496-600 یکصد صفحه ششم کتاب امام زادگان عشق
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار علی اکبر صادقیان
شهید نیمه خرداد سال 42 – اولین شهید نهضت اسلامی
شهید
علی اکبر صادقیان در سال ۱۳۲۷
در شیراز بدنیا آمد. وی دوره ابتدایی را در دبستان شاهچراغ و متوسطه را در
دبیرستان حاج قوام گذراند. از همان سالهای نخست کودکی به همراه پدرش در جلساتی به
منظور ارشاد جوانان در مسجد وکیل و مسجد جمعه برپا میشد شرکت مینمود. شهید
صادقیان در روز ۱۶ خرداد از منزل خارج
میشود و به انقلابیون می پیوندد. پس از آغاز درگیری یکی از دوستانش در فلکه
شاهچراغ شهید شده و با شهادت وی تظاهرات جوش وخروش می یابد. سرانجام شهید علی
اکبر صادقیان در خیابان طالقانی مورد اصابت گلوله قرارقرار می گیرد و به فیض شهادت
نائل میشود.
شهید
بزرگوار انقلاب اسلامی ، شهید علی اکبر صادقیان ، فرزند مرحوم حاج محمد علی
صادقیان، اهل زرقان و ساکن شیراز، در طلیعهی نهضت سرخ عاشورائیان ایران به رهبری
امام خمینی (ره) در تظاهرات خیابانی و قیام حقطلبانهی مردم شریف و غیور شیراز،
در شانزدهم خرداد 1342 مصادف با سیزدهم محرم 1383 در خیابان احمدی کنار بیتالعباس
در سن شانزده سالگی و دوران دانش آموزی مورد اصابت گلولههای دژخیمان رژیم ستمشاهی
پهلوی قرار گرفت و به همراه پنج همرزم شهید دیگرش طلایهداران کاروان سرخ
ایثارگران و شهدای گلگون کفن شیراز و استان ولایتمدار فارس گردیدند و پس از چند
روز پیکر مطهر شهید علی اکبر صادقیان تحت تدابیر شدید امنیتی و تشریفات نظامی در
قبرستان شاهداعیالله شیراز به خاک سپرده شد و روح بلندش در جوار رحمت حق به آرامش
ابدی رسید. روحش شاد و یادش گرامی
هوالجمیل
داستان کوتاه : اولین شهید
برداشتی آزاد از خاطره شهادت شهید علی اکبر صادقیان - پیشتاز قافله شهدای استان
تاریخ شهادت : شانزدهم خرداد ماه 1342 – شیراز
محرم تمام خیمهها و بیرقهایش
را در روح طوفانی علیاکبر برافراشته بود و داشت او را مانند قطرهای در اقیانوس
بیکرانۀ عاشورا حل میکرد.
علیاکبر اولین کسی بود که باید از بنیهاشم به میدان میرفت. زنها
مثل باران بهار میگریستند و قامت علیاکبر را از پشت پردههای اشک مینگریستند،
مردها هم دست کمی از زنها نداشتند، جوانها و بچهها هم در گوشه گوشۀ حسینیه حیدر
نشسته و ایستاده بودند و با بهت و ماتمی عظیم به اصل واقعه عاشورا فکر میکردند.
شبیه علی اکبر جلو امام ایستاد و اجازۀ جهاد خواست، لحظۀ امتحان
سخت و سرنوشت سازی بود، چگونه حسین میتوانست از جوان رعنایش دل بکند و او را
روانۀ جنگ با خونخواران کربلا کند؟ صدای نالۀ زنها بلند بود و علی اکبر پی در پی
اصرار میکرد.
حاج محمد علی با صورتی که از گریه برافروخته شده بود روی صندلی
در گوشۀ حسینیه نشسته بود و گاه و بیگاه بیاختیار اشک میریخت.
علی اکبر اجازۀ میدان گرفت و شبیه امام او را در آغوش کشید و از
او رو برگرداند تا عاطفۀ پدری مانع اجرای تکلیف الهی پسرش نشود.
ورود علی اکبر به میدان ولولهای در مجلس برپا کرد، هر سال
همینگونه بود و مردم اگرچه تا آخر داستان را میدانستند ولی همیشه انگار برای
اولین بار داستانهای عاشورا را میشنیدند و میدیدند. حاج محمد علی که داشت با
شور و التهاب گریه میکرد، یک لحظه دستمالش را از صورت برداشت و مثل اینکه به یاد
چیزی افتاده باشد در بین جوانانی که در چهار طرف حسینیه نشسته و ایستاده بودند
دنبال علی اکبر گشت ، تا اینکه در آنطرف حسینیه چشمش به پسرش افتاد و نگاهشان در
هم گره خورد و حسی غریب از جنس «میدان رفتن حضرت علی اکبر» وجود هر دو را پر کرد. علی
اکبر بخاطر احترام به پدر، نگاه خود را ادامه داد و نخواست رشتۀ نگاهها از طرف او
قطع شده باشد. بعد از شانزده سال، این اولین باری بود که نگاه پدر و پسر تا این
اندزه نسبت به هم رسمی و احساساتی شده بود. اگر شبیه علی اکبر با اسب تزئین شدهاش
جلو دید آنها را سد نکرده بود هیچکدامشان راضی به قطع نگاه خود نمیشدند. امتحان
سختی در پیش بود و هر دو، غیر طبیعی بودن این حالات را کاملاً لمس میکردند.
علیاکبر روی اسب نشسته بود و پشت سر او گروهی از جوانان که
حجلهها و سینیهای بزرگ بر سر داشتند به آرامی حرکت میکردند. صدای حزن آلود کرنا
و نقاره در صدای هق هقها و کل زدنهای بعضی از زنان در هم میآمیخت. دود اسفند و
عطر گلاب فضا را پر کرده بود، مردم با اشک و آه روی سر کاروان همراهان شبیه علی
اکبر نقل و پول میریختند و بعضیها بستههای نذریشان را که در کفنیهای سفید
پیچیده شده بود از روی پشت بام و شبستانها به وسط حسینیه میانداختند. برای مردم
زرقان این لحظه، به اندازۀ شب قدر اهمیت دارد، هر کس هر مشکل لاینحلی دارد میگذارد
برای روز نهم و لحظۀ میدان رفتن شبیه علی اکبر در یکی از حسینیهها. شاید هیچکس
نباشد که از این لحظه خاطراتی نداشته باشد و حاجتش را از امام حسین (ع) نگرفته
باشد. حاج محمد علی هم بیاد میآورد که علی اکبرش و بقیه فرزندان و زندگیاش را از
همین جا گرفته است. حالا خودش مانده بود و علیاکبری که انگار داشت مؤدبانه از او
اذن میدان میگرفت.
کاروانی که علی اکبر را همراهی میکرد چندبار اطراف سکوی حسینیه
چرخید و در نگاه اشکبار مردم از حسینیه خارج شد و علی اکبر را با گرگهای کربلا
تنها گذاشت. حالا حاج محمد علی یک نگاهش به این علی اکبر بود و یک نگاهش به آن علی
اکبر.
حضور ابن زیاد و ابن سعد و شمر و لشکریان سرخپوش یزید که در
گوشهای از مجلس ایستاده بودند و آمادۀ قطعه قطعه کردن علی اکبر بودند او را به
یاد یزیدهای زمان میانداخت.
در ذهن او غوغائی عجیب برپا بود، یک لحظه تمام خاطرات و خبرهای
چند هفتۀ اخیر را در ذهنش مرور کرد، هیچ چیز عادی به نظر نمیرسید. حاج محمد علی
یکی از اعضای فعال حزب برادران در شیراز بود و بخاطر ارتباط تنگاتنگی که با تهران
و قم و مشهد و نجف داشتند از اخبار مهمی با خبر بود که تقریباً هیچیک از اهل مجلس
به اندازۀ او از آن اخبار با خبر نبودند، سخنرانیهای آیت الله خمینی بر علیه طرح
کاپیتولاسیون[1] شاه و دربار و اسرائیل و امریکا ، شروع
حرکتهای مردمی و موجهای اولیۀ انقلاب اسلامی در شهرهای تهران و مشهد و قم و تبریز
و شیراز و بعضی از شهرهای دیگر، تشکیل گروههای جوانان جان برکف و کفن پوش برای
دفاع از دین و وطن، همه و همه ذهن حاج محمد علی را به خود مشغول کرده بود و میدانست
که قرار است عاشورای واقعی در سراسر کشور تکرار شود. به همین خاطر یک حس غریب
دائماً نگاههای اشکبار او را با نگاههای فرزندش ، علی اکبر ، گره میزد. شاید برای
هر دو عجیب بود که بعد از اینهمه سال رابطه پدر و فرزندی چرا حالا اینقدر به چشم
خریدار به هم نگاه میکنند و همین نگاههای پر آشوب بود که لحظه به لحظه دل دریائی
حاج محمد علی را طوفانیتر میکرد. ماه خرداد داشت به نیمه میرسید و علی اکبر و
پدر و مادرش امتحانات سختی در پیش داشتند. علی اکبر کتابش را از شیراز همراه خود
آورده بود تا اگر فرصتی دست داد نگاهی به آن بیندازد، او آخرین روزهای سال نهم
دبیرستان را میگذراند و خودش را برای ورود به کلاسی آماده میکرد که سرنوشت تمام
آیندهاش را رقم میزد.
اگرچه حاج محمد علی اخبار مربوط به حزب برادران و اتفاقات کشور
را از خانوادهاش پنهان میداشت ولی مگر ممکن بود که جوان تیزهوش و متفکری مثل علی
اکبر از آنها بیاطلاع باشد؟ او بارها رفت و آمد انقلابیون و روحانیون مبارز را به
خانهشان دیده بود و بدون اینکه به سخنان آنها گوش دهد حرفهائی از آنها شنیده بود
که شنیدن و تکرارش کیفری مثل اعدام در پی داشت. برقرار کردن حکومت اسلامی و نابود
کردن رژیم شاهنشاهی اگرچه در آن روزها جزو محالات بود ولی انقلابیون هدفی جز این
نداشتند، نه فقط علی اکبر ، بلکه قاسم و مهدی هم که چندین سال از او کوچکتر بودند
چیزهائی فهمیده بودند. مردم در تمام شهرهای کشور قیام کرده بودند ولی رهبری نهضت
هدفی جز سرنگونی شاه و ایجاد حکومت اسلامی نداشت و این اخبار همان خبرهای مهمی
بودند که شنیدن و تکرار آنها به اعدام ختم میشد. علی اکبر با توجه با اطلاعاتی که
داشت گروه کوچکتری را از بین همکلاسیها و دوستان نزدیکش تشکیل داده بود و هر روز
دربارۀ طرح ننگین کاپیتولاسیون و خیانتهای دیگر رژیم شاه و وضعیت جهان اسلام با
دوستانش حرف میزد و آنها را برای دفاع آگاهانه از اسلام آماده میکرد.
مهدی و قاسم تا حدودی از کارهای علیاکبر آگاه شده بودند و میدانستند
که او هم مثل پدرش سر و سِرّی با دوستانش دارد ولی واقعاً نمیدانستند که دنبال چه
کاری است و چه برنامههائی را دنبال میکند اما چیزی که
برای حاج محمد علی و همسرش واضح بود این بود که علی اکبر مثل قبل دنبال درس نیست و
نسبت به قبل ساکتتر و فکورتر و سربهزیرتر و مؤدبتر و مقرراتیتر شده، به نماز و
دعا و عزاداریهایش اهمیت بیشتری میدهد و حضورش در جلسات هفتگی قرآن مسؤلانهتر
شده است. جمع کردن همۀ اینها همان دلیلی بود که یک لحظه ذهن حاج محمد علی را آرام
نمیگذاشت و همین نکته باعث میشد که از خود بپرسد: اگر واقعاً یک روز علی اکبرم
از من اذن میدان خواست چه جوابی باید بدهم؟ آیا من که یک عمر زیر خیمۀ اباعبدالله
خدمت کردهام و حسین حسین گفتهام حالا میتوانم علیاکبرم را به میان گرگهای وحشی
و بیدین رژیم طاغوت بفرستم؟ لحظه به لحظه با نگاههای پنهانی به علیاکبر مینگریست،
شاید علی اکبر هم که پدر را زیر نظر داشت با خودش فکر میکرد که اگر روزی لازم شد
آیا پدرش به او اذن میدان میدهد؟ و اگر کشته شود آیا پدر و مادرش میتوانند طاقت
بیاورند؟ دریائی از سؤالات سرخ لحظه به لحظه بین نگاههای پدر و پسر در جریان بود
ولی هیچکدامشان جرأت نمیکردند که حرفهای دلشان را بر زبان بیاورند.
علی اکبر به میدان رفته بود و لشکر سرخپوشان مثل مور و ملخ روی
سر او ریخته بودند و هرکس به طریقی عقدۀ تاریخی خود بر سر او خالی میکرد، «نیزه
دار با نیزه میزد، شمشیردار با شمشیر میزد، آنها هم که هیچ سلاحی نداشتند
دامنهای عربی خود را پر از سنگ کرده بودند و با سنگ بر پیکر غرقه در خون علی اکبر
میزدند».
گرگهای تا دندان مسلح ، یوسف کربلا را پاره پاره کرده بودند و
علی اکبر در خون خود شناور بود. مردم بی امان میگریستند اما لحظهای که امامخوانِ
تعزیه با آوای حزینی گفت:
جوانان بنی هاشم بیائید علی را بر در خیمه
رسانید
حاج محمد علی آنقدر گریه کرد که حالش بد شد و سقاها برایش آب
آوردند اما نخورد و دیگر نتوانست از پشت پردۀ اشک علی اکبرش را میان جمعیتی که به
طرف پیکر شبیه علی اکبر رفته بودند ببیند. علی اکبر هم پدرش را به حال خودش گذاشت
و در میان مردمی که بر سر و سینه میزدند به این جمله فکر میکرد که «جوانان بنی
هاشم» واقعاً در زمانۀ او چه کسانی هستند و «خیمهای» که باید علی اکبر را به آنجا
ببرند کجای اعتقادات آنها قرار گرفته است؟
تعزیه تمام شد و هیئت طبق رسم همیشگی به طرف قبرستان «بَرده
بسته» به راه افتاد و حاج محمد علی هم همراه هیئت رفت تا فاتحهای برای اموات
بخواند ولی حضور علی اکبر که داشت قبرها را بررسی میکرد دوباره دل او را طوفانی
کرد.
* * * * *
فردا عاشورا بود و حاج محمد علی با توجه به اخبار و اطلاعاتی
که داشت میتوانست پیشبینی کند که زمان، آبستن حوادث بزرگی است. چگونه ممکن بود
به رهبر شیعیان توهین شود و شیعیانی که معمولاً در روزهای عاشورا از خود بیخود میشوند
و برای فداکاری و ایثارگری سر از پا نمیشناسند در چنین بحرانی ساکت بنشینند و حرف
نزنند؟ مگر میشد که عاشقان شهادت در چنین روزی، به سادگی از کنار آن همه تحقیر و
توهین بگذرند؟ حداقل از برنامههای حزب برادران خبر داشت و میدانست که هیئتهای
مذهبی شیراز در چند روز آینده ممکن است عاشوراهای متعددی در شهر برپا کنند. این را
هم میدانست که نه حسین و حسینیها دست از عقاید و افکار خود بر میدارند و نه
یزید و یزیدیها. تاریخ مبارزات حقطلبانۀ مردم و نقطۀ شروع و اوج مبارزات را
بارها پای منبرها شنیده بود و میدانست که همیشه یک واقعۀ بسیار مهم باعث شروع و
اوج گیری مبارزات شده و حالا هم دقیقاً یکی از آن وقایع مهم اتفاق افتاده بود و
آیتالله خمینی دستگیر شده بود. یک حساب سر انگشتی ساده میتوانست حقیقتها و
واقعیتها را برای هر فردی جلوهگر کند تا چه رسد به او که در متن حادثه زندگی میکرد.
در این چند روز علی اکبر دائم به الهامات غیبی آن روز میاندیشید
و حوادث عاشورا و پیامهای آن لحظه به لحظه در روحش تکرار میشد. در تجلیگاه
عاشورائی ذهن او ، دائم شبیه امام حسین سر شبیه علی اکبر را به دامن میگرفت و با
آوای سوزناکی رو به تماشاچیها فریاد میزد : هَل مِن ناصرٍ یَنصُرُنی؟؟
آیا کسی بُود که کند یاری حسین آید به کربلا به مددکاری حسین
و علی اکبر نگاههای خود و پدرش را بیاد میآورد و به پیام امام
حسین که در تمام تاریخ طنین انداز بود فکر میکرد.
حسین آمده بود و در بین عزاداران دنبال یاور میگشت، این صدا
صدای شبیه او نبود صدای خود امام بود که از اعماق تاریخ به گوش جان علی اکبر میرسید
و روح او را کربلائی میکرد.
روح علی اکبر شهید شده بود و جسم او روی دستش مانده بود. حالا
نوبت او بود که به میدان برود. اما کجا؟ چگونه؟ کی؟ خودش هم نمیدانست ولی از
امتحان سخت و شیرینی که در پیش رو داشت ناخودآگاه ، آگاه شده بود. دلش میخواست
زودتر به شیراز برگردد و برنامههائی را که با دوستانش ریخته بود اجرا کند.
* * * * *
حاج محمد علی چند سالی بود که خانوادهاش را به شیراز برده بود
و جزو بازاریان معتبر شیراز به حساب میآمد. اما شهر خود را فراموش نکرده بود و
هر از گاهی به زرقان میآمد و مخصوصاً در ایام عزاداری اباعبدالله (ع) از روز هفتم
تا چند روز پس از عاشورا خانوادهاش را به زرقان میآورد و در مسجد و حسینیۀ حیدر
به عزاداران خدمت میکرد و قسمتی از مخارج عزاداریها را با برادرانش حاج
عبدالرسول و حاج محمود پرداخت میکردند و در این چند روز در گوشهای از حسینیه و
مسجد بین عزاداران مینشستند و مثل بقیۀ عزاداران به عزاداری میپرداختند. مردم
نیز احترام ویژهای برای آنها قائل بودند.
در این چند روز بزرگترین سرگرمی معنوی بچهها هم تماشای تعزیهها
و شرکت در گروههای سینهزنی و غرق شدن در علامات و نوشتههای پرچمها و عَلمها بود،
گاهگاهی هم بعد از تعزیه سر و کلۀ خود را مثل تعزیهخوانها میپیچیدند و با سینی و
قابلمه و اَسُم و کفگیر به جنگ هم میرفتند و کودکانه تعزیه میخواندند اما آنسال
علی اکبر بزرگ شده بود و باید نقش شهید را نه به عنوان یک «شبیه» بلکه به عنوان یک
یاور واقعی امام حسین در کربلائی اجرا میکرد که خودش هم نمیدانست کجاست.
* * * * *
پس از تمام شدن عزاداریها به شیراز برگشتند و حاج محمد علی
مشغول کارهای حزب شد، بچهها هم مشغول درس و مشقهایشان شدند تا بتوانند امتحانات
آخر سال را مثل همیشه با موفقیت بگذرانند.
در چند روز گذشته اتفاقات زیادی در سراسر کشور افتاده بود و
مردم از امتحانات عاشورا سربلند بیرون آمده بودند. در شیراز هم حوادث پراکندهای
رخ داده بود ولی منجر به قتل نشده بود. هر روز هیئتیها و عزادارانی که یکعمر
یاحسین گفته بودند برای اثبات عشق و عقیده ناب خود در کوچه و خیابانی تجمع میکردند
و شعارهای انقلابی میدادند و در چند مورد به مشروبفروشیها حمله کرده بودند و
آنها را به آتش کشیده بودند. دو روز از عاشورا گذشته بود که انقلاب طُلاب و مردم
قم در مدرسۀ فیضیه و خیابانهای اطراف حرم حضرت فاطمه معصومه(س) به خون نشست و شب ،
خبرش به سراسر کشور رسید، البته خبری پر از دروغ و تحریف و فریب. اما اخباری که به
آیتالله سید نورالدین حسینی رهبر حزب برادران رسید حقیقیترین خبر بود که همان شب
در بین مردم شیراز پخش شد و از همان لحظه شعلۀ اعتراضات مردم بالا گرفت و بصورت
پراکنده به خیابانها و کوچهها آمدند و شعارهای حقطلبانه سر دادند، تا صبح خبر در
تمام شهر پیچید و صبح روز شانزدهم خرداد، هیئتهای مذهبی که هنوز تکیههای
عاشورائی خود را جمع نکرده بودند با تمام توان به میدان آمدند و از تمام کوچه
پسکوچهها به طرف حرم حضرت احمد بن موسی (شاهچراغ) با جوش و خروش به راه افتادند و
علی اکبر و دوستانش نیز با یکی از این گروهها همراه شده بودند. هدف این گروهها این
بود که فریاد اعتراض خود را به گوش جهانیان و تاریخ و رژیم پهلوی برسانند. شعارها
و اعتراضات اصلی مردم در آن روز سه موضوع مهم را در بر میگرفت: اول ، اعتراض نسبت
به دستگیری امام خمینی ، دوم: اعتراض نسبت به کشتار طُلاب و مردم قم در مدرسۀ
فیضیه، و سوم: مخالفت با طرح ننگین کاپیتولاسیون. حضور مردم فقط مخالفت و اعتراض
به این سه موضوع بود و قرار نبود با نیروهای شاه درگیر شوند اما در خیابان احمدی
که به شاهچراغ منتهی میشد نظامیان مردم را محاصره کرده بودند و قصد کشتار داشتند.
حضور آنها خشم مردم را شعلهورتر کرد. مردم میخواستند پیام اعتراضات خود را از
طریق آنها به دربار شاه برسانند و به همین خاطر موج شعارها بالا گرفت و نظامیان
برای خاموش کردن صدای اعتراض مردم شروع به تیراندازی هوائی کردند. آتش گرفتن یک
جیپ نظامی که توسط خودشان آتش زده شده بود بهانۀ شلیک به مردم را فراهم آورد. قاسم نزدیک
ماشین بود و با شور و التهابی خاص میخواست قطعهای چوب به طرف ماشین پرتاب کند که
دستی دست او را گرفت و از مهلکه دور کرد، نگاه کرد دید برادر بزرگش ، علی اکبر است
وقتی به وسط جمعیت رسید از او خواست که مواظب خودش باشد و فقط شعار بدهد. در همین
حال تیراندازی زمینی شروع شد، مردم بیدفاع دنبال جانپناه میگشتند، دود و بوی
باروت فضا را پر کرده بود، قاسم کنار دیواری ایستاده بود و در جمعیت دنبال علیاکبر
میگشت، ناگهان تیری با فاصلهای بسیار کم از کنار گوش قاسم رد شد و به در آهنی
پشت سرش نشست و در را سوراخ کرد، تیرهای بعدی سیل مردم را درو کرد و بسیاری از
آنها را به خاک و خون کشید، گوشه گوشه پیکرهای شهدا و مجروحین در کنار عَلمها و
پرچمهای عاشورا بر زمین افتاده بودند. بسیاری از مردم از خیابان احمدی به کوچههای
اطراف فرار کردند و به همین خاطر از سیل جمعیت کاسته شد. قاسم هنوز به دیوار بیتالعباس
چسبیده بود و به نظامیانی که برای انتقال شهدا و مجروحین به خیابان آمده بودند
نگاه میکرد و دنبال علی اکبر میگشت، یک لحظه او را از روی جورابش شناخت و به طرف
او رفت ولی کسی به حرف او اهمیت نداد.
وقتی که خبر تیر خوردن علی اکبر به حاج محمد علی رسید حاجی بی
اختیار گفت: شاید قاسم باشد نه علی اکبر، و پس از چند دقیقه که قاسم را در کنار
خود دید فهمید که الهامات این چند روز کاملاً صحیح بوده و علی اکبر واقعاً در این
چند روز از او اذن میدان میگرفته است. حالا دیگر چارهای نداشت جز گریه کردن بر
علیاکبر امام حسین ، اما نه از نوع گریههای قبل، بلکه گریۀ با افتخار بخاطر
قبولی خود و علی اکبرش در امتحان «لَن تَنالوا البِّرِ حَتی تُنفِقوا مِما تُحبون»
که از نظر حاج محمد علی و همسرش امتحان قابلیت و ایثارگری و خدمتگزاری به حساب میآمد.
حاج محمد علی میدانست که شهادت به سادگی کسی را انتخاب نمیکند
و تا تمام مجوزها را نگرفته باشد یاری را برنمیگزیند. اگرچه تمام کسانی که آن روز
در آن تظاهرات اعتراض آمیز و حقطلبانه شرکت کرده بودند شهید به حساب میآمدند ولی
انتخاب شش نفر از بین آن چندهزار نفر که صدها نفرشان نیز
مجروح شده بودند، تصادفی نبود. حاج محمد علی و خانوادهاش ایمان داشتند که تا خدا
نخواهد هیچ برگی به زمین نمیافتد و هزاران گلولهای که آن روز شلیک شدند فقط
مأموریت شکستن شش شاخه گل را داشتند و آن شش نفر کسانی بودند که حداقل یک نفرشان
را کاملاً میشناختند و میدانستند که با آغوش باز پذیرای شهادت شده است. شش نفری
که انتخاب شدند ارواح پاکی بودند که قابیلت هملباس شدن با مولایشان اباعبدالله را
پیدا کرده بودند و باید عهدهدار انتخاب شهدای بعد از خود میشدند و حکومت معنویشان
را در شش جهت بارگاه غیب شروع میکردند.
رژیم شاه بخاطر خونریزیهای فراوان در چند هفتۀ اخیر دچار وحشتی
شدید شده بود و سعی میکرد تیراندازیها را به عهدۀ مأمورین ناآگاه بگذارد و خود
را بی تقصیر نشان دهد. به همین خاطر اجازه نمیداد که مردم شهیدان خود را تشییع و
دفن کنند چون ممکن بود با تشییع هر شهیدی، انقلابی دیگر راه بیفتد و برای اینکه
اتفاقات دیگری تکرار نشود مأمورین نظام شاه شهدا را طی مراسم رسمی و تشریفات نظامی
و تدابیر امنیتی شدید به قبرستانها منتقل و دفن کردند. پیکر پاک شهید علی اکبر
صادقیان هم در قبرستان شاهداعیالله به خاک سپرده شد. اما پس از شهادت و دفن او
دوباره بیرقهای عزا و شهادت و عَلَمهای انتقام به حرکت در آمدند و مراسم بسیار
با شکوهی در شیراز و زرقان و مرودشت برای شهدای پانزده خرداد و مخصوصاً شهید علیاکبر
صادقیان برگزار گردید.
* * * * *
حاج محمد علی صادقیان فرزند مرحوم حاج ابوالقاسم پس از عمری
تلاش و خدمتگزاری عاشقانه و تقدیم اولین شهید انقلاب اسلامی پس از پانزده خرداد در
استان فارس، در تاریخ 15 بهمن 1384 مصادف با پنجم محرم 1427 دعوت حق را لبیک گفت و
طبق وصیت خودش در قبرستان سید نسیمی زرقان در حدگاه خانوادگیشان در قبر جدش که
همنام او بود به خاک سپرده شد. مادر بزرگوار شهید صادقیان ، مرحومه حاجیه خانم
توکلی نیز پس از عمری تحصیل در مکتب حضرت زینب (س) و تهذیب و تربیت فرزندان پاک و
درستکار و مؤمن، در تاریخ دهم آذرماه 1374 به فرزند شهیدش پیوست و در آرامگاه
والدین شهدا در قبرستان سید نسیمی زرقان دفن گردید. روحشان شاد و یادشان گرامی
منابع مصاحبه : حاج محمود صادقیان (عموی شهید) ، مهدی و قاسم
صادقیان (برادران شهید)
والسلام –
محمد حسین صادقی - زرقان – بهمن ماه 1387 – مصادف با محرم 1430
[1] طرح ذلتبار کاپیتولاسیون، به امریکائیها که در
ایران زندگی میکردند «حق مصونیت» و «حق توحش» میداد. یعنی اگر یک امریکائی در
ایران دچار هر جرم و خطائی میشد دولت شاه حق نداشت او را محاکمه کند ، علاوه بر
این، دولت ایران باید به آنها حقوقی بنام حق توحش میداد چون ایرانیها را وحشی
قلمداد میکردند و بخاطر زندگی در میان وحشیهای ایران باید امتیازی از دولت شاه
میگرفتند.
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار عباد الله عارفی سرشت
فرزند : سیاوش، تولد
: 10/1/1345 شهادت: 24 آذر 1389 در روز تاسوعای حسینی، چابهار
پدر شهید : فرزندم به صراحت گفت بازنمی گردم
سیاوش عارفی سرشت ، پدر سرباز وظیفه و بسیجی شهید
عبادالله عارفی سرشت (فولادی) در حاشیه آیین بزرگداشت این شهید، در گفت وگو با ایرنا
بیان داشت: عبادالله از 15 سالگی
به عضویت بسیج شهر زرقان درآمد و همواره از شهادت و مرگ در راه خدا سخن به میان می
آورد. وی ادامه
داد: فرزندم طلب حلالیت می کرد گویی به او الهام شده بود
که توفیق نصیب او خواهد شد.
پدر شهید عارفی سرشت گفت: عبادالله در میان ائمه اطهار(ع)
به امام حسین(ع) و حضرت ابوالفضل (ع)
علاقه فراوانی داشت و سرانجام همزمان با سالروز شهادت این
بزرگواران، خود نیز به شهادت
رسید. وی ادامه داد: ما خانواده ای از عشایر استان فارس هستیم که معمولا درحال جا به جا شدن و نقل مکان از منطقه ای به منطقه دیگریم لیکن به رغم تمام این مشکلات، فرزند شهیدم حاضر
به ترک تحصیل نبود. اراده فرزند شهیدم در ادامه تحصیل به رغم وجود همه
مشکلات، شیرین ترین خاطره ای است که از او به یاد دارم.
