300-400 یکصد صفحه چهارم کتاب امام زادگان عشق
بسم رب الشهداء والصدیقین
زندگینامه شهید بزرگوار
علی مؤمن خیلفه
شهید در تاریخ 11/2/1355 تشکیل خانواده داد. زمانی که وی ازدواج کرد 18 ساله
بود و همسر وی 14 سال داشت، آنها به مدت 5 سال با یکدیگر زندگی کردند و حاصل
ازدواج آنها 2 پسر و 1 دختر به نامهای رسول، طیبه و مهدی است.
شهید به فرائض دینی مخصوصاً نماز و حجاب اهمیت بسیاری می داد، همیشه به مسجد
میرفت و نماز خود را به جماعت میخواند. گرفتن روزه را خیلی مهم می دانستند و خود
اکثر اوقات حتی غیر از ماه مبارک رمضان روزه می گرفت.
شهید در دوران جنگ 2 ماه آموزش را در شیراز گذرانده و بعد از ده روز مرخصی به
جبهه اعزام شد. پس از دومین حضورش در جبهه، در روز 22/11/1360 در عملیات تنگ چزابه
دستش زخمی شد و همرزمانش دست او را بسته بودند و سوار آمبولانس کرده بودند ولی از
همان زمان به بعد دیگر خبری از او نشده و دوستانشان نمی دانستند چه اتفاقی برای او
افتاده و چگونه شهید یا مفقودالاثر شده است.
چزابه که هر گوشه آن
آغشته به خون شهیدان است تنگهای است که رزمندگان اسلام در روزهای آغازین جنگ با
دست خالی در آنجا به نبرد با دشمن متجاوز پرداختند و خونشان به زمین ریخته شد و
جاودانه شدند. اما از نظر جغرافیای نظامی تنگه چزابه راهی است در شمال غرب شهر
بُستان و در نزدیکی مرز عراق به عرض یک تا سه کیلومتر که در بین «رملها» از شمال
و «هور» در جنوب محدود شده و یکی از پنج محور حمله دشمن بعثی به استان خوزستان
بود. ارتش عراق که از حمایت اکثر کشورهای عربی و غربی برخوردار بود در اواسط سال
1359 توانست مقاومت مدافعان بی سلاح ما را در این منطقه در هم بشکند و سیل تانکها
را به سمت تنگه چزابه به راه اندازد. در این نبرد نابرابر درگیری سختی بین مدافعان
ما و نیروهای زرهی دشمن در می گیرد اما نهایتاً عراق تنگه چزابه را تصرف و به سمت
بستان و سوسنگرد پیشروی می کند. در 8 آذر 1360 عملیات طریق القدس برای آزادسازی
منطق غربی دشت آزادگان آغاز می شود و رزمندگان اسلام با عبور از رملها خود را به
تنگه چزابه می رسانند و موفق می شوند تنگه را آزاد کنند. ارتش عراق مجددا در شب 17
بهمن سال 60 به تنگه چزابه حمله و چندین تپه و خاکریز اول را تصرف می کند. پس از
13 روز درگیری و جنگ بیامان رزمندگان اسلام در شب یکم اسفند سال 60 در عملیات
«مولایمتقیان» موفق می شوند ارتش عراق را به عقب برانند و مناطق فوق را آزاد
کنند. در این عملیاتها تعدادی از رزمندگان زرقانی نیز حضور داشتند که شهید علی
مؤمن خلیفه از آن جمله است.
شهید ارتباط عارفانه ای با حضرت پروردگار و اولیای الهی داشت و در هر فرصتی در
حال مناجات و نیایش و ستایش ذات باریتعالی و معصومین علیهم السلام بود و از کلمات
و جملات عارفانه و ادیبانه ای مخصوص به خودش استفاده میکرد چنانکه در وصیت نامه
زیبا و پر معنایش تا حدودی این روحیه متجلی است.
یکی از
وصیت نامه های شهید علی مؤمن خلیفه
بسم الله الرحمن الرحیم
با سلام و درود بر
رهبر کبیر انقلاب امام امت روح الله و شما پیروان صادق شهیدان، خدایا چگونه وصیت
نامه بنویسم در حالیکه سراپا گناه و معصیت و سراپا تقصیر و نافرمانی هستم؟ اما از
رحمت و بخششت ناامید نیستم، ولی ترسم از این است که نیامرزیده از دنیا بروم، می
ترسم رفتنم شهادت نباشد و پذیرفته درگاهت نباشم، یا رب العفو، خدایا نمیرم در
حالیکه از من راضی نباشی، خدایا چقدر دوست داشتنی و پرستیدنی هستی ولی من نفهمیدم، یا اباعبدالله
شفاعت کن نزد خدا ما را.
عزیزانم اگر شبانه روز شکرگزار خدا باشیم که نعمت اسلام و امام را به ما عنایت
فرمود باز کم است، آگاه باشیم که سرباز راستین و صادق این نعمت شویم، ای عاشقان
اباعبدا... بایستی شهادت را در آغوش گرفت، گونه ها بایستی از حرارت و شوقش سرخ شود
و ضربان قلب تندتر بزند، بایستی محتوای فرامین امام را درک و عمل نمائیم تا اینکه
قدری از زندگی خود را در شکرگزاری
بجا آورده باشیم.
وصیت من به مادرم و
خواهرانم و برادرانم و اهل فامیل این است بدانید اسلام تنها راه نجات و سعادت
ماست، همیشه بیاد خدا باشید و فرامین خدا را عمل کنید، پشتیبان و از ته قلب مقلد
امام باشید، اهمیت زیاد به دعا و مجالس اباعبدا. . . و شهدا بدهید که راه سعادت و
توشه آخرت است، همواره تربیت حسینی و زینبی بیابید و رسالت آنها را رسالت خود
بدانید و فرزندان خود را نیز همانگونه تربیت بدهید که سربازان با ایمان و عاشق
شهادت و علمدارانی صالح وارث حضرت ابوالفضل برای اسلام ببار آیند.
از همه کسانیکه از من رنجیده اند و حقی برگردن من دارند طلب عفو دارم و
امیدوارم خداوند مرا با گناهان بسیار ببخشد و بیامرزد، خدایا مرا پاکیزه بپذیر.
اگر من شهید شدم در جوار قبر پدرم بخاک بسپارید و یک کفن از بُرد یمانی بر تنم
بپوشانید و اگر جنازه ام بدست شما نیامد بدانید که به ملکوت اعلا پرواز خواهم کرد،
اما ننگ است انسان در رختخواب بمیرد چه خوب است در راه پروردگار جان سپردن.
والسلام – علی مؤمن خلیفه
خاطره-داستانی
از تولد تا شهادت شهید بزرگوار علی مؤمن خلیفه
تبریک فرشته ها
اوائل فروردین 1337 در شبی بارانی آخرین فرزند یک خانواده 9 نفری در روستای
گلدشت علیا به دنیا می آید. آخرین فرزند خانوادهای که 3 برادر و 3 خواهر بزرگتر
از خود دارد و با پدر و مادرش 9 نفر میشوند. باران هنوز ادامه دارد و حمزه در حیاط
قدم میزند و زیر لب دعا میخواند، با شنیدن صدای گریۀ نوزاد لبخندی آسمانی تمام
چهرهاش را فرا میگیرد، دستهای پینه بستهاش را به طرف آسمان بلند میکند و از
صمیم قلب و با تمام وجود خدا را شکر میگوید و گوسفندی را برای عقیقه کردن او در
نظر میگیرد. پس از مدتی به اتاق میرود و زیر نور فانوس، فرزندش را در آغوش میگیرد
و در گوشش اذان و اقامه میگوید و او را به صنوبر برمیگرداند. همه
خوشحالند ولی خوشحالی مادر بیشتر است چون عصای پیریاش را به دنیا آورده است. حمزه
شادمانه به همسر و نوزادش
نگاه میکند و با افتخار میگوید: نامش را علی مؤمن میگذاریم تا باعث سربلندی ما
در دنیا و آخرت بشود. صنوبر با عشق خالصانه به مولا علی (ع) و حضرت فاطمه (س)
نوزادش را در آغوش میفشارد، او را میبوسد و در حالیکه اشک شوق چشمهایش را پر
کرده است نام زیبای فرزندش را چند بار تکرار میکند : علی مؤمن. . . علی مؤمن. . .
