : 12 اسفند 1395 مصادف با / شهادت حضرت زهرا سلام الله علیها

شهیده زهرا معدلی و فرزندش شهید کیوان دریس از شهدای منسوب به زرقان در فاجعه حمله ناو امریکائی به هواپیمای مسافربری ایران

    اگرچه مظلومیت و رشادت و جوانمردی شهدا و ایثارگران و مظلومیت ایران اسلامی تا حدودی در این کتاب روایت شده اما قطعاً بدون ذکر جنایت بزرگ امریکا در حمله به هواپیمای مسافربری ایران این کتاب ناقص است خصوصاً اینکه دو نفر از شهدای مظلوم و بی دفاع آن جنایت بزرگ به نامهای شهیده زهرا معدلی (35 ساله) و فرزند یازده ساله اش شهید کیوان دریس (دانش آموز کلاس پنجم ابتدائی) فرزند فاضل دریس (کارمند شرکت نفت) مرتبط و منسوب به شهر ما زرقان هستند، لذا با گرامیداشت یاد شهیده گرانقدر زهرا معدلی فرزند مرحوم حاج جلیل فرزند کربلائی عبدالقیوم فرزند مرحوم آخوند ملا علی اکبر زرقانی؛ و همچنین نکوداشت یاد شهید عزیز کیوان دریس، اشاره کوتاهی داریم به این فاجعه تاریخی که نباید هیچگاه فراموش شود و دائماً باید یادآوری گردد:

به گزارش خبرگزاری تسنیم، در دوازدهم تیرماه 1367 شمسی هواپیمای مسافری ایرباس ایران که از بندرعباس عازم دُبی بود، بر فراز آب‌های خلیج فارس و در نزدیکی جزیره "هنگام" مورد هجوم یگان‌های دریایی متجاوز آمریکایی مستقر در آب‌های خلیج فارس قرار گرفت و سقوط کرد. این هواپیما با موشک ناو جنگی وینسنس مورد حمله عمدی نیروهای تجاوزگر قرار گرفت... این هواپیما حامل 298 مسافر و خدمه بود که تمامی آن‌ها اعم از مرد و زن و کودک و نوجوان و کهنسال با وقوع این جنایت فجیع به شهادت رسیدند. در میان سرنشینان هواپیما، 66 کودک زیر 13 سال، 53 زن و 46 نفر تبعه کشورهای خارجی نیز بودند... به نقل از شاهدان عینی و گروه نجات، در ابتدا هیچ جنازه‌ای روی آب پیدا نبود. تنها لباس‌ها روی آب شناور بودند. به تدریج هلی‌کوپترها موفق شدند جنازه‌هایی را که یکی یکی روی آب می‌آمدند، پیدا کنند.... و شناورها برای خارج کردن جسد از آب اقدام می‌کردند. اولین جنازه مربوط به دختر بچه هفت-هشت ساله بود که دست‌ها و پاهایش تکه تکه شده بودند. سپس پیرمردی که از وسط دو نیم شده بود. بعد کودکی هشت ماهه، تعدادی دست و پای قطع شده و از جمله مچ پای زنی که داخل لنگه کفش قرمزی جا مانده بود......... به دلیل انفجار هواپیما در آسمان، برخی پیکرهای شهدا در پنج کیلومتری محل سکونت از آب گرفته شده و احتمال اینکه جریان آب تعداد دیگری از آن‌ها را، حتی تا هشت کیلومتری از منطقه سقوط در جنوب جزیره هنگام برده بود وجود داشت..  پس از سقوط هواپیمای مسافربری ایرباس، سرنشینان لنج‌ها و قایق‌های محلی و ساکنان حاشیه جنوبی جزیره هنگام وحشت کردند. در مقابل چشمان حیرت زده آن‌ها قطعات هواپیما و پیکرهای متلاشی شده مسافران آن فرو می‌ریخت و آبی دریا را قرمز می‌کرد.... به گفته شاهدان عینی، هواپیما بعد از اصابت موشک منفجر و دو نیم شد........... در سال 2006 ویلیام راجرز در سن‌دیگو سکونت داشت. دخترش به دلیل اقدامی که پدر انجام داده بود خودکشی کرد. پس از آن ویل راجرز به افکار عمومی جهان توضیح داد که ساقط کردن هواپیمای مسافربری ایران به دستور مقامات ارشد ارتش آمریکا بود و اراده‌ای در انجام این کار نداشته است. او در مصاحبه دیگری گفت: «من مفتخر به دریافت نشان به پاس خدمات و زحمات در طی سالیان گذشته شدم اما واقعه سرنگونی ایرباس مسافری ایران در خلیج فارس برای من لکه ننگی است که تا ابد پاک نخواهد شد.»........... والسلام

سید نسیمی و شاهزاده قاسم

اگرچه معرفی اجمالی شهدای گرانقدر زادگاه باستانی و شهید پرورم شهرستان زرقان فارس با عرض ادب به ساحت مقدس تمام شهدا و اشعاری در رثای سادات شهید و عزیزان دیگر، به پایان می رسد ولی اگر از دو سید شهید دیگر نام نبرم کتاب «امام زادگان عشق» ناقص است، یکی شاعر و عارف شهید قرن نهم سید عمادالدین نسیمی که مزارش قرنها مطاف مردم بوده و شهدای گرانقدر ما در جوار حریمش آرمیده اند و دیگری امام زاده شاهزاده قاسم که زرقان ما در پناه حرم مطهرش، در طول قرون متمادی ارادتمندانه زیسته است. نگارنده در رابطه با این دو بزرگوار دو کتاب به زیور طبع آراسته که در اینجا صفحاتی از آن دو کتاب را تقدیم خوانندگان ارجمند می نماید:

شهید سید عمادالدین نسیمی

شهدا امامزادگان عشقند و نسیمی سیدالشهدای شهر ماست به همین خاطر است که مردم زرقان قرنهاست در تمام آدینه ها و عاشوراها در قالب هیئتهای خودجوش و شیدا و شهادت طلب به زیارت و طواف او و شهیدان گلگون کفن حریمش می روند. مردم زرقان از طریق کتابها به سیدنسیمی نرسیده اند بلکه سینه به سینه و نسل به نسل از گذشتگان خود او را شناخته اند و ممکن است حتی بسیاری از کهنسالان ندانند که نام او در کتابها هم آمده است ولی او را به عنوان یک سید و درویش و شاعر شهید می شناسند و داستان شهادت فجیع و مظلومانه او (که زنده زنده پوست کنده شده و قطعه قطعه شده و سوزانده شده) را روایت می کنند و به او ایمان دارند. 

. . .  با توجه به اینکه از تمام سنگ مزارهای موجود در آرامستان نسیمی عکس گرفته و مطالب آنها را بازنویس کرده ام تا پیش از انقلاب اسلامی، تنها سنگی که در تمام آرامستانهای منطقه زرقان مزین به کلمه مقدس «شهید» است فقط سنگی است که منسوب به سید نسیمی است که کتابی مفصل در 160 صفحه به نام «عَنقای لاهوت» درباره او نوشته ام که در دسترس همگان است و عزیزانی که در پی اطلاعات بیشترند می توانند به آن کتاب مراجعه کنند، در اینجا فقط از باب تبرک و تیمن به نقل قولی از علامه مجاهد مرحوم شیخ عبدالحسین امینی صاحب کتاب با عظمت و منحصر به فرد «الغدیر» در مورد سید نسیمی بسنده می کنیم. علامه امینی در کتاب شهداءالفضیله شرح حال یکصد و سی تن از دانشمندان و عارفانی را درج کرده که به صراحت در راه مبانی اسلامی و فضایل اجتماعی فعالیت و مجاهدت کرده و شهید شده اند. او با افتخار از سید نسیمی با القاب «سید عامل فاضل» یاد می کند و او را یکی از شهدای بزرگ و با فضیلت اسلام بر می شمارد. 