پدرشهید عارفی سرشت
ادامه داد: به رغم همه مشکلات
مالی که در خانواده با آن مواجه بودیم، هزینه های ادامه تحصیل عبادالله را تامین
می کردم و او توانست تحصیلات خود را در رشته مدیریت بازرگانی تا مقطع کارشناسی
ارشد ادامه دهد. وی بیان کرد: فرزندم
همواره اظهار می داشت که اگر پس از اتمام تحصیلات خود به
مقام و موقعیتی دست یافتم تمام زحمات شما را
جبران خواهم کرد و چنانچه عمرم کفاف نداد، شما مرا حلال کنید.
به رغم شجاعت و بی
باکی عبادالله ، رقت قلب او به اندازه ای بود که حتی با خواندن یک قطعه شعر احساسی
، اشک از دیدگانش جاری می شد. او همواره آماده فداکاری برای دیگران بود و
همیشه سعی می کرد کسی از او رنجیده خاطر نشود، عجیب ترین خاطره از این شهید این
است که او شب قبل از شهادت خود از طریق ارسال پیامک از بسیاری از دوستان خود طلب
حلالیت کرد.
24 آذر 1389 در روز تاسوعای حسینی، هنگامی که عزاداران در چابهار سیستان و بلوچستان مشغول برپایی آیین های
ویژه این روز بودند، حادثه تروریستی موجب
شهید و زخمی شدن دهها تن از مسلمانان عزادار در این منطقه شد.
من شهیدِ پاسداری
از حریم شاه دینم
در جوانمردی مُرید
زاده امالبنینم
من عباد اله ام و
در معرفت عارف سرشتم
خلعت سرخ شهادت
بوده پاداش یقینم
کشته مظلوم تاسوعای
سرخ چابهارم
شاهد تکرار ظلم و
جهل قوم ظالمینم
چونکه خونین بال
خُفتم من در آغوش شهیدان
شافع یاران خود در
نزد ربّالعالمینم
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید بزرگوار
آیت اله عبودی
مادر گرامی شهید : آیت
الله پسر اول من بود زمانی که ایشان به دنیا آمد او در نقابی پوشیده شده بود و بعد
از زایمان زمانی که او شیر می خورد مدام به گلویش می پرید و امکان خفگی به او دست
می داد. یک زمان وقتی برای آوردن آب به طرف چاه می رفتم یک سیدی بود که گفت ایشان
حامله است و پسری در شکم دارد که به سلامتی زایمان می کند و او را به سن 17 و 18 سالگی می
رساند و بعد یک جنگ می شود و او در جنگ کشته می شود.
او بچه ای خوب بود
بسیار با ادب، خوش رو و خوش برخورد بود او به مدرسه رفت معلم هایش خیلی او را دوست
داشتند و به او احترام می گذاشتند و بعد از کلاس پنجم به بسیج رفت و بعد کارش
جوشکاری بود و به مدت 5/2 سال در شلمچه مشغول بود و بعد از آن برای بار آخر که
چندین ماه به مرخصی آمد برای او نامزدی کرده بودم و عروسی گرفتم زمانی که می خواست
به مرخصی برود آمد و گفت مادر بلند شو رو به قبله بایست و 3 بار بگو مادر شیرم را
حلال می کنم و بعد این را گفتم و او را به خدا سپردم و بعد رو به زنش کرد و گفت من
می روم امکان دارد شهید شوم تو راه من را ادامه بده.
او گفت مادر من خواب
خود را دیده ام من یا اسیر می شوم یا به شهادت می رسم. من گفتم خدا نکنه شهید و
اسیر بشی و او گفت من برای افتخار تو و پدرم به جبهه می روم اصلاً ناراحت نشو. گفت
مادر حالا فکر کن من هم مانده ام ده حلب روغن و ده کیسه برنج خورده ام. مردن با
عزت بهتر است یا با ذلت؟ و بعد من در جوابش گفتم خدا هر چه بخواهد می شود.
او حدود 13 سال مفقود
الاثر شده بود. یک روز خواب دیدم یک جفت کبوتر روی دیوار خانه ای نشسته بود و به
او گفتم من مسافر در راه دارم و ازش خبری ندارم و آن کبوتر در جوابم گفت من از او
خبر دارم و گفتم یک نشانه ای بده که مطمئن بشوم و او 2 تا از بال هایش را جدا کرد
و به من داد من آن را بر کنار چادر گره زدم و به پیش دایی اش رفتم.
او در یک جزیره به
نام مجنون در محاصره ی دشمن قرار گرفته بود و در همان جا هم به شهادت رسیده بود که
یک نامه هم نوشته بود که متن نامه به این شرح بود: مادر من الان در جزیره ی مجنون
هستم می دانم یا اسیر می شوم یا شهید. نگران من نباشید راه اسلام را ادامه بدهید. این
نامه را که می نویسم با دل خون و چشم گریون. ما به خیال اینکه ایشان اسیر شده اند
زمانی که اُسرا را می آوردند تمام فامیل به انتظار او بودند که بعد خبر شهادتش را
آوردند. (یک روز یک سیدی به خانواده ما گفته بود تا 40 روز دیگر خبر شهادت می رسد.
در روز 39 بود که خبر شهادتش را آوردند در سال 78).
از زبان برادرش: یک
روز من می خواستم فوتبال بروم او کفش های من را برداشت و بالای روشنایی گذاشته بود
و نمیگذاشت من به فوتبال بروم. یک بار هم برادر کوچکمان درس نمیخواند از مدرسه
فرار می کرد و آیت الله او را با بند در اتاق بست و نگذاشت من به او غذا و آب هم
بدهم و بعد همان شد که او به مدرسه رفت. زمانی که می خواست برود به ما گفت من به
این شکل میروم مثل شکلات پوست کنده می آورند.
هر وقت
برایمان مشکلی پیش می آید سر خاکش می رویم مشکلمان را حل می کند.
بسم رب الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار محمد عبودی
شهید محمد عبودی در
سال ۱۳۴۲ در روستای حاجی آباد کامفیروز دیده به جهان گشود. دوران شیرین کودکی را
در محیط گرم و صمیمی خانواده ای مذهبی سپری نمود و تقریبا در همین دوران بود که
خانواده ایشان به روستای گلدشت علیا که زادگاه اجدادی آنها محسوب می شد مهاجرت
کردند.
آقامحمد دوران
تحصیلات ابتدایی را در همین روستا با موفقیت سپری نمود و سپس جهت ادامه تحصیل به
شهرستان زرقان عزیمت نمود. سال اول راهنمایی را در مدرسه قاآنی طی نموده و پس از
آن سال دوم را در مدرسه پرتو شیراز گذراند، اما بعد از مدتی به علت دوری از
خانواده و مشکلات اقتصادی قادر به ادامه تحصیل نشد و جهت کمک به امرار معاش
خانواده به روستا برگشت و در کنار پدر و برادران خود به حرفه شریف کشاورزی روی
آورد.
در زمان اوج گیری
انقلاب اسلامی و قیام شکوهمند مردم مسلمان ایران بر علیه رژیم پهلوی، ایشان نیز به
فعالیتهای انقلابی پرداخت و با حضور در راهپیمایی ها و تظاهرات ضد رژیم شاهنشاهی،
نهضت اسلامی را یاری می داد.
مدتی پس از پیروزی
انقلاب اسلامی با توجه به سفارشات دین مبین اسلام و تاکید رسول اکرم(ص) در مورد
تشکیل خانواده، ایشان ازدواج نمودند که ثمره این ازدواج دو فرزند دختر و پسر می
باشد که انشالله در آینده راه ارزشمند پدر را ادامه خواهند داد.
بعد از ازدواج ایشان
به خدمت سربازی رفت، اما به دلیل داشتن بیماری پس از ۸ ماه معاف شد. از آنجایی که
دلش برای انقلاب اسلامی می تپید و دوست داشت به جمهوری اسلامی که ثمره خون پاک
هزاران شهید گلگون پیکر است خدمت کند، لذا به عضویت گروه مقاومت محل درآمد و چندی
بعد به عنوان مسئول این گروه فعالیت های خود را شدت بخشید.
شهید عبودی که خود از
طبقه محروم جامعه بود به خوبی به ماهیت انقلاب اسلامی پی برده و تنها راه نجات همه
محرومین و مستضعفین از چنگال مستکبران جهانخوار را تکیه بر اسلام عزیز و یاری انقلاب
اسلامی می دانست لذا تا آنجا که در توان داشت به پاسداری از آرمانهای مقدس انقلاب
اسلامی می پرداخت و در همین راستا از سال ۱۳۶۳ چندین بار به خطه گلگون کردستان
عزیمت نمود و هربار به مدت چند ماه به مصاف با دشمنان سرسپرده جمهوری اسلامی
پرداخت.
این شهید بزرگوار از
اخلاق و خصوصیات ویژه ای برخوردار بود و با مردم و اهالی روستا با اخلاقی خوب و
اسلامی برخورد می کرد و حتی در نزد بستگان و آشنایان زبانزد همه بود.
آقا محمد یکسال قبل
از شهادت به علت داشتن بیماری در یکی از بیمارستانهای شیراز بستری شد و خداوند جان
او را از مرگ حتمی رهانید، زیرا او از منتخبین فیض شهادت بود که شهادت را از خدا
خواسته بود و برای مردان خدا به مرگ طبیعی جان سپردن سنگین و دشوار است، چنان که حضرت
علی(ع) نیز در یکی از خطبه های نهج البلاغه در این مورد چنین می فرمایند: سوگند به
آن که جان فرزند ابوطالب در دست اوست اگر هزار شمشیر بر سرم فرود آید، از اینکه در
بستر جان بسپارم آسان تر است. آری شهید عبودی نیز از پیروان علی(ع) بود، که مرگ به
جز در راه خدا را برای خود ننگ می شمارند و به هر صورت این عاشق دلسوخته در اوایل
اردیبهشت سال ۶۵ مجدداً به جبهه های حق علیه باطل اعزام شد و مدتی را در نبرد با
مزدوران بعثی به سر برد، تا اینکه سرانجام در تاریخ 14/2/1365 رزمندگان قوای
پیروزمند اسلام در جبهه های شرهانی عملیاتی نفوذی را بر علیه دشمن بعثی انجام
دادند که این شهید گرانقدر در این عملیات حضور داشت و پس از ایثارگریهای فراوان و انهدام
چندین تانک و سنگر نفرات دشمن بر اثر اصابت گلوله مزدوران به فیض عظمای شهادت نائل
شد و روح پاک و مطهرش به ملکوت اعلی پیوست و پیکر خونینش در منطقه عملیاتی به جای
ماند تا خوشامدگوی رزمندگان ظفرمندی باشد که به زیارت سالار شهیدان نائل می شوند و
نائب الزیاره این شهید گرانقدر و بقیه شهدا باشند.
در تاریخ 23/2/1365 امت
شهیدپرور طی مراسم باشکوهی در روستای گلدشت علیا از مقام این شهید بزرگوار تجلیل
به عمل آوردند و نام پاکش در دفتر یاران مفقود الجسدش ثبت شد.
روحش شاد،
یادش گرامی و راهش مستدام باد
بیانات همسر شهید:
چهار سال من با ایشان
زندگی کردم و جز خوبی چیزی ندیدم.
زندگی ساده و بی آلایشی داشتیم، چهارماه بعد از ازدواج آقامحمد
به سربازی رفت. بعد از معافیت،
ایشان بیشتر وقت خود را در گروه مقاومت و بسیج می گذراند و از موقعی که تصمیم به
جبهه رفتن گرفت چون دو فرزند کوچک داشتم، خیلی ناراحت شدم، حتی مادرش هم از رفتن
ایشان ناراحت بود و برای منصرف شدنش به ایشان می گفت شیرم را حلالت نمیکنم ولی ایشان خیلی مصمم بود و سعی
میکرد که ما را راضی کند و بالاخره موفق شد حلالیت مادر و رضایت من را بگیرد تا
اینکه قبل از عید نوروز سال 63 عازم جبهه شد. شب
قبل از رفتن ایشان مقداری حنا به دست و پایش بستم گفتم این حنای حضرت علی اکبر است انشالله که صحیح و سالم بر میگردی ولی در جواب گفت این
دفعه به دلم افتاده که بار آخر است.
فردای آن
روز مقداری پول هم به من هم به مادرش داد و با خوشحالی بچه ها را بوسید و خداحافظی
کرد و رفت، هیچوقت آن نگاه و لبخند آخر که در انتهای کوچه روی صورتش نقش بست را
فراموش نمی کنم، و حرف اول و آخر اینکه به شهیدم افتخار
میکنم.
لازم به ذکر است که
شهید محمد عبودی پنج برادر و سه خواهر داشت و خودش پسر آخر خانواده بود. پدر گرامی اش مرحوم چراغعلی عبودی
در سال 1362 از دنیا رفت و مادر گرانقدرش مرحومه طلعت شبانی در سال 1391 با داغ فرزند
رشید و شهیدش دیده از جهان فرو بست و هر دو در آرامستان روستای گلدشت علیا آسمانی
شدند. روحشان شاد و یادشان گرامی
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار احمد عربی
با حرکت علنی حضرت
امام خمینی جنبش های انقلابی آشکار و جوانان شروع به درگیری با نیروهای شاه نمودند.
بعدا بنا به امر امام این گروهای جوانان به نام سپاه پاسداران و بسیج وجودیت خود
را اعلام نمودند.
با شروع جنگ احمد از
نخست افرادی بود که به طرف دشمن تیر اندازی کرد. در همان اوایل جنگ از ناحیه یک
گوش و یک چشم مجروح شد و چند روزی در بیمارستان در کرمان بستری شد. بعد از 20 روز
استراحت دوباره به آبادان برگشت. در همین دوره خانواده تشکیل داد و در همان آبادان
مستقر شد. در آبادان به بسیجیان درس می داد و سخت مشغول تدریس شده بود. تا این که
در سال 1361 در منطقه ندای حق را لبیک گفت و مشتاقانه سوی معبودش شتافت و در شهر
نورآباد ممسنی به خاک سپرده شد. روحش شاد و یادش
گرامی
والدین محترم شهید
بزرگوار احمد عربی سالهاست ساکن زرقان و باعث افتخار هستند.
وصیت نامه شهید احمد عربی
در شروع از کلیه
برادران و خواهران میخواهم که اول برای ظهور حضرت مهدی(عج) و دوم برای سلامتی امام
امت و سوم برای پایدار ماندن انقلاب اسلامی دعاکنند زیرا که اگر این انقلاب صورت
نمی گرفت برای همه ملت ایران روشن بود که وضعیت این ملت به کجا می انجامید ولی
رحمت الهی باعث گردید که انقلاب صورت گیرد و تا این حد مردم بطرف او رشد نمایند. ولی
از کلیه برادران و خواهران تقاضا دارم که در حفظ هرچه بیشتر این پیر انقلاب که در
جماران نشسته، بکوشند و حتما از گفته های او پیروی نمایند و این مسئله را به
فرزندان خود بیاموزند که از سخننان امام پند بگیرند و پیرو اسلام یعنی خط امام باشند.
از کلیه دوستان
میخواهم که هر کدام قسمتی از نماز های قضایم که به مدت 4 سال و 6 ماه میباشد بجا
بیاورند و قبلا از همه آنها تشکر میکنم.
از پدرم نیز میخواهم
پول یک روز روزه واجب را که عمدا شکسته شده باشدکه سیر کردن 60 فقیر میباشد بپردازد. از پدر و مادرم نیز میخواهم که در رشد فرزندان بیشتر
دقت نمایند و آنها را به طرف اسلام و احکام آن سوق دهند. از برادر و خواهرانم نیز
میخواهم در انتخاب مسیر زندگیشان دقت بیشتری کنند و در بیشتر دانستن مسائل اسلام
زیاد کوشا باشند و کاملا پیرو خط امام گردند و دیگر صحبتی ندارم بجزآرزوی اینکه
همه خواهران و برادران به آرزوی خودشان برسند.
و
من الله توفیق - انا لله و انا الیه راجعون
احمد
عربی - 6/12/61
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار قربانعلی عسکری
وصیت نامه شهید قربانعلی عسکری
بسم الله الرحمن الرحیم
ولا
تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیا عند ربهم یرزقون
به نام
الله یاری دهنده روح الله، بسیج مدرسه عشق است عشق به لقا الله. . . . . با سلام به پیشگاه حضرت بقیه الله الاعظم حضرت
مهدی (عج) و با درود بر نائب بر حقش امام خمینی و با سلام بر ملت شهید پرور ایران
حضور پدر بزرگوار و مادر عزیز و برادرانم سلام عرض می کنم.
پدر بزرگوار
از وقتی که خود را شناخته ام سایه پر محبت شما بر سرم بوده رنجهایی را که برایم
متحمل شده اید همه در برابر چشمم هستند شما بیش از یک پدر معمولی به من لطف کرده
اید و من تنها می توانم بگویم خداوند اجر نیکو به شما بدهد و مادر عزیز خیلی خیلی
تو را از صمیم قلب دعا می کنم از اینکه زحمات زیادی را برای من کشیده اید نمی
توانم با قلم یا زبان ادا کنم اما از اینکه مرا جوری تربیت کردید که راه برادرم
کوچکعلی و دیگر شهدا را ادامه دهم تشکر می کنم. مادر فقط افتخار تو این باشد که فرزندت در راه
خدا شهید شده است. مادرم تو باید یک مادر
نمونه باشی برای تمام مادرانی که می خواهند فرزند به اجتماع تحویل دهند و دیدی که
فرزندت فدای اجتماع شد و از شما می خواهم که مرا حلال کنید اگر بعضی اوقات وظیفه
ای را بر عهده من گذاشته ای و درست انجام نداده ام مرا ببخشید و برادران عزیزم از
شما می خواهم که اگر برادرتان در راه خدا شهید شد ناراحت نشوید و راه شهدا را
ادامه دهید و سنگر شهدا را خالی نگذارید و تا می توانید دشمن را خوار و سرکوب
نمایید و پیروی از دستورات حضرت امام خمینی نمایید و شما را توصیه می کنم به نماز
و روزه، راه خدا، پاکی، اخلاص، آشنایی با دین وقرآن مجید و از شما امت حزب الله و برادران
گروه های مقاومت و گروه مقاومت شهید مطهری می خواهم که دست ازحمایت امام خمینی
برندارید که اگر رهبری امام خمینی نبود ما هرگز معنای جبهه و جنگ را نمی دانستیم و
همچنین دعا برای ظهور آقایمان حضرت مهدی (عج) را فراموش نکنید و دعا کنید برای
پیروزی نهایی لشکریان اسلام بر قوای کفر و با کسانی که مخالف خط امام واسلام هستند
با آنها شدیدا برخورد کنید و از برادران گروه مقاومت شهید مطهری مسجد جامع می
خواهم که با برخوردی اسلامی و روحیه ای گشاده با مردم برخورد کنند و از همه شما می
خواهم که مرا حلال کنید اگر بدی از من دیده اید با خوبی خودتان قبول کنید و دعا به
جان امام را فراموش نکنید و در آخر از خانواده ام و شما برادران گروه می خواهم که
برای من مشکی نپوشید و اگر می خواهید سیاه بپوشید به یاد امام حسین سیاه بپوشید و از
اهالی محترم روستای فیض آباد کربال حلالبودی می طلبم که مرا حلال کنید و اگر در
تشییع جنازه من تشریف آورده اید اجر همگی شما با ابا عبد الله الحسین والسلام کوچک
همه شما قربانعلی عسکری تاریخ 29/3/65
خدایا خدایا تاانقلاب مهدی حتی کنار مهدی خمینی را نگه دار آمین
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار کوچکعلی عسکری
شهید کوچکعلی عسکری فرزند : علی محمد، عضو بسیج ، شغل: دانش
آموز ، محل تولد فیض آباد کربال، تاریخ تولد : 3/2/1350 تاریخ شهادت: 24/12/1363 سن
هنگام شهادت:13سال و 10ماه 21 روز محل شهادت: جزیره مجنون ، برادر شهید قربانعلی
عسکری
شهید کوچکعلی عسکری فرزند علی محمد به شماره شناسنامه 593 در
تاریخ 3/2/1350 در روستای قیض آباد کربال
زرقان متولد شد و دوران ابتدایی را در دبستان همان روستا گذراند و سال اول
راهنمایی را در مدرسه روستایی فیروزی شروع کرد. اما از آنجایی که عشق به اسلام او را
از یاد جبهه غافل نمی نمود بالاخره نام خود را در دفتر بسیج ثبت کرد و بعد از مدتی
آموزش نظامی را فرا گرفت راهی مناطق جنگی گردید. سرانجام در تاریخ 24/12/1363در عملیات
بدر در منطقه عملیاتی شربت شهادت نوشید. روحش شاد و یادش گرامی
بسم الله الرحمن الرحیم
بسیج مدرسه عشق است عشق به لقاالله
با عرض سلام به پیشگاه حضرت بقیه الله الاعظم و با سلام به
رهبر کبیر انقلاب حضرت امام خمینی متن وصیت نامه خودم را شروع می کنم. پدر بزرگوارم
و مادر گرامیم من از همان روزهای اول که به دنیا آمده ام امانتی بودم در دست شما
که باز خدای منان فرصتی به من داد که به جبهه های نبرد حق علیه باطل اعزام شوم و دین
خودم را به انقلاب اسلامی و امام عزیز ادا کنم و من از شما امت حزب الله می خواهم
که دعا برای سلامتی امام و پیروزی رزمندگان اسلام را فراموش نکنید و شما پدر و مادر
عزیز و برادران عزیز من اگر که خدای متعال حمایت کرد که من شهید شدم از شهادت من
نگران نباشید و در مجلس ختم من سیاه نپوشید و عزاداری نکنید که دشمنان انقلاب
خشنود شوند و خدا را شکر کنید که برادرتان در راه اسلام عزیز شهید شده است بعد از شهادت
من سنگرها را خالی نگذارید و دشمن را تا می توانید سرکوب و خوار کنید. به قول شاعر
معروف :
اگر سر
به سر تن به کشتن دهیم
محال
است ایران به دشمن دهیم
دریغ
است ایران که ویران شود
کنام
پلنگان و شیران شود
والسلام
وصیت
نامه شهید کوچکعلی عسکری فرزند علی محمد 9555/63/1/ش
استان
فارس مرودشت
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار ابوالفضل عسکری
شهید ابوالفضل عسکری
در سال 1345 در شهرستان اقلید و در خانواده ای مذهبی و فرهنگی چشم به جهان گشود. وی
از کودکی با مفاهیم قرآن و نماز و مسجد آشنا شد و همراه پدرش در نمازهای جماعت و
مراسم مذهبی شرکت می کرد. وی تحصیلات ابتدایی را در دبستان خواجوی شهرستان اقلید
سپری نمود و پس از آن به دلیل انتقال پدرش به شیراز همراه با خانواده به روستای
دودج مهاجرت کردند و به دلیل خون گرمی مردم روستا خیلی سریع جذب و شیفته ی مردم
خوب و صمیمی ِآن محل شد و با شوق بسیار به سوی مراکز بسیج و مسجد شتافت و با شروع
انقلاب اسلامی در تظاهرات مختلف علیه حکومت پهلوی در کنار مردم شرکت فعال داشت و
به یکی از اعضای دلسوز و فعال و خستگی ناپذیر گروه مقاومت شهید محمدیها تبدیل شد
و در سالهایی که حکومت بعث عراق به ایران تجاوز کرد چندین مرتبه عازم جبهه های
نبرد حق علیه باطل شد. از جمله جبهه ی قصر
شیرین به مدت سه ماه و جبهه کردستان هشت ماه. الگویی برای نوجوانان هم سن و سال خود بود و با
وجود سن کم مورد احترام اهل محل بودند و همیشه سعی می کردند که نمازهای یومیه خود
را حتما در مسجد و همراه با جماعت بخوانند و با سعی و تلاش، نوجوانان را متوجه
مسائل دینی می کردند و اعتقاد وافری به صله رحم داشتند و این مسئله را وظیفه خود
می دانستند. سرانجام بعد از چندین بار مجروح شدن بالاخره در سال 1367 بار دیگر
در لباس مقدس سربازی به جبهه رفتند که به آرزوی خود شهادت در راه خدا رسیدند.
همرزم شهید: شهید
ابوالفضل عسکری فردی بسیار خوش اخلاق و خوش رو و خوش برخورد بودند. . هنگام نماز
ظهر برای وضو کنار مخزن آب رفتند که خمپاره ی دشمن در کنار ایشان منفجر شد و مورد
اصابت ترکش خمپاره قرار گرفتند و هنگام اذان ظهر به درجه رفیع شهادت رسیدند و همچون یاران امام
حسین پس از ایشان همه به اقامه نماز برخاستند.
روحش
شاد و یادش گرامی باد
با تشکر از
سایت کلید فارس (اقلید) و و هیئت متوسلین به اهلبیت (ع) – دودج زرقان
وصیت نامه شهید ابوالفضل عسکری
ما
زنده به آنیم که آرام نگیریم موجیم که آسودگی ما عدم ماست
بسم
اللّه الرّحمن الرّحیم
با درود فراوان به
امام امت بت شکن زمان و ملت رزمنده ایران
قال الله الحکیم :
انما المومنین الذین امنو بالله و رسوله ثم لم یر تابوا و جاهدوا
باموالهم و انفسهم فی سبیل الله اولئک هم الصادقون
( منحصرا مؤمنان
واقعی آن کسانند که به خدا و رسول او ایمان آوردند و در راه هیچ گاه شک و ریبی به دل راه
ندادند و در راه خدا با جان و مالشان جهاد کردند اینان به حقیقت راستگو هستند).
افتخار دارم که در
خانواد ه ای مسلمان به دنیا آمدم و در جامعه ی اسلامی پرورش یافتم امید است که در
راه پیشبرد اهداف انقلاب
اسلامی ایران کوشا بوده و در راه تحقق بخشیدن به آرمانهای الهی تلاش و فداکاری
نمایم این انقلاب، انقلاب مستضعفان جهان است و باری است سنگین بر دوش ما که آن را
باید به مقصد برسانیم در غیر این صورت محرومان و مستضعفان جهان ما را نخواهند
بخشید و تاریخ بر ما نفرین خواهد کرد، اسلام از ما ضربه خواهد خورد و ما خود نباید
بگذاریم چنین شود، باید با قامتی استوار و عزمی راسخ به استقبال مشکلات و موانعی
که در راه این انقلاب است برویم و آنها را از میان بر داریم تا این امانتی را که
تاریخ به دست ما سپرده است به نحو احسن به سر منزل مقصود برسانیم که اگر این
انقلاب شکست بخورد اسلام شکست خورده است و اگر خدای ناکرده اسلام شکست خورد دیگر
باید تا عمر داریم سیلی استعمارگران و چپاول گران را بخوریم. برادرانم موقعیت ما
مانند زمان امام حسین (ع) است و اسلام خون میخواهد و من به پیروی از حسینم و به
لبیک گفتن ندای هل من ناصر ینصرنی حسین زمان خمینی بزرگ خونم و عزیزترین چیزم و
بهترین چیزی که خداوند به من داده است را در راه رضای خدا هدیه می کنم تا اسلام
پایدار بماند. مگر می شود که پشت سر حسین را خالی گذاشت و راه و هدف و حرکت او را
تقویت نکرد و مدعی پیروی از حسین بود.
برادران دانش آموزم،
در سنگر علم و مدرسه فعالانه بکوشید درس را با هدف بخوانید، هدفی در جهت رشد به
سوی الله. درس نخواندن شما خیانت به جامعه و ملت مستضعف ایران و آینده ایران
اسلامی و انقلابی است. امروز در صدور انقلاب در سطح جهان احتیاج به یک فرهنگ غنی
اسلامی است. پس ای برادران بکوشید نه تنها در زمینهی درس بلکه در تمام زمینه ها
پیشرفت داشته باشید، امروز دنیای به بند کشیده شده و محروم جهان چشم امید به این
انقلاب دوخته است. برادران من دیگر تحمل این همه نامردیهای از خدا بی خبران ندارم
مگر این ملت چه گفته و چه کرده که این چنین ناجوانمردانه بهر نابودیشان بسیج گشتهاند؟
آخر مگر در این دنیا استقلال و آزادی حق گفتن جرم است که این گونه ملتهای اسلامی
را به محاصرهی اقتصادی و نظامی میکشید؟؟ تفنگم را بیاورید که سینه و
قلب دشمن را نشانه روم و سوراخ سوراخ کنم.
در خاتمه اگر به
شهادت که آرزوی قلبی من میباشد رسیدم از مادرم میخواهم که در کوچه و خیابان راه
برود و سرش را بالا بگیرد و با افتخار بگوید که من فرزندی داشتم و او را در راه
خدا دادم که اگر ناله و شیون کند با روح من هدف من و با راهی که من انتخاب
کردهام مغایرت دارد.
در آخر از تمام
برادران و خواهران و آشنایان و دوستان و خواهرانم، برادرانم و پدر و مادرم عاجزانه
میخواهم هر بدی از من دیدند ببخشند. ابوالفضل عسکری
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار عبدالرسول عضدی
ایشان فرزند ارشد و اول خانواده از بین
دو برادر و سه خواهر بود و ولادت ایشان باعث خوشحالی و برکت و رونق زندگی پدر و
مادر شد و اقوام و آشنایان به دیده اعزاز و احترام به او می نگریستند. پدرش که
فردی بسیار متدین و مقید به احکام و اخلاق اسلامی و مجالس ذکر سیدالشهداء بود در
سالهای آغازین زندگی به کشاورزی اشتغال داشت و از سال ۱۳۵۳ به شیراز مهاجرت کرد و با خانواده در آنجا ساکن
شدند. در شیراز شغل پدر مغازه داری بود و بخاطر استعداد خاص و امانتداری و
درستکاری امور حسابداری چندین مغازه آشنا را نیز انجام می داد.