هیچ هدیهای برای او زیباتر و با ارزشتر از همین نام نیست، نام زیبائی که همراه
با نزول رحمت الهی بر قلب شوهرش القا شده است. و بدینسان فرشتههای آسمان که ماهها
منتظر تولد علی مؤمن هستند و او را با لقمههای حلال در رحم مادر پرورانده اند به
هم تبریک می گویند و نام یک شهید جدید را در دفتر خلیفههای خداوند ثبت می کنند و
غرفهای را در بهشت به او اختصاص می دهند که میلاد و زندگی و شهادت تمام شهدا
اینگونه بوده و خواهد بود.
در
سوگ پدر
زندگی خانواده حمزه مثل زندگی بسیاری از روستائیان دیگر با رنج و تلاش و صفا و
ایثار ادامه می یابد تا علی مؤمن به دو سالگی می رسد. هنوز طعم مهر و صفای پدر را
نچشیده که پدرش را از دست می دهد و طعم یتیمی را می چشد. خانواده بدون سرپرست می
ماند ولی هر کدام از اعضای خانواده حتی علی مؤمن دو ساله باید به گونه ای رنج های
زندگی را به دوش بکشند تا مادر فداکارشان بتواند زندگی آنها را اداره کند. به جا
مانده ی حمزه یک خانه ی خشتی است که با دستهای تاول زده ی او و دستهای چاک خورده ی
مادر بِنا شده است. دو عاشقی که سختی ها را در زندگی با هم به دوش می کشیدند و
همین مشارکت باعث شده بود که آنها را نسبت به هم عاشق تر نگه دارد و به همین خاطر
تحمل جدائی و فراق در توان هیچ کدام از آنها نبود ولی کسی که می آفریند خود نیز می
میراند.
سفره
محبت و ایثار
زیر چراغ فانوس و گرمای یک بخاری علاءالدین، علی مؤمن و چند خواهرش کنار سفره
نشسته اند. سفره ای ساده و صمیمی با چند سیب زمینی آب پز و چند تکه نان خشکیده.
همه منتظر شروع غذا خوردن هستند و سر به پائین انداخته اند. خواهر کوچکتر می پرسد:
پس چرا نمی خورین؟ و علی خجالت زده همچنان از شام امتناع می کنند. اشکهای مادر
جاری شده و در حالیکه با دستهای پینه بسته و به لرزه افتاده اش برای دختر کوچکش
سیب زمینی پوست می کَنَد می گوید: بسم ا... چرا نمی خورین؟ بچه ها شروع می کنند و
مادر طوری خود را مشغول می کند که هیچکس غذا نخوردن او را نفهمد و نبیند. علی مؤمن
سکوت را می شکند و می گوید : تا مادر غذا نخوره منم نمیخورم. مادر در همان حال
لبخندی اشک آلود می زند و در زیر نور فانوس نگاهی محبت آمیز به قیافه مردانه پسر
هشت ساله اش می اندازد، لقمه اول را بر میدارد و در دهان می گذارد و همه لبخند می
زنند و شروع به خوردن می کنند ولی آهسته و کم کم تا نصیب دیگران بیشتر بشود در
حالیکه می دانند نصیب هر کس چند لقمه ای بیش نمی شود. بچه ها شاگرد درس ایثار و
محبت و فداکاری مادرند و علی مؤمن هشت ساله این درس را به خوبی از مادر فرا می
گیرد و برای آینده ها به ذهن می سپارد. وقتی دو پسر بزرگتر می آیند مادر بخاطر فقر
شدید، برادر و خواهرهای کوچکتر را بین آنها تقسیم می کند تا کفیل مخارج و هزینه
های آنها شوند.
تلخ
و شیرین های خاکستان
علی مؤمن اقامه گوی مسجد شده ولی هر وقت پنجشنبه می شود جایگزینی برای خود
انتخاب می کند تا سر خاک پدر برود. او با خانواده راهی خاکستان می شود، ستاره دختر
بزرگ خانواده کوزه ای آب بر می دارد تا
با آن مزار پدر را که زیر گرد و غبار روزگار فرو رفته بشوید و به تربت او جان و
طراوتی دوباره ببخشد.
موقع برگشتن کسی دلش نمی آید پشت به پدر کند زیرا بی بهره بودن از پدر به هر
گونه در دل هر کدام احساس می شود، این داستان هر هفته است. انگار خاکستان شده تنها
تفریحگاه بچه ها، شبهای جمعه برای آنها شیرین است چون پدر را ملاقات می کنند و تلخ
است چون گریه مادر را می بینند.
کلاسی
در دامنه طبیعت
علی مؤمن تا پایان دوره ابتدایی بیشتر درس نخوانده و هوش و ذکاوت خود را در دل
روستا پنهان گذاشته ولی در دامنۀ طبیعت کلاسی دیگر برای او مهیاست که با تمام وجود
به آن دل میسپرد. هر روز راهی کوه و بیابان میشود و قرآن کوچکی که همیشه در جیبش
است را بیرون میآورد و شروع به خواندن میکند. صدای دلنشین او به گوش هر کس میرسد
او را بیتاب میکند. در پایان هرآیه به فکر فرو میرود و به مناجات با خدای خود
می پردازد.
آدینه
های دلگیر
روزها و ماهها و سالها به این منوال میگذرند ولی جمعهها همیشه حال و هوائی
دیگر برای او دارند. کوه و بیابان هنوز مناجات آدینههای او را به خاطر دارند،
مناجاتهائی که در ذهن خواهران و برادران نقش می بندد و برای همیشه به یادگار می
ماند: خدایا آفتاب بی کران مهرت هرگز در دلم غروب نخواهد کرد، سلام بر کسی که مثل
خورشید رخ بر میکشد از پس ابرها، سالها گذشته و عصرهای دلگیر جمعه ها از پی هم
آمده و رفتهاند و چشمان من همچنان در انتظارند که او کی می آید؟ مولا جان، چشم
هایم را به کدامین جمعه بدوزم که از آمدن تو خبر دهد؟ کاش خورشید برای همیشه غروب
می کرد تا انتظار آمدنت پایان می یافت، چقدر سخت است ندیدنت و چه زیباست انتظار
آمدنت. آقا و مولای من، مهدی جان، چشمانم را به کدام جمعه بدوزم که از جنس ظهور تو
باشد؟ العجل العجل یا صاحب الزمان....
معنای
شکست
علی از دوره نوجوانی عبور کرده و به سرحدات جوانی رسیده، او غیرت و پشتکاری
دارد که می تواند جلو هرگونه سختی بایستد، اگرچه بارها طعم تلخ ناملایمات را چشیده
ولی هیچ وقت به خود تلقین نکرده که شکست خورده چون مادرش از کودکی به او آموخته
است که افتادن شکست نیست بر نخواستن شکست است.
دستان هنرمند
پس از چندین سال کارگری، علی با یاد گرفتن بنایی زیر دست برادرش ابراهیم معاش
خانواده را تامین میکند. در گچبری و ایجاد نقش و نگار
استعدادی عجیب دارد و نبوغ خاصی از خود نشان میدهد چنانکه همه از خود میپرسند پسری با این سن و سال چگونه دستانی به این
هنرمندی دارد؟ این سؤال در ذهن همولایتیها و روستاهای دیگر نیز جاری است. در مدت
کوتاهی چنان استاد کار ماهری می شود که همه متحیر از هنر او می شوند. آثار ماندگار
بنائی او هنوز در روستاها و شهرهای اطراف پابرجاست و عظمت سازنده خود را فریاد می
کنند.
معافیت
از سربازی
زمان خدمت از راه رسیده و جوان رشید روستا
کوله بار خود را میبندد، قرآن را بوسه میزند و راهی میشود. به کدام گوشه و
کنار از وطن؟ به خراسان و زاهدان. در شهر مقدس مشهد بزرگترین شانس نصیبش میشود:
زیارت مولایش امام رضا (ع) و با توسل به آن حضرت از سربازی معاف میشود و خوشحال
از اینکه خدمت سربازی اش در دوران رژیم جنایتکار شاه ادامه نیافته به روستا باز میگردد.