نظر علامه مجاهد مرحوم شیخ عبدالحسین امینی درباره نسیمی

سید عامل فاضل سید عمادالدین شیرازی نسیمی

نسیمی از سادات جلیل القدر شیراز، مردی دانشمند و فاضلی محقق و حدیث دان و عارف و شاعر بود و در رشته های مختلف دست داشت و با شعر دلکش و شیوایش بر شاعران فائق آمد.  در «الحصون المنیعه» چنین میخوانیم : از دانشمندان محقق و از فاضلان مبرز بود در عرفان و تصوف بر طریقه سید شاه فضل شیرازی متخلص به نعیمی  میرفت.  طریق عرفان از او فرا گرفت.  و در سال 738  قمری در شیراز به دار آویخته و شهید گشت و مزارش بیرون زرقان نزدیک شیراز است. بعضی مورخان گفته اند که در حلب اعدام شده است. وی شاعری توانا و نکته سنج بوده و دیوانش بالغ بر سه هزار بیت است. . . .  به نقل از کتاب شهداءالفضیله صفحات 105 و کتاب شهیدان راه فضیلت، صفحه  181

در پایان لازم به ذکر است که زمان و مکان تولد سید عمادالدین نسیمی قطعاً نا مشخص است ولی در رابطه با مدفن او فقط و فقط دو شهر قید شده یکی حلب و دیگری زرقان ولاغیر و نظر ما این است که طبق گواهی تاریخ، قسمتی از بدن نسیمی که برای برادرش سید نصیرالدین فرستاده اند در زرقان دفن شده و بعدها برادر و مادر در کنارش دفن شده اند که سنگ مزارشان موجود است و برخی از اقوام و یاران او نیز در زرقان زیسته و در همین جا از دنیا رفته اند همانگونه که در حلب سوریه اما از دیدگاه بنده ملیت نسیمی در درجه چهارم اهمیت قرار دارد، شاعر بودن او در درجه سوم، حروفی بودن او در درجه دوم، و شهید بودن او در درجه اول اهمیت قرار دارد. . . . . . . . . . . . . . . . . . .  در ضمن، سازمان علمی فرهنگی سازمان ملل ، یونسکو سال 1973 را در جهان سال نسیمی اعلام کرده و برای تجلیل از آرمانهای ارزشمند و انسان دوستانه او و همچنین قتل فجیعش برنامه های متعدد و مفصلی در سراسر جهان اجرا کرده است.  روحش شاد و یادش گرامی

 

شهید امام زاده شاهزاده قاسم

بر اساس روایات و نقل قولهای سینه به سینه که از نسلهای قبل به یادگار مانده، امام زاده شاهزاده قاسم که حرم مطهرش در جاده ترانزیت شمال جنوب، بین شاهراه توریستی شیراز  تخت جمشید (در فاصله 25 کیلومتری شمال شیراز) دقیقاً در مدخل ورودی شهر زرقان در کناره کوه قرار گرفته از منسوبین به حضرت موسی ابن جعفر (ع) میباشد که مرقد قدسی او از دیرباز زیارتگاه اهالی زرقان و مرودشت و توابع و همچنین مسافرین و زائرین و عاشقان اهلبیت علیهم السلام از سراسر کشور بوده و می باشد.

مردم ایران بخاطر ارادتی که به ساحت مقدس ائمه معصومین و امام زادگان داشته و دارند همیشه برای متجلی کردن عظمت و منزلت آنها، القابی مثل شاه و شاهزاده و سلطان استفاده می کردند (مثل شازده حسین، شازده قاسم، شاه قیس، شاه علی، شازده ابراهیم، شاه رضا، شازده نبی، شاه قطب الدین، سلطان ابراهیم و. . .  )، مخصوصاً امام زادگانی که در جوانی به طرز فجیع و دلخراشی به شهادت می رسیدند را با پیشوند شاهزاده تکریم میکردند همانگونه که هنوز برای حضرت علی اکبر (ع) و حضرت قاسم ابن الحسن (ع) عبارت شاهزاده علی اکبر و شاهزاده قاسم بکار می برند.  امامزاده قاسم زرقان نیز که از قرنهای گذشته به عنوان شازده قاسم شناخته شده و مورد تکریم و تعظیم مردم و شیعیان قرار گرفته طی روایات شفاهی و رؤیاهای صادقه‌ای که بارها در مورد او دیده اند در سنین نوجوانی در همین نقطه به طرز فجیعی به شهادت رسیده و دفن شده است. قرنها مرقد او بصورت سنگ چین و یک ضریح کوچک فلزی به عنوان یک نشانه باقی بود تا حدود نیم قرن پیش که توسط عده ای از عاشقان و جوانان و خَیّرین زرقانی و کمکهای زُوار مرقدی به جای مرقد  سنگچین ساخته شد و در دهه اخیر ساختمان هشت ضلعی موجود با گنبد و گلدسته و ضریح برای آن حضرت ساخته شده است.  حرم مطهر امام زاده شاهزاده قاسم که به ثبت اداره اوقاف رسیده در بین امام زاده ها شهرستان های زرقان و مرودشت دارای رتبه و اهمیت منحصر به فردی است که جایگاه این حرم را مخصوصاً بخاطر حاجتروا شدن بسیاری از زُوار ویژه و برجسته می کند.

سید شهید

این سیّد شهید که شهزاده قاسم است - از نسل پاک حضرت موسای کاظم است

باشد مطاف خلق و مدار فرشتگان - زیرا که وصل ، حشمتِ او بر اَعاظم است

دل را ز خاک تا به سما سوق می دهد - گلدسته ها ، و کوه که شیبش ملایم است

احساس می کنی که حرم مثل سنگری - در ابتدای شهر نگهبان و ناظم است

زرقان ، پناه بُرده به این سَیّد شهید - شهزاده ، قرنهاست بر این شهر حاکم است

باشد شهید ، زنده و نزد خدای خویش - گردد شفیع هر که به او وصل و نادم است

مشکل گشای زائر خود می شود مدام - با منکران ، ولیک به اِعراض دائم است

طعم وصال هرکه چشیده در این حرم - پیوسته در مراسم این بقعه قائم است

دیوار سنگ چین و خُمی آب و چند کاج - تصویری از گذشتۀ شهزاده قاسم است

در هر مسیر سنگِ نشانی نشانده حق - مانند کعبه حرمت هر بقعه لازم است

یادش بخیر ، هر شب جمعه ، دو بسته شمع - در خاطرم ، هنوز ، گرا ، زان مراسم است

احکام نذر و امر پدر بر ادای نذر - زان خاطرات خفته مرا از مَعالم است

این کان عشق ، معدن زیبائی و صفاست - حاجتروا دلی است که شیدا و عالِم است

زرقان ما ز یُمن و کرامات این حرم

سرشار ناز و نعمت و فیض مداوم است

 

 

اسامی مقدس شهدای گرانقدر شهرستان زرقان فارس و شهدای مرتبط به ترتیب تاریخ شهادت

درود خداوند بر گلهای سر سبد آفرینش، عاشورائیان زمان، امام زادگان عشق و تمام شهدای تاریخ بویژه 255 شهید گرانقدر زادگاه شهیدپرور و باستانی‌ام  شهرستان زرقان فارس:

ردیف/  نام و نام خانوادگی /  نام پدر/  تاریخ تولد/  محل تولد/   تاریخ شهادت/  عضویت/  محل شهادت/ محل دفن

1.        شهیدعلی اکبرصادقیان/ محمدعلی/ 1/6/1327/ زرقان 16/3/1342/ دانش آموز/ تظاهرات شیراز/ قبرستان شاهدائی الله شیراز

2.       شهید ناصر رضازاده/ رضا 2/3/1339 زرقان 4/9/1357/ کارگر/ دوران انقلاب در زرقان/ گلزار شهدای زرقان

3.        شهید اسماعیل موذنی/ابراهیم/ 1299/ زرقان7/10/1357/ ذاکر و شاعر اهلبیت/ دوران انقلاب در شیراز/آرامستان محل حیدر زرقان

4.       شهید ناصر باصری/افراسیاب/10/1/1331 زرقان/ 18/6/1359 / ارتشی/  کردستان/  گلزار شهدای زرقان

5.        شهید شعبانعلی رمضانپور/عبدالحسین 18/12/1339 زرقان/ 18/6/1359/ سرباز ارتش/ کردستان/ آرامستان محل حیدر زرقان