شهید
عضدی تحصیلات خود را تا دیپلم با موفقیت کامل ادامه داد و در سال تحصیلی ۵۶-۵۷ همزمان
با پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی (ره) فارغ التحصیل شد. . .
در
دوران انقلاب همدوش آموزگاران و دانشجویان و دانش آموزان و مردم در اکثر صحنه ها
در شیراز حضور داشت و به هر طریق ممکن در راستای آرمانهای امام و شهدا فعالیت
میکرد و در کنار کار و فعالیتهای اجتماعی و مذهبی، برای ورود به دانشگاه نیز
برنامه ریزی داشت. در همین دوران برای گذراندن دوره مقدس سربازی وارد ارتش و در
یکی از یگانهای شیراز مشغول به خدمت شد.
ایشان فردی بسیار مؤدب،
منضبط، خوشرو، خوش برخورد، خوش ذوق و متواضع بود، به نماز و امور مذهبی و کمک به
دیگران اهمیت بسیار می داد و تمام دوستان و آشنایان اخلاق او را دوست داشتند و
شخصیت محجوب و با وقارش سرمشق و الگوی دیگران بود.
هنوز
چیزی از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی نگذشته بود که جهانخواران با تحریک صدام به
کشور ما حمله کردند و مرزهای غرب و جنوب را مورد تاخت و تاز وحشیانه قرار دادند،
صدها شهر و روستا را ویران و هزاران هموطن غیر نظامی را بیرحمانه به خاک و خون
کشیدند. در این بحران بزرگ، دلیرمردان ارتش جمهوری اسلامی با تمام توان به دفاع از
ناموس و دین و وطن و مقابله با دشمنان متجاوز برخاستند و جلو آنها سدی استوار
ایجاد کردند.
صدام
جنایتکار که قصد داشت با کمک اربابان خارجی و نوکران داخلی اش در هفت روز تهران را
فتح و جمهوری اسلامی را نابود کند هشت سال در باتلاق جنگ زمینگیر شد و با حول و
قوه الهی و جانفشانی مردم و نیروهای مسلح در آتشی که خودش افروخته بود خاکستر شد و
رزمندگان عزیزی مثل شهید عبدالرسول عضدی با نثار جان و خون خود اجازه ندادند حتی یک وجب از خاک ایران
زمین در اِشغال متجاوزین بعثی قرار گیرد.
این
شهید بزرگوار که بیسیمچی فرمانده بود در تاریخ 21/10/1360 در جاده آبادان ، ماهشهر
به درجه رفیع شهادت رسید و با شهدای تاریخ در بهشت قرب و رضایت حق تعالی و مقام
قدسی «عند ربهم یرزقون» تا ابد متنعم شدند. پیکر مطهر این شهید
در گلزار شهدای شیراز دفن شد و یکی از مدارس روستای تاریخی بندامیر به نام و یاد
این شهید عزیز نامگذاری گردید.
لازم
به ذکر است که پدر بزرگوار این شهید گرامی مرحوم حاج محمد در سال ۱۳۸۷ و مادر گرامی ایشان مرحومه زینت هاشمی
در سال ۱۳۹۰ به فرزند شهیدشان
پیوستند و در گلزار دارالرحمه شیراز به خاک سپرده شدند.
روحشان شاد و یادشان گرامی
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید بزرگوار داریوش علوی
شهید دوره
تحصیلات و ابتدائی را با موفقیت در روستای زادگاهش پشت سر گذاشت و یکی از دانش
آموزان فعال و مؤثر در تمام کلاسها بود.
ورود ایشان به
دوره راهنمائی مصادف شد با پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ماه ۱۳۵۷ به رهبری امام خمینی (ره) که نظام دو
هزار پانصدساله شاهنشاهی را به زباله دان تاریخ ریخت، دست جهانخواران را از منابع
اقتصادی ایران کوتاه کرد و نظام مقدس جمهوری اسلامی را بنیان گذاشت و از دیدگاه
جهانیان، بزرگترین معجزه قرن بیستم نامیده شد.
پس از آن نیز
دشمنان با تحمیل جنگی نابرابر در اول مهر ماه ۱۳۵۹ سعی در سرنگون کردن انقلاب و تجزیه ایران داشتند. صدام
که رؤیای فتح یک هفته ای تهران را در سر می پروراند با مقاومت هشت ساله جوانمردان ایرانی
مواجه شد و ایثارگران و حماسه سازان ایران حتی نگذاشتند حتی یک وجب از خاک پاک
ایران در تصرف دشمن بعثی متجاوز باقی بماند.
شهید داریوش
علوی که یکی از عاشقان خالص امام و انقلاب و وطن و شهدا بود در دوره راهنمائی
چندین بار تلاش کرد به جبهه اعزام شود ولی بخاطر سن کم موفق نشد، پدرش نیز در همان زمان به عنوان بسیجی
در جبهه بود که مسئولین از این بابت نیز با اعزام داریوش موافقت نمی کردند ولی
بالاخره پس از طی مراحلی که داستانی مفصل دارد خودش را به سپاه خرامه رساند و در
زمستان ۱۳۶۱ به مرکز آموزش
باجگاه اعزام شد و چنین مقدر بود که به جبهه نرسیده ، در پادگان آموزشی در حین
آموزش نظامی به شهادت برسد و به عاشورائیان زمان بپیوندد.
شهید داریوش
علوی که در گلزار شهدای رحمت آباد دفن شده، یکی از اعضای فعال بسیج در مدرسه و
مسجد امام جعفر صادق (ع) و پایگاه مقاومت شهید دستغیب رحمت آباد بود که در پانزده
سالگی با هدف مقدس و متعالی دفاع از ناموس و دین و وطن به شهادت رسید و در گلزار
شهدای رحمت آباد به خاک سپره شد.
زندگینامه و
وصیت نامه ای که دانش آموز بسیجی شهید داریوش علوی برای خودش نوشته یکی از ناب
ترین مدارک عشق و معرفت رزمندگان اسلام و از عالی ترین اسناد حقانیت انقلاب و دفاع
مقدس محسوب می شود که باید سرلوحه تمام دلسوزان و مدافعان وطن قرار گیرد.
پدر گرامی ایشان نیز در سال ۱۳۷۴
در حین کار از دنیا رفت و در آرامستان رحمت آباد در جوار شهدای گرانقدر دفن گردید.
روحشان
شاد و یادشان گرامی
وصیت نامه و زندگینامه خودنوشته شهید بزرگوار
داریوش علوی
بسم الله
الرحمن الرحیم
بنام یگانه مظهری
که قدرت التفات در برابر حقایق و انعطاف پذیری در مقابل جبر و ستم را در بشر ذی شعور
خود قرار داد.
اینجانب داریوش
علوی فرزند مصطفی به شماره شناسنامه 16 در سال 1345 در روستای فقیرنشین رحمت آباد
کربال در خانواده ای مذهبی بدنیا آمدم و در سن 6 سالگی شروع به درس خواندن کردم و
با موفقیت دوران ابتدایی را سپری کردم و پس از آن با علاقه بسیار در مدرسه
راهنمایی شهید کاشانی به تحصیلات خویش ادامه دادم که در آن موقع پدرم با زحمت فراوان
هزینه تحصیل من و دیگر برادرانم را فراهم می ساخت که در این زمان به دلیل ظلم و
ستم هایی که از طرف عمال رژیم پهلوی بر مردم اعمال می شد اوج اعتراضات نسبت به
رژیم منفور ستم شاهی از طرف مردمی غیور و ستمدیده بالا گرفت و مردم درصدد براندازی
آن رژیم و انتخاب حکومتی اسلامی که بر پایه عدل و عدالت استوار بود بر آمدند تا از
این طریق حقوق از دست رفته خود را از چنگال ابرقدرتهایی توخالی وصول نمایند هنوز
چند سالی از فنا شدن رژیم شاه نگذشته بود و مردم هنوز طعم آزادی و وحدت را نچشیده
بودند که دولت عراق در صدد گرفتن بخشی از خاک میهن اسلامی برآمده بود و خبر ناگوار
تصرف خرمشهر به گوش می رسید و خاطر مردم را پریشان می ساخت در این موقع من در سال
دوم راهنمایی درس می خواندم تازه فهمیده بودم که چرا بعضی افراد به جبهه می روند و به خاطر وطن پرستی خود
خونشان را نثار می کنند و راه مظلوم حسین شهید را ادامه می دهند من هم به سهم خود
وظیفه دانستم که برای یاری رساندن به دیگر برادران مسلمان گام مؤثری بردارم و از
این رو خود را داوطلب جبهه نمودم و بدین طریق راه خویش را انتخاب نمودم.
به این امید به جبهه حق علیه باطل اعزام می شوم تا اینکه بهر نحوی که
باشد به سهم خود ضربه ای سنگین بر دهان صدام و صدامیان وارد آورم و با سلاحم قلب
صدامیان را نشانه روم و با خون ناچیز خود درخت اسلام را که بوسیله خون علی اکبرهای
زمان پربار شده پربارتر و نایب امام زمان (عج) خمینی بت شکن که بتهای زمان یعنی
شاه و ملی گراها را یکی پس از دیگری شکسته و حالا هم نوبت نوکر حلقه بگوش آمریکا
یعنی صدام جنایتکار رسید که رهبری امام امت و به یاری رزمندگان پر توان اسلام و
پشتیبان خدا به زودی مانند دیگر عمال آمریکا سرنگون خواهد شد. از خواهران ایرانی
می خواهم که زینب وار زندگی و از برادران ایرانی می خواهم که حسین وار زندگی کنند
و قاطعانه امام را یاری کنند و از پدر و مادرم و برادرانم و خویشاوندان و دوستان
می خواهم برای من گریه نکنند و هیچ ناراحت نباشند چرا که اگر شما ناراحت باشید
دشمنان خوشحال می شوند و پیش خود گمان می کنند که داغی بزرگ برای پدران و مادران
شهیدان وارد ساخته اند ما که از امام حسین بالاتر نیستیم که با هفتاد و دو تن از
لشکریانش در برابر اینهمه نیروی کفار مقاومت کردند و آخر هم نتیجه پایداری صبر خود
را دید و از پدر و مادر و خویشاوندانم تقاضا می کنم شبهای جمعه برایم فاتحه بخوانند.
نثار
وجود مقدس و مطهر شهدا و اقوام مرحومشان صلوات و فاتحه
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار محسن مهدی علمدارلو
او فرزند دوم خانواده بود و
تولدش برای والدین و همسایه ها بسیار شادی بخش و خوش یُمن بود. علاوه بر او،
خداوند 2 فرزند پسر و 3 دختر نیز به خانواده آنها عنایت فرمود.
شهید با توجه به کمبود امکانات آموزشی، تحصیلات
ابتدائی خود را در منطقه گرمسیری فراشبند، در مدارس صحرائی عشایر گذراند... پایان دوره ابتدائی او مصادف بود با
پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی به رهبری امام خمینی که شهید از طریق مدرسه و اخبار
و مراسم با انقلاب آشنا شد و از همان کودکی شیفته شخصیت امام و علما و شهدا شد.
ایشان در دروان راهنمایی با خانواده به زرقان مهاجرت کردند و هنوز این دوره را
تمام نکرده بود که جنگ تحمیلی دشمنان علیه ایران اسلامی شروع شد و صدام رهبر دیکتاتور
حزب بعث عراق با حمایت اکثر کشورهای عربی و غربی و با کمک نوکران داخلی خود در
آغاز مهرماه 1359 به مرزهای غرب و جنوب کشور عزیز ما لشکر کشی کرد، هزاران نفر را
کشت، صدها شهر و روستا را با خاک یکسان نمود و هزاران خانواده مرزنشین را آواره
کرد.
در همین دوران شهید تحصیلات راهنمائی را تمام کرد و
وارد دوره متوسطه در دبیرستان عشایری شبانه روزی شهید بهشتی شد در حالیکه روحش
برای دفاع از دین و ناموس و وطن پرواز می کرد ولی اجازه حضور در جبهه نمی یافت ولی
بالاخره در سال دوم تجربی دبیرستان با اصرار و خواهش و تمنا والدین و مسئولین بسیج
و سپاه را راضی کرد و ادامه تحصیل را به
آینده موکول نمود.
او در دورانی که در زرقان بود با پایگاه مقاومت بسیج
همکاری شبانه روزی داشت، در همه راهپیمایی
ها و مراسم مسجد و نماز جمعه ها و تشییع شهدا شرکت می کرد و هر روز برای نیرد با متجاوزین
خونخوار بعثی و منافقین و دفاع از انقلاب و امام مصمم تر می شد... صدام پلید در
آغاز حمله به ایران گفته بود که در عرض یک هفته تهران را فتح می کند ولی حضور
جوانمردان رشید و دریادلی مثل شهید علمدارلوها و درخشان ها و پارسائی نژادها باعث
شد که رؤیای فتح هفت روزه ایران تبدیل به یک کابوس هشت ساله برای دشمن شود و
نهایتاً دشمنان دیرین ایران آرزوی فتح ایران و شکست دادن انقلاب اسلامی ایران را
به گور بردند و با همت شهدا و جانبازان و آزادگان و ایثارگران و خانواده های صبور
آنها حتی یک وجب از خاک پاک میهن در چنگ دشمن باقی نماند.
آری، به این طریق شهید بزرگوار محسن مهدی علمدارلو
به رزمندگان حماسه ساز و دریادل و خالص و شجاع ایران زمین پیوست و به دفاع از وطن
و سرکوب متجاوزین داخلی و خارجی مشغول شد... ایشان مدت 6 ماه در جبهه های مختلف
حضور داشت و با حماسه حضورش به یاری امام مظلوم خود شتافت و حماسه ها آفرید و
سرانجام در تاریخ 14/6/1365 در جزیره مجنون بر اثر اصابت ترکش به سرش به شرف شهادت
نائل آمد و به عنوان اولین شهید محله شهریار زرقان، پیکر مطهرش در آرامستان شهریار
به خاک سپرده شد و مزار منورش مانند مزار تمام شهدا، زیارتگاه عاشقان و
آزاداندیشان وطن گردید. روحش شاد و یادش گرامی
خاطره: خواهر شهید
یک روز یادم می آید وقتی کوچک بودم محله ی ما حمام
نداشت و برای حمام کردن به شهر لپویی می رفتیم و در حمام یکی از همشهریان به مادرم
گفت: که پسرت از جبهه آمده بود ما که چند ماه از برادرم خبر نداشتیم و در آن موقع
که تلفن و امکانات کم بود و هیچ اطلاعی از وضعیت او نداشتیم خیلی خوشحال شدیم وقتی که این خبر را
شنیدیم. بعد مادرم سریع ما را حمام کرد و لباس هایمان را پوشیدیم و مادرم از بس خوشحال
بود نمی دانست چگونه لباسش را می پوشد بعد از حمام بیرون آمدیم و کنار جاده رفتیم
تا سوار مینی بوس شدیم و وقتی که به محله مان رسیدیم و از مینی بوس پیاده شدیم و
می خواستیم به طرف خانه مان برویم یکی از هم محلی مان به مادرم گفت که پیراهنت را
وارونه پوشیدی و مادرم نگاه کرد دید که وارونه پوشیده و اصلاً توجهی نکرد و تند و
سریع به طرف خانه مان رفتیم. وقتی به خانه مان رسیدیم دیدم که برادرم لباس های
جبهه را که خاکی و گلی بود خودش شسته بود تا مادرم این صحنه را نبیند و ناراحت شود.
مادرم برادرم را بغل کرد و سرتا پایش را بوسه باران کرد و بعد مادر به برادرم
گفت که چرا نگذاشتی لباس هایت را خودم بیایم بشورم برادرم گفت که مادر تو خسته می
شوی. قبل از اینکه ما بیاییم همسایه مان آمده بود به برادرم سر بزند برادرم چای
درست کرده بود و شیرینی خودش خریده بود از او پذیرایی کرده بود. واقعاً برادرم
نمونه بود همیشه نمازهایش را به موقع می خواند و روزه می گرفت و به پدر و مادرم
واقعاً احترام خاصی می گذاشت و هر وقت که از جبهه می آمد به همه ی قوم و خویشان سر
می زد و همیشه در نامه هایش از همه یاد می کرد و از همه همسایه ها اسم می برد و می
گفت به همه سلام برسان.
خاطره پدر شهید: وقتی که از جبهه می آمد به او می گفتم که دیگر جبهه
نرو، شهید به شوخی می گفت که این دنیا ارزش ندارد و صد سال هم که آدم عمر کند آخر
باید بمیرد ولی شهید شدن در راه اسلام ارزش خاصی دارد ما باید برویم و از میهن مان
دفاع کنیم.
فرازی از وصیت نامه شهید محسن
مهدی علمدارلو : در سنگر مدرسه برای نبردهای آینده به سلاح دانش مسلح شوید به
سلاحی که در حراست انقلاب اسلامی و دستاورد های آن بسیار مؤثر است.
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار احمدعلی علیشاهی
وی فرزند اول خانواده بود. شغل پدرش کشاورزی بود. احمد دوره ابتدایی را در
دبستان مهرداد و راهنمایی را در مدرسه قاآنی و دبیرستان را در مدرسه شهید چمران زرقان
گذراند. برای اینکه از نظر درآمد مستقل باشد تابستانها کشاورزی می کرد. در دوران
انقلاب از مدرسه فرار می کرد و در تظاهرات شرکت می نمود و همیشه رساله امام خمینی
را میخواند. اهل ورزش بود، فوتبال بازی می کرد. در همه حال به نیازمندان و
فقراءکمک می کرد. از حقوق و دستمزد خود غذا میخرید و بین فقراء تقسیم میکرد. با
فرا رسیدن زمان سربازی با اجازه خانواده اش به سربازی رفت. دوره آموزشی را در
21حمزه تهران گذراند بعداز دوران آموزشی به اندیمشک اعزام شد. وظیفه وی در جبهه آر
پی جی زن بود و قبل از شهادت ترکش به پهلویش اصابت کرده و پایش نیز قطع شده بود. تا
اینکه در تاریخ 15/10/1361 (برابر با 1403 قمری) در جبهه عین خوش به درجه رفیع
شهادت نائل آمد.
روحش شاد و یادش گرامی باد
وصیت نامه شهید احمد علی علیشاهی
بسم الله الرحمن الرحیم
من المومنین رجال صدقوا ما عاهدو الله علیه و منهم من قضی نحبه و منهم من ینتظر
و ما بدلوا تبدیلا.
با درود به رهبر انقلاب اسلامی امام خمینی و درود به روان پاک شهیدان گلگون
کفن انقلاب اسلامی.
اینجانب سرباز وظیفه احمد علی علیشاهی که از صمیم قلب و با فرمان امام امت که
فرمود: سربازی رفتن یک وظیفه اللهی و یک تکلیف است. به محض رسیدن موعد سربازی خود
را معرفی کرده و هدف از رفتن به خدمت سربازی فی سبیل الله که همان رضای خداست قدم
گذاشته و بعد از آموزش روانه جبهه حق علیه باطل شده و با صمیم قلب و با ایمانی که
به این جنگ که در حق جنگ بین اسلام و کفر جهانی به سرکردگی رژیم بعثی صهیونیستی
رفته و حال چند نکته با پدر و مادر خود: درود بر تو ای مادر که چنین فرزندی در
آغوش خود پرودی که در این راه یعنی راه اسلام وجان نثار کردن به نام این دین مبین
قدم گذاشته ، و حال مادرم امیدوارم که مرا حلال کنی و خواهش من از شما این است که
در غم از دست رفتن فرزند خود صبر و شکیبایی نمائی و در آخر طول عمر به رهبر کبیر
انقلاب اسلامی و فقیه عالیقدر حضرت آیت الله منتظری از خداوند تبارک و تعالی خواهانم.
سرباز وظیفه احمد علی علیشاهی - تاریخ شهادت 1/1/1361
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوارعلی اکبر علیشاهی
وصیت نامه شهید علی اکبر علیشاهی
بسم الله الرحمن الرحیم
شهادت
می دهم به وحدانیت پروردگار، به فرستادگان از جانب حضرت حق که اول آنان حضرت
آدم(ع) و آخرینشان وجود مقدس پیامبر عظیم الشأن اسلام حضرت محمدبن عبدا…(ص)، شهادت می
دهم به عدل پروردگار و به روز واپسین و بالاخره به جانشینی امیرالمؤمنین علی(ع)
مولای متقیان و آغاز زنجیره امامت پس از ختم رسالت.
و
بالاخره شهادت می دهم به اینکه در زمان غیبت کبری امام عصر(عج) آن منجی بشریت و
پرچدار عدالت گستر در سراسر گیتی قرار داریم و مسئولیت رهبری جامعه اسلامی بدست پر
توان حضرت روح ا… به عنوان نایب بر حق حضرت مهدی (عج) سپرده شده است.
خواهران
و برادران ایمانی:
لحظاتی
که از ما می گذرد در عین اینکه افتخار آفرین و غرور انگیز است ولی مسئولیتی عظیم
بر دوش همه ما به سنگینی کوههایی عظیم سر به فلک کشیده سنگینی می کند و در واقع می
توان به روشنی گفت که لحظه لحظه مان مورد بازرسی و بررسی قرار خواهد گرفت. امروز
در شرایطی هستیم که باید از خود گذشت و آنچه که در توان داریم در طبق اخلاص قرار
داده و به استناد فرامین امام عزیز و نایب بزرگوار امام زمان(عج) حضرت امام خمینی
آن پیر جماران و آن ذخیره بسیار ارزشمند الهی در قرن ما خود را با جبهه ها هماهنگ
قرار داد، که مهمترین رهنمود آن بزرگوار دفاع از کیان اسلامی و نظام مقدس جمهوری
اسلامی و حفظ مرزهای میهن اسلامیمان است که مورد تجاوز ناجوانمردانه ابر
جنایتکاران شرق و غرب بالاخص شیطان بزرگ آمریکای خون آشام در پوشش صدام کافر.
عزیزان
من:
بدانید
که آن شیاطین در انتظار یک لحظه کوتاهی و غفلت ما لحظه شماری می کنند که بزرگترین
ضربه در طول تاریخ را بر پیکر اسلام عزیز وارد آورند، لازم می دانم که نکاتی چند
به رسم امانت و وصیت به شما خواهران و برادران مسلمان یادآوری کنم:
۱- جبهه ها علی رغم سنوات گذشته به حمایت
بی دریغ و چون و چرای فرد فرد مسلمین نیاز دارد که از طریق کمکهای مالی و جانی
تقویت شده که انشاءالله سال جاری را سال پایان جنگ و سال فتح کربلای مظلوم و آزادی
اسرای در بند باید ثبت نمود.
۲- در هر شرایطی فرمان امام عزیز را که
فرمان خداست گوش فرا داده و بدانید که ذلت زمانی گریبان گیر ما خواهد شد که نسبت
به فرامین و رهنمودهای آن حضرت بی تفاوت شویم.
۳- در انجام واجبات الهی و ترک محرمات کوشا
باشید.
۴- نسبت به وحدت با یکدیگر هرگز دریغ
نداشته باشید.
۵- در محو آثار طاغوت از جمله بی
بندوباریها، فساد اخلاقها، بدعتها و… کوشا باشید.
و
اینجانب بنا به فرمان حضرت روح الله که او را حسین زمان (ع) خود می دانم پا به
عرصه پیکار با بعثیان کافر نهاده چرا که خوب می دانم راه همان راه حسین (ع) است و
دشمن بد سیرت همان فرزند ملعون یزید.
اما
سخنی با همسنگران خود ، برادران دانش آموز:
شما
برادران عزیز که امید فردای اسلام و امت اسلامی هستید باید پی به رسالت سنگین خود
برده و در خودسازی خود هر لحظه کوشا بوده و سنگر مدرسه را همچون سنگر جبهه بدانید
و نه تنها در درس فعال باشید، بلکه جبهه ها را قسمتی از فعالیتهای درسی خود دانسته
و همواره در مسیری گام بردارید که امام عزیزمان قافله سالار آن راه مقدس باشد.
و
شما پدر و مادر عزیز و بزرگوار: عمری را بدون آنکه ثمری از من دیده باشید مزاحم
شما بودم و نه تنها نتوانستم قدردان زحمات بزرگ شما بوده باشم، بلکه در مواردی خود
را طلبکار شما می دانستم لذا از صمیم قلب می خواهم که مرا حلال کرده و کم لطفی های
مرا ببخشائید.
و
شما برادران و خواهرانم: بدانید که راهی که برادرتان انتخاب کرد راه امام حسین و
سرور آزادگان (ع) بود. شما باید راهی را مِن بعد حرکت کنید که حضرت امام سجاد(ع) و
حضرت زینب (س) پس از شهادت آن حضرت انتخاب کردند.
از
همشهریان و دوستان خود می خواهم که اگر بدی از من دیده اند مرا به بزرگی خود
ببخشند.
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهیده
بزرگوار فاطمه عمیدی پور
با
سلام و درود به آقا امام زمان(عج) و با سلام و درود به روان پاک بزرگ پرچم دار
اسلام حضرت امام خمینی (ره) و با سلام و درود به روان پاک شهیدان اسلامی که با
شهادت خود نهال نوپای انقلاب اسلامی را آبیاری نمودند و با سلام و درود به رهبر
کبیر انقلاب حضرت آیت الله خامنه ای.
زندگی
بانوی شهیده فاطمه عمیدی پور با تولد او در روستای کورکی کربال در خانواده ای فقیر
و زحمتکش شروع شد و با نبودن امکانات تحصیلی دوره ابتدایی را به پایان رسانید. وی
در سن 16 سالگی ازدواج نمود که به علت فقر مالی که گریبانگیر شوهر زحمتکش ایشان
بود با کمک مردم خانه ای را در کوزه گری شیراز بنا نمود.
فاطمه زنی پاک دامن و پرهیزکار همیشه با مخالفان
انقلاب درگیر بود و همین که آشنایان از ترس بمباران خانه و کاشانه خود را ترک
می کردند ایشان می گفتند از دست سرنوشت و خواست خداوند نمی توان گریزان بود اگر
تقدیر کشته شدن است چه بهتر که در راه خداوند انسان به شهادت برسد و همیشه آرزوی
چنین مردنی را از خدا داشت اگر کسی درباره کمبود در موقعیتی که جنگ داشتیم شکایتی
می کرد ایشان به او گوشزد می کرد که از خودت خجالت بکش این جوانان که در جبهه ها
هستند جان خود را به خاطر من و تو در طبق اخلاص نهاده اند مگر خون ایشان به خاطر
دفاع از من و تو ریخته نمی شود فاطمه مانند مادرش فاطمه زهرا با فرزند درشکم
همانطور که او به شهادت رسید وی نیز در سن 18 سالگی با همان طریق به دست دژخیمان
صدامی به شهادت رسید اگر او در میان در و دیوار پهلویش شکست فاطمه نیز در میان
آواری از آهن و آجر به شهادت رسید.
خلاصه ای از زندگینامه شهید بزرگوار
فاطمه عمیدی پور
بسم الله الرحمن الرحیم
به
نام ا. . . پاسدار حرمت خون شهیدان و با سلام و درود فراوان به رهبر عظیم الشأن
انقلاب اسلامی ایران و با سلام و درود فراوان به تمامی ارگانها از جمله سپاه
پاسداران انقلاب اسلامی که تمامی وقتشان را برای رضای خدا و نگهبانی از حریم پاک
کشور عزیزمان ایران گذاشته اند اوایل سال یکهزار و سیصد و چهل و هفت بود که از
پدری بنام قدرت ا. . . و از مادری به نام سکینه دختری متولد شد که نامش را فاطمه
نهادند تمامی اقوام و از جمله خانواده به این دختر و نام نیکش عشق می ورزیدیم چون
نام او از نام مادر بزرگوارمان حضرت فاطمه (س) سرچشمه گرفته بود ایشان روزبه روز
بزرگ و بزرگتر می شدند. خانواده ما به علت وضع مالی نامناسبی موفق به اینکه او را
راهی مدرسه کنیم نشدیم او از سن 9 سالگی پا به پای پدر در بیرون از خانه به کارهای
کشاورزی مشغول بود به سن 9 سالگی که رسید هم به کارهای کشاورزی در بیرون از خانه و
هم به کارهای خانه داری در خانه مشغول بودند و در کنار اینها به مدرسه نهضت
سوادآموزی نیز مشغول به فراگیری علم شدند او تا پنجم ابتدایی را آموخت به سن 16
سالگی که رسید با شخصی که نامش سلیمان بود ازدواج کرد و نتیجه اش دختری بود که
نامش را زهرا نهادند زهرا نیز نام دیگر مادر بزرگمان بود بسیار مهربان بود و خوش
اخلاق و با رفتار و کرداری شایسته فاطمه گونه می زیست و او را الگو و سرمشق خود
قرار داد آری خداوند بزرگ و مهربان گلهای زیبای خوبان را در جوانی می چیند.
وی
در شهرستان شیراز در حالیکه در کنار مدرسه نهضت در خانه خویش مشغول شستن لباس و
ظرف بود خانه او مورد اصابت راکتهای هواپیمای بعثی عراق قرار گرفت و پیکر پاره
پاره اش را در 27/11/65 در بهشت زینب روستای کورکی دفن کردیم. روحش شاد و یادش
گرامی
در
ضمن وی هنگامیکه به شهادت رسید باردار بود و دهمین روز بود که از 9 ماهگی می
گذراند.