بازگشت
عمو علی
صبح زود به ده رسیده، در زده و به دیوار کناری چسببیده تا اشکهای شوق او را
نبینند، یکی از بچه ها در را باز می کند و به محض دیدن او فریاد میزند: عمو علی
برگشته، همه با شامانی بیرون میریزند و علی مؤمن را که سرش تراشیده بوسه باران می
کنند، مادر هم با آغوش گشاده می آید و می خواهد دور جوانش بگردد ولی علی نمی گذارد
و دست پینه بسته مادرش را می بوسد و اشک یکدیگر را پاک می کنند، برادرش علیجان که
چند سال از او بزرگتر است او را در آغوش میفشارد و می گوید : چند روز مرخص داری؟ وقتی علی مؤمن می گوید معاف شده ام، چنان
فریاد شادی و خوشحالی در خانه می پیچد که اکثر مردم روستا از خواب بیدار و متوجه
موضوع میشوند، مردم و بچه هائی که سالهاست جوانمردی حضرت علی (ع) را در او دیده
اند و او را با نام صمیمی «عموعلی» می شناسند در خانه آنها جمع شده یا با شادی از
پشت بام به آنها می نگرند و برایش دست تکان می دهند و او به همه آنها پاسخ می دهد.
مردم بازگشت و معافیتش را تبریک می گویند، به راستی همه خوشحالند که مجبور نیستند
دو سال دوری و نبودن او را تحمل کنند مخصوصاً کسانی که لذت کارهای خیر و نیک
اندیشی او را چشیده اند؟ و خودش از این بابت هم خوشحال است که سرباز طاغوت نشده
است.
وجدان
کاری
او در هنگام کار بیزار از تنبلی است و اعتقاد دارد که لحظهای درنگ در کار
مردم «حق الناس» است و نباید صورت بگیرد و شاگردانش این درسهای زیبای زندگی را یاد
می گیرند و سینه به سینه نقل قول می کنند، شاگردانی که با استادشان، علی مؤمن،
برای کسانی که قدرت ساخت خانه و پرداخت دستمزد را ندارند با تخفیف و یا فی سبیل
الله قدم خیر بر میدارند.
همبازی
خردسالان
علی اگرچه در کار و زندگی بسیار جدی و تلاشگر است اما با بچه ها رابطه ای
کودکانه دارد، در کوچه های روستا با آنها همبازی میشود و خود را بازیچه آنها قرار
می دهد، در حین بازی، اذان و اقامه و اسامی امامان را به آنها می آموزد و به آنها
انجیر و شکلات و آبنبات جایزه میدهد، در سلام کردن به آنها سبقت می گیرد و چنان
کودکانه رفتار می کند که گاهگاهی ناخواسته مورد آزار برخی از کودکان قرار می گیرد،
بعضی از بزرگترها بچه ها را از اطراف او می تارانند و به والدینشان اعتراض می کنند
اما علی مؤمن با مهربانی می گوید: با دوستان آینده من کاری نداشته باشید، آنها بعد
از مرگم از من به نیکی و خوبی یاد می کنند و خدابیامرزی ام می گویند، همین برای من
کافی است. همه فکر می کنند او مرگ زود هنگام خود را پیش بینی می کند و در جوابش می
گویند: نه، خدا نکند.... و این حرفها در ذهن مردم و خانواده و دوستان کوچکش برای
همیشه به یادگار می ماند.
یادگارهای
ماندگار
علی مؤمن در مدت کوتاهی پس از معافیتش با کمک اهالی دو یادگار بزرگ مهم از خود
در روستا به جا می گذارد، یکی مدرسه سنگی و دیگری مسجدی که نام مولا و محبوب و
معشوق ازلی اش را برای ابد بر آن می گذارد: مسجد صاحب الزمان (عج). دو سنگر به یاد
ماندنی برای دفاع از آرمانها و مبارزه علیه ضد ارزش ها. علاوه بر بنائی، در ساخت
ابزار فلزی و ساخت تفنگ نیز به منظور دفاع از مردم و روستا و خانواده مهارت پیدا
میکند.
سال
نو با پدر
آخرین پنجشنبه قبل از سال نو با سبزه و کوزه آب دوباره راهی خاکستان می شوند.
به در خاکستان نرسیده زانو می زند و به یاد پدری که اصلاً او را به یاد ندارد اشک
می ریزد و فاتحه می خواند. مادر نگاه سردی به قبر رفتگان می اندازد، اشک در چشمانش
حلقه می زند و فاتحه می خواند. ستاره چادرش را روی صورت انداخته و از فراق 18 سال
دوری و فراق پدر گریه می کند و به زبان مادر و برادران و خوهرانش، آمدن سال نو را
به پدر تبریک می گوید و از او می خواهد دعا کند سال آینده سال بهتری برای مردم
آبادی و آنها باشد.
خانه
ای کوچک به وسعت عشق
علی مؤمن با در آمد کمی که از کار طاقت فرسا و دائمی بَنائی دارد خانه ای کوچک
نیز در روستا برای خود می سازد و فکر نمی کند که به زودی عشقی آسمانی به سراغ او
خواهد آمد که در همین کلبه محقر نشاط و رونق تازه ای به کارها و آرمانهای علی مؤمن
خواهد داد.
شعله
های عشق و پیوند آسمانی
هر سال بهار می آید و رستاخیز جدیدی در طبیعت آغاز میشود و فرشتگان الهی
مقدرات تازه ای برای افراد رقم می زنند بدون اینکه خودشان خبر داشته باشند، آرام و
بیصدا، مثل علاقه شدید عاطفی و محجوبانه علی مؤمن به دختری به نام «گل آرا».
احساسی که مسئولیت او را نسبت به همه چیز سنگین تر می کند، نسبت به جامعه،
مستمندان، آرمانها، مردم، خانواده، بچه ها و کوه و بیابانها و مناجاتها و دلتنگی
های آدینه های دلگیر.... آیا «گل آرا» می تواند در این دریای نا آرام شریک و
دستیار و همسفر او باشد؟ از خدا چنین می خواهد..... مادر از رفتارهای علی پس از
دیدن گل آرا همه چیز را می فهمد و ناگفته به خواستگاری او می رود. گل آرا جواب
مثبت از پدر و مادرش می شنود خودش نیز سکوت می کند که علامت رضایت است. نیازی به
توضیحات درباره خواستگار نیست، همه او را خیلی خوب می شناسند و از تمام ریز و درشت
زندگی اش آگاهند، گل آرا میداند که باید همسر مردی شود که زندگی اش متعلق به مردم است، با درد مردم زندگی می کند و هستی اش
را وقف آرمانهایش کرده است، او می داند که شوهر آینده اش نمی تواند فقط به زندگی و
خانه خودش فکر کند، او می داند باید با کسی زندگی کند که زندگی اش پر از مشکل است
ولی حل مشکلات مردم را در اولویت دارد و آن را عبادت می داند، او هم به عنوان یک
زن، همین آموزشها را از حضرت فاطمه زهرا (س) یاد گرفته که اول همسایگان را در نظر
داشته باشد، بعد، خودشان....
به این طریق ازدواج می کنند و برای یاری دین و مردم و وطن، عاشقانه و خالصانه
و آگاهانه متحد می شوند و روستا این پیوند مقدس را جشن میگیرد و به خاطر می
سپارد...
شعله
های عشقی سوزان تر
زندگی مشترک با خوبی و خوشی شروع می شود و ادامه پیدا می کند، گل آرا به
چیزهائی که قبلا درباره علی مؤمن شنیده بود بیشتر پی می برد و متوجه میشود آنچه
تاکنون او و مردم درباره همسرش شنیده اند فقط گوشه ای از خصائل و فضائل شوهرش است
او امدادها و رازهای پنهان تری هم دارد که کمتر کسی از آن خبر دارد، عشق به خداوند
و اهلبیت، عشقی سوزان به مهدی موعود همراه با ناله های عاشقانه و اشکهای عارفانه
نیمه شب و عشق و ارادت به مجتهدی که علی مؤمن او را نایب مهدی می داند، عشق به
امام خمینی در زمانیکه هنوز خبری از انقلاب نیست و حمل عکس و نوارها و اعلامیه های
او زندان و اعدام در پی دارد و علی مؤمن به حدی عاشق اوست که حاضر است جانش را
فدای آرمانهای او کند، به این طریق او هم در حد خود در آرمانها و عشقهای پاک و بی
آلایش شوهرش شریک می شود و ثابت می کند که علی مؤمن بهترین انتخاب را داشته و
همسرش پایه واقعی زندگی آرمانی و انقلابی اش است.