6.       شهید نیاز فتوحی / فتاح محمد / 1/3/1328 بلوچستان / 24/7/1359 / خرمشهر/ ارتشی/گلزار شهدای شیراز

7.       شهید گرجی فتوح آبادی/ الله مراد 3/2/1336 / کورکی3/8/1359/ سرباز ارتش/  آبادان/  گلزار شهدای روستای کورکی

8.       شهید غلامرضا بنی پری/ حسین/14/6/1339 زرقان / 5/8/1359/ سرباز ارتش/ ایستگاه 7 آبادان/  گلزار شهدای زرقان

9.       شهید محمد حسین خُردل/ حسن/ 1344/ آبادان/ پاسدار / پائیز 1359/ مفقودالاثر در اسارت

10.    شهید عبدالرسول عضدی/  محمد/  1338/ بندامیر/  21/10/1360/  سرباز ارتش/ ماهشهر/  گلزار شهدای شیراز

11.    شهید سیدکرامت الله شکری/ عزیز / 5/5/1338 کورکی/ 23/11/1359/ سرباز ارتش/ ماهشهر/ گلزار شهدای شیراز

12.    شهید محمود  بخشنده/ عباس/ 12/11/1323 / زرقان/3/1/1360/ بسیج/  سوسنگرد/  گلزار شهدای زرقان

13.    شهید محمدرضا صادقی/ ابراهیم/ 14/10/1339/ زرقان/ 7/3/1360/سرباز ارتش/ ایستگاه 7 آبادان/ گلزار شهدای زرقان

14.    شهید حسن سلیمانی/ عوض/ 29/5/1340 / زرقان/  25/5/1360/  سرباز ارتش/  کرخه نور/  گلزار شهدای زرقان

15.    شهید محمدجعفرکریمیان/  عبدالخالق/  1/8/1343 زرقان/ 1/6/1360/  بسیج/  بازی دراز/ گلزار شهدای زرقان

16.    شهید سید جواد محمدی/  سیدعسکر/ 1312 / دودج زرقان/ 9/6/1360/  بسیج/ آبادان/   گلزار شهدای دودج

17.     شهید حیدرعلی ملاشفیع/حاج حسین/ ۱۳۳۴/ زرقان / 28/6/1360/ پاسدار/  توسط منافقین در شیراز/ گلزار شهدای زرقان

18.    شهید حسین اسلامی منش/عبدالرسول/1342/زرقان/ 5/7/1360/  پاسدار/ شکستن حصر آبادان/ گلزار شهدای زرقان

19.    شهید مراد نوجوان/ فلامرز/1336/رحمت آباد/ 5/7/1360/  پاسدار وظیفه/ شکستن حصر آبادان/   گلزار شهدای رحمت آباد

20.     شهید مهراب زارع/ امیرحسین/20/5/1339/ حسین آباد کربال/20/7/1360/ سرباز ارتش/ دُب حردان/ گلزار شهدای حسین آباد

21.    شهید کردی روستا / محسن /5/2/1345/ فیروزی کربال/20/7/1360/  بسیج/ سر پل ذهاب/ گلزار شهدای مرودشت

22.    شهید عین اله امینی (علی)/ حسین 7/1/1339 لپویی/ 12/8/1360/  معلم بسیجی/ شوش/  گلزار شهدای شهر لپویی

23.    شهید ناصر قاسمی/  احمد/1338/ زرقان/ 20/9/1360/ پاسدار/ عملیات فتح الفتوح بستان/  گلزار شهدای زرقان

24.    شهید علی مؤمن خلیفه/ حمزه/ 6/1/1337 گلدشت علیا/1/12/1360/ بسیج/ تنگه چزابه/ روستای گلدشت علیا

25.    شهید سرلشکر غلامرضا آزادی/ فضل اله/ 1335/ آباد خُره کربال 2/1/1361/ارتشی/ دشت عباس/ گلزار شهدای مرودشت

26.    شهیدمحمدجوادکاویانی/ نعمت الله/ 1338/ زرقان/2/1/1361/ بسیج و جهاد/ فتح المبین- شوش/ گلزار شهدای زرقان

27.    شهید غلامرضا قائدشرف/ عبدالحسن/ 1342 / دودج/  7/1/1360 / بسیج/ شوش /  گلزار شهدای دودج

28.    شهید مقصود محمدی / حیدر/ ۱۳۳۳ /  دودج /7/1/1361 /  بسیج / شوش / گلزار شهدای دودج

29.    شهید حمید رضا کیمیائی / محمد حسن/ 1341 / 29/1/1361 / شیراز / ترور / گلزار شهدای زرقان

30.    شهید علی بوستانی /چراغعلی /18/5/1336 آبا‌‌‌ده تشک /10/2/1361/ بسیج / فکه / گلزار شهدای مرودشت

31.    شهید سعید گلبیدی / مرتضی / 25/8/1339/ شیراز / 15/2/1361/ سپاه / رقابیه / گلزار شهدای شیراز

32.    شهید محمد محمدی / محمدعلی / 2/12/1343 دودج / 18/2/1361 / بسیج/  خرمشهر /  گلزار شهدای دودج

33.    شهید جهانبخش اتابکی/ سهراب/ 1342 / اتابک کربال /20/2/1361/ سرباز ارتش/ خرمشهر/ گلزار شهدای مرودشت

34.    شهید خدایار فرج پور/ خوبیار/ 3/6/1340 زرقان / 24/2/1361 / سرباز ارتش / خرمشهر / گلزار شهدای زرقان

35.    شهید مسعود معدلی /محمدحسن / 15/12/1342زرقان / 1/3/1361/ پاسدار / آزادی خرمشهر / گلزار شهدای زرقان

36.    شهید ذبیح اله بانشی/ اله بخش/ 8/4/1342 بانش بیضا / 27/3/1361/ ارتشی / خرمشهر / گلزار شهدای شیراز 

37.    شهید محمد حسن حمزوی/ حاجی بابا / زرقان 2/1/1339/ پاسدار/ 3/4/1361 / کوشک، عملیات رمضان/ مفقودالاثر

38.    شهید محسن صادقی / امان اله / 1342/ زرقان/ 16/4/1361 / بسیج / شلمچه / گلزار شهدای زرقان

39.    شهید محمد هادی / عباس /1343/ زرقان/ 16/4/1361 / بسیج / شلمچه/ گلزار شهدای زرقان

40.    شهید محمود معدلی / احمد علی/  6/2/1345 / مرودشت /16/4/1361 عملیات رمضان/ بسیج / مفقودالاثر

41.    شهید لطف الله زارع / امرالله / 1338 / ملک آباد کربال/ 21/4/1361 / بسیج/ شلمچه/ گلزار شهدای مرودشت

42.    شهید اسماعیل حاجی زمانی / جلیل / 27/4/1338 زرقان/ 23/4/1361/ بسیج / شلمچه / گلزار شهدای زرقان

43.    شهید سعید زارعی / علی / 20/6/1345 زرقان/ 23/4/1361 / بسیج / خرمشهر / گلزار شهدای زرقان

44.    شهیدمحمدرضا معدلی/ محمدحسین20/12/1338 / زرقان/23/4/1361/ بسیج/کوشک،عملیات رمضان/ گلزار شهدای زرقان

45.    شهید حشمت الله خلیفه/ یدالله/ 5/5/1343 روستای گودزرشک/ بسیج/ 31/4/1361 / کوشک/ گودزرشک

46.    شهید محمدابراهیم فرزدقی/ابوالقاسم /1342/ زرقان/ 3/5/1361 / بسیج / کوشک،عملیات رمضان / گلزار شهدای شیراز

47.    شهید فلامرز اسماعیلی / کیومرث / 1331/ شول بندامیر / 25/6/1361 / بسیج / مانور عملیاتی / گلزار شهدای شیراز

48.    شهید بهرام جعفری / علی عسکر / 1343/ لپویی/ 1/7/1361 / بسیج / شلمچه / گلزار شهدای شهر لپویی