هوالجمیل
مصاحبه با آقای سلیمان کشتکار همسر
شهیده فاطمه عمیدی پور
صبح
روز یکشنبه مورخه 30 آبان 95 مصادف با اربعین حسینی، با هماهنگیهای دوست عزیزم
آقای حاج کاظم حاجی زمانی توفیقی حاصل شد تا نکات مهم و ارزشمندی دربارۀ شهیده
فاطمه عمیدی پور از زبان همسرشان، آقای سلیمان کشتکار که تازه از زیارت کربلا
برگشته بشنویم. در این جلسه که در دفتر شورای اسلامی شهر زرقان برگزار شد دختر
ایشان، خانم زهرا کشتکار نیز حضور داشت و پس از پایان مصاحبه توفیق زیارت مزار
شهیده فاطمه عمیدی پور و شهدای گرانقدر روستای کورکی که اکثراً از سادات هستند نیز
حاصل شد که خداوند را بر این عنایت و مرحمت شاکر و سپاسگزاریم.
خودتان را معرفی کنید:
سلیمان کشتکار هستم، شوهر شهیده فاطمه عمیدی پور، اهل روستای بُنجیر کربال،
متولد 1342، در تاریخ 4/11/1363 با ایشان ازدواج کردم که دو سال بعد یعنی در تاریخ
29/11/1365 او به شهادت رسید و حاصل آن ازدواج همین دختر است (خانم زهرا کشتکار)،
به شغل کارگری و آشپزی اشتغال دارم، هنوز بازنشسته نیستم و خودم بیمه پرداخت میکنم.
با توجه به اینکه روستاهای بُنجیر و
کورکی نزدیک هم نیستند، شما چگونه با خانم عمیدی پور آشنا شدید؟
از طریق پسرخالهام که داماد خالۀ ایشان بود.
کمی از شرح حادثه را از زبان دخترتان
شنیدیم، خودتان بفرمائید در آن روز چه اتفاقی افتاد؟
روز 29 بهمن 65 حدود ساعت 3 بعد از ظهر، تازه از سر کار به خانهمان که در
محلۀ شیخ علی چوپان شیراز بود برگشته بودم. همسرم که باردار بود از من خواست برای
او مقداری نشاسته درست کنم که درست کردم، سپس از من خواست زهرا را بیدار کنم و به
کوچه ببرم و برایش بیسکویت بخرم، گفتم حالا بگذار بخوابد وقتی بیدار شد میبرمش،
زور شد که نه همین الان بیدارش کن و ببرش، قبول کردم و خواستم کفشم را بپوشم گفت
نمیخواهد با دمپائی برو، من که هیچگاه با دم پائی به کوچه و خیابان نرفته بودم
ولی آن روز مرا با زور وادار کرد که دخترم را بیدار کنم و با دمپائی بیرون بروم و
رفتم، انگار یک نیروی غیبی به او و من فرمان میداد که نمیتوانستم نه بگویم. حدوداً
150 متر از خانه دور شده بودم که ناگهان صدای آژیر بلند شد و همزمان صدای انفجار
مهیبی آمد و گرد و خاک همه جا را پر کرد، دخترم را رها کردم و سراسیمه به خانه
برگشتم، دیدم خانهمان و چند خانۀ دیگر ویران شده، به طرف سنگر زیرزمینی که سر
کوچه بود دویدم و از عدهای که در آن بودند سراغ همسرم را گرفتم ولی گفتند آنجا
نیست، دوباره به خانه برگشتم و همراه با مردمی که برای کمک آمده بودند آوارها را
زیر و رو کردیم که ناگهان متوجه شدم همسرم زیر خاکها افتاده است، او را بیرون
آوردیم و از آنجا که هیچ زخمی نداشت به بیمارستان اعزام شد ولی با جنین نه ماهاش
که پسر بود به شهادت رسیده بودند.
با توجه به اینکه در همان سال شیراز
توسط موشکهای دشمن نیز مورد هدف قرار گرفت آیا این حمله توسط موشک بود یا هواپیما؟
توسط هواپیما بود که احتمالاً برای بمباران مقر صاحبالزمان آمده بود ولی
چون نتوانست آنجا را بمباران کند یکی از بمبهایش را به محلۀ ما زد و بمب دیگر را
به محلۀ دهپیاله انداخت.
در هر دو محل چند نفر شهید شدند؟
در محل ما سه خانه ویران شدند که قربانیان آن حادثه سه زن، سه دختر، یک
کودک و دو جنین بودند یعنی 9 نفر ولی در محلۀ دهپیاله خانههای زیادی ویران شد و
تعداد قربانیان آنها حدود 80 الی 90 نفر شهید و زخمی بود که اکثراً از نوآموزان
نهضت سواد آموزی بودند. علت حمله به آنها هم شاید به این خاطر بود که پرچم ایران
در مدرسه بود، البته یک مدرسه دخترانه هم دقیقاً در نزدیکی محل حادثه بود که حدود
300 نفر دانش آموز در آن بودند.
میگفتند منافقین و ستون پنجم به دشمن گرا داده بودند چون بعداً شنیدیم که
چند نفر را هم که دستشان را به ظاهر گچ گرفته بودند ولی بیسیم داشته بودند دستگیر
کردهاند. روز بعد شهدا را در روستاهای خودشان، از جمله در کورکی و محل بلوردی و
دارالرحمه شیراز دفن کردند و من بخاطر اینکه تا مدتی تعادل روانی نداشتم دخترم را
به پدربزرگ و مادربزرگش سپردم که تا چند سال با آنها در روستای کورکی زندگی کرد.
اسامی پدربزرگ و مادربزرگ؟
مرحوم قدرت اله عمیدیپور و مرحومه سکینۀ زارع که هر دو در سال 1380 در
تصادفی که نزدیک شاهزاده قاسم زرقان رخ داد از دنیا رفتند و در کنار مزار دخترشان
در روستای کورکی به خاک سپرده شدند.
درباره تحصیلات و روحیات شهیده بگوئید؟
فاطمه تا پنجم ابتدائی خوانده بود ولی کاملاً قرآن و دعا میخواند و از نظر
اعتقادی خیلی عالی بود، عضو بسیج بود و همیشه در جلسات مذهبی و انقلابی و تشییع و
دفن شهدا شرکت میکرد. چندین بار به ایشان گفتم اینجا امن نیست بیا تا تو را به
روستا برگردانم ولی همیشه میگفت: نمیآیم، اگر قرار است شهید شویم میخواهم با هم
باشیم. علاوه براین، خیلی خوشحال بود که نامش فاطمه است و خیلی علاقه به حضرت
فاطمه داشت، اسم دخترمان را نیز بخاطر عشق به آن حضرت، زهرا انتخاب کرد، میگفت:
اگر شهید شوم و در محشر از من بپرسند اسمت چیست تا بگویم فاطمه، برایم سه تا صلوات
میفرستند و مرا نزد آن حضرت میبرند. او برای شهادت آماده بود و با توجه به اینکه
در روز حادثه من و دخترم را به زور به بیرون از خانه فرستاد بدون شک از روز و ساعت
و نحوۀ شهادت خودش هم باخبر بود.
خانهای که بمباران شده بود چه شد؟
آن را تعمیر کردم و فروختم چون دیگر نمیتوانستم در آن زندگی کنم.
دولت هم کمک کرد؟
نه، من تاکنون حتی یک ریال هم از دولت نگرفتهام و نخواهم گرفت و هیچ توقعی
هم ندارم اما بخاطر اینکه در سالهای اخیر از دخترم حمایت کردند از دولت و مسئولین
سپاسگزارم.
حرف آخر؟
امیدوارم که روح شهدا از ما راضی باشد، من در این سفر کربلا به محض اینکه
دستم به حرم رسید اول به نیت شهدا بویژه برای همسر شهیدم زیارت کردم و بعد به نیت
دخترم زهرا و پدر و مادرم و خانوادهام و بچهها و دوستان.
مصاحبه با خانم زهرا کشتکار دختر شهید
فاطمۀ عمیدی پور
لطفاً خودتان را معرفی کنید:
زهرا کشتکار هستم، تنها فرزند سلیمان کشتکار و شهیده فاطمه عمیدی پور.
مادر بزرگوارتان در زمان شهادت چند
ساله بودند؟
مادرم متولد 9 خرداد 1347 است و در زمان شهادت حدوداً هجده ساله بوده است.
در آن زمان، شما چند ساله بودید؟
من متولد 7/9/64 هستم و مادرم در تاریخ 29/11/1365 یعنی حدود 14 ماه پس از
تولد من به شهادت رسید.
در زمان شهادت مادرتان کجا بودید و آیا
خاطرهای از آن روز دارید؟
در آن زمان به همراه مادرم در شیراز بودیم ولی چیزی از آن حادثه به یاد
ندارم.
چه حسی درباره مادرتان دارید؟
فکر میکنم او هم مثل تمام شهیدان انتخاب شده بود تا در جمع مدافعان دین
خدا و میهن اسلامیمان قرار گیرد. او همیشه با من است و فکر میکنم همیشه نگران و
مواظبم است و در هر کاری مرا راهنمائی میکند، بارها خوابش را دیدهام و به من
امیدواری داده و برای رفع مشکلاتم مرا به خواندن زیارت عاشورا دعوت کرده است. اگرچه
همیشه به زیارت مزار او میروم ولی بیشتر در خوابهایم با من ارتباط دارد.
نظرتان درباره شهید و شهادت چیست؟
سؤال سختی است، فکر میکنم هیچکس معنای دقیق آن را نمیداند، فقط خدا و خود
شهدا میدانند که چیستند و چکار کردهاند، قرآن کریم هم گفته که آنها همیشه زندهاند
و در نزد حق روزی دارند ولی ایکاش مردم و مسئولین معنای واقعی شهید را میدانستند،
ایکاش از خون شهیدان سؤ استفاده نمیشد.
درباره اقوامتان بگوئید؟
سه دائی و هفت خاله، چهار عمو و چهار عمه (تنی و ناتنی) دارم که اکثراً در
روستای کورکی زرقان و مرودشت و شیراز زندگی میکنند، در ضمن سه برادر و دو خواهر
ناتنی نیز دارم.
درباره تحصیل و شغل و زندگیتان
بگوئید؟
لیسانسیه حسابداری هستم و در فرمانداری ارسنجان کار میکنم.
آیا شعری را که در مورد مادرتان سروده
شده خواندهاید؟
بله ،
این شعر به تازگی به دستم رسیده و خیلی جالب است، خوشحال شدم که مادرم از یاد
نرفته و گوشهای از خاطرات شهادت و زندگی او به صورت شعر درآمده است. در ضمن از
بنیاد شهید و شورای اسلامی شهر زرقان سپاسگزارم و امیدوارم که مردم قدر شهیدان
گرانقدر خود را بدانند و با صبر و مقاومت در برابر دشمنان دین و میهن ما بایستند.
تقديم به روح مطهر شهيدۀ بسیجی فاطمه عميدي
پور، كه در تاريخ 29 بهمن 65 در بمبارانهاي وحشيانه دشمن در شیراز، همراه با جنين
نُه ماههاش به شهادت رسيد و در زادگاه خود روستای کورکی زرقان دفن گرديد. روحش شاد و يادش گرامي
|
عطر خوش لالهزار دارد اين زن |
|
چون مذهب انتظار دارد اين زن |
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار عبدالرضا غفاری پور
روحش شاد و یادش گرامی
بسمه تعالی
و لا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل لله امواتاً بل احیاء ان ربهم یرزقون
نپندارید کسانی که در راه خدا کشته می شوند مردگانند بلکه زندگانی هستند که در
راه خدا روزی می طلبند.
اینجانب عبدالرضا غفاری پور برای این به جبهه می روم که دین اسلام زنده بماند
مادرم من افتخار می کنم که تو فرزند خود را به این راه رساندی و پدرم من از تو می
خواهم که دنباله رو راه حسین باشی و خواهرم تو هم مانند زینب شیر غرنده باشی و
برادران من امیدوارم که راه مرا ادامه دهید من از تمام برادران و خواهران حزب
اللهی تقاضا می کنم که امام را تنها نگذارید و نگذارید این منافقین کوردل دستشان
از دامان اسلام آویخته شود. والسلام
هوالجمیل
در اين دنيا كه دل هركس به چيزي خوش است اهل قلم نيز
دلمشغوليهاي خاص خودشان را دارند و دل اين قلم نيز به نگارش خصائل و فضائل
جوانمردان و ايثارگران و از خودگذشتگان خوش است چرا كه سوژهاي برتر و بهتر از
آنها نيافته و نمييابد. داستان زندگي و خاطرات جوانمردانی كه قرآن كريم آنها را
ابرار و بهترین دوستان ميداند، آكنده از لطائف و زيبائيهائي است كه روح هر انسان
آزادهاي را به وجد ميآورد و به غبطه وا ميدارد.
در دنيا، شجاعان و دريادلان بيشماري بودهاند و هستند، اين
صفت نيز در دشمنان انسانيت پيدا ميشود، شجاعت و دلاوري و جنگاوري و جسارت و بيپروائي
اگر در خط و مسير حق و حقيقت قرار نگيرد در نقطه مقابل آن قرار ميگيرد. اين صفات
در صورتي ارزشمند ميشوند كه همراه با ايثارگري و از خودگذشتگي باشند و داستان
ابرار و جوانمردان ما كه شهدا گلهاي سرسبد آنها هستند به اين خاطر از ارزش و اهميت
خاصي برخوردار است و اين قلم به همين علت، خود را وقف اين گلهاي سرسبد آفرينش كرده
است.
بدون شك، شهداي ما گمنامند و خود سعي در گمنامي داشتهاند
و از اين رو نه فقط نسل جديد و آيندگان، بلكه بسياري از همعصران آنها نيز از حقيقت
وجودي و رشادت و عظمت روحی آنها بيخبرند، در اين ميان، وظيفه اهل قلم آشكارتر و
اساسيتر ميشود ولي ذائقههاي ادبي نويسندگان ما متفاوت است و هر كس دلبستهي
موضوعي خاص است و نميشود براي همه نسخه يكسان پيچيد و به نوشتن در اين باره مجبور
كرد. آنچه اين قلم را به وادي سرسبز و با نشاط شهيدان كشانده است همين احساس نياز
فطري و تكليف شرعي و ملي است. والسلام
/ ناشر
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار جمشید فتوح آبادی
پس از اتمام تحصیلات ابتدایی با پدرش عازم
شیراز گردید و در محله ای فقیر نشین ساکن شد و دیری نگذشت که پدرش ترجیح داد که به
زادگاهش برگردد و به زندگی کشاورزی خود مشغول شود، اما شهید که علاقه زیادی به
ادامه تحصیل داشت با موافقت پدر در شیراز ماند، ولی بعلت فقر شدید خانواده مجبور
شد در آن سال به جای کلاس درس در مسافرخانه- قائم- به کار بپردازد تا شاید از این
رهگذر بتواند نیازمندیهای خود را رفع کند. درد جانکاه بی مادری و دوری از دیار و
فقر شدید اقتصادی برای او که فقط 11 سال از عمر شریفش می گذشت هر چند طاقت فرسا
بود و لیکن با صبوری و ایمانی پولادین بر این باور بود که" سراسر بخشش جانان
طریق لطف و احسان بود" یکسال گذشت، با توافق صاحب مسافرخانه، او توانست درس
را با کار توام کند. لذا روزها در یکی از مدارس راهنمایی به تحصیل مشغول می شد و
پس از فراغت از کلاس در مسافرخانه به کار می پرداخت. بدین طریق سه ساله دوره
راهنمایی را با سخت کوشی تحسین برانگیزی که داشت بر مشقات و ناملایمات فائق آمد و دوران راهنمایی
را با رتبه اول در هر سه کلاس پشت سر گذراند.
هنوز غم و اندوه بی مادری را بر چهره داشت
که با شروع جنگ تحمیلی در ماتم برادر بزرگ خود" شهید گرجی فتوح آبادی"
نشست. شهید فتوح آبادی با توصیه
یکی از دوستانش در آزمون
دبیرستان شبانه روزی توحید– دبیرستان دانشگاه شاه سابق- شرکت کرد و به آسانی توانست امتیازاتی در سطح
عالی را کسب کند.
با ورود به دبیرستان توحید، فصلی جدید در
زندگی سراسر تلاش و ایثار و ایمانش گشوده شد. و با دوستانی همچون شهید غلامی، شهید
دادگر، شهید دهراب پور و حسینی و عالیشوندی آشنا شد. فرزانگانی که بحق سربازانی با
وفا برای ابا عبدالله(ع) و شاگردانی شایسته برای حضرت امام خمینی بودند. سالهای اول و دوم دبیرستان را با نمرات
عالی گذراند و در تابستان سال دوم همچون سالهای قبل به کار مشغول شد، تا از این رهگذر بتواند کمکی برای
امرار معاش خانواده باشد. اما کارش را نیمه تمام رها نمود و برای حضور در جبهه های
حق علیه باطل جهت جلب
رضایت پدر روانه روستای خود گردید و سپس عازم جبهه کردستان شد. بعد از بازگشت با
اینکه سه ماه از درس عقب مانده بود، ولی از آنجا که بحق فتوح آبادی، زیبنده اش بود
بر تمامی سختیها به آسانی غلبه نمود، براحتی درسهای معوقه را جبران کرد و آن سال
را با نمراتی عالی سپری کرد. تابستان سال بعد نیز پس از مدتی کار کردن، عازم جبهه
شد و دوباره برگشت و درس خواندن را آغاز کرد با شروع عملیات والفجر 8 تصمیم گرفت
به جبهه برگردد، در حالی که هنوز تا امتحاناتش چند ماهی باقی مانده بود. آری شهید
در سومین مرحله حضورش در عملیات والفجر 8 شرکت کرد و بالاخره در تاریخ 14/1/1365 در جبهه فاو- ام
القصر به درجه رفیع شهادت نایل آمد و پیکر مطهرش در گلزار شهدای روستای کورکی به
خاک سپرده شد.
شهید نه تنها در مسائل دینی گوی سبقت را
ربوده بود، بلکه سیمای نورانی و ملکوتی اش که حاکی از نمازهای شب و مناجات خالصانه
اش بود و لبخند و بشاشیتی که هیچگاه از چهره اش محو نمی شد او را فراتر از همگان
قرار می داد. دوستانش حضور دائمی او را در نماز جماعت مسجد الرضا و دعای کمیل شبهای جمعه مسجد فتح به
یاد دارند، حلاوت مجالس آموزش قرآنش در کردستان هنوز در خاطره های همرزمانش باقی
است.
بسم رب الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار گرجی فتوح آبادی
پدرش کشاورز
بود و شهید که فرزند دوم خانواده از بین ۳ برادر و شش خواهر بود از همان دوران طفولیت به والدین و خانواده در
تمام امور کمک میکرد.
ایشان دوره
تحصیلات ابتدائی را در روستای کورکی و دوره دبیرستان را بصورت متفرقه در
دبیرستانهای شیراز پشت سر گذاشت و همزمان با آغاز پیروزی انقلاب وارد ارتش شد و
آموزشهای عمومی نظامی را فرا گرفت سپس به عنوان درجه دار به مرکز زرهی شیراز پیوست.
فعالیتهای انقلابی و مذهبی
شهید به سالهای قبل از انقلاب بر میگردد، او یکی از فعالان سیاسی، اجتماعی، عمرانی
و فرهنگی منطقه بود و نقش عظیمی در تحولات و تعالیم مذهبی و قرآنی و انقلابی داشت.
مرکز عمده فعالیت او علاوه بر مساجد شیراز، مسجد شهید شکری کورکی و پایگاه شهید فتوح
آبادی بود.
پس از شروع
جنگ تحمیلی و تهاجم گسترده جنایتکاران بعثی به مرزهای کشور و فعالیت گروهکهای سر
سپرده دشمن برای جداسازی کردستان از ایران و ایجاد آشوب در تمام شهرها و آبادی های
کشور، شهید گرجی فتوح آبادی با لشکر زرهی شیراز به منطقه جنوب اعزام شد و مانند
سَدّی استوار جلو لشکرهای بیرحم و متجاوز بعثی قرار گرفتند.
شهید گرجی
فتوح آبادی دو ماه پس از آغاز جنگ تحمیلی و شروع دفاع مقدسِ مردم و حماسه سازان و رزمندگان اسلام، در
تاریخ 3/8/1359 در جبهه آبادان-ماهشهر در 23 سالگی بر اثر اصابت موشک دشمن به
تانکشان مفقودالاثر گردید و در تاریخ 9/9/1382 احراز شهادت شد و هنوز هیچگونه
آثاری از پیکر پاک این رزمنده دریادل به دست نیامده ولی مزار یادبود ایشان و مزار
برادرش، شهید جمشید فتوح آبادی در گلزار شهدای روستای کورکی قرار دارد.
لازم به ذکر
است که بسیجی شهید جمشید فتوح آبادی، متولد ۱۳۴۶ در تاریخ 14/1/1365 در عملیات بزرگ والفجر ۸ در منطقه فاو- ام القصر به درجه رفیع
شهادت رسید.
شهید گرجی فتوح آبادی
ازدواج کرده بود و تنها فرزند دختر ایشان در دوران طفولیت داغدار پدر و عموی
مهربان و غیرتمند و دلاورش شد.
مادر بزرگوار
شهیدان گرجی و جمشید فتوح آبادی مرحومه سمنبر کَرَمدار نیز در تاریخ 9/11/1352 قبل
از شهادت دو فرزند رشیدش دیده از جهان فرو بسته بود و پدرش مرحوم اله مراد فتوح
آبادی در تاریخ 26/2/1374 به رحمت ایزدی پیوست و هر دو در آرامستان روستای کورکی
آسمانی شده اند.
روحشان
شاد و یادشان گرامی
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار محمد فتوح آبادی
وصیتنامه شهید محمد فتوح
آبادی
بسم الله
الرحمن الرحیم
به نام خدایی
که انسانها را خلق کرد و به نام خدایی که جان همه در ید قدرت اوست و هم اوست که
بالاترین است« یدالله فوق ایدیهم» و به نام او که همه از اوییم و به سوی او باز می
گردیم« انا لله وانا الیه راجعون». خدایا! پروردگارا! به حق اسماءات، به عظمتت
قسم! تا ما را نیامرزیده ای از این دنیا نبر که به جز تو فریادرسی ندارم« الهی من
لی غیرک». پدر و مادر گرامی ام! اولا: که مرا ببخشید و حلالیت از اقوام و خویشان و
دوستان برای من بطلبید. ثانیا ثروتی و مالی نیندوخته ام و چیزی ندارم که بخواهم
درباره اش وصیتی بکنم؛ ولی این را بنویسم که برای رضای خدا از گریه کردن خودداری
کنید و دل دشمن را شاد نکنید… خواهرانم! حجاب، هر چند که در دهات مثل شهرها هنوز
غرب زده نشده و فحشا رواج پیدا نکرده و هنوز خلق و خوی اصیل خود را حفظ کرده ولی
با وجود این، حجاب را فراموش نکنید.
ثانیاً: مقدار بیش از
یکماه روزه و مدتی هم نماز بدهکارم بدهید بخوانند. اگر تا آن موقع خودم موفق به
انجامش نشدم. مرگ بر آمریکا و مرگ بر شوروی و مرگ بر صهیونیست فراموش نکنید.
هرچه فکر می کنم
فعلاً چیزی به خاطرم نمی آید راجع به نامزدم هم وصیتی ندارم هر کار که خودش دلش
خواست انجام دهد البته در رابطه با تشکیل خانواده.
کلاسهای سوادآموزی را
حتی الامکان رها نکنید و تا آنجا که می توانید درس را ادامه دهید. سلام مرا خدمت
عمویم، دائی ها و عمه ها و خاله ها و بچه ها همه یکی یکی برسانید و حلالیت بطلبید.
با آرزوی سلامت و طول عمر امام امت بت شکن
قرن امام خمینی و پیروزی هرچه زودتر لشکریان اسلام بر کفر جهانی. والسلام - محمد فتوح آبادی
یادداشتهایی از دفتر خاطرات
شهید محمد فتوح آبادی
می خواستم
بنویسم که ای محمد تا حال چه کرده ای و از حال به بعد چه خواهی کرد. میخواستم
بنویسم که شاید اگر می دانستم که در این دنیا چه می گذرد، چقدر ریا و دورویی و
چاپلوسی و دو رنگی و تزویر و… وجود دارد و اگر اختیارم با خودم بود پا به این
دنیا نمی گذاشتم؛ ولی چه کنم؟حال که به این دنیا آمده ام و به این سن رسیده ام،
باید چه بکنم. نمی خواستم بنویسم که آیا برای این زندگی سزاوار است این همه دورویی
و پستی و رذالت و چاپلوسی و تملق گویی و… را تحمل کرد؟ می خواستم بنویسم که ای
محمد، خود نمی مانی آنچه می ماند عملت و عملکردت در این کره خاکی است… مادرم تعریف
می کرد تا ۲۴ ساعت بعد از دنیا
آمدنم گریه می کردی، شاید اعتراضی بود به دنیا آمدنم و شاید تعجیلی باشد برای از
دنیا رفتنم. مرگ هر لحظه در کمین است؛ ولی مهم این است که زندگی من و یا مرگ من در
زندگی دیگران چه تأثیری داشته باشد؟… ای ماه! امشب به چهره ات نگریستم؛ ولی
نورت را تار دیدم. چون لایه ای آب زلال و شور مانع کامل دیدنم می شد. ای ماه! فکر
کردم…
فکرکردم از آن جا چه می بینی! به کجاها نور می پاشی به بدنهای تکه تکه سربازان در
خوزستان! به قبرهای شهدا! به هیکل پاک و گلگون و خونین جوانان خونین شهر! به پرافتخاران جنوب!
و به من پر از ننگ!… ای ماه! چه می بینی چه فداکاریها را و چه پستی ها
را تماشا می کنی. آیا تو دیدی که در جنوب ایران در دل تاریک شب چه می گذرد و چه
چیزهایی جان می گیرد… ای ماه! از آن بالا چه می بینی؟ هیکل هایی که سند
افتخار کشورند و یا هیکل هایی که… چه کسانی و چه چیزهایی را می بینی؟
حماسه ویتنام و جان باختن ویت گنگ در عصر حاضر و حماسه کربلا و جان باختن اصحاب
حسین(ع) چه دیده ای و چه می بینی و چه ها خواهی دید؟ ای ماه! چه دیده ای که در
تاریخ بماند! چه می بینی که در آسمان جاوید بماند! ولی امیدوارم ببینی سربلندی
اسلام را، ببینی سربلندی ایران را، ببینی افتخار ایران اسلامی را، ببینی کشوری
تنها در جهان که به هیچ ابرقدرتی تکیه ندارد به جز تکیه به خدا و خلق محرومش،
امیدوارم ببینی، امیدوارم ببینی که من هم عمری نداشته باشم و برای دین و وطنم
بمیرم و چه پرافتخارتر که شهید بشوم. ننگ و نفرین بر عمر پرذلت، ننگ و نفرین بر
عمری که مرگ جوانان را ببینی و ککت هم نگزد. خدایا آرزویم را برآورده ساز…
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار نیاز فتوحی
این شهید
بزرگوار که در شیراز خدمت می کرد بخاطر ارتباط فامیلی با خانواده مرحوم حاج خلیل
خواجه و مرحوم عبداله رنجبر (میرزاخان) معمولاً ایام مرخصی و تعطیلاتش را در زرقان
که آن را شهر دوم خود می دانست میگذراند.
مزار این
شهید دلاور و بزرگوار که در دومین ماه جنگ تحمیلی در مقابله با متجاوزین بعثی به
شهادت رسید در گلزار شهدای دارالرحمه شیراز است و یاد و خاطراتش به عنوان نماد مقاومت
و غیرت و مهربانی و وحدت امت اسلامی زینت بخش روح و جان دوستان و همرزمانش می باشد.
لازم به ذکر
است که دبیرستانی در شهرستان کنارک و یک مجتمع ورزشی در شهرستان قصرقند بلوچستان
به نام این شهید گرانقدر است.
روحش شاد
و یادش گرامی
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید بزرگوار محمد رحیم فخار یزدی
سرباز یکم تکاور شهید
رحیم فخار یزدی فرزند غلامعلی در صبح گاه 13/ 3/ 1346 در شهرستان مرودشت پا به
عرصه وجود و هستی نهاد. دوران تحصیلات خویش را تا دیپلم ادامه داد وپس از آن
دفترچه اعزام به خدمت مقدس سربازی را تهیه کرد واز طرف ارتش در تاریخ 22/ 10/ 1364
به جبهه های نبرد حق علیه باطل اعزام گردید و پس از 26ماه حضور فعالانه و مخلصانه و دلیرانه بالاخره مرغ
روحش که اهل باغ ملکوت بود در تاریخ 24/ 4/ 1367 بر اثر بمباران واصابت ترکش به
بدنش دعوت حق را لبیک گفت و به جنت المأوی پرواز کرد. پیکر مطهر شهید محمد رحیم
فخار یزدی در گلزار مطهر شهدای زرقان آسمانی شد.
روحش
شاد ویادش گرامی باد.
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار خدایار فرج پور
در ایام تظاهرات
انقلاب هر روز با همکلاسی های خود به تظاهرات می رفت (در شیراز)تا اینکه روز
22بهمن 1357 انقلاب پیروز شد. در آن روز شهربانی شیراز شلوغ بود و تعدادی از
جوانان شهید شدند. از جمله یکی از فرزندان صاحب خانه سابقش در 22بهمن گم گشته و 3
روز دنبال او میگشتند. در این 3 روز خدایار هر روز به شیراز می آمد و همراه
خانوادۀ آن جوان که کاظم سیف نژاد نام داشت به دنبال او می گشتند و بالاخره آن
شهید پیدا شد. در خانه اخلاق و روحیات والایی داشت، طوری بود که در این مدت کوتاه
عمر، هیچ یک از خانواده کوچکترین ناراحتی از او ندید و همیشه با مهربانی و عطوفت
با ایشان رفتار می کرد تا جایی که زن برادرش تعریف می کند که خدایار حتی پول جیبی
خودش را برای ما خرید میکرد و از زرقان می آورد.