اولین
رایحه های شهادت
در آن زمان که در دست هرکس
عکس امام خمینی می بینند او را دستگیر می کنند علی مؤمن همه جا عکس امام می چسباند
و آشکارا برای نهضت امام فعالیت می کند، بعضی وقتها با گچ کاری روی دیوارهای
کاهگلی زمینه را برای نوشتن شعارهای انقلابی ضد شاه فراهم می کند. گاهگاهی به
شهرهای اطراف می رود و اعلامیه های امام را به روستا می آورد و بدون هراس از
مأمورین و خبرچینهای رژیم شاه بین مردم پخش می کند و نصیحت دیگران برای جلوگیری از
کار او هیچ تأثیری در عزم راسخ او ندارد چون درِ باغ شهادت باز شده و جلادان و
دژخیمان رژیم شاه هر روز عده ای را در شهرهای کشور به خاک و خون می کشند و علی
مؤمن برای این توفبق بیقراری و روزشماری میکند. او اولین رایحه های بهشت را به
وضوح استشمام می کند و شهادت را در یک قدمی خودش می بیند. بالاخره عاشق مهدی باید
امتحان بدهد و عشق به مهدی باید به طریقی به کمال برسد و حالا عرصه امتحان برای
همگان باز شده تا عاشقان واقعی شناخته شوند و به عضویت سپاه ملکوتی و غیبی مهدی
درآیند.
بیقرار
مجلس وعظ
در یکی از شبهای قبل از انقلاب علی شنیده که آقای کافی به زرقان آمده، علی هم
بیقراری می کند که برود و در مجلس آقای کافی شرکت کند، برادرش علیجان را هم مجبور
می کند که در آن شب بارانی با هم به زرقان بروند تا فردا صبح در مجلس آقای کافی در
حسینیه ولیعصر (عج) زرقان شرکت کنند و همین کار را می کنند. البته بعد متوجه می
شود که او آقای کافی مشهور نیست و عالم دیگری است ولی در عین حال شرکت در این مجلس
با آنهمه سختی و اشتیاق را برای خودش توفیق بزرگی می داند.
گلهای
باغ زندگی
پس از آن ازدواج مقدس، خداوند فرزندی به آنها عطا می کند که نامش را به عشق
حضرت محمد (ص) رسول می گذارند، فرزند دوم خانواده هم یکسال بعد از رسول به دنیا می
آید که به عشق حضرت فاطمه (س) طیبه نام می گیرد. جنگ تحمیلی جهانخواران علیه ایران
اسلامی شروع شده و فرزند سوم در راه است که انتخاب نامش برای علی مؤمن خیلی اهمیت
دارد، بدون شک عشق او به حضرت مهدی و تکیه کلامهایش درباره حضرت مهدی مثل این که «بیا مهدی بیا مهدی جهان را
چون گلستان کن» باعث می شود تا نام پسرش را مهدی بگذارد چون نام مهدی را باعث
ایجاد انگیزه و رفع خستگی و نشاط در عالم آفرینش می داند. عشقی که علی مؤمن به حضرت
مهدی و شور و شوقی که از این نام مقدس در دل دارد او را در تمام کارها و زندگی اش
هدفدار و عاشق و بی پروا و فداکار می نماید.
مرکز
فعالیتهای اجتماعی، مذهبی و انقلابی
بعد از انقلاب ، خانه علی تبدیل به مرکز انواع فعالیتهای انقلابی می شود و همه
امور روستا به خانه او ختم می شود، برگزاری جلسات مذهبی، میزبانی انتخاباتها،
برگزاری جلسات فرهنگی و مقاومت و اعزام نیرو و غیره. هرکس از شهر می آید سراغ خانه
علی مؤمن را می گیرد، حتی مدتهای مدیدی یک اتاق خانه اش را تبدیل به کلاس نهضت
سواد آموزی می کند و خودش از بیسوادان نام نویسی می کند و از زرقان معلم می گیرد و
با کمک همسر فداکارش کلاس سواد آموزی برقرار می کند.
زنگ
خانه و مهمان
یک روز در حالیکه
داشته برای گسی خانه می ساخته به او می گوید: شما یه زنگ هم برای در خونه تون لازم
دارید، صاحبخانه امتناع می کند و می گوید: عمو، ما زنگ میخوایم چکار؟ علی می گوید:
زنگ، آدما رو از پشت در خونه شون باخبر میکنه و نمیذاره مهمون که حبیب خداست از
خونه برگرده...
وقت خداحافظی به صاحبخانه می گوید: قول میدم دفعه بعدی که اومدم مرخصی حتماً
یکیشو برات بخرم بیارم. بعد از چند روز دوباره به جبهه می رود و هیچگاه بر نمی
گردد اما خاطره خوش قلبی و وجدان کاری و مهمان نوازی او در خاطره ها می ماند.
بُرد
یمنی و خلعت شهادت
روزی یکی از اهالی روستا از زیارت خانه خدا میآید و با خودش یک بُرد یمانی
برای خانوادۀ علی سوغات میآورد. علی و برادرش بر سر بُرد یمنی بحثشان میشود. بعد
از مدتی بحث و جدال علی میگوید: اگه اینجوره، هرکه زودتر مرگ اومد سراغش، بُرد
یمنی برای اون. برادرش هم قبول میکند. تا چند ماه این عهد و پیمان بیشتر باقی نمیماند
چون برادرش سر دو راهی زرقان- لپوئی با دهان روزه تصادف میکند و از دنیا میرود و
برد یمنی نصیب او میشود ولی خداوند لباس دیگری را برای قامت رعنای علی مؤمن مقدر
کرده است....
آغاز
جنگ تحمیلی و لبیک به ندای امام
آغاز مهرماه 1359 آغاز جنگ تحمیلی و تجاوز رژیم بعث به ایران اسلامی است، حضرت
امام خمینی دستور تشکیل بسیج را صادر می کند، علی مؤمن نیز مثل هزاران جوان دریادل
و با غیرت دیگر، با عشق و ایمان به فرمان امام لبیک گفته و به عضویت بسیج در میآید
و در همان سال به عنوان نیروی داوطلب به جبهههای حق علیه باطل اعزام میشود. پس
از مدتی باز میگردد و کار بنایی را باز هم برای کمک به دیگران انجام میدهد. پس
از مدتی دوباره تصمیم به حضور در جبهه میگیرد ولی با حال و هوائی دیگر که خبر از
اتفاقات خاصی دارد و همه این نکته را از حالات او فهمیدهاند.
الهام
خدائی
خود علی این نام را برای خوابش انتخاب بر می گزیند وقتی آن را برای همسرش
تعریف می کند.
شبی دوباره دلتنگ جبهه می شود ولی اینبار عشقش به بیقراری رسیده است. در همان
حال به خواب می رود و خوابی عجیب می بیند، در صحرائی راهش را گم کرده، کمک می طلبد
و فریاد می زند یا علی یا مهدی به فریادم برس. از دور سواری سبزپوش با چهره نورانی
بر اسبی سفید می آید و می گوید: علی، چرا از جهاد منصرف شده ای؟ آیا این است عشق
واقعی به حسین؟ آیا این است لبیک گفتن و عمل کردن به عهد و پیمان خود؟؟ اگر شیعیان
ما جهاد را ترک کنند اینگونه روسیاه خواهند بود، آنگاه کف دستش را که به رنگ سیاه
بوده جلو صورت او می آورد و شهید هراسان از خواب بیدار می شود و خوابش را برای
همسرش می گوید و پس از نماز صبح و حلالیت دوباره عازم جبهه می شود.
آخرین
وداع و جلب رضایت مادر و همسر
علی بعد از دیدن این خواب دوباره آماده ی اعزام به جبهه می شود ولی با مخالفت
مادر و همسرش مواجه میگردد؟ مادر می گوید: کجا میخوای بری؟ تو دیگه عیالوار شده
ای؟ همین جا هم به مردم خدمت میکنی، دیگه بسه، تکلیفت هم انجام داده ای. علی با
احترام به مادر می گوید: مادر، مگه برادرم هم تو جبهه از دنیا رفت؟ ننگ است چیزی
به نام شهادت وجود داشته باشد و من در رختخواب جون بدم. و شعری برای مادرش می
خواند که کمی مادر را راضی می کند. جهان چون پر ز نیرنگه – برایم چون قفس تنگه- بیا مادر حلالم کن – که دشمن در پی جنگه... مادر به ظاهر راضی
شده و می داند که عهدی ازلی بر عهده اوست و سالهاست سرنوشت او را پیش بینی می کند،
خودش می داند چه فرزندی برای اسلام و ایران تربیت کرده است، اگرچه علی از سربازی
معاف شده و به جبهه هم رفته و عیالوار هم هست و پشت جبهه هم به او احتیاج دارند
ولی هیچ چیز جز نبرد رودررو با متجاوزین بعثی اقیانوس روح بزرگ و لطیف و نا آرام
او را آرام نمی کند.