49.    شهید بهرام یوسفی/ نقدعلی/ داریون /2/2/1334 بسیج/ عین خوش / 18/8/1361 / داریون​

50.    شهید اسماعیل کوشش /حاجی آقا /1342/ زرقان /21/8/1361 / پاسدار/ عین خوش / گلزار شهدای زرقان

51.    شهید احمدعلی علیشاهی/ عزیزالله/ 1341/ زرقان/ 15/10/1361 / سرباز ارتش / عین خوش / گلزار شهدای زرقان

52.    شهید داریوش علوی/ مصطفی 3/4/1345/ رحمت آباد /23/10/1361/ بسیج / در حین آموزش/ گلزار شهدای رحمت آباد

53.    شهید فضل الله حمیدی/  محمود / 1346/ زرقان/ 24/10/1361 /  بسیج / زبیدات /  گلزار شهدای زرقان

54.    شهیدمحمدجواد تمیزی/حیدرعلی/ 1338/ زرقان/ 24/10/1361 / ارتشی / دیوان دره کردستان / گلزار شهدای زرقان

55.    شهید محمود فهیمی / حسن/ 1345/ زرقان /28/11/1361 / پاسدار / انفجار- کازرون  / گلزار شهدای شیراز

56.    شهید غلام حسین سبحانی/ منصور/ 1341/ زرقان/ 5/12/1361 / سرباز / طلاییه / گلزار شهدای مرودشت

57.    شهید شهرام جمال الدینی / عزیزاله / مهر 1341/ زرقان/ 20/12/1361 / ارتشی / خرمشهر / گلزار شهدای زرقان

58.    شهید محمد  فتوح آبادی/ عوض/ 5/10/1340 فتوح آباد/11/1/1362 / سرباز ارتش، پزشکیار / چم هندی/روستای فتوح آباد

59.    شهید محمد محمدی/ حاج عباس / 1341 / زرقان/ 28/2/1362 / پاسدار/ پاسگاه زید عراق/ گلزار شهدای زرقان

60.    شهید محمدرضا حاجی زمانی /حسین / 16/8/1339 زرقان / 28/4/1362/ بسیج / حاج عمران / گلزار شهدای زرقان

61.    شهید عبدالاحد خدامی / حاج رضا / 1/5/1339 زرقان/ 28/4/1362/ بسیج / حاج عمران / گلزار شهدای زرقان

62.    شهید عباس  گلمحمدی / احمد / 1343/ زرقان/ 28/4/1362/ بسیج /حاج عمران /  گلزار شهدای زرقان

63.    شهید سیدمحمود بهارلو/ احمد/ 10/6/1342 زرقان 28/4/1362 بسیج / حاج عمران / گلزار شهدای زرقان

64.    شهید محمدرضا جمشیدی نیا / محمود / 1/1/1344/ زرقان / 27/5/1362/ پاسدار / حاج عمران/ گلزار شهدای زرقان

65.    شهید محمدباقرابراهیمی / ابراهیم / 1344/ محمودآبادکربال /10/5/1362 / بسیج / حاج عمران/روستای محمودآباد

66.    شهید حسن ایلی /رضا / 4/4/1342 زرقان/ 31/5/1362 / سرباز ارتش/ شرهانی /  گلزار شهدای زرقان

67.    شهید سیدمهدی جعفری/ سیدمحمد/ 1/9/1343 فتوح آباد/  6/7/1362 / بسیج / کردستان / گلزار شهدای مرودشت

68.    شهید غلام حسین شعبانی / محمدتقی /  3/3/1342 زرقان/ 24/7/1362 / سرباز ارتش / مریوان / گلزار شهدای زرقان

69.    شهید الماس زارع / دیدار/ 14/10/1340 /فتوح آباد /4/8/1362/ سرباز ارتش /شرهانی / آرامستان روستای فتوح آباد

70.    شهید محمد پاکنیت/ حسین / 10/6/1343 زرقان 2/11/1362 پاسدار/ زبیدات /  گلزار شهدای زرقان

71.    شهید احمد  عربی  / جمشید / 1343/ نورآباد / 5/12/1361 / پاسدار/ جزیره مجنون/ گلزار شهدای شهر نورآباد ممسنی

72.    شهید جعفر استخری / حسین / 1342 / فیروزی کربال/ 11/12/1362 / سرباز ارتش/ جزیره مجنون/ روستای فیروزی

73.    شهید سعید شیعه / محمدتقی / 1343/ زرقان/ 11/12/1362 / بسیج/ طلاییه /  گلزار شهدای زرقان

74.    شهید عبدال  واحد  شفیعی / کرامت الله 26/10/1346 زرقان11/12/1362/ بسیج / طلاییه /  گلزار شهدای زرقان

75.    شهید علی اکبر مقدم / حسین/ 18/7/1345 زرقان 11/12/1362/ بسیج / طلاییه /  گلزار شهدای زرقان

76.    شهید صدرالله هاشمی / یدالله/ 1328/ بندامیر / 12/12/1362 / بسیج / طلائیه / گلزار شهدای مرودشت

77.    شهید سعدی نام آور/ اسد/ 1/5/1335 خیرآبادکربال/ 12/12/1362/ بسیج / طلاییه / روستای خیرآبادکربال

78.    شهید خلیل خادم بیت /اسمعیل /1340 / زرقان /  12/12/1362 / پاسدار  / جزیره مجنون / گلزار شهدای شیراز

79.    شهید حسن علی رحمتی / خسرو /3/1/1334/ رحمت آباد 12/12/1362/ پاسدار / گلزار شهدای شیراز

80.     شهیدمحمدکاظم اسلامی نژاد / حاج آقا / 1342/ زرقان / 16/12/1362 /سرباز ارتش/ جزیره مجنون/ گلزار شهدای زرقان

81.    شهیدسید اصغر محمدی/ سیدعسکر / 1319دودج/ 22/12/1362 / بسیج/ منطقه عملیاتی خیبر / گلزار شهدای دودج

82.    شهید صمد گنجی پور/ حاجی آقا / 1338 / زرقان /25/12/1362 / بسیج  و جهاد / شلمچه / گلزار شهدای شیراز

83.     شهید مهراب بازوبندی/ افراسیاب /1341/ شهرخواست کربال/ 20/1/1363/ بسیج/ جزیره مجنون/ گلزار شهدای مرودشت

84.    شهید نوذر محمدی / علی حسین /1340/ دودج/ 12/2/1363 / بسیج/ طلاییه/ گلزار شهدای دودج

85.    شهید محمود کوشکی/ محمد حسین / 1337خُرّمی دهبید / 19/2/1363 / بسیج/  جزیره مجنون / خُرمی

86.    شهید صفر اسکندری/ علی/ 1348/ صدرآبادکربال/ 5/3/1363 / بسیج / جزیره مجنون / گلزار شهدای مرودشت

87.    شهید محمدحسن کشاورز/ حسین6/2/1342بندامیر/ 15/3/1363 / پاسدار / ارومیه / گلزار شهدای بندامیر

88.    شهید فغانعلی زارع /راه خدا/1341/12/6 رحمت آباد/10/7/1363 / سرباز انتظامی / چم هندی/ گلزار شهدای رحمت آباد

89.    شهید کرامت اله ترک فولادی/ حبیب اله/ 1344/ زرقان / 10/7/1363/ پاسدار / جزیره مجنون/ گلزار شهدای زرقان

90.    شهید عبدالرضا جعفری/ عبدالعلی/ 1342/ لپویی/ 1363/7/13 / سرباز ارتش/ سردشت مریوان / گلزار شهدای شهر لپویی

91.    شهید حبیب رضا کیخائی / ابوالقاسم / 15/6/1340 شیراز / 2/9/1363 / سرباز / گلزار شهدای شیراز

92.     شهیدکوچکعلی عسکری/علیمحمد/3/2/1350/فیض آبادکربال/24/12/1363/بسیج / جزیره مجنون/ گلزارشهدای مرودشت

93.    شهید عباس شیعه / محمدعلی /1345/ زرقان 25/12/1363 / بسیج/ جزیره مجنون/  گلزار شهدای زرقان