او فردی متدین و با
ایمان و پایبند دین و مذهب بود، از جمله کسانی بود که قبل از انقلاب با نبودن
امکانات به دولت منحوس پهلوی بد می گفت و همیشه از آن رژیم نفرت داشت و میگفت خدا
کند این رژیم واژگون شود و رژیمی اسلامی جایگزین آن گردد. زیاد به رهبر انقلاب
علاقه داشت و میگفت : اگر آقا (امام خمینی(ره)) در این مبارزه پیروز شوند نه تنها
برای ایران بلکه برای تمام ملل مستضعف خوب است و جهان از ستم سمتکاران آزاد خواهد
شد و بالاخره انقلاب پیروز شد و او دیپلم خود را گرفت و به روستا برگشت بعد از
پیروزی انقلاب می گفت: الان موقع آن است که در یاری کردن به انقلاب و رهبر کبیرش
کوشا باشیم و انقلاب را یاری کنیم تا به صاحب انقلاب مهدی موعود برسانیم. او علاقه
زیادی به مطالعه داشت و کتابهای آیت الله شهید مطهری و معلم شهید دکتر علی شریعتی
را زیاد مطالعه می کرد. در سال 58-59 دیپلم ریاضی را با معدل در سطح بالا در همان
دبیرستان گرفت و چون تا آن زمان مخارج زندگی و تحصیلش را برادرش متقبل بود و نیز
در مکانیکی مهارت فراوان داشت بلافاصله پس از پایان تحصیل به کارگاه مکانیکی رفت
تا هم تامین زندگی خود و هم کمکی به مادر نماید.
بعد از چند ماه در
مهر ماه59 که جنگ ایران و عراق شروع شد او هم خود را برای خدمت مقدس سربازی آماده
ساخت و می گفت :زمان یاری کردن به اسلام و رهبر کبیرش (امام خمینی(ره)) رسیده و
الان است که باید امتحان پس داد و هیچ راهی را بهتر از رفتن به خدمت مقدس سربازی
نمیدانست لذا فوری خود را معرفی کرد و در تاریخ 15 اسفند 1359 به خدمت اعزام شد و
بعد از گذراندن دوره آموزشی فشرده در تهران به تیپ55 هوابرد شیراز منتقل شد در این
مدت همه اش به فکر جنگ و رفتن به جبهه بود با اینکه امکانات فراوان برایش فراهم
بود و می توانست به جبهه نرود خود را معرفی و داوطلبانه به جبهه حق علیه باطل
شتافت و در عملیات های فتح المبین و بیت المقدس و در جبهه های شوش و دارخوین شرکت
کرد.
بعد از عملیات فتح
المبین به مرخصی آمد در این مدت چند روزه مدام در فکر رفتن به جبهه بود و میگفت
اگر صفا و صمیمیت و بالاتر از آن، خدا را میخواهید ملاقات کنید باید در جبهه باشید.
او همیشه میگفت من برای پیروزی اسلام به جبهه میروم و اگر شهید هم بشوم به
بالاترین مقام رسیدهام. تا اینکه بالاخره برای گرفتن خرمشهر از دست صدامیان کافر
در تاریخ 24/2/1361 در ساعت 6 بعد ظهر در جبهۀ غرب خرمشهر در زیر آتش خمپاره انداز
دشمن به درجۀ رفیع شهادت نائل گشت و به آرزوی همیشگی خود رسید و در تاریخ26/2/1361
پیکر مطهرش به زرقان حمل و در روز 27/2/1361 در قطعۀ شهدای زرقان به خاک سپرده شد
و به لقاءالله پیوست.
وصیت نامه شهید خدایار فرجپور
من به فرمان روح الله
برای پیروزی اسلام و یاری رزمندگان به جبهه آمدم و اگر شهید شوم به آرزویم میرسم. مادرعزیزم
مرا حلال کن
چون محبت تو و زحمتی که برایم کشیده ای جبران ناپذیر است. برادرگرامیم درکارها با بردران
دیگر خود پیش قدم باش. از تمام بستگان که
در دومین بار نتوانستم خداحافظی کنم پوزش میطلبم. خانواده گرامی در نبود من ناراحت نباشند اگرجنازهام به شما
رسید در مورد دفن هرکجا که مایل هستید بخاک بسپاریدم ولی بهترهست در جمع
دیگر شهدا باشم. درود
به روان پاک شهدای گلگون کفن اسلام و سلام به خمینی روح الله. والسلام
سرباز اسلام -
خدایارفرجپور
نام شهید: خدایارفرج
پور ، تاریخ تولد:1340 شغل: مکانیک، سطح سواد: دیپلم ریاضی، نام سازمان خدمتی:
ارتش، سرباز وظیفه، تاریخ شهادت: 24/2/61 محل شهادت: غرب خرمشهر، نوع شهادت: ترکش
خمپاره، نام عملیات: بیت المقدس، محل دفن: زرقان، قطعه شهدا
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار محمد خلیل فرزدقی (نادری)
شهید محمد
خلیل فرزدقی در سال 1340 در شیراز در خانواده مذهبی متولد شد. او در همان اوان
کودکی به همراه پدر به تحصیل و تدریس قرآن کریم پرداخت. او مدرک دیپلم خود را در
سال 57 گرفته و در طول انقلاب به ویژه در سالهای 55 و 56 فعالیت های بی نظیری داشت.
بعد از انقلاب به عنوان پاسدار رسمی در نظام اسلامی به دفاع پرداخت و به صدا و
سیما مأمور شد و پس از مدتی به فرماندهی گردان رسید و در عملیات های فراوانی شرکت
نمود و سرانجام در مصاف با دشمنان اسلام در تاریخ 12/1/64 در جزیره مجنون به شهادت
رسید.
درباره شهید
از نظر برادرشان: از هفت سالگی با مسائل دینی آشنایی داشت. اخلاقی اسلامی و
خداپسندانه در برابر دوستان ، آشنایان و فامیل از خود نشان می داد. از همان دوران
پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی ایشان به عنوان پاسدار ، هر جوانی را که می توانست
جذب می کرد ، وی یک شم طلبگی داشتند زیرا هر کس می توانست به وی مراجعه و مسائل
دینی را از ایشان بپرسد. به افراد انقلابی از جمله آیت الله طالقانی ، شهید مطهری
، شهید دستغیب و آقای قرائتی علاقه فراوانی داشت. با شروع جنگ تحمیلی فعالیت هایش
شدت گرفت. وی یکی از پیشگامان بسیج دانش آموزی و دانشجویی حداقل در شهر شیراز
بودند و برای حفظ آرمان ها و ارزش های انقلاب و جنگ از دل و جان مایه می گذاشت. تمام
هم و غمش جبهه بود ، تاب و قرار ماندن نداشت.
نوشته شهید حبیب روزی طلب در وصف شهید حسام فرزدقی…
حسام عزیزم
من چگونه با تو سخن بگویم. حسام عزیز، از همان اولی که با تو در اتحادیه آشنا شدم
و جوش و خروش و مقاومت و خستگی ناپذیریت را در اداره کردن اردوهای جهاد سازندگی
اتحادیه مشاهده کردم مجذوبت شدم و در پیش تو احساس حقارت کردم. حسام عزیز از همان
شبی که دو تایی در اتحادیه با هم نماز شب خواندیم و در نماز گریه امانت نمی داد و
نفست به شماره افتاده بود پیش تو احساس حقارت کردم. در رکوع های طولانیت و سبحان
ربی العظیم و بحمده گفتن هایت و درک عظمت خدا و منزه بودن او را به من القا کردنت،
احساس حقارت کردم. در سجده های توأم با گریه ات که نزدیکترین حالت را با خدای خود
داشتی من احساس حقارت کردم. آخر من در اصول کافی در حدیثی از امام صادق (ع) خوانده
بودم که نزدیکترین حالت بنده به خدای متعال وقتی است که در سجده بگرید. این را
“لفظاً” می دانستم، در حد ” دانستن” اما تو عملاً اینگونه بودی. خاک بر سرم، همه
آن چیزهایی را که می گفتم و بچه ها از روی بزرگواری خودشان اسم اخلاق! روی آن می
گذاشتند همه اش لفظی بود. خدا مرا ببخشد. آنها که می شنیده اند برایم طلب آمرزش
کنند و روز قیامت دستم را بگیرند که در قیامت عده ای در بهشت اند و به عده ای دیگر
که در آتش جهنم می سوزند رو کرده و می گویند شما که خیلی چیزها می گفتید و شما
باعث به اینجا آمدن ما شدید چرا وضعتان این گونه است و در جــواب می شنوند که می
گفتیم و خود عمل نمی کردیم. بله حسام
عزیز، تو در سجده های طولانیت می گریستی و وقتی که شروع به خواندن مناجاتهای خمس
عشر در بین نمــــاز می کردیم، تو به خـــود می پیچیدی، وقتی که با هم و هم صدا و
هم آوا می گفتیم « إِلهِى أَلْبَسَتْنِى الْخَطایا ثَوْبَ مَذَلَّتِى ، وَجَلَّلَنِى
التَّباعُدُ مِنْکَ لِباسَ مَسْکَنَتِى ، وَأَماتَ قَلْبِى عَظِیمُ جِنایَتِى ،
فَأَحْیِهِ بِتَوْبَةٍ مِنْکَ ».
ناله ات اوج
می گرفت. ترجمه اش را هم می خواندیم. یادت هست: خدایا خطاها لباس خواری بر من
پوشانده… و جنایت های عظیم( گناهان بزرگم) قلب مرا میرانده است. پس زنده کن آن را
به وسیله این بازگشتی که به تو کرده ایم، به خاطر این رو آوردنمان به تو، ای امید
و آرزوی من، ای که فقط به او در خواست می کنم، به عزتت قسم که برای گناهانم غیر از
تو بخشنده ای نمی یابم «ما أَجِدُ لِذُنُوبِى سِواکَ غافِراً». و برای دل شکستگی ام غیر از تو شکسته بندی نمی
بینم « وَلَا أَرَى لِکَسْرِى غَیْرَکَ جابِراً » خدایا من با آه و زاری به درگاه
تو آمده ام، اگر که مرا از درت طرد کنی، برانی به که رو آورم. و اگر مرا از کنارت دور کنی به که پناه برم و وا
اسفا از خجالتم و از افتضاح و رسوایی که بار آورده ام و وا اسفا از عمل بدم و… برشی از کتاب
قلب های آرام، به نقل از سایت ستایش – ستاد مردمی یادواره شهدای استان فارس
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار محمد ابراهیم فرزدقی
پدرش که
نماینده شرکاء کامیونداران شیراز بود یکی از معتمدین و بزرگان شهر شیراز محسوب
میشد و نقش عظیمی در اتحاد هیئتهای مذهبی شیراز داشت، خودش نیز سالها ریاست هیئات
را به عهده داشت. شهید دوران کودکی را در آغوش پر مهر و عطوفت خانواده پشت سر
گذاشت و از طفولیت با معارف دینی و عاشورائی آشنا شد.
او تحصیلات
ابتدایی و راهنمائی را در شیراز با موفقیت طی کرد و دانش آموزی بسیار منضبط و مؤدب
و با استعداد بود. سال آخر دوره راهنمائی ایشان مصادف شد با پیروزی انقلاب اسلامی
در بهمن ماه ۱۳۵۷ به رهبری امام خمینی (ره) که منجر به فروپاشی نظام ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی و قطع دست جهانخواران از
منابع ملی و اقتصادی ایران شد. پدر شهید بخاطر اینکه در هیئات مذهبی دارای نفوذ و
مدیریت بود در تأمین نیازهای انقلابیون در شیراز و استان فارس نقشی اساسی داشت و
شهید در حد خود مسایل انقلابی را مدرسه راهنمائی قائم شیراز تبلیغ می کرد و
مخصوصاً در مسجد آتشی ها (واقع در سه راه احمدی) به همراه برادرانش فعالیت گسترده
انجام می داد که خاطرات او و همرزمانش مخصوصاً برادرش محمد خلیل در همین دوره می
تواند تبدیل به کتابی بزرگ شود.
محمد خلیل از
او بزرگتر بود و فعالیتهای مخفیانه و گسترده تری نسبت به او داشت و الگوی او و
دوستان و همکلاسانش به حساب می آمد.
هنوز چند
ماهی از استقرار نظام مقدس جمهوری اسلامی که با خون هزاران شهید آبیاری شده بود
نگذشته بود که گروهکهای ملحد و منافق با حمایت جهانخواران و غارتگران جهانی دست به
آشوبهای خونین در کشور مخصوصاً در کردستان و خوزستان زدند و هدفشان علاوه بر سر
نگونی نظام جمهوری اسلامی، تجزیه ایران بود.
آغاز مهرماه ۱۳۵۹ صدام با حمایت استکبار جهانی به مرزهای
غرب و جنوب کشور عزیزمان حمله کرد و صدها شهر و روستای مرزی را به خاک و خون کشید.
صدام که از
حمایت بسیاری از کشورهای عربی و غربی برخوردار بود قصد داشت در عرض یک هفته تهران
را تصرف کند و بر کشور ایران مسلط شود، تمام اربابان خارجی و نوکران داخلی او نیز
برای سقوط و تجزیه ایران در یک هفته شمارش معکوس آغاز کردند ولی حضور دلاوران
دریادلی مثل شهید فرزدقی ها رؤیای فتح یک هفته ای دشمن را تبدیل به یک کابوس خونین
هشت ساله کرد و حتی یک وجب از خاک پاک ایران در تصرف دشمن جنایتکار باقی نماند.
شهید ابراهیم
فرزدقی با شروع جنگ تحمیلی، ادامه تحصیل را به آینده موکول کرد و به ندای امام
خمینی لبیک گفت. او از اولین بسیجیانی بود
که در مناطق مختلف جنگی به مقابله با دشمن برخاست و حماسه ها آفرید.
نهایتاً در
تاریخ 3/5/1361 در نوزده سالگی در جبهه کوشک به درجه رفیع شهادت نائل و در گلزار شهدای
دارالرحمه شیراز به خاک سپرده شد.
لازم به ذکر
است که برادر بزرگترش، سردار شهید محمد خلیل فرزدقی نیز در تاریخ 12/2/1364 در ۲۴ سالگی در حالیکه دارای دو دختر خردسال
بود در جزیره مجنون به شهادت رسید و در گلزار شهدای شیراز آسمانی شد.
پدر بزرگوار
شهیدان، جوانمرد بزرگ عاشورائی، مرحوم حاج ابوالقاسم فرزدقی (نادری) نیز در تاریخ
25/8/1373 و مادر گرامی شهیدان مرحومه حاجیه خانم فخرالملوک افسوس در تاریخ
15/12/1393 پس از تحمل سالها داغ و هجران، به فرزندان شهیدشان پیوستند و در گلزار
شهدای شیراز در جوار شهدا به خاک سپرده شدند.
روحشان
شاد و یادشان گرامی
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید بزرگوار رضاعلی فرهادی
شهید رضاعلی فرهادی در خانواده ای مستضعف و عشایرزاده که از ظلم و جور خوانین
سکونت یافته در روستای شهرخواست بودند کربال چشم به جهان گشود. دوران طفولیت راکه
خانواده در فقر به سر می بردند در همان روستا به همراه خانواده به سر برد و پدرش
که به جز ایشان فرزندان دیگری نیز داشت و از ظلم و جور مالک آن روستا به نام ......
در امان نبود زندگی را به سختی سپری می کرد. شهید به سن هفت سالگی که رسید راهی
مدرسه شد و تا کلاس پنجم ابتدایی ادامه تحصیل داد. وی علاوه براینکه حین تحصیل به
پدرکمک می کرد در ایام تعطیلی به صورت فعال کارمی کرد تا کمک معاش خانواده بشود اما
دیری نپایید که شهید به خاطر فقر مالی که بر خانواده حاکم شد مجبور به ترک تحصیل
شد و تا حدود سالهای 1351 در روستا کار میکرد اما دیگر فشار مالک از یک طرف و فقر و
تنگدستی از طرف دیگر برگرده این خانواده و دیگر اهالی فشار می آورد. خانواده شهید و
دیگر اقوام و اهالی با چشم گریان مجبور به ترک روستا گردیدند و به شهرستان مرودشت
مهاجرت نمودند. او در شهر مشغول به کارهای عملگی (کارگری) گردید. مدتی بعد در کنار
بناها مشغول به ساختن خانه شد تا خود نیز مهارت بنایی را حاصل کرد. شهید در سال
1355 با یک خانواده مستضعف از هم محلی های خود ازدواج نمود که حاصل این ازدواج پر برکت
و پر محبت 6 فرزند است 3 پسر، 3 دختر. ناگفته نماند آخرین فرزند شهید که 7 روز پس
از دفن پدر بزرگوارش متولد شده است بنا به توصیه خود شهید فاطمه نام گذاری شد. شهیدرضاعلی
فرهادی پس از فرا گرفتن شغل بنایی همیشه سعی برخانه سازی با دریافت دستمزد کم برای
افراد بی بضاعت و متدین را داشت و خصوصا در رابطه با ساختن مسجد ایشان بدون دریافت
مزد همت می گماشت که نمونه آن کار برای مسجد امام محمد باقر (ع) واقع در خیابان
شهید مدرس (ژیان سابق) بود. شهیدفرهادی از همان سنین نوجوانی فرد متدین سر به زیر و
متواضع بود. وی هیچ گاه از نماز و دیگر فرائض مذهبی غافل نمی شد حتی وی در ماه
مبارک رمضان هنگام کار بنایی هم روزه داشت. وی برای خواندن نماز همیشه سعی می کرد
در مساجد و برای نماز جماعت شرکت کند. با شروع زمینه های انقلابی و سقوط رژیم
ستمشاهی ایشان در صفوف راهپیمایی ها و تظاهرات شرکت می کرد و علاوه بر شرکت خود در
میان اقوام و خویشان و خانواده به تبلیغ و تشویق و افشاگری علیه رژیم خونخوار شاهنشاهی
می پرداخت ، برای نمونه در این زمینه حتی با پول خود دانش آموزان را تشویق به گفتن
مرگ بر شاه می کرد تا به لطف خداوند متعال و رهبری پیامبرگونه امام امت و ایثار و ازخودگذشتگی
روحانیت متعهد و مسئول و جان نثاری امت مسلمان ایران بساط ظلم و استبداد ستمشاهی
از این کشور رخت بربست و حکومت اسلامی
جایگزین حکومت طاغوت گردید. شهید پس از پیروزی انقلاب اسلامی در انتخابات های
مختلف و مراسم آنها حضور فعال داشتند.
پس از استقرار اسلام و تدوین قانون
اساسی جمهوری اسلامی چون فرصت طلبان وگروهک های مخالف ومنحرف و وابستگان غیر از خوابهای
خیالی که برای آینده این انقلاب دیده بودند مایوس شدند و دست به توطئه و تخریب و شایعه
و ترور زدند. شهید برای خنثی سازی و مقابله
با این حرکت دشمن فعالانه شرکت جست و در قالب نیروهای سازمان یافته حزب الله جهت
امر نگهبانی در شب و افشاگری در روز برای حراست از دست آوردهای انقلاب اسلامی همت
گماشت چون دشمن از این حرکت های مزبور و خفاشگونه نتیجه ای عایدش نشد در نتیجه یکی
از نوکرانش به نام صدام خبیث را تحریک کرد تا علیه انقلاب اسلامی لشکرکشی کند اما غافل
از اینکه پیروزی خون بر شمشیر و نصرت الهی از وعده ها خداوند بوده است.
دراین هنگام شهید چون متوجه خطری دیگر
برای انقلاب اسلامی شد به فرمان امام امت برای مقابله با دشمن متجاوز در تاریخ
4/1/1361راهی جبهه های نور علیه ظلمت گردید و مدت دو ماه درآن میدان های مقدس جان
فشانی کردو در مرتبه چهارم اعزامش به سوی جبهه اسلام بود که به واسطه ترکش
خمپارهای بعثیون از ناحیه چشم راست مورد اصابت واقع شد و این ناراحتی چشم را تا موقع
شهادت به همراه داشت اما این بار هم مأموریت پایان یافت و باز به سوی شهرستان
بازگشت. در بازگشت دلش آرام و قرار نداشت و روزها به کار بنایی مشغول بود و چون
شبها که نمی توانست آرام داشته باشد در گروه مقاومت شهید باهنر مسجد امام رضا (ع)
و سپس گروه مقاومت شهید زارعی مسجد امام محمد باقر(ع) خالصانه خدمت می کرد.
شهید فرهادی علاوه بر عضویت در گروه مقاومت به خاطر انجام وظیفه الهی در این
راه خدمت به هم میهنان عزیز تصمیم گرفت عضو شورای اسلامی محل شود و برای این کار هم
از سوی اهالی محل انتخاب شد و فعالانه و مخلصانه و بدون هیچگونه چشم داشتی در این
سنگر اسلام و انقلاب نیز به خدمت مشغول شد و نهایتاً قربانی راه خونین سیدالشهدا
شد.
شهید فرهادی با وجودی که بارها مورد بی حرمتی و اهانت و بازداشت و زندان شد اما
دست از مسئله اصلی جنگ بر نداشت زیرا او یک مقلد واقعی بود و این پیوندش را با خون
امضا کرد. شهید در ابعاد مختلف فعالیت مستمرداشت ضمن کار بنایی از این حرفه خویش
جهت ساختن مساجد بدون هیچ گونه دستمزد و فعالانه در کارهای مثمر ثمر قدم بر میداشت
شرکت فعال در تشیع جنازه شهدا و مجالسی که
به این مناسبت ها و در مناسبت های دیگر انقلاب اسلامی برگزار می شد داشت حتی شهید در
زندان شهربانی مرودشت دست از فعالیت و خدمت به اسلام بر نمیداشت زیرا در یک اختلاف
که بین یک خانواده شهید و یکی از همسایگان حاصل می شود و کار به شهربانی می کشید
علاوه براینکه از طریق تعدادی از مامورین بی تعهد شهربانی شهید و خانواده اش و پدر
و مادر و همسر برادر. . . مورد بی احترامی
واقع می شوند و او را با برادرش با طناب به ستون می بندند و کتک می زنند و . . . .
با وجود این موقعی که در دادگاه حاضر می شود و حین اینکه دستش به دست برادرش دست
بندی بود و از سوی بازپرس دادگاه عمومی مرودشت مورد فحاشی و کتک واقع می شود و جواب
اینگونه بی حرمتی ها را فقط پاسخ تکبیر می گوید با وجود این ها شهید را زندانی می
کنند و نزدیک به دو ماه در شهربانی مرودشت نگه می دارند و شهید چند روزی به اعتصاب
غذا دست می زند تا برای رسیدگی به وضعیت شهر صاحبی پیدا شود. همه این کارها که واقعا
در نظام جمهوری اسلامی پاسخی برایش نیست و این اعمال می تواند هدف شخصی را نسبت به
ایدهای خاص تغییر دهد اما شهید نه اینکه خدای ناکرده در اراده و عقیده اش کوچکترین
سستی و تزلزلی حاصل نشد بلکه بیشتر مقاوم و دلگرم گردید.
در زندان شهربانی در آن چهار دیواری محصور دست روی دست نمی گذارد با وجود اینکه
وضع زندان شهربانی مرودشت فقط در خور شهر مرودشت است نه زندانی بهتر از این و آنجا
شهید در معذورات خاصی قرار داشت به طریقی که از دادن کتاب مجله و روزنامه به شهید جلوگیری
می نمودند. شهید در آن حصار برای زندانیان کلاس قرآن تشکیل می دهد گذشته از اینها شهید
با تعدادی دیگر از کشاورزان محل (روستای شهر خواست کربال) که زمانی به واسطه ظلم و
جور رژیم منحوس و هجوم مالکین و فئودال وابسته به رژیم منحوس مجبور به ترک روستای
خویش می شوند در زمانی که دستور اجاره زمین و کشاورزی از سوی مسئولین نظام جمهوری
اسلامی داده می شود ایشان به همراه 106 نفر دیگر از روستاییان بزور مهاجرت تصمیم
به بازگشت به روستا و احیا روستای خویش می گیرند در این راه مراحل قانونی مرسوم را
طی می کنند و شفاها به آنان دستور کشت 70 هکتار زمین داده می شود اما از آنجائیکه
مالک آن هنوز در دستگاه های اجرایی خصوصا در این استان و شهرستان نفوذ دارند و
چهره عوض کرده و به حیله های مختلف متوسل می شوند برای این روستایی آن که خیال می
کردند اینان این زمینها را کشت کردند حتما رضایت آقایان برای اجرای بند ج سر و سامان
دارند تصمیم گرفتند به هر طریقی که می شود جلو این تعداد 107 نفر را برای احیاء 70
هکتار زمین را بگیرند که این امر مصادف می شود با اعزام وی به جبهه.
شهید با فرمان امام امت و در قالب کاروان 3 کربلا استان فارس عازم جبهه می شود.
در غیاب ایشان از سوی دادگاه انقلاب شیراز 4 نفر از روستاییان برای مدت چند روز در
شیراز بازداشت می شوند در طی آن تعداد 30 نفر دیگر باز به واسطه دادگاه انقلاب
شیراز به دستور مسئول اجرائیات آن دادگاه در ژاندارمری مرودشت که جزء حوزه
استحفاظی اش نیست بازداشت می شوند و در ژاندارمری مرودشت سخت ترین اتهامات ازقبیل
متهم به کمونیست بودن و قاتل شهید اشراقی بودن به کسانی که عضو گروه مقاومت بوده می
زنند و زندان و دهها ظلم دیگر و ...... اگر غیر از یک مقلد واقعی بود آیا کسی که
این همه مشکلات را برایش فراهم می نمودند باز به جبهه میرفت و راهش را ادامه می
داد؟ اگرچه ممکن است کار مخالفین برای انصراف شهید از این مسیر بوده است اما آیا این
کارها و کارهای غیر از این و بیشتر از این می توانست بر اراده آهنین او اثرکند؟
آنها مقاومت کردند و شهادتشان مظلومیت آنها را بر تارک تاریخ با رنگی که هرگز محو
نگردد ثبت گردانید.... شهید طوری حرکت کرد که آن موقع که وقت وصال فراهم شد به
یاران بهشتی اش پیوست. شهید رضا علی قبل از مرخصی عنوان شغلی اش در جبهه تیربارچی بود
که آموزش لازم را بدین منظور دیده بود اما زمانی که هنگام حرکت به سوی وصال فراهم
می شود، وقتی مسئولین میبینند از شهید خبری نیست یک نفر به جایش تعیین می کنند. اما
لحظه حرکت شهید برای عملیات سراسیمه از راه می رسد، آماده رزم می شود به فرمانده
مراجعه می کند و می گوید من شغلم تیربارچی است و فرمانده گروه آن تیربارچی فعلی و دو
کمکی او را کمکی شهید فرهادی قرار می دهد و شهید فرهادی تیربارچی گروهان برای ستیز
با دشمن رو به رو از راه با دلی پر از خون رسیده است اما این همه ناراحتی در روحیه
سلحشور او هیچگونه تاثیری نگذاشته است بلکه او را راست قامت تر و فولادین تر ساخته
است زیرا می داند خیلی از حرکتهای مرموز پشت جبهه برای طولانی تر کردن جنگ و یا
خدای ناکرده صلح تحمیلی است و اگر شیطان بزرگ از پای درآید شیطان های کوچک خود به
خود نابودند زیرا می داند که شهید مظلوم بهشتی فرمود صاحبان این انقلاب علاوه بر خون
دادن باید خون دل هم بخورند تا این انقلاب به ثمر برسد و بدین جهت دستها را گرماگرم
بر گرمی ما شد ولوله تیربار و با قدمهای سنگین و آهنین آرامش شب تار را به هم می
زند و به سوی دشمن زبون در آن سوی میهن اسلامی عملیات تدافعی. . . . . . . را برای
خفه کردن دشمن مبنی بر تبلیغات سوء قدم بر
می دارد و آن شب موعود هنگامی که برخط دشمن می رسد و سلاح به سوی دشمن نشانه می
رود تا مدتها همسنگران شهید رضا علی مشاهده می کنند که تیم تیربارچی به فرماندهی
شهید فرهادی در سنگر بعثیون فرارکرده اند آشیانه گزیده اند و در آنجا قلب آنان را نشانه
گرفته و با تمام وجود به گرمای شنهای جنوب وگرمی باروت وگرمی یاران در اطراف و گرمی
احساس لحظات وصال و عشق به معشوق باعث می شد انگشت پینه بسته این کارگر و کشاورز از
ماشه دور نشود حتی نزدیک سحر هم همسنگران
با کمی فاصله از این عزیزان می بینندکه حتی تیم شهیدان علاوه بر زدن تیر تیربار بر
قلب بعثیون از آرپی چی های مانده از دشمن بر علیه خودشان استفاده می کننداما او و یاوران
تا آخرین لحظات و آخرین رمق بدون هیچ نگاهی به پشت سر مقاومت کردند و دهان باز شهید
مورد فریاد هیهات من الذله در آخرین لحظات است اما اگرچه از بین ما رفت و پیکر مطهر
او حدود دو ماه بعد بر روی شنهای داغ جنوب ماند و این نیز سند دیگر بر مظلومیت او و
رسوا کننده ای در این جهان و انتقام گیرنده ای در واپسین روز.
شهید رضاعلی گرچه از بین ما رفت اما دلش به دنبال سرنوشت
این شهر و اصلاح پاک شدن ادارات این شهر از افراد فاسد و ناصالح بوده و گواه این
گفته وصیت نامه شهید می باشد و نامه ها و دادنامه های شهید، حتی بعضی در جیب شهید مانده
است و به روغن آغشته گردیده بود و شهید وصیت کرده اگر شهید شدم همه آنها جزو وصیت
نامه و زندگینامه است.
روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار احمد فهیمی
زمانی که انقلاب اسلامی به وقوع پیوست سن این شهید بزرگوار ۱۵ سال بود و ایشان
در کنار بیشتر عزیزان هموطن در اعتراض علیه حکومت شاهنشاهی شرکت کردند و فعالیت های
مذهبی و اجتماعی خود را در مسجد علی ابن ابی طالب شیراز (فلکه فرودگاه قدیم) شروع کرد و بعد از
پیروزی انقلاب با دستور رهبر انقلاب و تشکیل بسیج ایشان برای حفاظت و امنیت شهر
عضو بسیج شدند. ایشان به همراه برادران و دوستان در محل، گروه مقاومت را در مسجد
جضرت علی (ع) تشکیل دادند. در آغاز تشکیل
گروه، شهید یزدانی مسئولیت گروه مقاومت را داشتند و بعد از شهادت ایشان، شهید محمود
فهیمی این مسئولیت را به عهده گرفتند و بعد از شهادت ایشان به دلیل توانمندی و
مدیریت قوی، این مسئولیت را به این شهید بزرگوار سپردند. بعد از شروع جنگ تحمیلی و احساس مسئولیت جوانان
برای دفاع از مرز و بوم به همراه برادران و دوستان خود به جبهه رفتند. ایشان در لشکر ۱۹ فجر، گردان قاسم ابن
الحسن معاون گردان بودند و در تاریخ 20/4/1364 در عملیات قدس 3 در منطقه میمه
دهلران با همرزمش(پسرخاله اش) محمد مرادی پس از رشادت ها و جان فشانی به درجه
شهادت نائل شدند و بعد از 13 سال دوری، همراه با کاروان شهدای دیگر تشییع شدند و
مزاری به یادبود ایشان در گلزار شهدای شیراز اختصاص یافت. روحش شاد و یادش گرامی
بسم الله الرحمن الرحیم، انا لله و انا الیه راجعون
وصیت نامه شهید احمد فهیمی
لشکر 19 فجر، گردان قاسم ابن الحسن (ع) تاریخ 15/4/1364
با درود و سلام به امام و امت شهید پرور و با درود و سلام به شهیدان به خون
خفته از کربلای خونین حسین (ع) تا کربلای خونین ایران که در آن جوانهای عزیز به
خاک و خون کشیده شده اند. همانطوری که در اول این وصیت نامه نوشته ام بازگشت
همه به سوی خداست و چه بهتر که این بازگشت در راه و به سوی خدای تبارک و تعالی باشد
و برای اینکه من در این راه قرار گیرم بهتر این دیدم که به جبهه های نبرد حق علیه باطل
رفته و در راه خدا کارزار کنم و اگر پیروزی نصیب لشکر اسلام شد که چه بهتر و اگر
هم که شهید شدم که آرزوی هر شخص مؤمن و متقی است، باید به درگاه خدا شکر کنم که
این نعمت عظیم را نصیب من کرده است و اگر شهید شدم از خانواده گرامی و عزیزم می
خواهم که صبور و صابر باشند و صبر را پیشۀ خود کنند و همواره خداوند باریتعالی را
فراموش نکنند و اگر می خواهند گریه کنند به یاد علی اکبر امام حسین گریه کنند و
بدانند که من راه برادرم محمود را پیشۀ خود کرده و در راهی که او قدم نهاده قدم
گذاشته ام و انشاءالله که به همان هدفی که او داشت من هم برسم و این چیزی جز سعادت
نمی باشد. و به اقوام و دوستان می گویم که اگر می خواهند از آنها راضی باشم بهتر
است که پیرو دستورات امام عزیز باشند و در نماز جماعت فعالانه شرکت کنند و به برادرانی
که در گروه مقاومت هستند می گویم که با شرکت فعال خودتان در گروه مقاومت نگذارید
که دشمنان اسلام و انقلاب اسلامی ضد این جمهوری که به حق جمهوری اسلامی و پشتیبان
مستضعفین است توطئه کنند که انشاءالله این انقلاب به دست صاحب اصلی آن یعنی امام
زمان (عج) سپرده شود به رهبری امام بزرگوارمان و این را فراموش نکنند و همیشه در
بهترین جا و وقتها برای سلامتی و طول عمر امام عزیزمان دعا کنند. خدایا خدایا تا
انقلاب مهدی حتی کنار مهدی خمینی را نگهدار
والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته
بسم رب الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار دکتر حاج حسین فهیمی
به گزارش خبرگزاری مهر، حسین فهیمی
جانباز ۷۰ درصد و عضو هیات علمی دانشگاه سوره
که سال ها در عرصه فیلمسازی و پژوهش هنر فعالیت داشت به مقام شهادت نایل شد.
این شهید جانباز در چند روز اخیر با
درد شدید در ناحیه دست مواجه بود، ایشان از دوران جنگ یک دست و یک پای خود را از
دست داده بود و رباط آن دستی که با آن ویلچیر خود را حرکت می داد دچار آسیب شده
بود که به دلیل درد شدید همراه با مادر بزرگوارشان به بیمارستان مراجعه نمودند که
به علت وخامت و نامساعد بودن حالشان و درد شدید در شامگاه ۲۵ آذر ماه دعوت حضرت
دوست را که سالیان سال منتظرش بودند لبیک گفته و به همرزمان و دو برادر شهیدشان
پیوستند. ایشان نویسنده، کارگردان و عضو هیات علمی دانشگاه سوره بود.
شهید دکتر حسین فهیمی سال ۴۳ در مرودشت متولد شد و در تاریخ 10 بهمن ماه سال 65 در
منطقه شلمچه بر اثر اصابت ترکش دچار قطع پای راست و مجروحیت از ناحیه دست راست شد.
وی دارای مدرک کارشناسی سینما از دانشگاه هنر، کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی
دانشگاه تربیت مدرس و دانشجوی دکتری پژوهش هنر دانشگاه هنر بود. لازم به ذکر است
که برادر ایشان شهید محمود فهیمی در تاریخ 27 بهمن ماه سال 1361 بر اثر
انفجار زاغه مهمات در پادگان کازرون به فیض شهادت نائل شد و برادر دیگرشان شهید احمد
فهیمی 20 تیرماه سال 1364 در منطقه غرب کشور به شهادت رسید، آخرین برادرشان، مسعود
فهیمی نیز که کارمند صدا و سیمای تهران بود، چندین سال پیش در یک دوره آموزش غواصی
جهت فیلمبرداری
در اعماق آب در سواحل جزیره قشم دچار سانحه شد و به برادران شهیدش پیوست.
حاج حسین اگرچه ساکن شیراز بود ولی به
دلیل اینکه مادر بزرگوارشان اصالتاً زرقانی بودند با اقوام و آشنایان و دوستان خود
در زرقان ارتباطی بسیار نزدیک داشت و در بسیاری از امور فرهنگی و کارهای خیر در
شهرهای مختلف بویژه شهر مادری خود شرکت می کرد.
فقدان این جانباز بزرگوار را به
خانواده محترم ایشان و خانواده های گرانقدر خوشخو، جعفرنژاد و خانوادههای معزز
شهیدان محمد مرادی، محمدکاظم اسلامی نژاد، احمد علی علیشاهی و جامعه هنری کشور تسلیت
عرض می کنیم.
شهید حاج حسین فهیمی دارای خطی بسیار
زیبا بودند و در زمینه عکاسی و خطاطی و امور هنری و تبلیغاتی پایگاه مسجد محلشان
در شیراز و سپس در جبهه بسیار فعالیت داشتند و حتی بعد از مجروحیت دست راستشان که
از کار افتاده بود با تلاش وکوشش و تمرین فراوان با دست چپ موفق به ادامه خطاطی و
امور فرهنگی _ هنری شدند...
همچنین در موارد زیر متبحر و استاد
بوده و فعالیت داشته اند که به بعضی از آنها اشاره می شود :
*
تدریس در دانشگاه سوره ، فرهنگسرای دانشجو در تهران، حوزه هنری تهران
*
برگزاری ۵ نمایشگاه جمعی و انفرادی در اماکن هنری مختلف تهران
*
تهیه چندین فیلم مستند و داستانی و سینمایی
*
انتشار چند کتاب و مقاله و عضویت در مجامع علمی در ایران و ترکیه و آلمان
*
تهیه و تنظیم پایان نامه های مشاوره ای برای دانشجویان
*
دارای ۵۰ لوح تقدیر به خاطر کسب موفقیت های ایثارگری، علمی، هنری، پژوهشی، ادبی و
....
* این
شهید عزیز همیشه متبسم و دوست داشتنی برای همگان وحتی برای غریبه ها بود و منش و
اخلاقی بسیار عالی داشت، او بسیار متواضع و مهربان بود و در شیراز و تهران نیز
مسئولیت های اجرایی مختلفی به عهده داشت از جمله در وزارت ارشاد و فرهنگ اسلامی،
صدا و سیما و مدیریت اجرایی چندین گروه آموزشی و هنری در تهران و ترکیه و آلمان).
خوانندگان عزیز برای کسب اطلاعات بیشتر در رابطه تلاش و
کوشش این شهید عزیز می توانند به وب سایت «امام زادگان عشق» مراجعه نمایند.
در پایان لازم به ذکر است که شهید گرانقدر
حاج حسین فهیمی بعنوان «شهید شاخص سال۱۴۰۰ استان فارس» انتخاب و معرفی شدند و یکی
از بولوارهای شیراز با نام شهیدان فهیمی مزین گردید. روحشان شاد، یادشان گرامی و
راهشان پر رهرو باد
مستند عشق
تقدیم به تمام شهدای عزیز و جانبازان گرانقدر
بویژه مستندساز بسیجی، جانباز شهید دکتر حاج حسین فهیمی
ای نابترین سوژهی عرفان و فضائل -
با وصل تو، شد مستند عشق تو کامل
حق خواست ز تو اسوهی اخلاق بسازد - اعطا به تو فرمود گلستان خصائل
رزمنده و جانباز شدی در صف پیکار - زان پس به شهادت شدهای فائض و نائل
بودی چو امام شهدا ، مجمع اضداد - در عشق و ولا بیدل و در حادثه پُردل
گلزار وجود تو پر از عطر خدا بود - از یُمن دعای سحر و اشک و نوافل
لبخند تو هرگز نشود محو و فراموش - از خاطر یاران تو، ای عارف واصل
در چند نما ، راحل ملک و ملکوتی - در آینهی مستند و شعر و شمایل
بودی چو بهشتی که روان بود به دنیا - با چرخ و عصا در دل اسواق و محافل
چون طیر غریبی که جدا مانده ز پرواز - بودی، همه دم منتظر ختم مراحل
ای طائر شیدای پر و بال شکسته - پرواز مبارک، که رسیدی تو به منزل
زیبا هنرت، زندگیات بود چو دریا - کی کشف شود وسعت و عمق تو، به ساحل
چون ام بنین، مادر تو چار پسر داد - در راه خدا و هدف منجی عادل
شد بیت فهیمی به ابد مظهر ایثار - بودند چو از روز ازل لایق و قابل
پاداش غم و عشق شما ، لایتناهی است
این وعدهی صدقی است که از حق شده نازل
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوارمحمود فهیمی
نحوه شهادت : انفجار زاغه
مهمات
شهید محمود فهیمی فرزند
حسن در سال 1345 در شهر مرودشت دیده به جهان گشود. او در دوران کودکی با خانواده به
شیراز نقل مکان کردند. محمود تحصیلات ابتدائی را در دبستان نوراله صفوی و دوران
راهنمائی را در مدرسۀ علامه امینی ادامه داد. او از کودکی علاقه شدیدی به فرائض
دینی داشت و اقامه گوی مسجد علی ابن ابیطالب شیراز (ع) بود و در جلسات قرآن که در
کتابخانه مسجد تشکیل می شد شرکت می کرد و با تبلیغات بسیار افراد بیشتری را به
جلسه می آورد.
محمود به دنبال گمشده
ای بود که با شروع انقلاب آن را پیدا کرد و به فعالیتهای پی در پی ادامه داد. در دوران
انقلاب مساجد و کوچه و خیابان خانۀ اول محمود شده بود. . . . تا اینکه انقلاب
اسلامی به پیروزی رسید. در دوران انقلاب که هنوز سپاه پاسداران و بسیج تشکیل نشده
بود با بچه های مسجد گروهی تشکیل داده و به پاسداری از انقلاب که ثمرۀ خون هزاران
شهید و معلول بود (و هست) می پرداخت و علاقه شدیدی به امام امت رهبر عزیز (خمینی
کبیر) و روحانیت پیرو خط امام داشت و با تشکیل حزب جمهوری اسلامی بعد از پیروزی
انقلاب فعالیت خود را در حزب ادامه داد و برای آشنائی با مسائل نظامی (بنا به
فرمان امام امت که باید همه آموزش نظامی ببینند) اقدام به این امر کرد و با فرمان
امام وارد بسیج مستضعفین شد و در حدود دو سال در گروه مقاومت بسیج فعالیت کرد و در
کنار آن نیز در دفتر تحکیم وحدت فعالیتهای خود را گسترش داد.
هوالجمیل
در زندگی شهدا مرگ وجود ندارد
بحث
شهادت اگرچه ظاهراً به جنگ مرتبط میشود ولی باطناً و اصالتاً کاری به جنگ ندارد و
نوعی زندگی برتر به حساب میآید. کسانی که شهید زندگی میکنند آرامترین و لذتبخشترین
زندگی را دارند و قضیۀ مرگ که برای همۀ انسانها غمناکترین لحظۀ زندگی است، برای
آنها حل شده است، کسانی که با تأسی به سیرۀ ائمۀ معصومین و انبیاء و اولیاء و
شهدا، مثل شهیدان و در خط آنها زندگی میکنند با مرگ به عنوان یک حقیقت زیبا و
حتمی کنار آمدهاند و در زندگی آنها مرگی وجود ندارد که از آن بترسند. کسی که شهید
زندگی میکند، زیر بار هیچ قدرتی نمیرود و به هیچ بالادستی باج نمیدهد و از هیچ
زیردستی باج نمیگیرد، هیچ حقی را باطل نمیکند و هیچ باطلی را حق جلوه نمیدهد و
اکثر مردم ما به برکت آموزههای عاشورا چنین روحیهای دارند و شهید زندگی میکنند.
کسی که شهید زندگی میکند حتی زیر بار تمایلات نفسانی خویش هم نمیرود و عزت خود
را به ذلت اطاعت از نفس اماره نمیفروشد و تمام لحظههای زندگیاش آکنده از عطر
شهادت و معنویت و ولایت و قداست است و هرگونه که زندگی کند یا بمیرد شهید است.
کسی
که شهید زندگی میکند حاضر است در هر زمان و مکان از حق و حقیقت و حقوق مردم دفاع
کند و به یاری مظلومین بشتابد و خود را به هر آب و آتشی بزند و در برابر ظلمها و
تجاوزها بیتفاوت نباشد و شهدای ما چنین بودند. یعنی قبل از شهادت جسمانی به معنای
شهادت روحانی رسیده بودند و به محض اینکه هموطنان مرزنشین آنها مورد ظلم و ستم
رژیم اشغالگر بعث عراق قرار گرفتند مردانه به سوی جبهههای نبرد شتافتند و به
دشمنان اسلام و ایران درسی دادند که تمام جهانیان از قدرت و غیرت آنها انگشت حیرت
به دندان گرفتند و آشکارا آنها را ستودند. عاملی که آنها را به جبهه بُرد چیزی
نبود جز داشتن روحیۀ شهید زیستن؛ و چیزی که دشمنان قسم خوردۀ ما از آن میترسند و
در پی نابود کردن آن هستند همین روحیه است ، دشمنان ما با شیوع اعتیاد و فساد و بی
تفاوتی، سالانه میلیاردها دلار صرف میکنند تا پدیدۀ «شهید زندگی کردن» از بین
برود ولی خودشان هم میدانند که مشت به سندان میکوبند و این روحیۀ عاشورائی ملت
ما را با هیچ قیمت و قدرتی نمیتوانند نابود کنند چون با خون و روح و روان زندگی
مردم ما آمیخته شده است. ولایت، روح زندگی مردم ماست و خمیرمایۀ این روح از خاک
کربلا و اشک و نذر و نیاز و زیارت ائمه و شهیدان است که از بین رفتنی نیست و
دشمنان به این نکته واقفند ولی مجریان این طرحها مجبورند به لحاظ منافع مادی خود
گاهگاهی مثل پشه در عرصۀ سیمرغ حقیقت جولان دهند و دوباره برای دریافت هزینههای
جدید به دامان استکبار جهانی پناهنده شوند، آنها کار خودشان را میکنند ولی ما
ساکت و بی تفاوت نشستهایم و با سکوت خود آب به آسیاب آنها میریزیم و این با روحیۀ
«شهید زندگی کردن» جور در نمیآید. والسلام / ناشر
بسم رب الشهداء و الصدیقین
زندگینامه
شهید بزرگوار کرامت الله ترک فولادی
در آخرین مرخصی در شهریور
1363 به یکی از دوستان وصیت نمود که چنان چه شهید شدم در مراسم شهادتم از شهید و
فرهنگ شهادت سخن بگویید و راه شهدا را ادامه بدهید تا در قیامت شرمساز شهدا و
اولیاء الله نگردید. این شهید بزرگوار در 10/7/1363 در جزیره مجنون شربت شهادت را
نوشید در حالی که بیشتر از 19 سال از عمر شریفش نگذشته بود.
وصیت نامه شهید کرامت الله فولادی
خداوندا تو در میدانهای
نبرد شاهد و گواه باش و نورانیت را در قلوب مومنان جای ده و مردان الهی را از لغزش
ها و نا آرامی ها نجات ده. ای معبود ای آنکسی که بوده و هستی و مشکلات در محضر تو
سهل و آسان است ای بخشاینده و ای کریم و ای عظیم. ای ضامن خون شهیدان و درماندگان
و بیچارگان و ای در هم کوبنده ظالمان و زورگویان و ای قهار. خداوندا ما را در راه
اعتلای اسلام و نگهبانی از مرزهای اسلامی پیروز و موید فرما. خداوندا به ما
راستگویی و درستکاری و امانتداری پرهیزگاری عطا بفرما و سربازان اسلام را از وجود
و کرم خود غافل مگردان و همه ما را دارای خصوصیات اخلاقی پسندیده که قسط و عدل و
عدالت باشد بگردان و ما را به وظایف عالیه رهنمون گردان. همه مارا راه حقیقی راه آدم تا خاتم نگهبان باش
و همه شهدا و مسلمین را با اباعبدالله الحسین محشور بفرما و مارا با شهادت به
کمالات انسانی برسان و همه حسودان و دشمنان و لهو و لعب بازان که باعث از دست رفتن
دین می شوند خوار و نابود بفرما و به آنهایی که کافرند و آزار و اذیت مومنان و
دانشمندان اسلامی در اندیشه آنهاست فرصت مده. خداوندا از تو مسئلت می نماییم که
علم و دانش را نصیب ما بگردان تا راه درست زیستن و درست فکر کردن و به کار بستن
دین تو بر دشمنان واضح گردد. مادرم وصیت می کنم که ناراحتی و گریه کردن و بی طاقت
بودن برای دشمنان یک سلاح است و دشمنان دین در همه جا جو سازی می کنند و سیاست
آنها مخالفت با دین و آئین خداوندی است. ما شهادت را راه مکتب ساز اسلام می دانیم
و به آن افتخار فراوان می کنیم و شهادت را تنها راه پیوستن به یگانه معبود و راه
رسیدن به کوی دوست می دانیم و این بهترین راه سعادت انسانهاست و این وعده خداست که
در سوره لقمان آیه 22 می فرماید:
«وَ مَن یُسلِم وَجهَهُ
إِلَی اللهِ و هُوَ مُحسِنٌ فَقَدِ استَمسَکَ بِالعُروَةِ الوُثقی و إِلَی اللهِ
عاقِبَةُ الأُمُورِ» و هر کس روی تسلیم و رضا به سوی خدا آورد در حالی که نیکوکار
باشد به محکم ترین رشته الهی چنگ زده و پایان همه کارها به سوی خداست. امیدوارم که
خداوند همه را به راه راست هدایت کند و ما را به خودمان نشان بدهد و پایان
همه کارها را خیر و سعادت و شهادت قرار دهد.
والسلام
- کرامت اله فولادی
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار ناصر قاسمی
شهید ناصر قاسمی با توجه به روحیه مذهبی خانواده و ارتباط
مستقیم با مسجد و روحیه حقیقتجویی جزو افرادی بود که از چند سال قبل از انقلاب به
ندای امام راحل لبیک گفت. ایشان با روحانیون بزرگی چون شهید آیت الله دستغیب
مبارزات خود را علیه دستگاه شاهنشاهی آغاز کرد و در پخش اعلامیهها و نوارهای حضرت
امام(ره) و راه اندازی تظاهراتهای دانشجوئی در شیراز و شرکت در راهپیماییها نقشی
بسیار مؤثر داشت، به همین خاطر تحت تعقیب ساواک قرار داشت ولی موفق به دستگیری او
نشدند.
شهید ناصر قاسمی در تظاهراتی که در زرقان منجر به شهادت
شهید ناصر رضازاده شد شرکت داشت و عکسهای شاه را از شهرداری به بیرون منتقل کرد و
تا مدتها آنها را در جای امنی در خانه خودشان پنهان کرد و بعد از مدتی آنها را از
بین برد. ایشان در راهیپیمائیهای شیراز نیز حضور داشت و بویژه در تسخیر و تخریب
ساواک شیراز نقشی چشمگیر داشت. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، یکی از اعضای اصلی
کمیتۀ انقلاب در زرقان شد و با تشکیل گروهی از دوستان و انقلابیون بویژه معلم شهید
محمود بخشنده، ضمن ایجاد امنیت در شهر، به توزیع نفت و ارزاق مهم مردم نیز همت
گماشت.
تحصیلات دانشگاه را تا سال 1359 ادامه داد که با آغاز
انقلاب فرهنگی، دانشگاههای کشور با تعطیلی مواجه شدند. در همین زمان مدتی به عنوان
مربی پرورشی در آموزش و پرورش به مقابله با گروهکها و افراد نفوذی پرداخت و در
اولین سال پیروزی انقلاب با معرفی شهید آیت الله دستغیب به عضویت سپاه پاسداران
شیراز در آمد.
شهید ناصر قاسمی این چشمه جوشان تعهد و وفا و اخلاص، علاوه
بر فعالیتهای سیاسی، فعالیتهای فرهنگی و اجتماعی بسیاری نیز در شهرها و روستاهای
اطراف داشت و در هر فرصتی به کمک مردم و محرومین میشتافت.
با شروع جنگ تحمیلی، علیرغم نیاز شدید به فعالیت های پشت
جبهه با اصرار و تأکید فراوان راهی مناطق عملیاتی جنوب شد، در عملیات بستان مجروح
گردید و ایشان را برای مداوا به یکی از بیمارستانهای اصفهان منتقل کردند و پزشکان
نهایت تلاش خود را برای نجات یکی از ارزشمندترین فرزندان اسلام و قرآن به عمل آوردند
ولی سرانجام در روز بیستم آذرماه 1360 روح بزرگ و ناآرام او به ملکوت اعلی پیوست و
به آرامش ابدی رسید. مزار مطهر این شهید بزرگوار اسلام در شهر زرقان در جوار حرم
عارف و شاعر شهید سید عمادالدین نسیمی قرار دارد.
لازم
به ذکر است که کتاب «انتخاب عالی» درباره سردار شهید ناصر قاسمی توسط انتشارات
هدهد تدوین و منتشر شده است.
شهادت
عملیات
بستان (طریق القدس) در تاریخ 8/8/1360 روز یکشنبه با رمز یاحسین(ع) آغاز گردید. گردانی
که از بچه های مرودشت و زرقان بودند بر روی پل سابله رودخانه نیسان مستقر شدند،
چون عراق میخواست از روی این پل نیرو های خود را به داخل عراق انتقال دهد. روی
این پل از زمین و آسمان آتش می بارید. پاتک دشمن روی این پل خیلی زیاد بود. از
آنجا که پشت سر عراقیها هورالعظیم و هورالهویزه بود و راه فراری نداشتند ما در این
جا هشت روز مقاومت کردیم. برای استراحت به روستای اِحمر بین سوسنگرد و دهلاویه
برگشتیم. نیروهایی که جایگزین ما شدند نتوانسته بودند مقاومت کنند، بسیاری از
رزمندگان زخمی یا شهید شده بودند. هنوز چهل و هشت ساعت از استراحت ما نگذشته بود
که سردار رودکی (معاون محور عملیاتی بستان) به روستای اِحمر آمد و از ما خواست به
عقب برگردیم، چون پل داشت سقوط میکرد. من با شهید ناصر قاسمی صحبت کردم گفت:
«مشکلی نیست برمی گردیم. » قرار شد سردار
رودکی و شهید ناصر سخنرانی کوتاهی داشته باشند و بعد از آن حرکت کنیم. . . .
وقتی که
ما روی رودخانه نیسان (پل سابله) مستقر شدیم، من صد متری با شهید فاصله داشتم. موقعی
که ایشان بلند شد آرپیجی بزند، تک تیر اندازهای عراقی او را از ناحیه سر مورد هدف
قراردادند و موقعی که من رسیدم بی هوش شده بود ولی هنوز رمقی داشت. من چفیه خودم ر
ا به سرش بستم و او را با اورژانس به اهواز منتقل کردیم و از آنجا به اصفهان منتقل
کردند. به علت شدت جراحات وارده بعد از هفت یا هشت روز در بیمارستان اصفهان به
درجه رفیع شهادت نائل گردید. شهادت ایشان در تاریخ 20/9/1360 همزمان با شهادت آیت
الله دستغیب استاد و راهنمای او بود و طی مراسم با شکوهی روی دستان مردم با غیرت و
شهیدپرور زرقان تشییع و در گلزار شهدای زرقان به خاک سپرده شد.
یادش
گرامی و راهش پر رهرو باد.
الاتقاتلوا
فی سبیل الله و المستضعفین؛ چرا در راه خدا و مستضعفین پیکار نمیکنید؟
نزدیک به
1400 سال است که از انقلاب پیامبر اسلام میگذرد، انقلابی که هدفش نجات انسانیت و
جامعه انسانی از ارزشهای ناهنجار و ضدانسانی و حاکمیت ارزشهای معنوی و اسلامی و
استوار جامعهای که در آن تمام انسانها بتوانند از تمام وسایل و نعمتهای الهی و
طبیعی بطور عادلانه جهت رشد و کمال خود استفاده نمایند و با تمام مظاهر شرک و نفاق
و آنچه که رشد انسانیت است مبارزه نمایند. کسانیکه این سیستم عالی و ارزشی اسلام
را پذیرفتند. جهت تحقق بخشیدن به آرمانهای آن با خدای خود عهد و پیمان بستند که تا
پای جان استقامت کنند و فلسفه بودن را و زندگی را و بهتر زیستن را و بهتر مردن را
در همین عهد و پیمان خود میدانند.
و امروز
که قیام پیامبر اسلام و حسین (ع) توسط روح خدا، خمینی بتشکن تجدید گذشته است
قیامی که تاریخ را کاملاً متوقف ساخت و جهت آنکه بسوی قابیلیان و یزیدیان و به نفع
متکبرین بود عوض نمود و چهره سردمداران کفر و نفاق را در دو بلوک غرب و شرق را
آشکار ساخت و آنچه در باطن جنایتکار آنها بود برملا ساخت و چون این حرکت میرود تا
بساط ظلم و ستم و استکبار در گیتی درهم بپیچد و جهانی را از چنگال دیوسیرتان انساننما
نجات دهد، مسلماً مورد هجوم سیاسی و نظامی و تبلیغاتی مستکبرین قرار میگیرد و این
جانب برحسب وظیفه شد که دارم و میبینم که جنگ بین دو جناح حق و باطل درگیر است. به
«هل من ناصر ینصرنی» حسین (ع) و فرزندش امام خمینی لبیک گفتم
گرچه
کوچکتر از آنم که بخواهم ادعای پیروی از مکتب حسین کنم، ولی این انتخاب عالی را میپذیرم
تا شاید رستگار گردم و به نظر من ساکت بودن زمانی که جنایتکاران دستشان به خون
محرومین و مستضعفین آلوده است، معنایی ندارد جز تأیید آنها، امروز دست صهیونیزم
جهانی از پیکر آمریکای جنایتکار و همچنین شوروی بیرون آمده تا ریشه اسلام را قطع نماید
و نهایتاً درگیری بین اسلام و صهیونیزم میباشد. باشد تا کسانیکه ادعای اسلامیت
دارند این مسئله عمیق را درک نمایند و خود تصمیم بگیرند که «ان الله لایغیر ما
بقومٍ حتی یغیروا ما بانفسهم» در آخر از برادر و خواهران مسلمان تقاضایی دارم که
اگر بخواهند در دنیا و آخرت رستگار شوند فقط از اسلام کمک بخواهند. اسلامی که
امروز در وجود و خط امام خمینی متجلی میباشد و در غیر این صورت انحراف و سقوط و
رسوایی میباشد.