مشکل مادر کمی حل شده ولی ممانعت همسرش شروع می شود، چیزهائی به دلش اثر کرده
که او را نگران می کند، در تمام پنج سال زندگی سخت ولی شیرین با علی مؤمن همیشه
یار و یاورش بوده ولی اینبار.... اشک چشم هایش را پر کرده و علی نمیداند با
نگاههای التماس آمیز فرزندان و وسؤال همسرش چه کند: حالا من هیچی، بچه هاتو میخوای
چکار کنی؟ نگذار داغ مادرت بشه دو تا.
و علی با التماس و آرامش به او می گوید: نه گُلارا، مرگ و زندگی دست خداست،
هرچی خدا بخواد پیش میاد، بچه ها با یه آبنبات هم راضی میشن، مگه قرار نشد همیشه
کمک حالم باشی؟ حالا از همیشه مهمتره. اگر جلو دشمن نگیریم ممکنه فردا تا روستای
خودمون هم جلو بیان. مادرم هم به من افتخار میکنه، او سالهاست منو برای امروز
پرورش داده ولی تو قول بده بچه هامونو مثل فرزندان علی بزرگ کنی و به طیبه هم یاد
بده که ارزنده ترین زینت زن حفظ حجاب است....
قرارگاه
بیقراری ها
دوباره سر خاک پدر می رود و با او خداحافظی می کند، سپس به قرارگاه بیقراری
هایش می رود، به حرم امامزاده ای که پای کوه است و جمعه های بسیاری را در سایه سار
ولایت او نجوا و نذر و نیاز کرده و گریسته است، انتظار فرج سالها او را به زیارت
کشانده و حالا آخرین وداع را با او در آخرین آدینه ی دلتنگی اش انجام می دهد،
وداعی که در ذهن همسرش برای ابد نقش می بندد: خدای من، چشم هایم را به کدامین جمعه
بدوزم که از آمدن محبوبم خبر بدهد و باغ های زرد و خزان زده هستی مان را از عطر و
شکوفه های حضورش لبریز کند؟ خدایا به حق مهدی ات در تنگنای این روزگار مواظب
خانواده ام باش و به مادر و همسرم اجر و صبر بده، مولای من مهدی جان، خواهش مرا رد
نکن، من برای یاری نایب بر حقت به جبهه های نبرد با دشمنان دین و ناموس و وطن
میروم و به راستی محتاج امدادهای غیبی خدای توام. خدایا به حق حجتت مرا عاقبت بخیر
کن. و آخرین حرفم: مهدی جان از خدا بخواه سایه مادر را از سر فرزندانم کم نکند.
الهی آمین
رازی
سرخ در وداع های آتشین
روز موعود فرا می رسد، علی با همه دوستان و آشنایان و مردم خداحافظی کرده و
همه فهمیده اند که رازی سرخ در این وداعهای آتشین نهفته است ولی بخاطر رعایت حال
مادر و همسر و خواهرها و برادر و فرزندانش به روی خود نمی آورند ولی خانواده اش
بهتر و بیشتر از همه متوجه این راز شده اند، او در وداع با هر فرد فقط یک حرف را
تکرار می کند: حلالم کنید... فرزندانش را در آغوش می گیرد و آنها را می بوسد سپس
آنها را تحویل همسرش می دهد و فقط چند نگاه معنی دار که یک دنیا حرف در آنهاست و
دو سه کلمه عادی بین «علی مؤمن و گل آرا» رد و بدل می شود: مواظبشان باش، حلالم
کن... خداحافظ... و گلارا در حالیکه سعی دارد بغض و اشکهایش را کنترل کند با نگاهی
به بچه ها و او با لبخندی بغض آلود می گوید: به امید دیدار.... به مادر که می رسد
اشک در چشمانش حلقه می زند، خاضعانه خود را روی پای مادر می اندازد و بوسه بر پای
مادرش صنوبر می زند، عکس العملی از مادر دیده نمی شود، سرش را برگردانده تا شیر
دلاورش اشکهای پنهانی او را نبیند، علی مؤمن به مادرش می گوید: مادر، مادر در دنیا
به تمام آرزوهایم رسیدم جز زیارت کربلا، اگر راه باز شد و رفتید سلام مرا هم به
مولای غریبم برسانید، و مادر فقط یک چیز می گوید: خدا نگهدارت عزیزم، جگر گوشه ام،
علی جان، انشاءالله با هم میرویم. از زیر قرآن رد می شود و چند قدمی که میرود بر
می گردد و چندین بار نیم نگاههائی به آنها می اندازد، برادر و خواهرها سر به
گریبان فرو برده اند و دور شدن او را می
نگرند، مادر با چشمهای کم سو آخرین سایه روشن های قامت او را تماشا می کند، گلارا
با چشمانی اشک آلود زیر لب برایش دعا می خواند، رسول ظرف آبی پشت سر پدر می ریزد،
دختر سه ساله اش طیبه برای او دست تکان می دهد، سپس دستهای برادر شش ماهه اش مهدی
را نیز برای بابا تکان می دهد... و مرد مجبور است سریعتر از این صحنه های عاطفی
عبور کند و در غبار جاده گم شود.... حالا از دید هم خارج شده اند، بغض ها شکوفا می
شود، علی آنطرف و بقیه اینطرف، باران اشک بر چهره ها جاری می شود و هق هق گریه،
شانه های روستا را می لرزاند...
پرواز
عاشقانه در ملکوت
در منطقه چزابه سال 1359 بر دلش شوری
افتاده که انگار آخرین شب زندگیاش است. وصیت مینویسد و به دست یکی از همرزمانش
میدهد سپس با قرائت قرآن با این دنیا وداع میکند. دشمن متجاوز که از حمایت بسیاری
از کشورهای عربی و غربی برخوردار است با تمام وجود به میدان آمده تا ایران بزرگ را
تکه تکه کند، مناطق زیادی از مرزهای میهن را اشغال کرده و حالا قصد دارد وارد شهر
بستان شود و علی مؤمن با بچه های فارس شجاعانه جلوش را گرفته اند و در سخت ترین
شرایط مقاومت می کنند، دشمن از زمین و آسمان آنها را زیر آتش قرار داده ولی قدرت
شکست دادن آن دریا دلان گمنام و حماسه ساز را ندارد، نهایتاً دشمن بعد از چند روز
عقب نشینی می کند و جوانمردان بسیاری در مبارزه با متجاوزین عراقی مجروح و اسیر و
شهید و مفقود می شوند که علی مؤمن یکی از آن خاکیان افلاکی است. همرزمانش او را که
بازویش تیر خورده و خونریزی شدید دارد با چند مجروح دیگر به زور در آمبولانس می
گذارند در حالیکه دارد عاشقانه یاحسین میگوید، آمبولانس حرکت می کند ، کمی دور می
شود ولی چند دقیقه بعد تیر مستقیم تانک به آمبولانس می خورد و خاک و دود و آتش
بلند می شود و وضعیت چنان آشفته است که دیگر کسی از سرنشینان آن خبردار نمی
شود.... آری به این طریق آمبولانس تبدیل به خاکستر میشود و پیکر با خاک یکسان شده
علی با خاک مقدس جبهه و وطن یکی میگردد، علیمؤمن مفقودالجسد میشود ولی یاد و
خاطرهاش همیشه زنده میماند و اینگونه به عهد ازلی خود وفا میکند و چنان پاک و
بیتعلق از این دنیا میرود که حتی کفن و قبر نیز نصیبش نمیشود. فرشتهها در
برابر علم و عظمت خداوند به سجده میافتند و علی مؤمن را به غرفۀ بهشتیاش میبرند.
بازگشت
علی مؤمن و پایان انتظار
یکسال سخت و جانسوز از هجران علی مؤمن می گذرد، خانواده در یک بلاتکلیفی
زجرآور غرق است، نه ساحلی روبرو دارد و نه امیدی به نجات، فقط اشک و آه و هجران و
محرومیت و پاسخهای آسمانی به سؤالات بی پایان بچه ها، بابا کجاست؟ کی میاد؟ چرا
نیومد؟ و ... و..