94.    شهید محمدجواد شعبانی نژاد/ علی اکبر / 1345 /زرقان / 25/12/1363 /بسیج/ جزیره مجنون / گلزار شهدای زرقان

95.    شهید سیدعلی اکبر زرقانی/ سیدحسین/ فروردین 347 زرقان 25/12/1363/ بسیج/ جزیره مجنون /  گلزار شهدای زرقان

96.     شهید محمدعلی(جواد)گلمحمدی/ احمد /24/1/1339 زرقان/ 25/12/1363/ پاسدار/ جزیره مجنون/ گلزار شهدای زرقان

97.    شهید سیدمحمد نبی زاده / سیدرضا /1349/ کورکی/ 25/12/1363 / بسیج / منطقه عملیاتی بدر / گلزار شهدای شیراز

98.    شهید محمدهاشم حاتم زاده /حسین/۱۳۴۳/ زرقان/ 25/12/1363/ بسیج / جزیره مجنون /  گلزار شهدای زرقان

99.          شهید محمدتقی خدامی / نصرالله / 1336/ زرقان/ 25/12/1363 / بسیج / جزیره مجنون /  گلزار شهدای زرقان

100.شهید ابراهیم زارع/ قاسم علی/1343/ رحمت آباد /26/12/1363 / بسیج/ شلمچه / گلزار شهدای رحمت آباد

101.شهید محمود زارع / کاکاجان /1343/1/2 / فتوح آباد/ 26/12/1363 / بسیج / گلزار شهدای شهر داریون

102.شهیدحجت الله صادقی زاده/ قدرت اله/ 2/4/1341 / فیروزی کربال/26/12/1363 /سرباز ارتش/ عملیات بدر/مرودشت

103.شهید محمدخلیل فرزدقی /ابوالقاسم /1340 زرقان/ 12/1/1364 /  پاسدار / گلزار شهدای شیراز

104.شهید فرهاد زارعی/گرام /2/6/1341 رحمت آباد /15/4/1364/  سرباز/ پادگان حمیدیه/ گلزار شهدای رحمت آباد

105.شهید علی شیر بویراحمدی/جمشید/1346ممسنی/ 20/4/1364 /بسیج/ عملیات قدس 3 میمک/ پارک آزادگان زرقان

106.شهید احمد فهیمی / حسن /8/11/1342 زرقان/ 20/4/1364 / بسیج /میمک/ گلزار شهدای شیراز

107.شهید اسماعیل پاکنیت/ حسین/۱۳۴۵/۱۱/۱۳/ زرقان / 20/4/1364 /بسیج/ میمک دهلران قدس3 /  گلزار شهدای زرقان

108.           شهیدسیدحسن ساجدی منش/هدایت الله/10/12/1345مرودشت/20/4/1364/بسیج/عملیات قدس3 میمک/ پارک آزادگان زرقان

109.شهید محمد مرادی / مرادعلی 20/2/1345 زرقان 20/4/1364 / پاسدار/ میمک دهلران /  گلزار شهدای زرقان

110.رضا زارع/ علیرضا/ 5/12/1344 زرقان/ سرباز انتظامی / شهادت 6/7/1364 طیس چابهار

111.شهید علیرضا حبیبی/ حسین/ 1/10/1343 زرقان/9/8/1364 / سرباز ارتش / اشنویه/  گلزار شهدای زرقان

112.شهید محمدرضا آل طه/ حسین/1346/ زرقان/ 21/11/1364 / پاسدار وظیفه /اروندرود /  گلزار شهدای زرقان

113.شهید عباس شعبانی نژاد /علی اکبر /1341/ زرقان/ 21/11/1364 / بسیج /اروندرود /  گلزار شهدای زرقان

114.شهید غلامعلی مرادی /علی /1338/زرقان/ 21/11/1364 / بسیج / اروندرود /  گلزار شهدای زرقان

115.شهید یداله پورصنیع (نامجو)/ فتح اله/1345/اقلید/ 22/11/1364 / پاسدار/ جزایر بوارین - شلمچه / مفقودالاثر

116.شهیدلطفعلی زارع /راه خدا / 1/10/1341/ محمودآبادکربال /25/11/1364/ واالفجر8 / بسیجی/ اروند/گلزار شهدای شیراز

117.شهید محمدعلی جعفری/یعقوب علی/1338/ لپویی/ 30/12/1364 / بسیج / فاو / گلزار شهدای شهر لپویی

118.شهید جمشید فتوح آباد / الله مراد / 2/5/1364/ کورکی/ 14/1/1365 / بسیج / فاو / گلزار شهدای روستای کورکی

119.شهید اصغرشکرگزار / ابوالحسن/1/1/1344 زرقان/ 15/1/1365/ سرباز ارتش /جزیره مجنون / گلزار شهدای زرقان

120.شهید اکبرمحمدی /مرتضی /2/1/1344 دودج/ 19/1/1365 / سرباز ارتش / فاو / گلزار شهدای دودج

121.شهید علی رضا ناصری / صمد  / 1344/ زرقان /26/1/1365/ سرباز ارتش / زبیدات/  گلزار شهدای زرقان

122.شهید محمد خالص حقیقی/ عباس /1344/ زرقان / 6/2/1365 / سرباز ارتش / جزیره مجنون /‌گلزار شهدای زرقان

123.شهید محمد عبودی / چراغعلی / 1342/ گلدشت علیا / 14/2/1365 / بسیج / زجیله/ آرامستان روستای گلدشت علیا

124.           شهیدرضاعلی فرهادی /صفدرعلی /4/5/1336 /شهرخواست کربال /24/2/1365 / بسیج / شرهانی/ گلزار شهدای مرودشت

125.شهید عبدالرسول ستوده /عبدالرحیم /اسفند 1344/ زرقان/ 14/3/1365 / سرباز ارتش /فاو /  گلزار شهدای زرقان

126.شهید فرج اله جعفری / عزیز/ 2/5/1347 لپویی / 20/3/1365 بسیج /گُتوند / گلزار شهدای روستای لپویی

127.شهید سید عباس حسینی مزیدی /سیدمحسن /۱۳۴۱/ زرقان 11/4/1365 / بسیج /فاو/  گلزار شهدای زرقان

128.شهید عبدالامیر دریس / هانی /1345/ آبادان / 15/4/1365 / سرباز ارتش / مهران /  گلزار شهدای زرقان

129.شهید محمد حسن زمانی/ عباس/ 19/1/1318 زرقان/ 21/4/1365 / بسیج / فاو /  گلزار شهدای زرقان

130.شهید محمد علی زارع / ابوالقاسم2/1 /1343/ رحمت آباد/ 4/5/1365 / بسیج / جزیره مجنون /گلزار شهدای رحمت آباد

131.شهید حسن چراغی/ مقصود /1346 / مرودشت/ 1/6/1365 /  پاسدار وظیفه /جاده اهواز بوشهر/ گلزار شهدای مرودشت

132.شهید محمد  گیلری / حاجی آقا / 1344/ زرقان/ 3/6/1365 / سرباز ارتش / مهران /  گلزار شهدای زرقان

133.شهید محسن مهدی علمدارلو/ عوض 7/9/1346 شهریار /14/6/1365 / بسیج /جزیره مجنون /گلزار شهدای شهریار زرقان

134.شهید حیدر زارع/ نبی /1307/ رحمت آباد/ 22/5/1365 / بسیج /جزیره مجنون / گلزار شهدای رحمت آباد

135.شهید محمد رضا نوروزی /محمدعلی/ 1346/ زرقان/ 25/6/1365 / بسیج/ جزیره مجنون/  گلزار شهدای زرقان

136.          شهید علی کوهکن / خلیل / 15/9/1346 زرقان / 25/7/1365 / سرباز ارتش /کلاشین غرب / آرامستان محل حیدر زرقان

137.شهید محمدحسین شیعه/ محمدرضا/ 1347/ زرقان/ 3/10/1365 / بسیج /  شلمچه / گلزار شهدای زرقان

138.شهید وحید جعفری /علی رضا /۱۳۴۹/ لپویی/ 4/10/1365 /  بسیج / شلمچه /گلزار شهدای شهر لپویی