در ضمن
این جانب از تمام برادران و خواهران مسلمان عاجزانه استدعا دارم چنانچه از من
ناراحتی دیدهاند ببخشند. همسرم، مادرم، برادرانم، خواهرانم، دوستان، ضمن خداحافظی
از شما میخواهم که اسلام را فراموش نکنید و امام را تنها نگذارید. والسلام /
9/8/1360 ناصر قاسمی
اسطورۀ
ایثار
تقدیم به سردار شهید اسلام ناصر قاسمی
ناصـر
که در نبـرد چو خشـم مُـذاب بـود_ از
آیــههای محـکم این انقـلاب بـود
در
جـرأت و بصـیرت و تدبـیر و اقتــدار _ شاگـرد درس معــرفت بوتـراب بـود
رزمنــدهای
خطــیب و دلاور که رأی او _ در عرصههای حادثه فصلالخطاب بـود
در
کربــلای سرخ حـوادث ، چو گردباد _ پیــوسته حاضــر و پا در رکــاب بـود
در
گرگ و میش تفــرقه و انــحرافها _ روشنـگری صریـح ، چنان آفتاب بـود
جز
حرف ناب حق و حقیقت به لب نداشت _ آئینــهی عـدالت و افـکار نـاب بـود
او
انتــخــاب کــرد طریـق حســـیــن را _ خُرسند، از شهادت و این انتخاب بـود
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید بزرگوار حمید قائدشرف
شهید حمید قائدشرف در
سال 1365 با دوستان خود به جبهه حق علیه باطل اعزام شد که بعد از مدت 10 ماه در
عملیاتهای کربلای چهار شرکت کرد که دچار مسومیت در جبهه شد و بعد از گذراندن دوران
نقاهت و بهبودی یافتن دوباره به جبهه اعزام شد و در جمع رزمندگان خط شکن گردان فجر
لشکر المهدی در عملیات کربلای پنج شرکت کرد که و در تاریخ 19/10/1365 در کربلای
شلمچه و منطقه دریاچه ماهی به فیض عظمای شهادت نائل شد و به همرزمان شهیدش در خیمه
گاه حضرت سیدالشهدا (ع) پیوست. امید اینکه بتوانیم ذره ای از حسن خلق و خوبیهای
این جوانان را در خودمان پرورش دهیم و دنباله رو راه این شهیدان گلگون کفن و با
افتخار باشیم. روحشان شاد و یادشان گرامی
وصیت نامه دیگر شهید حمید قائدشرف
بسم الله
الرحمن الرحیم
اکنون که شریعت حسینی
در ایران بار دیگر زنده شده و دلاوران ما اینگونه در مقابل چندین ابرقدرت اسرائیل-
آمریکا- شوروی- فرانسه و انگلیس چنان استوار پابرجا هستند نشستن ما در خانه کاری
بس عبث و بیهوده و گناهی نابخشودنی است من شخصاً امروز توانسته ام آرزوی دیرینه
خود را به مرحله تحقق رسانم و امید آن دارم که بتوانم ذرّه ای خدمت به اسلام نمایم
و پاسخگوی ندای هل من ناصر حسینی باشم و ندای لبیک یا خمینی را بگوش جهانیان رسانم
تا شاید با اهدای این جان و جسم ناقابل به اسلام و مسلمین و علی الخصوص امام امت
بتوانم به اندازه ذرّه ای مفید باشم و تنها وصیتم به خانواده ام این است که در
نبودن من هیچ ناراحت نباشند و بدانند که جوانها امانتی در دست آنها هستند و چه بهتر
که این امانت را هرچه زودتر به دست صاحب اصلی آن برگردانند و همچنین از تمامی
دبیران و محصلین- دبیرستان شهید چمران می خواهم که این حقیر را مورد بخشش قرار
دهند و از هر بدی که از اینجانب دیده اند چشم پوشیده و حلالم نمایند در آخر از
برادران سپاه می خواهم هر بدی از این حقیر دیده اند گذشت نمایند چرا که
امیرالمؤمنین (ع) فرموده است: در گذشت لذتی است که در انتقام نیست. والسلام - حمید
قائدشرف
وصیت نامه دیگر شهید
حمید قائدشرف: اللهم الرزقنا توفیق الشهاده فی سبیلک ، بارخدایا، معبودا، معشوقا
شهادت در راهت را نصیب من بگردان بارخدایا حال که در راهت گام برداشته ام حال که
برای پاسداری از اسلام تو که توسط رسولت بر مردم نازل شد به جبهه آمده ام، آرزوی
شهادت دارم، ترا به سر شکافته امیرالمؤمنین(ع) ترا به بدن پاره پاره شده سرورم
حسین ع سوگند که این آرزو را برآور.
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار غلامرضا قائدشرف
همرزم شهید : اواخر
اسفند ماه بعد از گذراندن دوره ی کوتاه آموزشی به غرب دزفول و شوش منطقه غربی
رودخانه ی کرخه اعزام شدیم. در عملیات فتح المبین که از یکم فروردین ماه شروع شده
بود شرکت کردیم ، دو مرحله از این عملیات انجام
شده بود. در مرحله سوم این عملیات ، گروهان ما که شهید غلامرضا قائدشرف وهمچنین
شهید بزرگوار مقصود محمدی در آن بودند ماموریت پیدا کردیم که از محوری به دشمن و
دیگر رزمندگان اسلام از محورهای دیگر به دشمن حمله کنند. با شروع عملیات با رمز یا
زهرا (س) به طرف دشمن حمله بردیم. با وارد شدن به منطقه مین دشمن و محاصره شدن در
آن منطقه ، شهید غلامرضا قائدشرف از ناحیه سر مورد اصابت تیر دشمن قرار گرفتند و
به شهادت رسیدند. همچنین شهید مقصود محمدی با برخورد به مین منور دشمن مورد هدف
تیرهای دشمن قرار گرفتند و از ناحیه سر و پا مورد اصابت گلوله قرار گرفتند و به
دیار معبود شتافتند. در این عملیات رزمندگان اسلام دشمن را شکست دادند و در بعد از
ظهر همان روز اجساد شهدا توسط رزمندگان به عقب آورده شد.
مادر شهید : غلامرضا همیشه احترام خاصی به من داشت به مستمندان کمک زیادی می کرد و
همیشه می گفت باید به فقرا کمک کرد. ایشان می گفتند که هیچ کس حق غیبت کردن در
خانه را ندارد و هنگام شنیدن غیبت گوشهای خود را بگیرید.
قبل از پیروزی انقلاب
ایشان جمله ای در مورد حجاب در داخل مغازه پدرش نصب کرده بود و شدیدا با بد حجابی
مخالف بودند.
حتی زمانی که می
خواستند به جبهه بروند به من می گفتند که مادر جمعیت زیاد است و شما برای بدرقه ی
من نمی خواهد بیایی. زمانی دوست عزیزش شهید محمد محمدی داشتند خاطرات جبهه را برای
غلامرضا تعریف می کردند از غلامرضا خواستم که برای من نیز تعریف کند ،ایشان به من
گفتند که خودم به جبهه می روم و می آیم و برایت تعریف می کنم.
همرزم شهید : در
منطقه ،ایشان به بزرگترها بسیار احترام می گذاشتند ،غلامرضا چهره ای نورانی پیدا
کرده بود بچه ها به او می گفتند چه خبره مثل فرشته ها شده ای.
همرزم شهید : هنگامی
که به منطقه ی شوش رسیدیم دشمن منطقه را بمباران کرد شهید غلامرضا در این حین با
شوخی گفتند هنوز عراقی ندیده ایم می خواهند کارمان را یکسره کنند.
روحش
شاد و یادش گرامی
وصیت نامه شهید
الذین آمنوا و هاجر و
جاهدوا فی سبیل الله به امرتهم و انفسهم. . .
خداوند در این آیه می
فرماید : آنها که هجرت کرده اند و جهاد نموده اند در راه خدا با مالها و جانهایشان
نزد خدا مقامی بس بلند دارند.
من غلامرضا قائد شرف
فرزند عبدالحسن ساکن دودج متولد 1342 به شماره شناسنامه 413 می باشم. پدر ، مادر ، برادران و خواهران، من در
راهی پاگذاشته ام که رضای خدا در آن باشد و برای پیروی از کتاب آسمانی قرآن و برای
ادا کردن دینی که اسلام به گردن من دارد و برای تحقق اهداف این انقلاب اسلامی که
پایه و شالوده ی انقلاب مهدی است گام در این راه نهاده ام. من خودم هنگامی که
عزاداری امام حسین می شد با خود می گفتم ای کاش در کربلا بودم و حسین را یاری می
کردم و حال زمان آن رسیده که به ندای هل من ناصر ینصرنی امام حسین لبیک گفته و به
جبهه های جنگ علیه باطل بشتابم.
بله برادران این لبیک
به ندای امام خمینی است که می گوید جوانان عزیز با یک دست سلاح و با دست دیگر قرآن
را برگیرید و چنان از حیثیت خود دفاع کنید که قدرت تفکر را از دشمن سلب نمایید و
همانطوری که امام فرمود: ما اگر کشته شویم ، پیروزیم و اگر بکشیم بازهم پیروزیم و
این را هم بدانید که شهدا نمرده اند ، بلکه نزد خدای خود روزی می خورند من این را
می دانم که انسان فقط یکبار می میرد.
چه بهتر که مردن او
باافتخار و بدون کوله باری از گناه باشد پیام من به ملت شهید پرور این است که امام را یاری کنید و
بدانید که این انقلاب پایه و شالوده انقلاب مهدی است.
دیگر عرضی
نیست – خداحافظ
بسم رب الشهداء
والصدیقین
زندگینامه شهید بزرگوار مِهدی کاظمی
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار محمد جواد کاویانی
قسمتی از وصیت نامه شهید کاویانی
پدر، مادر، برادران و خواهران عزیزم امروز
روز ایثار و روز احیای دین مبین اسلام است، امروز تکرار کربلا در ایران و ادامه
همان راه حسین(ع) است. گذشته های نه چندان دور هنگامی که روحانی، عاشورای حسینی را
برایمان مجسم می کرد آرزو می کردیم کاش بودیم و حسین(ع) را همراهی می کردیم. امروز
تاریخ دوباره تکرار شده و مردی از تبار حسین(ع) و به حقیقت سلاله پاک حسین(ع) ندای
هل من ناصر ینصرنی سر می دهد. اینجانب با تمام وجودم لبیک گفته و عازم کربلای
ایران شدم چرا که خوب می دانم
راه خمینی همان راه حسین(ع) است و دشمن زبون، همان فرزند یزید است. چرا به مبارزه
برنخیزیم و راه شهیدانمان را تداوم نبخشیم. دیروز در خیابانها شعار ”شهید راهت
ادامه دارد می دادیم و امروز میدان عمل است. پدر و مادر عزیزم وصیت من این است:
صبر و بردباری در مقابل مشکلات و اتکال و اعتصام به حبل الله. برادران و خواهرانم
فرزندان خود را از همان کودکی با معارف قرآن آشنا سازید. بازگشت همگی ما بسوی پروردگار است پس ناراحت و
غمگین مباشید.
وصیت نامه شهید محمد جواد کاویانی :
با تمام وجود شهادت میدهم
خدایی جز خدای یکتا وجود نداشته، ندارد و نخواهد داشت، او بی نیاز و لله ما فی
السموات وما فی الارض، وهر چه در زمین وآسمان هاست همه از اوست ، تمامی انبیاء از
طرف خدای تعالی برای هدایت مردم مبعوث شده اند ، وشهادت می دهم به حقیقت تمامی
پیغمبران از آدم تا خاتم النبیین محمد بن عبدالله (ص) و شهادت می دهم قرآن کلام
الله تنزیل من رب العالمین نازل شده از طرف پروردگار است شهادت می دهم به روز
قیامت یومئذ یصدر الناس اشتاتاً لیروااعمالهم. وآن روز مردم برون آیند به صورت پراکنده تا اعمال خویش را ببینند وشهادت می دهم به عدل پروردگار که : فمن
یعمل مثقال ذره خیراً یره ، ومن یعمل مثقال ذره شراً یره. و شهادت می دهم دوازده
جانشین پیامبر اسلام از علی بن ابیطالب (ع) تا مهدی موعود. و شهادت می دهم که امام
عصر (عج) از نظر؛ غائب است وهر وقت به پروردگار بخواهد ظهور خواهد کرد. و اخری
یحبونها نصر من الله وفتح قریب وبشر المومنین وآن روز ونرید ان نمن علی الذین
استضعفوا فی الارض و نجعلهم ائمه و نجعلهم الوارثین و تحقق پیشوای مستضعفین بر
زمین خواهد بود. درود بر خمینی نائب بر حق امام مهدی (عج) وسلام بر تمامی شهدا
ازهابیل تا کربلای ایران و سلام بر بهشتی شهید مظلوم و رجائی رئیس جمهوری شهید و
باهنر وآیت ا. . . مدنی ، دستغیب، قدوسی. . . . . پدر، مادر، برادران وخواهران عزیزم
امروز روز ایثار و روز احیای دین مبین اسلام است، امروز تکرار کربلا در ایران
وادامه همان راه حسین است. دیروز در خیابان ها شعار ( شهیدم راهت ادامه دارد )
وامروز میدان عمل، ربنا افرغ علینا صبراً وثبت اقدامنا ونصرنا علی
القوم الکافرین. پدر ومادر عزیزم وصیت من این است. اوصیکم بتقوی الله و نظم الامور. و صبر و بردباری در مقابل مشکلات واتکال و اعتصام به حبل الله
همان صبری که ان الله مع الصابرین. الذین اذا اصابتهم مصیبه قالو انالله و انا
الیه راجعون. بازگشت همگی به سوی پروردگار است پس ناراحت و غمگین مباشید. خانواده
عزیزم : اطیعو الله و اطیعوا الرسول و اولی الامر منکم. برادران و خواهرانم
فرزندان خود را از همان اوان کودکی با معارف قرآن آشنا سازید. اللهم ارزقنا توفیق
شهاده فی سبیلک. والسلام محمد جواد کاویانی
سردار رشید اسلام سنگرساز بی سنگر شهید محمد جواد کاویانی
شهیدان زرقان همگی گمنام و
مهجورند و یکی از آنها که قدر و منزلتشان واقعاً ناشناخته مانده شهید کاویانی است
و این مقاله در حد یک قطره از اقیانوس دربارۀ این الگوی عشق و ایثار و
استقامت است.
شهید کاویانی در طول دوران مبارزه
علیه رژیم ستمشاهی فعالیتی چشمگیر و مؤثر و پرشور داشت و علاوه بر حضور در
تظاهراتها و قیامهای مردمی در شیراز و زرقان، به نوشتن پارچه و شعارهای انقلابی
روی دیوارها میپرداخت و با توجه به خط بسیار زیبا و ذوق فراوان در گرافیک و
طراحی، نوشتههایش بسیار مؤثر و راهگشا بودند. هنر دیگر او انتخاب شعارها و
پیامهای مناسب و کوبنده و اصیل بود که از ذهن خلاق و تسلط او بر آیات و احادیث و
روایات و گفتارهای بزرگان سرچشمه میگرفت و هر حرف و پیامی را به زینت هنر نمیآراست.
اکثر مغازهها و مساجد و تکایا در آن زمان، پارچههائی که توسط او نوشته میشد بر
سر در خود نصب میکردند و کمتر جائی پیدا میشد که نوشتهای چشم نواز از او در
معرض دید مردم نباشد. او برای هنر خویش ارزش قائل بود و به این وسیله میکوشید
پیامهای انسان ساز اهلبیت را به میان مردم بیاورد و این رسالت را به خوبی در آن
زمان انجام میداد و تأثیری شگرف بر تحولات فکری جامعه میگذاشت. در اصل تأثیر هنر
و مجاهدتهای او به قدری بود که هر بینندهای سریعاً جذب نوشتههایش میشد و شهر
نیز بخاطر هنرمندی متعهدانۀ او همیشه حالتی عاشورائی و انقلابی داشت. او در هر
کاری خوش سلیقه و صاحبنظر و گرهگشا بود و همیشه با برنامههای بسیار جالب و حساب
شده و منطقی مشکلات موجود را حل میکرد.
فعالیتهای فرهنگی او در دوران
تثبیت انقلاب و شروع جنگ تحمیلی نیز ادامه یافت و از این بابت او الهام بخش دیگران
بود. در تشکیل کمیته انقلاب و سپاه و جهاد و بسیج نقشی مؤثر داشت و خود را با تمام
وجود وقف انقلاب نوپای اسلامی کرده بود. بدون چشمداشت و مزد و منت شبانه روز کار
میکرد و بجز برای ادای نماز اول وقت دست از کار نمی کشید و در هر صحنهای که به
وجود او نیاز بود بی چون و چرا حضور مییافت. لطافت روح و طبع، خوشفکری، بی توقعی
و خستگی ناپذیری اورا بصورت الگوئی اسطورهای در بین بچهها در آورده بود.
حفظ و حراست از دستاوردهای انقلاب
اسلامی بزرگترین دغدغه فکری او بود و به همین خاطر با ایجاد گروههای سرود و نمایش
و برپائی جلسات قرائت قرآن و نهج البلاغه و در هر فرصتی به تبیین آرمانهای امام
راحل (ره) میپرداخت و به شبهات و سؤالات، پاسخهای درست و حسابی میداد. خیلی از
وقتها که بچهها از نگهبانی و مأموریتهای محوله برمیگشتند چای و وسائل رفاهی برای
آنها تهیه میکرد و با خوشروئی و خوش زبانی، خستگی و نگرانی را از چهره آنها میزدود
و آنها را به آیندهای آفتابی امیدوارتر میکرد و با طرح سؤالات اساسی و پاسخ دادن
به آنها، به تحکیم سنگرهای ایدئولوژیک میپرداخت. جهاد فکری او در آن دوران که
افکار انحرافی و التقاطی در حال شیوع و گسترش بود بارزترین خصیصۀ شخصیتی او بشمار
میآمد.
با آغاز جنگ تحمیلی فعالیتهای او
بیشتر و مؤثرتر شد. در تمام صحنهها حضوری چشمگیر داشت و شبانه روز برای ساماندهی
امور جنگ زدگان و پشتیبانی جبهه تلاش میکرد. او مثل شمعی عاشقانه میسوخت و به
قلب دیگران گرما و روشنی میبخشید.
شهید کاویانی اگرچه کارهای مهمی
را در پشت جبهه مدیریت و اجرا میکرد ولی هیچ چیز مثل حضور در جبههها نمیتوانست
روح بیقرار او را آرام کند و لذا راهی خطوط نبرد شد و به سنگرسازان بی سنگر پیوست
و در عملیات فتحالمبین شرکت کرد.
عملیات فتح المبین در تاریخ دفاع
مقدس یکی از مهمترین و سرنوشتسازترین عملیاتها به حساب میآید. در این عملیات
مناطق وسیعی از میهن اسلامی از چنگ متجاوزین بعثی بیرون آمد و دنیا برای اولین بار
استعداد و قدرت نظامی ایران را در بهت و ناباوری به نظاره نشست. شاید اگر این
عملیات صورت نگرفته بود اکثر کشورهای بیطرف هم که تا آن زمان به جمع حامیان صدام
نپیوسته بودند برای سرنگونی نظام اسلامی وارد جنگ میشدند و رژیم جنایتکار عراق را
با تجهیزات و نفرات پشتیبانی میکردند؛ اما عملیات پر افتخار فتح المبین محاسبات
جهانخواران را به هم زد و همه را به تأمل و بازنگری در سیاستهای خود واداشت.
در این عملیات عظیم که امدادهای الهی در آن کاملاً مشهود بود سنگرسازان بی
سنگر بزرگترین نقش حماسی خود را ایفا کردند و زمینه را برای نقش آفرینی نیروهای
مسلح و مؤمن ایران فراهم نمودند. سنگرسازانی که برای دیگران سنگر و خاکریز میساختند
ولی خود، روی ماشینهای بزرگ راهسازی در معرض بمباران و تیر مستقیم تانکها و گلولهها
و ترکشهای بیشمار قرار میگرفتند و یکی از آن جهادگران حماسه ساز و پرافتخار شهید
محمد جواد کاویانی بود که خاطرات رشادتها و مجاهدتهای او هرگز از ذهن همرزمانش پاک
نخواهد شد. شهید کاویانی در همین عملیات در آغاز فروردین سال 61 به آرزوی نهائی
خویش دست یافت و روح بیقرار و عاشورائی او در ساحل قرب حق و جوار مولایش
اباعبدالله (ع) آرام گرفت و زیباترین نقش هنری خود را برصحیفۀ عالم وجود نگاشت.
شهید محمد جواد کاویانی و شهید ابوالفضل صادقی پسرخاله هستند و
هردو در سن 22 سالگی به شهادت رسیدند. با
آرزوی علو درجات برای تمام شهیدان ، بخصوص شهیدان گرانقدر و گمنام زرقان و این دو
شهید عزیز.
تفحصی در سیره زندگی هنرمند انقلاب و دفاع مقدس
شهید محمد جواد کاویانی / فرزند مرحوم حاج نعمت اله / محل تولد
و سکونت: زرقان فارس / روز تولد: هشتم آبان 1338 / روز شهادت: دوم فروردین 1361 /
عملیات: فتح المبین / مکان شهادت: شوش، منطقه عملیاتی فتح المبین / رشته های هنری:
خطاطی، عکاسی، تئاتر و سرودسازی / رشته رزمی: چتربازی و عملیات ویژه هلیبرد /
مسئولیت در دفاع مقدس: سنگر ساز بی سنگر
بعد از پیروزی انقلاب، پسرخالهام جواد در ابتدای سال 58 به
سربازی رفت و من (نگارنده) در پایان همان سال. دو سال بعد، یعنی در اواخر اسفند
سال 60 که سربازی من در جبهههای غرب تمام شد و به زرقان برگشتم جواد با جهاد
سازندگی به جبهه جنوب رفته بود و چند هفته بعد در عملیات فتحالمبین که در دوم
فروردین 61 انجام شد به بزرگترین آرزوی زندگیاش که شهادت بود رسید. اگرچه ما در
دوران سربازی مکاتبههای بسیار داشتیم و گاهگاهی در مرخصی ها یگدیگر را میدیدیم
ولی بطور کلی در دوران بعد از انقلاب، کمتر با هم بودیم ولذا من اطلاعات چندانی از
دوران حضور او در دفاع مقدس ندارم. آنچه در پی میآید گوشهای از خاطرات ما در
دوران انقلاب اسلامی است.
خطاطی،
نگهبانی و حضور همه جانبه در انقلاب
شهید کاویانی یکی از انقلابیونی بود که نقش مهمی در امور فرهنگی
و هنری دوران انقلاب داشت؛ او خطاط بود و خط بسیار زیبایی داشت. خیلی هم با نشاط و
خوش ذوق و خوش سلیقه بود. همیشه طرحها و ایدههای بسیار زیبا و مهمی داشت و خودش
اکثر آنها را اجرا میکرد. در انتخاب شعارها و پیامهای انقلابی (چه برای نوشتن
روی پلاکارد و دیوارها و چه برای تکرار شدن در راهپیماییها) حساسیت و دقت نظر
خاصی داشت. شهید کاویانی در کنار تمام برنامهریزیها و کارهایی که داشت به طور
خستگی ناپذیری شعارها را روی پارچهها مینوشت. همیشه دهها پارچه و پلاکارد پشت
دستش بود و بدون هیچ اکراه و اغماضی، کار نوشتن را با بهترین روش انجام میداد. شبهای
انقلاب علاوه بر اینکه در نگهبانیها شرکت میکرد و سر پست خودش حاضر میشد، در
مواقع استراحت هم یا شعار مینوشت و یا برای نگهبانها و گشتیها چای و امکانات میبرد
و به آنها سرکشی میکرد. اگرچه بقیه بچهها هم از حجم کارش با خبر بودند و از او
می خواستند که نگهبانی ندهد ولی هم به کار نگهبانی میرسید و هم یک تنه شعارها را
مینوشت. مرکز شعار نویسی هم دو جا بود: یکی در مسجد جامع زرقان و دیگری در خانه
خودشان؛ بنده هم به عنوان دستیار همیشه کمکش میکردم و امکانات اولیه را برایش
فراهم مینمودم، البته گاهگاهی هم اذیتش میکردم و سر به سرش میگذاشتم. ایجاد
نشاط در دیگران یکی از خصایص همیشگی او بود. در سختترین شرایط هم سعی داشت به
دیگران روحیه بدهد. روی همین حساب، اکثر بچهها با او ارتباطی بسیار صمیمی داشتند،
هنگام نوشتن پارچهها، کسانی که سر پست نبودند، معمولاً دورش جمع میشدند و هر
کدام به فرا خور حال چیزی میگفتند و سر به سرش میگذاشتند که مثلاً فلان جا را
اشتباه نوشتی و یا فلان کلمه چند نقطه کم دارد و شوخیهای دیگر. دم به دم هم برایش
چای میریختند و بیسکویت و لقمه و میوه در دهانش میگذاشتند.
رانندگی
شهید کاویانی در رانندگی هم بسیار ماهر بود، گواهینامهاش را در
اولین روزهای سن قانونیاش گرفته بود و هر نوع رانندگی را انجام میداد، وانت،
سواری، موتور و حتی کامیون.
تحلیل
اخبار و اوضاع سیاسی
شهید کاویانی همیشه اخبار انقلاب و کشور و دنیا را به دقت گوش
میداد و رادیو همیشه در محل خطاطیاش روشن بود. به همین خاطر اطلاعات وسیع و
عمیقی از اوضاع سیاسی جامعه و کشور و تحولات جهانی داشت و اکثراً آن اخبار را برای
بچهها بازگو و تحلیل میکرد.
تحصیلات
شهید کاویانی تا کلاس سوم راهنمایی را در زرقان گذراند و از آن
جا که یکی از ممتازهای مدرسه بود برای ادامه تحصیل به دبیرستان شاهپور شیراز رفت. ما
با هم همکلاس بودیم. اولین دوره نظام جدید (یعنی اولین سالی که دوره راهنمایی
برگزار شد) در زمان ما بود. بعد از دوره راهنمایی گفتند که برای ادامه تحصیل در
دبیرستان دو رشته وجود دارد : یکی نظری و دیگری جامع. زرقان رشته نظری داشت ولی
رشته جامع نداشت و به همین خاطر چند نفری که امکانات مالی برای ادامه تحصیل داشتند
به شیراز رفتند که شهید کاویانی هم از آن جمله بود. سال دوم دبیرستان رشتههای
نظری و جامع لغو شد و تبدیل به رشتههای ریاضی و فیزیک و علوم تجربی و علوم انسانی
شد. رشته نظری زرقان (که یک کلاس بیشتر نبود) تبدیل به رشته ریاضی و فیزیک شد (که
ما بودیم) و جواد در رشته علوم تجربی در شیراز ادامه تحصیل داد. در سال تحصیلی 57
و 58 همه ما سال آخر دبیرستان بودیم و چون مدرسهها تقریباً تعطیل یا نیمه تعطیل
بودند، جواد هم درس را بخاطر شرکت در فعالیتهای انقلابی رها کرده بود و به زرقان
برگشته بود.
تبیین
فلسفه شهادت و لزوم مقاومت
در آن دوران که مدارس و دانشگاهها تعطیل بودند دیگر هیچکس به
فکر درس و ادامه تحصیل نبود. هیچکس هم فکر نمیکرد که انقلاب چند ماه و یا چند سال
طول میکشد، تنها فکری که ذهن همه را مشغول کرده بود ادامه مبارزه تا شهادت بود
چون راهی را که انتخاب کرده بودیم جز به دستگیری و زندان و شکنجه و اعدام و یا
شهادتهای خیابانی منتهی نمیشد.
در بین بچهها، کسی که همیشه روی موضوع شهادت، بحثهای تئوریک میکرد
و به آن شدیداً علاقه داشت جواد بود. همه دوستان آخر کار او را پیشبینی میکردند.
در اصل، روح ناآرام و پر تلاش و با نشاط او جز به شهادت راضی نمیشد و جز به شهادت
آرام نمیگرفت.
جواد در هر فرصتی به تبیین شهادت و آرمانهای امام و بزرگان صدر
اسلام و تحلیل وقایع عاشورا و بعد از آن میپرداخت، گویا میدانست که فرصتش کم است.
برای بیان اهدافش هم نیازی به تشکیل جلسه رسمی و گروهی نداشت. در هر موقعیتی و با
هر تعدادی که در دسترسش بود بحث را به شهادت میکشاند و خودش و دیگران را برای
شهادت احتمالی آماده میکرد. همیشه سعی داشت معرفت و ایمان بچهها نسبت به راهی که
در پیش گرفتهاند عمیق کند. او حضور در تظاهراتهای شبانه و روزانه در شیراز و
زرقان و نگهبانی دادن و انجام کارهای فرهنگی مثل دیوار نویسی و پارچه نویسی و سرود
خوانی را به منزله ورود به لشکر امام حسین (ع) و امام زمان (عج) میدانست و هدفش
از بیان فلسفه انقلاب و شهادت این بود که تمام دوستان قدر خودشان و قدر کارهایشان
را بدانند و اگر مبارزه علیه رژیم طاغوت به طول انجامید خسته نشوند و میدان را
خالی نکنند. در اصل هیچکس نمیدانست که این مبارزه چقدر طول خواهد کشید. هر روز
کشت و کشتارها و دستگیریها و حکومت نظامیها و محدودیتها و سختگیریهای رژیم شاه
علیه انقلابیون بیشتر میشد و طبیعی بود که بعضیها دچار دلسردی و خستگی شوند
مخصوصاً وقتی که تبلیغات منفی به میان میآمد و بعضیها میگفتند : مگر با این
کارها رژیم سرنگون میشود. مگر میشود ارتش شاه را که به سلاحهای آمریکایی و توپ
و تانک و هواپیما مجهز است شکست داد؟ میگفتند: شما الکی خود را به کشتن میدهید و
اسم این کار خودکشی است نه به شهادت رسیدن. این گونه حرفها در آن زمان زیاد بود و
هدف جواد از برگزاری جلسات دائمی و غیر رسمی تبیین اهداف و جلوگیری از دلسردی
احتمالی یاران بود. در کنار این آموزشها، او آموزشهای مقاومت در صورت دستگیر شدن
را نیز گوشزد میکرد و یاد میداد که اگر بچهها دستگیر شدند چکار کنند و چه
بگویند و چه نگویند.