در طول این یک سال مادر علی مؤمن با این که میداند پسرش شهید شده اما به خود
تلقین میکند که پسرش اسیر شده و بر این باور تا یک سال خود را اینگونه راضی نگه
می دارد، نهایتاً در عصر یک آدینه طوفانی انتظارها پایان میگیرد و می شنوند که :
آثار باقیمانده پیکر مطهر علی مؤمن به روستا باز میگردد....
خواهرها و برادرها، مادر و خانواده علی مؤمن، انتظار آن میکشند که شاید چهره
علی را برای آخرین بار ببینند، اما وقتی که فقط چند لباس پاره و خاکی از او میبینند،
هر کدام به گوشهای رفته و ناله سر میدهند و به یاد سالار شهیدان دوباره به عزا
مینشینند. عمه نوریجان کودکان را نزد خود نگه می دارد اما خودش هم طاقت نمی آورد،
همزبان با حضرت زینب در صحرای کربلا ناله سر می دهد: گلی گم کرده ام می جویم او
را- به هر گل می رسم می بویم او را – گل من یک نشانی در
بدن داشت – یکی پیراهن کهنه به
تن داشت....
مادر خاک غم بر سر خود می ریزد مثل ام لیلا و ام البنین از داغ جوانانشان، بچه
ها در لابلای جمعیت و لباسهای کهنه و مندرس و خونین دنبال پدر می گردند، گلارا
اشکریزان، محکم و استوار ایستاده و به عهد و پیمان و قول و قرارهایش با علی مؤمن
فکر می کند و همه می گویند حمزه کجاست که از داغ علی بگرید اما نمی دانند که پدر
بیش از یکسال است که دور از چشم همگان به وصال فرزندش علی مؤمن رسیده و در برابر
فرشته های خدا به علی مؤمن بخاطر عهد و پیمانش با علی علیه السلام افتخار می کند.
کوچه های تاریک پیچ در پیچ روستا که سالهاست میزبان دستهای مهربان علی هستند نیز
انگار عاشقانه برایش اشک می بارند و دوباره نقش گچکاریها را با دستان نوازشگر او
را روی تن خاکی خود احساس می کنند. روستا سیاه پوش می شود در سوگ بزرگمردی که چراغ
ایمان و امیدش همیشه روشن بود، به بنای سفید کاری که همیشه سفید می اندیشید و
یادگارش در اکثر خانه ها باقی است ولی یاد و داغش در خانه های بیچارگان و مستمندان
و بیوه زنان داغی از جنس داغ مولایشان علی است. بغض و داغ آنها به طریقی است که
انگار هر روز و هر لحظه «علی» را از دست می دهند.
نهایتاً آثار باقیماندۀ علی مؤمن که از اولین شهدای حماسه ساز دفاع مقدس است
در زادگاهش روستای گلدشت علیا دفن می شود.
مرگ
مادر علی
بعد از چند سال هجران و داغداری، مرگ نیز به سراغ صنوبر می آید. مادری مؤمنه و
مقاوم و صبور که از دلتنگی پسران و همسر خود بعد از سالها زحمت و مشقت از ناحیۀ
کبد بیمار می شود و پس از تحمل دردهای سنگین جسمانی به دیار باقی می شتابد و نزد
شوهر مهربان و پسران رشیدش آرام می گیرد. دکتر معالج او جریان زندگی او را که می
فهمد چنان می گرید که محاسن و صورتش از اشک خیس می شود و یاد او را گرامی می دارد
و با بوسه ای بر روسری او خاضعانه به او ادای احترام می کند.
براده
های آفتاب
اینک سالهاست از غروب آفتاب درخشان علی مؤمن می گذرد، خورشید با سخاوتی که
برای دفاع ار دین و ناموس وطنش، غریبانه در سرزمینی دور در خون غروب کرد و هنگام
رفتن سر در دامن پر مهر مولایش حسین گذاشت و مثل مرغان سبکبال به ملکوت اعلی پر
کشید. اگرچه بسیاری از خاطرات آن مهر فروزان به دست فراموشی سپرده شده اما هنوز
براده های آفتاب وجودش گرما بخش محفل با صفای مردمی است که با او زندگی کردند و
حالا با ذکر رشادتها و فداکاری های آن اسوه شجاعت و شهامت و مقاومت، به فرزندانشان
درس زندگی و جوانمردی می آموزند و هر هفته بر سر مزار او و دیگر شهدای گلگون کفن
ایران اسلامی راه زندگی صحیح و سعادت دینا و آخرت و عاقبت بخیری طلب می کنند و از
آن امام زادگان عشق حاجت می گیرند.. همین براده های نور است که مثل بذر خورشید در آئینه ی هر دلی پاشیده
شود آن را تبدیل به درخت آفتاب می کند و صاحبش را از ظلمت و گمراهی و دلسردی نجات
می دهد. درختی که ریشه در خون مطهر شهیدانی چون علی مؤمن خلیفه دارد و شاخ و برگش
تا بهشت بالا رفته اند و میوه اش سعادت و خوشبختی در دنیا و آخرت است و کیست که
عاشق و خواستار چنین درخت زیبائی نباشد؟ آری، حماسه بزرگ علی مؤمن ها حماسه حضور
بود، ما به زور اسلحه پیروز نشدیم، به نور شهادت پیروز شدیم چه در انقلاب و چه در
دفاع مقدس، آنهم فقط بخاطر حضور حماسی امت بصیر و انقلابی و عاشورائی و صبر
خانواده های معظم شهدا که ولینعمت این مردم و مملکت هستند. آری علی مؤمن برای
همیشه به عنوان یک قهرمان ملی در یاد ملت قدرشناس ما خواهد ماند ولی از او
فداکارتر و قهرمانتر و گمنامتر همسرش است که در 18 سالگی شوهر و سرپرستش را از دست
می دهد، چندین ماه پس از شهادت همسرش، از او با اصرار می خواهند که ازدواج کند ولی
او از این حق الهی خود چشم پوشی می کند و با شجاعت و شهامت مسئولیت زندگی و تربیت
سه فرزندش را به عهده می گیرد و آنها را آنطور تربیت می کند و تحویل جامعه می دهد
که همسر شهیدش می خواسته است..... متاسفانه مظلومیت و کمرنگ بودن نقش مادران و
همسران شهدا در دفاع مقدس که قهرمانان اصلی میهن سرفراز ما هستند هنوز یکی از
کمبودهای فرهنگی تاریخ و ادبیات ما به شمار می رود چنانچه مقام معظم رهبری در
تقریظ کتاب «نورالدین ، پسر ایران» با اشاره به این نکته به نقش مهم و اجر همسران
شهدا و ایثارگران ( و تنها نقص آن کتاب) چنین مینویسند: ««...آمیختگی این خاطرات
به طنز و شیرینزبانی که از قریحهی ذاتی راوی برخاسته و با هنرمندی و نازکاندیشیِ
نویسنده، به خوبی و پختگی در متن جا گرفته است، و نیز صراحت و جرأت راوی در بیان
گوشههائی که عادتاً در بیان خاطرهها نگفته میماند، از ویژگیهای برجستهی این
کتاب است. تنها نقصی که به نظر رسید نپرداختن به نقش فداکارانهی همسری است که
تلخیها و دشواریهای زندگی با رزمندهئی یکدنده و مجروح و شلوغ را به جان خریده و
داوطلبانه همراهی دشوار و البته پر اَجر با او را پذیرفته است..»»
و ما خاطرات علی مؤمن را به این خاطر (نه به زمان گذشته) بلکه به زمان حال
نوشتیم که بگوئیم او و یارانش تمام نشده اند، آنها ادامه دارند و تا ابد به اذن
پروردگارشان و در خیمه سالار و سرور شهیدشان حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام
حضور و ظهور و اذن شفاعت خواهند داشت و از ما عاشقان و پیروانشان حمایت خواهند
کرد. روحشان شاد، یادشان
گرامی و راهشان پر رهرو باد
با تشکر از آقای مصطفی خلیفه بخاطر جمعآوری
خاطرات این شهید بزرگوار و نگارش اولیه، شهریورماه 1386
ویرایش و نگارش نهائی : محمد حسین صادقی
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار منصور خیراتی
این غنچه زیبا از شهد جان مادر تغذیه کرد و محبت و گذشت را در
دامان پرمهر مادر تجربه کرد و آموخت به طوری که حتی برای برادران و خواهرانش نیز
جای تعجب و شگفتی بود و روز به روز بزرگتر شد تا در سن 4 سالگی که با اتومبیل
تصادف کرد و دست و صورتش جراحت برداشت ولی به خواست خداوند از این حادثه به سلامت
گذشت تا در میدان حق علیه باطل ایمان او به بوتۀ آزمایش کشیده شود.