139.شهید سید ابوالفضل حسینی / سیدمحمود /15/1/1328 / کورکی/ 4/10/1365 / پاسدار / شلمچه / گلزار شهدای کورکی

140.شهید اکبر روستا /احمد/ 1/1/1349 دودج/ 4/10/1365 / بسیج / شلمچه/ گلزار شهدای دودج

141.شهید رضا قلی روستا/ عزیز/ 1332/ دودج/ 4/10/1365 / بسیج / شلمچه / گلزار شهدای دودج

142.شهید عبدالحسین رحیمی/ حاج حسین/2/7/1328 / بندامیر 4/10/1365 / بسیج/ شلمچه/ گلزار شهدای مرودشت

143.شهید علی شکری زاده/ قدمعلی / 28/12/1350 دودج/ 4/10/1365/ بسیج / شلمچه / گلزار شهدای دودج

144.شهید محمد محمدی /بهزاد/ 1349/ دودج/ 4/10/1365 / بسیج / شلمچه / گلزار شهدای دودج

145.شهید هدایت مرادی / عزیز/1349/ زرقان/۱۳۶۵/۱۰/۱۹ / بسیج / شلمچه / گلزار شهدای زرقان

146.شهید خداداد نظروند/ سبزعلی / 1/1/1349 لپویی / 4/10/1365 / بسیج  / شلمچه / گلزار شهدای شهر لپوئی

147.شهید محمدتقی نادری / عبدالحسین /1308  / زرقان/ 6/10/1365 / بسیج / شلمچه  / گلزار شهدای زرقان

148.شهید غلامعلی سلیمانی /خان جان 28/4/1345 زرقان/ 10/10/1365 / سرباز ارتش / سومار /زرقان

149.شهید عبدالخالق امیری /امراله / 1343/ بندامیر /11/10/1365 / سرباز / شلمچه / گلزار شهدای  بندامیر

150.شهید فرهاداله دادی/ رحمان/1344/ زرقان/ 12/10/1365 / پاسدار وظیفه /محور اهواز-خرمشهر/گلزار شهدای زرقان

151.شهید مختارابوالحسن پور/ ایوب / 1347 / رحمت آباد/ 19/10/1365 / بسیج/ شلمچه/ گلزار شهدای رحمت آباد

152.شهید ابراهیم زارع / ابوالقاسم /1346/ رحمت آباد/ 19/10/1365 / بسیج/ منطقه کربلای5 / گلزار شهدای رحمت آباد

153.شهید محمدعلی محمدی / الله کرم/ 25/2/1350 دودج/ 19/10/1365 / بسیج / شلمچه / گلزار شهدای دودج

154.شهید سیدصفدر کشاورز/ سیداصغر 1344 / محمودآبادکربال/ 19/10/1365 شلمچه/بسیج/ آرامستان سعدی شیراز

155.شهید عبدالرضا زارعی/ اصغر/ 1348/ زرقان 19/10/1365 / بسیج / شلمچه / گلزار شهدای زرقان

156.شهید غلامرضا زارعی /علی 1/10/1348 زرقان /19/10/1365 / بسیج / شلمچه / گلزار شهدای زرقان

157.شهید حمید قائدشرف / محمدصادق /1348/ زرقان/ 19/10/1365 / بسیج / شلمچه / گلزار شهدای زرقان

158.شهید علیرضا نتیجه‌بَر/ محمدکریم /۱۳۴۷/ زرقان /19/10/1365 / بسیج / شلمچه / گلزار شهدای زرقان

159.شهید کمال نصیرپور /نصیر 10/6/1346 اسماعیل آباد کربال 19/10/1365/بسیج / شلمچه / آرامستان اسماعیل آباد

160.شهید شیخ علیرضا نجف پور / مرتضی / 1343/ زرقان/ 20/10/1365 / بسیجی / شلمچه / گلزار شهدای شیراز

161.شهید اصغرکلان / عزیز /1346/ زرقان/ 21/10/1365 / بسیج / شلمچه / گلزار شهدای زرقان شهید

162.شهید احمدقلی زارعی/ محمدصادق/ 1344 / شول /22/10/1365 / سرباز ارتش / سردشت / آرامستان روستای شول

163.شهید عبدالله مقدم /حسین /مهر ۱۳۴۸ / زرقان / 22/10/1365 / بسیج / شلمچه / گلزار شهدای زرقان

164.شهید مهرداد بذرگر دیندارلو / مهدی /1347/ شیراز /23/10/1365 / پاسدار وظیفه/ شلمچه / گلزار شهدای شیراز

165.شهید هیبت الله زارعی/ حجت الله / 1339/ دولت آباد کربال /23/10/1365 / سرباز ارتش / سومار /مرودشت

166.شهید نامدار امیری / اکبر /1345/ لپویی/ 24/10/1365 / سرباز ارتش / سومار / گلزار شهدای لپویی

167.شهید محمد رضا تحویلدار / محمد حسن / شیراز / 10/10/1347 /  بسیج / 25/10/1365 / شلمچه / گلزار شهدای شیراز

168.شهید علی اصغرجعفری، مقدم/غلامحسین /1/6/1338 زرقان/ 29/10/1365 / بسیج/ شلمچه / گلزار شهدای زرقان

169.شهید مراد نجاتی/ اکبر /1328/ زرقان 30/10/1365 / پاسدار / شلمچه / گلزار شهدای زرقان

170.شهید محمدجعفر ایزدپور /حیدر/ 1313/زرقان / 7/11/1365 / بسیج / شلمچه / گلزار شهدای زرقان

171.شهید سیدحسین حسینی مزیدی /سیدمحسن / ۱۳۴۳/ زرقان/7/11/1365 / بسیج / شلمچه/ گلزار شهدای زرقان

172.شهیدعبدالرضا درویش حقیقی/ حسین /1345/ زرقان/ 8/11/1365 / سرباز ارتش /پاسگاه زید/ گلزار شهدای زرقان

173.شهید عبدالرضا رنجبر / مصطفی /1345/ زرقان/ 19/11/1365 / بسیج / شلمچه / گلزار شهدای زرقان

174.شهید بهار مرادی/ قربان /8/2/1345/ کلاه سیاه کربال /23/11/1365/ پاسدار وظیفه / مجنون/ گلزار شهدای مرودشت

175.شهید صمد رضایی / محمد /2/9/1319 /بندامیر /27/11/1365 / بسیج /شلمچه/ گلزار شهدای مرودشت

176.شهیده فاطمه عمیدی پور/قدرت اله/9/3/1347 / کورکی/ 29/11/1365 / بسیج/ بمباران شیراز /گلزار شهدای کورکی

177.شهید اسماعیل زارع /قاسم علی / 26/7/1344 بندامیر / 23/12/1365 / سرباز ارتش / سومار / گلزار شهدای مرودشت

178.شهید منصور خیراتی / حسن /1347/ زرقان/ 30/12/1365 / سرباز ارتش /سرپل ذهاب/  گلزار شهدای زرقان

179.           شهید محمد کاظم پسندیده /  ذبیح اله /4/4/1348 / رحمت آباد /18/1/1366 /  بسیج /شلمچه/ گلزار شهدای رحمت آباد

180.شهید علی زارع / اسماعیل /1346 / فتوح آباد /18/1/1366 / بسیج / شلمچه-عملیات کربلای8 / گلزار شهدای شیراز

181.شهید محمدرضا روحانی پور / عباس /1342/ زرقان/  18/1/1366 / بسیج / شلمچه- کربلای8 / گلزار شهدای زرقان

182.شهید غلامعلی محمدی /کاکاجان/ 1346/ دودج18/1/1366 / پاسدار وظیفه/ شلمچه -کربلای8 / گلزار شهدای دودج

183.شهید عباس حاجی زمانی / حسین /1342/ زرقان/  18/1/1366 / بسیج / شلمچه - کربلای8 / گلزار شهدای زرقان

184.شهید حسین خالص حقیقی/ محمدعلی 20/7/1348 زرقان/  18/1/1366/ بسیج / شلمچه - کربلای8 / گلزار شهدای زرقان