انقلابی ماندن در
حجم موانع و محدودیتها
در میان بچهها وضع جواد از سایر دوستان بحرانیتر بود چون
برادر بزرگش (زنده یاد سرهنگ عطاءالله کاویانی) به عنوان افسر ژاندارمری خدمت
میکرد و همه ما بخاطر اخلاق و رفتار خوبش به او احترام میگذاشتیم. همه ما واقعاً او را میشناختیم و میدانستیم که او بر عکس بسیاری از افسران
رژیم سابق، افسری مؤمن و مقید به شرع و با محبت و مردمدار و میهن پرست و با اصل و
نسب است. ولی در هر حال، او اگرچه قلباً با امام بود ولی ظاهراً افسر رژیم شاه بود
و طبیعتاً میبایست به وظایف اداری خود عمل میکرد. بارها خود من شاهد بودم که من
و جواد را از شرکت در فعالیتهای انقلابی برحذر میداشت ولی ما راهمان را انتخاب
کرده بودیم، به ظاهر اطاعت میکردیم ولی عملاً گوش به فرمان امام بودیم.
در آن زمان اگرچه بحثهای سیاسی در همه خانواده ها وجود داشت و
معمولاً اعضای خانواده تبدیل به دو گروه شده بودند ولی به دلائلی این وضعیت در
خانواده جواد بسیار شدیدتر بود. یعنی موانعی که سر راه او بود و محدودیتهایی که
او داشت بسیار بیشتر از موانع و محدودیتهای دیگران بود و انقلابی ماندن در چنان
وضعیتی بسیار سختتر و طاقتفرساتر و ارزشمندتر بود. بخاطر درک همین وضعیت بود که
بچهها حضور جواد را در جمع خود ارج می نهادند و
برای او احترامی خاص قائل بودند.
لازم به ذکر است که پسرخاله بزرگوارم، سرهنگ کاویانی، پس از
انقلاب اسلامی بیش از بیست سال فرماندهی نیروهای انتظامی شهرهای مختلف از جمله
بندرعباس، کازرون و مرودشت را به عهده داشت و در دوران دفاع مقدس نیز منشأ خدمات
بسیاری در جبهههای غرب کشور بود و به عنوان یکی از سرداران برجسته نیروی انتظامی
محبوبیت و مقبولیتی خاص در بین مردم و مسئولین نظام داشت.
عکسهای هنری
جواد به عکاسی هم علاقه زیادی داشت و از مناظر مختلف و بویژه
صحنههای انقلاب عکسبرداری میکرد. یک دوربین یاشیکا پیشرفته داشت که تنظیماتش را
فقط خودش بلد بود. برای گرفتن هر عکسی، دقیقاً فنون آن را رعایت میکرد و تمام
معیارها را از قبیل میزان نور، سرعت دیافراگم، حساسیت فیلم، عمق میدان، فاصله
دوربین تا سوژه و. . . را بکار میبست.
او بر عکس ما که دوربینهای عادی داشتیم و بدون تنظیمات عکس میگرفتیم
برای عکس گرفتن از هر سوژه و صحنهای مقدمات و چینش خاص آن را انجام میداد. بارها
روش کار با دوربینش را به ما هم آموزش داده بود و جدولی درست کرده بود که از روی
آن کار کنیم ولی هیچ گاه نتوانستیم به مهارت و دقت او برسیم. نکته جالب و خندهداری
که همیشه در عکس گرفتنهایش رخ میداد این بود که ما به شوخی عکسهای هنری او را
عکسهای خراب شده مینامیدیم و او کلی توضیح میداد تا ما دلیل هنری بودن آن عکسها
را بفهمیم. وقتی هم که هرکدام از بچهها با دوربینهای خودشان عکسی را میگرفتند
که واقعاً خراب بود به شوخی میگفتند که این عکس خیلی هنری شده و فقط جواد میتواند
هنری بودن آن را درک کند.
سرود بع بع !!!
علاوه بر عکاسی و خطاطی جواد به شعر و ادبیات و سرود و تئاتر هم
علاقهای خاص داشت. او همیشه شعرهای خوب را یادداشت و تکرار میکرد و گاهی به
عنوان نوحه و سرود میخواند.
اکثر مواقع بچههای مسجد را برای خواندن سرودهای مذهبی و انقلابی
آموزش میداد و ساعتها وقت روی این کار میگذاشت. انواع صداها را میشناخت و به
زیر و بم کردن صداها، انواع شعرها، تک خوانی، جمع خوانی، لباس و ظاهر سرود خوانها
و رعایت اندازه و قد و سن و سال آنها اهمیت زیادی میداد و بارها تک تک جملات
سرودها را خودش میخواند تا بچهها عین او رعایت و تکرار کنند. در این موارد هم
گاهگاهی صحنههای خندهداری پیش میآمد که باعث رفع خستگی گروه میشد. یکبار در
یکی از شبهای انقلاب که داشت بچهها را در حجره مسجد آموزش میداد (و بزرگترها
اطراف آنها ایستاده و نشسته بودند) روی سرودی کار میکرد که کلمه اولش «برادر»
بود، میگفت باید صدای بَ را کمی بکشید و خودش آن را میکشید و تکرار میکرد بچهها
هم که خسته شده بودند شروع کردند به صدای بععع بع بع در آوردن. بعضی از بزرگترها
هم با تکرار صدای بععع بع آنها را همراهی میکردند و میخندیدند. نهایتاً آن سرود
ساخته شد و سرود خوبی هم از آب در آمد که بچهها نامش را گذاشته بودند سرود بععع
بع. . .
آراستگی ظاهری و باطنی
در موقعیتهای بحرانی و
بویژه در حال و هوای انقلاب معمولاً زندگی عادی و معمولی همه به هم میخورد و کسی
دیگر به فکر رعایت ظواهر نیست، اما شهید کاویانی در این حال و هوا هم، همیشه ظاهری
بسیار آراسته و مرتب داشت، لباسهای تمیز و شیک و اطو کشیده میپوشید، گاهگاهی از
عینک دودی استفاده میکرد، شاید او در بین همسالان ما تنها کسی بود که در آن
شرایط، هر روز کفش خود را واکس میزد، معمولاً در شبهای انقلاب که بچهها برای
نگهبانی یا فعالیتهای دیگر در مسجد جمع میشدند، کفشهایشان را ناخودآگاه جلو در
حجره مسجد انبار میکردند و کمتر کسی به نظم و ترتیب آنها اهمیت میداد، در این
وضعیت، جواد بدون اینکه از دیگران کمک بخواهد یا به دیگران امر کند، شروع به چیدن
کفشها در قفسه میکرد و بقیه به کمکش میآمدند. این آراستگی و نظم و ترتیب ظاهری
در روح و باطن او هم جلوهگر بود. در شبهای سرد زمستان 57 یکی از کسانی که همیشه
با چتر و کلاه و دستکش و شال گردن و اُورکت به میدان فهالیتهای انقلابی میآمد
جواد بود و معمولاً هر شب در سرکشی به نگهبانها وسائلش را به آنها هدیه میداد و
در حالیکه از سرما میلرزید به مسجد بر میگشت، البته نگهبانها هم عمدتاً وسائل او
را بعد از نگهبانی به او بر میگرداندند و او دوباره آنها را به بعضی از نگهبانهای
دیگر میداد. بعضی وقتها بچهها برای اینکه ایجاد نشاط و خنده کنند با کفش روی
کفشهای واکس زده او میرفتند، جواد هم با لبخند و بدون عصبانیت، با دستمال کفشهایش
را پاک میکرد و میپوشید.
ایفای نقش شهید در تئاتر سربداران
در سال 1357 (قبل از پیروزی انقلاب) تئاتری در زرقان اجرا شد
بنام «سربداران» که توسط هنرمند برجسته فارس و ایران جناب آقای رحیم هودی
کارگردانی و در حسینیه محله میان چندین شب اجرا شد. این تئاتر که درباره حماسه
نبرد سربداران خراسان با سپاه مغولها بود و به تکرار نبرد در عصر حاضر اشاره داشت
تئاتری کاملاً حرفهای بود. آقای هودی که سالهای قبل از آن، معلم زرقان بود و به
شهر ما علاقهای خاص داشت، اجرای این تئاتر را برای زرقان در نظر گرفته بود ولی
هیچ کدام از بازیگران آن حرفهای نبودند، ایشان با تلاش و پشتکار و ارادهای طاقت
فرسا گروهش را از بین بچههای مساجد زرقان جمع آوری کرد و آنها را آموزش داد و
نهایتاً از حاصل کار هم خیلی راضی بود. این تئاتر در مرودشت هم توسط همین گروه در
سالن تئاتر کارخانه قند اجرا شد ولی به زیبایی اجرای آن در زرقان نمیرسید. چون
سالن تئاتر یکطرفه بود ولی در حسینه زرقان عین برنامه تعزیه خوانی بود که مردم دور
آن مینشستند و بازیگران وسط صحنه به اجرای نمایش میپرداختند. درباره این تئاتر
گفتنی زیاد است، غرض از بیان این مقدمه این بود که چهار تن از شهدای بزرگوار زرقان
هم در این تئاتر حضور داشتند: شهید محمود بخشنده، شهید محمد علی گلمحمدی (جواد)،
شهید. . . . . . . . . . . . . . . . . و شهید محمد جواد کاویانی که در این تئاتر
نقش یک مبارز انقلابی را ایفا میکرد و باید در نمایش، شهید میشد. او با توجه به
علاقه و ایمانی که به شهادت داشت چنان این نقش را زیبا و با حس و حال اجرا میکرد
که انگار واقعاً شهید میشد و همه را به گریه وا میداشت. گویا کارگردان هم به
فراست دریافته بود که شهادت در سرنوشت و چهره جواد موج میزند که او را به مشق
شهادت واداشته بود.
اوصاف شهید کاویانی از زبان رئیس سابق
سازمان انرژی اتمی ایران
یاد و خاطراتی از سنگرساز بی سنگر شهید محمد جواد کاویانی از
زبان دکتر فریدون عباسی، رئیس سابق سازمان انرژی اتمی ایران
زرقانیها یک نماینده توی
جبهه پیش ما داشتن بنام شهید بزرگوار محمد جواد کاویانی که من خاطرههای زیادی از
او دارم و هیچگاه او را فراموش نمیکنم. او خیلی مأنوس به قرآن بود و قرآن در
رفتارش اثر کرده بود و یک انسان کاملاً قرآنی بود. شبها معلم قرآن بود، کلاس او هم
همه جا بود: توی سنگرها، توی اتاقهائی که ما در روستاها بودیم ایشون قرآن درس میداد،
تجوید میگفت، قرائت بچهها رو تصحیح میکرد، مبنا را هم سورۀ صف گذاشته بود، سورۀ
صف یه ویژگیهای خاصی داره، ایشون تجربه داشت، سورۀ صف هم اشاره داشت به اینکه در
آنجا صف واحد باشیم. یه روز ما با هم بودیم، نزدیک عملیات شده بود، توپخانۀ عراق
داشت سمت واحد ما را میزد، ما سه تا قسمت داشتیم، یکی تو خط بود، یه منطقۀ نعل
اسبی بود که میآمد تا کنار کرخه، ما دراینجا روبروی عراقیها و تو دل عراقیها
بودیم، از کرخه پائینتر، مقر پشتیبانیمون بود و توی یکی از روستاهای کنار جادۀ
اهواز اندیمشک مقر اصلیمون بود، یکی هم توی آبادان داشتیم. اون روز جواد رفته بود
روی کانتینری که خاک ریخته بودیم روش، همون وقت توپخونۀ عراق کار کرد، من بهش
گفتم جواد بیو پائین، برو تو سنگر، خیلی عادی به من گفت: حالا هیچی نمیشه. من پا
شدم رفتم بالای همون کانتینر، بحثمون روی پائین آمدن از روی سر سنگرها بود، همون
موقع یه کمپرسی جفت چرخ اومد، ما دوتامون اینو به چشم دیدیم، از توی اون محوطه شنریزی
که رد شد، قلوه سنگ بزرگی بلند شد و اومد به طرف سه نفر که آنجا ایستاده بودند،
اینو من خودم به چشم دیدم، این سنگ بین وسط سرهای اینا کمونه کرد رد شد رفت، یکی
از اونهائی که ایستاده بود پدر شهید عباس ملک مکان (اهل آباده) بود، اونم اومده
بود اونجا. محمد جواد کاویانی آیۀ «و ما تسقط من ورقة الا یعلمها» رو خوند و گفت
کار دست خداست، دیدید این سنگه چه طوری کمونه کرد، اینا وقتشون نبود. اگر توی سر
هرکدومشون میخورد با این ضربی که داشت شاید شهیدشون میکرد. . . تو جبهه وقتی
عملیات نبود پائینترین کارها رو انجام میداد، من و ایشون با هم حموم رزمندهها
رو تمیز میکردیم، میرفت توی تون حموم، سیاه بیرون میاومد، یه کانالهائی بود،
جواد میرفت توی اونا و تمیزشون میکرد، قبلاً روستائیها در آنجا گاو نگهداری میکردند،
شستن این حموم خیلی سخت بود، من میدیدم ایشون تو وقتای اضافی میرفت این حموم رو
تمیز میکرد که رزمندههای لشکرهای فارس که میخواستن در آنجا مستقر بشوند اگر نیاز
به استحمام دارن استفاده کنن.
موقع عملیات هم توی خط مقدم
جبهه بود، همون شب اول عملیات فتحالمبین خبر شهادتش رو داده بودند، من بخاطر اینکه
مسئول پشتیبانی جنگ استان فارس بودم اون شب در یه منطقۀ دیگه بودم ولی همون شب من هم
تیر خوردم. من اسم پسرم رو میخواستم به نام ایشون، محمد جواد بذارم، چون در طول
دو سه ماه که با هم خیلی نزدیک بودیم خاطرههای خوبی ازش داشتم، ولی اسم پسر ما شد
محمد مهدی، ولی محمد رو من نگه داشتم چون به چندتا محمد علاقه داشتم، از جمله شهید
محمد علی رجائی و شهید محمد جواد کاویانی ولی پسر من تأخیر کرد تا شب تولد آقا
امام زمان (عج) تولد شد و گوشۀ قرآن نوشتم که این بچه خودش اسم خودش رو انتخاب
کرده و شد محمد مهدی.
او در حال کار هم هیچوقت از قرآن جدا نمیشد و این ارتباط دائمی
او با قرآن یکی از زیباترین خاطرههائی است که برای من جا گذاشته. به هر حال او یه
جوون مؤمن انقلابی بود که اون موقع تشخیص داده بود که بهترین کار همونه که امام
گفته بود:«جنگ در رأس امور است». من حتی تز فوق لیسانسم رو تقدیم به ایشون کردم،
بعد از عبارت «تقدیم به» اسم یکی از افرادی را که نوشتم همین شهید محمد جواد
کاویانی بود. روحش شاد و یادش گرامی
تقدیم به روح
تابناک و پر فتوح سنگر ساز بی سنگر ، هنرمند شهید: محمد جواد کاویانی
روزی که میهن گشت آماج تجاوز - تاراج
شد از قصر شیرین تا به هرمز
میسوخت در آتش تن صد چاک میهن - با
خون عجین میگشت خاک پاک میهن
روزی که دشمن ، دشمن دیرینهی دین - میزد
پیاپی تیر کین بر سینهی دین
روزی که دنیا حامی غارتگران بود - روزی
که ایران خار چشم دشمنان بود
آن روز مردان خدائی قد کشیدند - مردانه
، پیش سیل دشمن سد کشیدند
مردان ، چه مردانی؟ همه پاک و خدائی -
سرشار از اندیشههای کربلائی
مردان غیرتمند و بی پروا و عاشق - دریادلانی
غرق در بحر حقایق
اسطورههای ناب تاریخ حقیقت - آئینههای
پاک عرفان و شریعت
شب زنده دار و اهل ذکر و زهد و تقوا -
شیران بی پروای سرخ دشت هیجا
مردان تکلیف و شعور و عشق و ایثار - بی
مزد و منت ، مردهای دشت پیکار
سنگر نشینان جنوب و غرب کشور - لبیک
گویان صلای سرخ رهبر
*****
سنگر ، زمانی خانهی دریا دلان بود - میعادگاه
و مشهد رزمندگان بود
یک کلبهی کوچک ز جنس سنگ و ماسه - جای
دعا و خواب و ایثار و حماسه
چندین تفنگ و کوله پشتی و کمی نان - با
چند همسنگر ز نسل رعد و طوفان
سنگر ، نه چندان امن ، اما گاهگاهی - میشد برای استراحت سر پناهی
هنگام حمله خاکریز خط اول - ویرانه میشد
زیر رگبار مسلسل
در آن زمان باید دوباره خاکریزی - میشد
بپا با همت یار عزیزی
در زیر بمب و آتش و دود و شراره - آماده
میشد خاکریزی از دوباره
اما چگونه ؟ در چه حالی؟ با چه قیمت؟
- در تیر رس ، بر پشت ماشین ، با شهادت
مردان سنگر سازِ جان بر کف نهاده - با
قدرت ایمان و تکلیف و اراده
بر پشت ماشینهای غران میپریدند - سنگر
برای همدلان میآفریدند
در نوبت سرخ شهادت آن سواران - پروانه
میگشتند گرد شمع یاران
جان را فدای حق پرستان مینمودند - در
جانفشانی گوی سبقت میربودند
هر خاکریز و جاده تا آماده میشد - جانهای
بسیاری برایش داده میشد
در هر وجب با نعرهی الله اکبر - دریادلی
در خون خود میشد شناور
دریادلانی عارف و شیدا و گمنام - آئینهی
اسطورههای صدر اسلام
پیروزی رزمندگان بر خیل دشمن - با
قیمتی اینگونه اهدا شد به میهن
با قیمت خونهای پاک آسمانی - خون
عزیزی چون جواد کاویانی
آن اسوهی ایثار و تقوا و فضائل - مرد
هنر ، مرد خلوص و عشق کامل
دریای احساسات ناب انقلابی - گنجینهی
اندیشههای آفتابی
او آخرین نقشی که با لوح و قلم زد - نقش
شهادت را برای خود رقم زد
یار هنرمندی که اوج شاهکارش - شد جلوهگر
در هستی پر افتخارش
او با جهادش اسوهی این سرزمین شد - زیباترین
اسطورهی فتحالمبین شد
یک کربلا فرهنگ و اسرار نگفته - در
نام «سنگر ساز بی سنگر» نهفته
والسلام
اسطوره ایثار و امنیت و
آرامش
مروری بر زندگی پربار سردار
رشید اسلام مرحوم عطاءالله کاویانی
او پس
از پایان جنگ تحمیلی، سالها فرماندهی انتظامی شهرهای مختلف ازجمله بندرعباس، میناب،
کازرون و مرودشت را به عهده داشت و پس بازنشستگی نیز با مسئولین طراز اول کشور ارتباطی
تنگاتنگ داشت و معمولاً در استان فارس برای حل مشکلات انتظامی و امنیتی از او مشورت
و کمک میگرفتند. او که
زندگی اش وقف امنیت مردم بود و یک عمر برای عزت و استقلال میهن، جانش را به کف گرفته
بود و سینهاش در برابر دشمنان ایران و اسلام سپر کرده بود. سرهنگ کاویانی، شهید زندهای
بود که یک عمر شهید زیست و اگرچه ظاهراً در جبههها به شهادت نرسید ولی از نظر مردم
و رزمندگان اسلام، شهید به حساب میآید و مردم نام گرانقدرش را با عظمت و احترام یاد
میکنند.
این
اسوه ایثار و فداکاری نهایتاً در روز16 شهریور 1394 در تاکستان خود در منطقۀ صدرآباد
زرقان در اثر سکتۀ قلبی و مغزی در سن 65 سالگی به دیدار معبود شتافت و مردم حق
شناس و قدردان زرقان و مناطق تحت فرماندهی اش را در سوگ خود عزادار کرد. والسلام
مرحوم سرهنگ عطاءالله کاویانی، برادر بزرگ جهادگر شهید محمد
جواد کاویانی، فرزند مرحوم حاج نعمت الله کاویانی و حاجیه خانم زینت قائدشرفی،
ولادت: 2/9/1328زرقان، وفات: 16/6/1394زرقان، آرامگاه قطعۀ ایثارگران آرامستان سید
نسیمی زرقان
روحشان شاد و یادشان گرامی
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار محمد جعفر کریمیان
شهید بزرگوار
محمد جعفر کریمیان در اول آبانماه 1343 در خانوادهای مذهبی در زرقان متولد شد. تحصیلات
ابتدائی را در زرقان گذراند و سپس به کار کشاورزی و ساختمانی پرداخت. بعد از مدتی
دوباره تحصیل خود را بصورت شبانه ادامه داد ولی موفق با اتمام تحصیلات خود نشد.
پس از شروع جنگ
تحمیلی و فرمان امام راحل مبنی بر تشکیل بسیج مستضعفین، شهید کریمیان علیرغم سن کم
جزو اولین بسیجیانی بود که به کاروان مدافعان کشور پیوست و پس از آموزش مقدماتی به
جبهههای غرب کشور اعزام شد.
مادرش در رابطه
با شهادت او میگوید: در دوران طفولیت او ، خواب دیدم که با برادرش به آسمانها
رفتند، برادرش بازگشت اما او نیامد، گفتم: چرا جعفر را نیاوردی؟ گفت : هرچه کردم
نیامد و بالاتر رفت. . . . . وقتی به جبهه رفت ، هر لحظه خواب به آسمان رفتن او
برایم مجسم میشد و همواره فکر میکردم که جعفر دیگر باز نخواهد گشت و بالاخره
چنین شد و جعفر به آسمانها رفت. .
(لازم به ذکر
است که برادر بزرگ ایشان، محمد رضا کریمیان در تظاهرات شبانه در آذرماه سال 1357
به همراه شهید بزرگوار ناصر رضازاده، محمد رضا قاسمپور و محمد کاظم اسلامی مورد
اصابت گلولههای دژخیمان رژیم پهلوی قرار گرفتند و مجروح شدند و تعبیر خواب مادر
بزرگوار ایشان دلالت بر آن مجروحیت و این شهادت دارد).
شهید کریمیان
به احکام و دستورات الهی و مخصوصاً به صله رحم اهمیت بسیار می داد و همیشه متبسم و
متواضع و پرتلاش بود. از خصوصیات بارز اخلاقی دیگر او تعصب خاصی بود که نسبت به
خویشان داشت و برای آنها هرکاری که می توانست انجام می داد، بشاش و خنده رو بود،
به کوهنوردی علاقه زیادی داشت. روزها سپری شد تا اینکه چند ماهی از جنگ تحمیلی
گذشته بود که حرف رفتن به جبهه را می زد و برای اینکه موافقت پدرش را جلب کند، می
گفت: از کجا معلوم است که اگر به جبهه نروم در اثر تصادف و یا مورد دیگری از بین
نروم؟! بالاخره موافقت پدر را جلب کرد و دوران آموزشی را در باجگاه و تخت جمشید
سپری نمود و آماده اعزام به جبهه شد. هنگام رفتن از تمام دوستان و خویشان خداحافظی
کرد، بگونه ای که گویی دیگر قصد برگشتن ندارد. در خط مقدم جبهه بود که در اثر ترکش
خمپاره بشدت زخمی و به بیمارستان انتقال یافت، اما بر اثر جراحات وارده به شَرَف
شهادت نائل گردید.
این دلاورمرد
بسیجی که قهرمانانه که برای دفاع از دین و وطن و ناموس به مصاف متجاوزین بعثی-
صهیونیستی رفته بود در جبههی بازی دراز که یکی از سختترین مناطق عملیاتی بود بر
اثر ترکش خمپاره مجروح شد و پس از انتقال به بیمارستان به شرف شهادت که آرزوی
دیرینه او بود نائل آمد و در جوار حرم عارف و شاعر شهید سید عمادالدین نسیمی، دفن
و در جوار رحمت حق به آرامش ابدی رسید. روحش شاد و یادش گرامی
فرازهایی از وصیت
نامه شهید محمدجعفر کریمیان
بسم الله الرحمن
الرحیم
وصیت می کنم که برای من گریه نکنید، زیرا
گریه کردن برای شهید خوب نیست. به پدر و مادرم بگویید که افتخار کنند، زیرا چیزی
را که خدا به آنها داده بود، از آنها پس گرفت. من برای اسلام و مکتبم شهید شده ام.
بسم رب الشهداء
و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار سید صفدر کشاورز
شهید کشاورز دوران ابتدائی را در زادگاهش گذراند و
بقیه تحصیلاتش را در مرودشت و محله سعدی شیراز ادامه داد.
شهید کشاورز همزمان با پیروزی انقلاب اسلامی
فعالیتهای انقلابی اش را در مدرسه و مسجد محل و مسجد سعدی و پایگاه مقاومت آنجا
شروع کرد و هر روز علیرغم سن کم تمام تحولات اجتماعی و اخبار سیاسی کشور و جهان را
دنبال می کرد و از بینش و معرفت خاصی بر خوردار بود.
همزمان با شروع جنگ تحمیلی، شهید دیپلم گرفت
و به فعالیتهایش ادامه داد تا اینکه به عنوان بسیجی به ندای امام خمینی (ره) لبیک
گفت و در جبهه های نبرد حق علیه باطل در غرب کشور که محل تاخت و تاز گروهکهای خود
فروخته ملحد و ضد انقلاب بود حضور پیدا کرد.
بعد از مدتی دوباره عازم جبهه شد و همراه با
حماسه سازان لشکر ۱۹ فجر به جنوب رفت و به دفاع از ناموس و وطن و دین
پرداخت.
دشمن بعثی که با حمایت جهانخواران و کشورهای غربی و مرتجعین عربی به قصد فتح هفت روزه ایران زمین
جنگی نابرابر و ویرانگر را شروع کرده بود با مقاومت رزمندگان و ایثارگرانی چون سید
صفدرها هشت سال زمینگیر شد و به مرزهای بین المللی برگشت و حتی حاضر به پرداخت
غرامت شد، همین شکست صدام باعث حمله او به عربستان کویت شد که به دستگیری و اعدام دیکتاتور
بغداد منجر شد.
شهید سید صفدر کشاورز با شهدا مخصوصاً با
طلبه شهید لطفعلی زارع که همرزم و همراز و هم محلی او بود و در مسجد جامع سعدی با
هم فعالیت چشمگیری داشتند ارتباط خاصی داشت و سر مزار آنها مثل شمعی از فراق شهدا
می سوخت و می ساخت، زیر لب روضه های جانسوز سید و سالار شهیدان و یاران باوفایش را
زمزمه می کرد و آرزوی شهادت و وصال اجداد طاهرینش می نمود. نهایتاً این اسوه ایثار
و عطوفت و بصیرت در عملیات کربلای ۵ در تاریخ 19/10/65 به آرزوی دیرینش رسید و با شهادت به اوج
اعلای بندگی و رضوان تقرب پروردگار پرواز کرد و به مقام «عند ربهم یرزقون» رسید. پیکر مطهر این شهید فاضل و با بصیرت در گلزار
شهدای محله سعدی دفن و زیارتگاه جان نثاران و عاشقان ولایت شد. پدر بزرگوار این
شهید عزیز ، مرحوم سید اصغر نیز چندین سال بعد از شهادت فرزند رشید شهیدش از دنیا
رفت و در آرامستان محله سعدی شیراز آسمانی شد.
روحشان شاد و یادشان
گرامی
هوالجمیل
مرگها بیشتر از زمان جنگ شده
تمام
مشکلات اخلاقی و اجتماعی انسانها بخاطر خودستائی و خودبینی و خودخواهی و خودپرستی
است و کسی که از خودش گذشته باشد دیگر نه چیزی برای به دست آوردن دارد نه برای از
دست دادن چون «خودش» را از دست داده است و به این خاطر به زندگی مطمئنه و حیات
طیبه می رسد و رزمندگان دفاع مقدس عمدتاً دارای چنین روحیهای بودند و به این
زندگی زیبا دست یافته بودند و در آن دوران سخت و پر مخاطره و پر حادثه در کمال
اطمینان و آرامش زندگی میکردند و در همان حال به نبرد با دشمنان متجاوز میپرداختند.
روزگاری
جبهههای ایران تجلیگاه مدینۀ فاضلۀ محمدی (ص) بودند و هرچه در آنها جریان داشت از
جنس عشق و معرفت و اخلاص و ایثار و یکرنگی بود و شهدا کاملترین نمونههای این حیات
طیبه بودند و به همین خاطر است که جوانان آرمانگرا که دنبال خوشبختی و سعادت دنیا و
آخرت هستند مشتاقانه دنبال خاطرات آنها میگردند تا کام تشنۀ خود را از این
اقیانوس شیرین حقیقت سیراب کنند و به همین علت است که خاطرات شهیدان اینقدر برای
جامعۀ ما حیاتی و با ارزش و مشکلگشا و زندگیساز است. حالا دیگر نه جنگی وجود
دارد، نه جبههای و نه احتمال شهادتی ولی تعداد مرگها بیشتر از زمان جنگ شده و اگر
آماری از وقایع طبیعی و غیر طبیعی مرگبار این روزگاران گرفته شود متوجه میشویم که
شهدا به چه سعادتی دست یافتهاند. امروز دیگر خاطرات شهدا، کاری به جنگ ندارد بلکه
مستقیماً به صلح و سعادت و خوشبختی جامعه ارتباط دارد و کسانی که دنبال یک زندگی
آرام و سعادتمندانه هستند هیچ راهی جز تداوم راه شهدا و «شهید زیستن» ندارند. از
این مطالب که بگذریم، شهدا واقعاً قسمتی از تاریخ معاصر ما را رقم زدند و کسانی که
در کار فرهنگنگاری جوامع هستند اگر این اُسوههای فرهنگساز را فراموش کنند، روح
اصیل زندگی را به فراموشی سپردهاند و به خودشان و مخاطبانشان و آیندگان ظلم کردهاند.
والسلام / ناشر
Comments
Post a Comment