در سن 6 سالگی از کانون گرم خانواده به محیط دومی که مدرسه نام
دارد پا گذاشت تا گوهر علم و دانش را نیز به خصلتهای خوب خود اضافه کند در مدرسه
دانش آموز بسیار مؤدب و باهوشی بود و همیشه عاشق پرواز و اوج گرفتن بود. او یک
هواپیمای آهنی با دست خود ساخته بود که بسیار جالب و دیدنی بود. از نظر درسی نیز
دانش آموز خوبی بود و چیزی که باعث شده بود که مورد تشویق معلمان خود قرار گیرد
ادب و سربزیری و نجابت او بود. هیچ وقت گل خنده از لبهایش دور نمی شد. هیچ وقت
ندیده بودم که پرخاش کند و حتی با مادر یا پدرش بلند صحبت کند. احترام همه را نگه
می داشت و گلی بود که همه به وجودش افتخار می کردند. ولی مشکلات زندگی اجازه ادامه
تحصیل بیشتر از مقطع راهنمایی را به او نداد و جذب بازار کار شد و 6 سال نزد شوهر
خواهر خود به شغل تراشکاری پرداخت و در مدت اندکی استاد قابلی شد. در همین دوران
نیز حادثه ای دیگر رخ داد، روزی تکه ای آهن از بالا رها شد و به سینه او اصابت
کرده و اختلالات تنفسی در قفسه سینه برای او فراهم کرده و بلافاصله او را به
بیمارستان شیراز برده بودند و خوشبختانه صدمه چندانی به او وارد نشده و خطر این
حادثه نیز به خواست خداوند برطرف شده و سلامتی خود را بدست آورد. تا بالاخره در سن
18 سالگی فکر جنگ و جهاد او را روانه جبهه حق علیه باطل کرد، حتی 2 ماه زودتر از
زمان اعزام به جبهه رفت تا همسنگر یار دیرینه خود یعنی پسرعمویش باشد. سه ماه اول
آموزشی را در اصفهان گذراند و دوره تکاوری را آموخت و بعد به جبهه های جنوب یعنی
شلمچه اعزام شد تا با دشمن غاصب و بی رحم که ناجوانمردانه قصد جان و دین ما را
کرده بود بجنگد. از وقتی که به جبهه اعزام شده بود حال و هوای عجیبی داشت مخصوصاً
برای آخرین بار که به مرخصی آمده بود با زبان بی زبانی می گفت که لحظه وداع نزدیک
است مثل اینکه به او الهام شده بود که موقع وصال محبوب ازلی فرا رسیده است. در این
15 روز مرخصی به دیدن همه اقوام رفت و در روز آخر با همه برادران و خواهران خود
عکس یادگاری انداخت، بعد از شهادت او یکی از آشنایان بیان می کرد که این عزیز گفته
بود عکسها را برای بعد از شهادت گرفته است.
آری چه سخت است برای مادری که 19 سال گلی را پرورش دهد و اکنون
منتظر به ثمر رسیدنش باشد ولی خبر شهادتش را برای او آورند ولی این مادر امتحان الهی
را به بهترین نحو پشت سر گذاشت و نوگل همیشه خندانش را امانت الهی دانست که وقت
برگرداندن این امانت الهی بود و شهادتش را با تمام وجود باور کرد.
آری این جوانان افتخارات کشور ما هستند که از همه زندگی و جان
خود گذشتند تا نام اسلام و ایرانی بر صحنه روزگار باقی بماند و ما که ادامه دهنده
راه این عزیزان هستیم باید این میراث گرانبها که با خون شهیدان حفظ شده ارج نهیم و
با حفظ حجاب و ایمان و اعتماد به نفس در راه استقلال کشور بکوشیم بلی ای عزیزان
این گلهای بستان شهادت اگر از نزد ما پر کشیدند به خاطر حفظ اسلام و دین بود
همانطور که حسین بن علی حرکت خود و شهادتش را امربه معروف و نهی از منکر می داند
این عزیزان نیز ادامه دهنده راه آن امام بزرگ هستند.
شهید تکاور
منصور خیراتی با رفتنش یاد خود را در دلها زنده کرد او حتی بعد از ترک تحصیل نیز
چون علاقه زیادی به تحصیل داشت زبان انگلیسی می خواند. همه را به درس خواندن تشویق
می کرد روز 30/12/65 روز پرواز او و شتافتنش به کمال الهی بود و بعد از 13 فروردین
خبر شهادتش را به خانواده او اطلاع دادند. روز تشییع بدن مبارکش چنان جمعیتی برای
مراسم آمده بودند که قابل وصف نیست.
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار فرود درخشان
وی در مدرسه های
عشایری دوران دبستان را به پایان رساند و چون مشکلات زندگی زیاد بود و پدرشان هم توانایی عشایرنشینی را نداشتند مجبور
شدند که زندگی عشایری را رها نموده و در محله شهریار زرقان ساکن شوند. زمانی که
جنگ تحمیلی عراق علیه ملت غیور ایران و دین شروع شد شهید درخشان ، نثار جان خود در
راه اسلام را واجب دانسته و کلاس درس در دبیرستان شهید چمران منطقه زرقان را رها
نمود و با اجازه پدر و مادر به رزمندگان جان بر کف اسلام و عاشقان لقاء الله پیوست...
ایشان در تاریخ 6/9/1365
به بسیج سپاه پاسداران شهرستان زرقان پیوست و راهی جبهه های نبرد حق علیه باطل شد و
پس از کسب آموزشهای لازم و سازماندهی در پادگان امیدیه به عنوان غواص به یگانهای
رزمی منطقه اعزام گردید. ایشان عضو گردان
حضرت رسول اکرم بودند و در کربلای (4) شلمچه شرکت نموده و از خداوند درخواست شهادت داشت.
شهید فرود درخشان بسیار به نماز و روزه و شئونات اسلامی اهمیت می داد و به بزرگترها و روحانیت احترام
خاصی می گذاشت. او به ورزش تکواندو علاقه زیادی داشت. ایشان بسیار مهربان و خوش
برخورد و دلسوز بود و نمونه ای از اخلاق و رفتار اسلامی محسوب می شد.
این بسیجی دلاور و غواص
حماسه ساز در تاریخ 10 مرداد ماه سال 66 در کربلای شلمچه به درجه رفیع شهادت نائل
آمد و در گلزار شهدای محله شهریار زرقان دفن و به جمع عاشورائیان زمان پیوست. روحش شاد و یادش گرامی
بسم رب
الشهداء والصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار عبدالرضا درویش حقیقی
وصیت نامه شهید عبدالرضا درویش حقیقی:
اکنون که به یاری حق قصد آن دارم تا آن جا که در خود
توان رزمیدن می بینم یعنی تا آن زمان که از لابلای نفسهای به شماره افتاده ام هنوز
هم فریاد الله اکبرم تیری آتشین بر قلب مزدوران کافر خواهد فرستاد در جبهه حق و
دعوت از حق را که امروز حسین و زینب گونه های غرب و جنوب و یا کربلای ایران شنیده
می شود با عزمی متکی به الله و با صدای محکم که با رگبار مسلسل خود و برادرانم در
خواهد آمیخت لبیک گویم شهادت را آن زمان شیرین تر احساس خواهم نمود که پیروزی
اسلام بر کفر تمام شده جلوه نماید و کفر و مزدوران کفر قابیلیان قرن بیستم به
لجنزار تاریخ فرستاده شوند.