185.         شهیدمحمدحسن(ابوالفضل)صادقی/ آقاکوچک / 15/1/1344 زرقان/ 18/1/1366 /پاسدار/ شلمچه-کربلای8 /گلزارشهدای زرقان

186.           شهید علی اکبرعلیشاهی / صفرعلی/ 26/2/1349 زرقان/  18/1/1366 / بسیج / شلمچه- کربلای8 / گلزار شهدای زرقان

187.شهید اصغر سیف/  آزاد/ 1347/ زرقان/  18/1/1366 / بسیج / شلمچه- کربلای8 / گلزار شهدای زرقان

188.شهید محمدرضاجاوید /علی اکبر /1346/  زرقان/  18/1/1366 / بسیج - کربلای8 / شلمچه / گلزار شهدای زرقان

189.شهید عبدالرضاغفاری پور / ذبیح الله /1346/ زرقان/  18/1/1366 / بسیج / شلمچه- کربلای8 / گلزار شهدای زرقان

190.شهید محمدعلی خالص حقیقی /رضا /1349/ زرقان/  18/1/1366 / بسیج / جزیره مجنون / گلزار شهدای زرقان

191.شهیدقربانعلی عسکری/علیمحمد /2/3/1352فیض آبادکربال/ 19/1/1366 / بسیج/ شلمچه-کربلای8/ گلزارشهدای مرودشت

192.شهید احد امیری / محمود /1346/ فیروزی کربال /7/3/1366 / سرباز ارتش /شلمچه / گلزار شهدای مرودشت

193.شهید محمدعلی جعفری/ حسین /8/8/1346 لپویی /19/3/1366/ سرباز ارتش / سومار /گلزار شهدای شهر لپویی

194.شهید غلامعلی صادقی /علی اکبر / 1/5/1341 زرقان/ 1/4/1366 /سرباز ارتش/ خرمشهر / گلزار شهدای زرقان

195.شهید ولی زارع /محمدنبی /1345/ بندامیر/ 28/4/1366 / سرباز ارتش / سومار / گلزار شهدای بندامیر

196.           شهید عبدالخالق خلیفه / خان کاکا / 1344/ گلدشت علیا / 4/4/1366 /پاسدار وظیفه / ماووت / گلزار شهدای گلدشت علیا

197.شهید رضا پُر دو/ گرگعلی /5/5/1346 / کربال/ سرباز/ شلمچه /5/5/1366 مرودشت

198.شهید فرود درخشان علمدارلو/ خونکار/ 1347 / شهریار/ 10/5/1366/ بسیج / شلمچه / گلزار شهدای شهریار زرقان

199.شهید غلام رضا حمزوی / حسین/ 4/1/1346/ زرقان/ 14/5/1366/ سرباز ارتش/ سومار / گلزار شهدای زرقان

200.شهید محمدباقرجعفری/حسین /1345/ لپویی 18/5/1366/ پاسدار وظیفه /سردشت / گلزار شهدای شهر لپویی

201.شهید محمدعلی جعفری / عوض/ 1346/ لپویی / 18/5/1366 / پاسدار وظیفه /سردشت / گلزار شهدای شهر لپویی

202.شهید خلیل جمشیدی/ الیاس19/3/1345 محمودآبادکربال/ 24/5/1366/ سربازارتش میمک/ گلزار شهدای محمودآباد

203.شهید شهرروز رضا پایداری / اصغر /1345/ زرقان / 9/6/1366/ ارتشی / سومار / /  گلزار شهدای زرقان

204.شهید حمید پردو / رمضان /1340/ فیروزی کربال / 1/7/1366 / ارتشی / سومار / گلزار شهدای مرودشت

205.شهید محمود رحیمی / شیخ عبدالرحیم / 1350/ زرقان/ 9/7/1366 / پاسدار/ شلمچه / گلزار شهدای زرقان

206.شهید شمشاد خسروی/ سروعلی/1331/ زرقان/ 6/8/1366 / بسیج/ بمباران پالایشگاه شیراز/ گلزار شهدای زرقان

207.شهید ابوالحسن شکرگزار / شکرالله /1301/ زرقان6/8/1366 / بسیج / بمباران پالایشگاه شیراز/ گلزار شهدای زرقان

208.شهید عبدالرسول پورابراهیم /  نادعلی /1/7/1328 زرقان / 20/8/1366 بسیج / شلمچه / گلزار شهدای زرقان

209.شهید جعفربذرافکن /ابراهیم /۱۳۴۷/ زرقان / 20/8/1366 /بسیج /  شلمچه/ / گلزار شهدای زرقان

210.شهید محمدرضا رضایی/حسن / 17/6/1344 زرقان/ 28/8/1366/ بسیج /شلمچه /  گلزار شهدای زرقان

211.شهید غلامرضا بوستانی/امان اله/ 1346/ زرقان/  7/9/1366/ سرباز ارتش/ قصرشیرین / /  گلزار شهدای زرقان

212.شهید محمدحسین ایزدپور / محمدحسن /1347/ زرقان/ 8/9/1366 / سرباز ارتش /  زبیدات / گلزار شهدای زرقان

213.شهید سید جلیل حسینی/سیدفرج/1348/ کورکی/ 21/11/1366  / پاسدار/ شلمچه / گلزار شهدای کورکی

214.شهید حسین زارعی/ محمد /1295/ رحمت آباد / 25/10/1366 / بسیج / شلمچه / گلزار شهدای رحمت آباد

215.شهید حسن تأویلی / اکبر / ۱۳۵۰/ زرقان / 25/11/1366 /سرباز ارتش /ماووت/  گلزار شهدای زرقان

216.شهید قاسم علی جعفری/محمدتقی/1347/ لپویی/28/11/1366 /پاسدار وظیفه / شلمچه / گلزار شهدای شهر لپویی

217.شهید حمیدرضا جعفری /رضا/ 1348/ لپویی / 4/12/1366 / پاسدار وظیفه / شلمچه /گلزار شهدای شهر لپویی

218.شهید زین العابدین جمشیدی /حسین/۱۳۴۳/ زرقان 28/12/1366 / پاسدار/ خُرمال /  گلزار شهدای زرقان

219.شهید فرج اله پارسائی نیا / امام قلی /1351/ محله شهریار/ 29/12/1366 / بسیج /خُرمال/ گلزار شهدای شهریار زرقان

220.شهید واحد نصیرپور /عباس /1345/ زرقان/ 29/12/1366 / پاسدار / شهرخُرمال عراق / گلزار شهدای شیراز

221.شهید حسین بنی پری /عسکر /۱۳۳۶/ زرقان/ 30/12/1366 / بسیج /خُرمال/  گلزار شهدای زرقان

222.شهید عباس علی جعفری/پنجعلی / 11/3/1316 لپویی/ 30/12/1366 / بسیج /خُرمال / گلزار شهدای شهر لپویی

223.شهید سیدهادی رنجکش / سیدرضا/ 1344/ کوهک /7/1/1367 / پاسدار وظیفه / شلمچه / آرامستان روستای کوهک

224.شهید شاه حسین امیدواری/ عزیز/ 1348/ حسین آبادکربال/ 14/1/1367/پاسدار وظیفه / سیدصادق/ آرامستان حسین آباد

225.شهید محمد مهدی محمدی / محمدعلی /شهریور ۱۳۴۸/ دودج/ 14/1/1367 / بسیج / سیدصادق / گلزار شهدای دودج

226.شهید ابوالفضل عسکری/ غلام مهدی/ 15/3/1345 اقلید / 8/1/1367 /پاسدار وظیفه / حلبچه / اقلید

227.شهید قاسم نعمت الهی /اکبر / 1/4/1352 زرقان / 22/1/1367 / بسیج /  شلمچه /  گلزار شهدای زرقان

228.شهید سیدمحمدمهدی ابراهیمی/ سیدعبدالرسول /15/10/1342/ کورکی/ 28/1/1367/ پاسدار/ فاو/ گلزار شهدای شیراز

229.شهید سید جواد کورکی /سیدکرامت / 10/4/1332 کورکی/ 15/2/1367/ ارتشی / اهواز / گلزار شهدای شیراز

230.شهید غلامرضا زارعی / علی مراد /1347/ رحمت آباد / 4/3/1367/ پاسدار وظیفه /بیت المقدس 7 / مرودشت

231.شهید سیاوش(محمود) همتی / پرویز / 1319/ زرقان/ 4/3/1367/ بسیج / شلمچه /  گلزار شهدای زرقان

232.شهید بهروز براتی /حسین / 20/10/1346 ده میدان / 4/3/1367 پاسدار وظیفه/ شلمچه / گلزار شهدای محمودآباد کربال

233.شهید سیدعلاالدین اسدپور / سیدحسین /1349/ روستای آقاجلو /23/3/1367/ بسیج / شلمچه / مفقودالاثر

234.شهید عباس کوهکن /فریدون (صفر)/ 1346/ زرقان/ 23/3/1367 / بسیج / شلمچه /  گلزار شهدای زرقان

235.شهید نظام الدین کاویانی / منصور /12/1/1337/ زرقان /23/3/1367 / بسیج / شلمچه / مفقودالاثر

236.شهید فرامرز نعمتی /کیومرث/1348/ محمودآبادکربال /24/3/1367 / پاسدار وظیفه / شلمچه  / گلزار شهدای محمودآباد

237.شهید سیدرحمان هاشمی اصل /سید شا رضا/ 1348/ اتابک کربال/24/3/1367 / پاسدار/ شلمچه/ گلزار شهدای سعدی

238.شهید مهدی کاظمی /حاجی /1343/ زرقان/ 2/4/1367  / سرباز ارتش / زبیدات /  گلزار شهدای زرقان

239.شهید حسین شهبازی / اصغر/ 1346/ زرقان / 2/4/1367 / سرباز  انتظامی/جنوب مریوان/ آرامستان محل حیدر  زرقان

240.شهید جلال پورمند/ قربانعلی/ 5/10/1347 زرقان /4/4/1367 / سرباز ارتش/ شلمچه /  گلزار شهدای زرقان

241.شهید شعبان خداشناس / حسین / 1341/ روستای کورکی / 4/4/1367 / بسیج/ مجنون / گلزار شهدای سعدی شیراز

242.شهید علی اکبر روستا /سردار /9/6/1346 / بندامیر / 4/4/1367 / سرباز ارتش / جزیره مجنون / گلزار شهدای مرودشت

243.           شهید رجبعلی زارع/محمد/4/4/1344 /عبدالکریمی کربال/ 4/4/1367 پاسدار وظیفه /جزیره مجنون /گلزار شهدای مرودشت

244.           شهید سیدعلیرضا زراعت پیشه/ سیدصفر/ 1/10/1351 / کورکی / 4/4/1367 / بسیج/ جزیره مجنون/ گلزار شهدای کورکی

245.شهید آیت الله عبودی / شکرالله/ 1/11/1344 شیخ عبود 4/4/1367 جزیره مجنون / پاسدار وظیفه / شیخ عبود

246.           شهید جاوید سلطانی زاده /نادعلی/ 9/6/1344 اتابک کربال / 4/4/1367 / سرباز ارتش/ طلاییه /گلزار شهدای مرودشت

247.شهیده زهرا معدلی

248.و فرزندش شهید کیوان دریس، شهادت 12/4/1367 حمله ناو امریکائی به هواپیمای مسافربری ایران / خلیج فارس

249. شهید صمد کوهکن / صفر/ 15/9/1345 زرقان /21/4/1367 / سرباز ارتش / زبیدات /  گلزار شهدای زرقان

250.شهید اسماعیل اصلاحی / سیف اله 5/1/1346/ زرقان/ 22/4/1367 / سرباز انتظامی/ دهلران/ گلزار شهدای زرقان

251.شهید رحیم فخاریزدی / غلام علی /13/3/1346 زرقان /24/4/1367 / سرباز ارتش / مهران /  گلزار شهدای زرقان

252.شهید محمدزمان زارع /عسکر /1347/ رحمت آباد / 1/5/1367 / پاسدار وظیفه/ شلمچه / گلزار شهدای رحمت آباد

253.شهید حسین رحیمی/ رضا ویس/ 1347 / نور آباد ممسنی/ ارتشی / 3/5/1367 / کرخه / روستای سرنجلک دشمن زیاری

254.شهید سیروس رعیت/ ماندنی/ 4/3/1344 فیروزی کربال/ 11/3/1369 / سرباز ارتش /ایرانشهر/ گلزار شهدای مرودشت

255.شهید سیدعنایت الله نبی زاده/سیدعلی / 2/4/1348 کورکی /23/3/1370 پاسدار  وظیفه/ آبادان / گلزار شهدای کورکی

256.شهید محمدتقی محمدی / کرامت /1/12/1349 دودج/ 11/10/1370/ سرباز ارتش / کردستان / گلزار شهدای دودج

257.شهید امان الله حمزه زرقانی/ اسدالله / 1/6/1352 زرقان/ 5/9/1371 ارتشی/ آبادان / گلزار شهدای زرقان

258.شهید زریر ارسطونژاد / عبدالحسین /1351/ زرقان/ 26/8/1372 / سرباز انتظامی/ میرجاوه /  گلزار شهدای زرقان

259.شهید علی اصغر بذر افشان / درویش / خرداد 1340/ رحمت آباد کربال / سرباز جانباز /20/4/1373 / رحمت آباد

260.شهید منوچهراحمدی اکرادی / زینل /1346/ اکراد کربال /27/1/1382 / سرباز / جانباز / گلزار شهدای مرودشت

261.شهید عباد الله عارفی سرشت / 10/1/1345 زرقان / 24/9/1389 / سرباز انتظامی / چابهار / گلزار شهدای زرقان

262.شهید صادق علی زارع /عرجعلی /2/1/1346 دودج/ 14/6/1393/ بسیج /جانباز / گلزار شهدای دودج

263.شهید دکتر حاج حسین فهیمی /حسن /1343/ زرقان / 25/9/1395 / بسیج / جانباز / گلزار شهدای شیراز

               شهید قدرت اله عبودی/اباذر/ روستای شیخ عبود 3/18/1352 / سوریه / 8/1/1396 / بسیج، مدافع حرم/ شیخ عبود

264.شهید قدرت اله جعفری / ذبیح اله / 1335/ لپویی4/2/1396 / جانباز بسیجی /  گلزار شهدای لپویی

265.شهید گرانقدرگمنام جدید پارک آزادگان

266.شهید سید عمادالدین نسیمی

267.شهید امام زاده شاهزاده قاسم

 

درخواست نظرات اصلاحی و تکمیلی

       پی دی اف این کتاب دو بار (در خرداد ماه 1400 و آذر ماه 1401 و هربار به مدت یک ماه) به منظور نظرخواهی و دریافت اصلاحیه ها و پیشنهادات عمومی و اختصاصی از طریق سایت انتشارات هدهد ایران WWW.HODHODIRAN.IR   و گروهها و کانالهای مجازی در دسترس همشهریان و خانواده های معظم شهدای شهرستان زرقان قرار گرفت و از همشهریان گرامی و خانواده های معظم شاهد تقاضا شد پی دی اف کتاب را دانلود کنند و به صفحه شهید خود مراجعه و متن را بخوانند و اگر کمبودی داشت یا نیاز به تغییر عکس بود یا هر نظر دیگری داشتند اعلام فرمایند تا تصحیحات انجام شود ......و بحمدالله انجام شد.

      اکنون که کتاب «امام زادگان عشق» به یاری خداوند متعال و عنایات اهلبیت علیهم السلام و شهدای گرانقدر منتشر شده نیز مجدداً از تمام خانواده های معظم شاهد و همشهریان گرامی استدعا داریم هرگونه نظر اصلاحی و تکمیلی، افزودن خاطره و یا نیاز به تعویض عکس را به ناشر اطلاع دهند تا در نسخه دیجیتال کتاب و همچنین در «سایت امام زادگان عشق» اِعمال شود. والسلام / ناشر       

نثار وجود مقدس شهدا و اموات، صلوات و فاتحه

Comments

Popular posts from this blog

101-200 یکصد صفحه دوم کتاب امام زادگان عشق

Azmolomoor