هوالجمیل
مدینۀ
فاضله شهری است آرمانی که در آن همه فدائی همند، همه خادم یکدیگرند، هیچکس در آن
احساس ناامنی و دلواپسی نمیکند، شهری که همۀ ساکنان آن در عین بزرگی، خود را
کوچکتر از دیگران میدانند، شهری که در آن هیچکس نیازی به تظاهر کردن ندارد. مدینه
فاضله آرمانشهری است که تمام خوبیها در حد اعلای خود وجود دارند و بدیها به صفر
رسیدهاند، شهری که تمام انسانهای فرهیخته، عاشق زندگی کردن در آنند و تمام عرفا و
فلاسفه و حکیمان الهی در تمام عمر به دنبال آن میگردند. مدینۀ فاضله بهشت است ولی
نه بهشت آخرت، بلکه بهشتی زمینی که جلوهای از بهشت ابدی است، و بهشت اگر زیباست
بخاطر تجلیات باطنی ساکنان آن است که هر کدام یک بهشتند و عین بهشتند. مدینۀ فاضله
شهری است آرمانی و خیالی که در دنیای ما جائی برای ظهور و بروز ندارد. این
آرمانشهر را فقط میتوان در وجود مقدس انبیاء و اولیاء الهی به نظاره نشست و این
آرمانشهر برای ما اسیران خاک چنان غریب و نامأنوس است که بعضی از مردم داستانهای
آن را جزو افسانهها و اساطیر قلمداد میکنند و به عبارتی دیگر تمام این داستانها
و خاطرهها را دروغ و غیر واقعی میپندارند. اما همین مدینۀ فاضله و آرمانشهر
اساطیری در برههای از تاریخ خونین ما تجلی پیدا کرد و گوشههائی از آن در دوران
انقلاب و دفاع مقدس به ظهور رسید. در آن دوران سرشار از معنویت و محرومیت و
مظلومیت، فرهنگ سبزی تولد شد که بجز با عشق قابل تفسیر و تبیین نیست. در بسیاری از
سنگرها و خطوط نبرد میتوانستی افرادی را ببینی که تبلور کامل بهشت و مدینۀ فاضلۀ
محمدی بودند، کسانی که در کنار آنها احساس آرامش و اطمینان میکردی و میتوانستی
در وجودشان عطر بهشت را حس کنی. کسانی که در عین ذکاوت و هوش و استعداد و زیرکی یک
ذره دوروئی و دورنگی و تظاهر و دروغ در وجودشان نبود، کسانی که هرچه بیشتر با آنها
زندگی میکردی بیشتر عاشق و شیفتۀ کمال و خضوع و آزادگی و جوانمردی و معرفتشان میشدی.
کسانی که جانشان را بی شائبه برای یکدیگر فدا میکردند و از هم چیزی جز شفاعت،
التماس نمیکردند. کسانی که بی فلسفه، عشق میورزیدند و برای دوستی و مهربانی
دنبال هیچ توجیه و دلیلی نمیگشتند. کسانی که اگر میخواستند میتوانستند بالاترین
ردههای مدیریتی کشور را تصاحب کنند ولی نمیتوانستند از آن مدینۀ فاضلۀ رؤیائی،
دل بکنند. اگر بچههای جبهه و جنگ همیشه حسرت آن
روزگاران را میخورند نه بخاطر جنگ است بلکه بخاطر یاد و خاطرات آن بهشتیانی است
که با ایثار و فداکاری و عشق و اخلاص ، فرهنگی را بنیانگذاری کردند که در طول
تاریخ بشریت، نمونههای آن کمتر اتفاق افتادهاست و اگر آنها و رهروان راهشان در
دنیای امروز، غریب و مهجور هستند عجیب نیست. فاصلۀ بهشت تا جهنم فقط یک «خود» است،
آنها از «خود» گذشته بودند و بسیاری از ما خودخواهان و خودپرستان و خودبینان اسیر
خودیم. آنها تمام چیزهای خوب را برای دیگران میخواستند حتی جان عزیزشان را؛ ولی
ما همه چیز را برای خودمان میخواهیم حتی جان عزیز دیگران را. پس کسانی که شبهای
عملیات و زیبائیها و نیایش و راز و نیاز ها و دلدادگیها و شیدائیهای آن دوره را
دیده و درک کردهاند چگونه میتوانند در این دوزخ تکاثر و خودخواهی و بیتفاوتی به
یاد آن بهشت وحدت و یکرنگی و همدلی نباشند؟؟؟! شرح زیبائیهای روح آن دریادلان عرصۀ عشق و ایثار
در مجال این نوشتار نیست و نوشتن گوشههائی از خاطرات آنها نیاز به همت افرادی از
جنس آنان دارد اما این وظیفهای است که اگر ما آن را انجام ندهیم، خود را از
زیباترین سرچشمههای نعمت و برکت محروم کردهایم و اگر انجام دهیم هیچ پاداشی برای
ما بالاتر از انجام همین کار که به منزلۀ ورود به بهشت آنان است نیست. والسلام /
ناشر
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه
شهید بزرگوار عبدالامیر دریس
شهید دریس
دوران دبستان را در آبادان پشت سر گذاشت و زمان ورودش به مدرسه راهنمائی مصادف شد با
پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ به رهبری امام خمینی(ره).
ایشان از
آنجا که فرزند ارشد خانواده بود بخاطر مشکلات اقتصادی مجبور به کمک به پدرش بود به
همین خاطر نتوانست تحصیلات خود را ادامه دهد و علیرغم سن کم مشغول به کارهای
کارگری شد، همزمان در مجالس و مساجد به منظور حفظ و حراست از انقلاب شرکت می کرد.
هنوز یک سالی
از پیروزی انقلاب نگذشته بود که گروهکهای ملحد و منافق که نوکر جهانخواران بودند
در مناطق مختلف ایران عزیز از جمله کردستان آشوب به پا کردند و قصد جدا کردن کردستان
از آغوش کشور داشتند. بعد از آن، رژیم بعث عراق با حمایت جهانخواران و نوکران داخلی
اش در ابتدای مهرماه ۱۳۵۹
به ایران حمله کرد و تمام شهرها و روستاهای غربی و جنوبی کشور را اِشغال و ویران و
مردم مرزنشین را آواره کرد. شهید دریس و خانواده اش نیز یکی از هزاران خانواده ای
بودند که تمام زندگی شان را رها کردند و از دیار خود آواره شدند. ایشان با توجه به
علاقه و شناختی که از شیراز داشت پدر و مادر را راضی کرد که به شیراز مهاجرت کنند
و به این طریق به همراه عده کثیری از جنگ زدگان جنگ تحمیلی به شیراز نقل مکان
کردند و سپس در یکی از کمپهای مهاجرین جنگ تحمیلی نزدیک زرقان ساکن شدند. پس از
اسکان خانواده در زرقان اگرچه برای شهید فرصت ادامه تحصیل فراهم شد ولی برای دفاع
از خرمشهر و آبادان به منطقه جنگی برگشت در حالیکه هنوز نوجوان بود.
بعد از آن به
زرقان بازگشت و برای کمک به خانواده به کارگری پرداخت و پس از سامان دادن وضعیت
خانواده و انتقال آنها از کمپ به داخل شهر زرقان، سرانجام برای خدمت سربازی به
ارتش جمهوری اسلامی پیوست.
ابتدا دوره
آموزشی را در کازرون گذراند و پس از آن مجدداً به منطقه جنگی اعزام شد و در نقاط
مختلف به خدمت مقدس سربازی ادامه داد.
شهید دریس با
توجه به اینکه شهر و دیار و زندگی و بسیاری از دوستان و آشنایانش را در جنگ تحمیلی
و نابرابر و ناجوانمردانه دشمن از دست داده بود با تمام وجود علیه بعثیون کافر می جنگید
و به دفاع از ناموس و دین و وطن می پرداخت و از طرفی بخاطر سکونت خانواده اش در
شهر زرقان به این شهر و مردم آن علاقه پیدا کرده بود و زرقان را شهر دوم خود می
دانست و مرخصی ها را در زرقان و در کنار خانواده می گذراند و اگرچه خانواده قصد
داشت برای او خانواده تشکیل دهد اما خودش ازدواج را به بعد از جنگ تحمیلی موکول می
کرد.
شهید
عبدالامیر دریس فردی بسیار خونگرم و مهربان و مقید به امور دینی بود، به سالار
شهیدان و جلسات عاشورائی عشق می ورزید و بزرگترین افتخارش خدمتگزاری در مجالس
سیدالشهداء بود.
این شهید بزرگوار نهایتاً
در تاریخ 15/4/1365 در منطقه جنگی مهران در سن بیست سالگی به فیض عظمای شهادت رسید
و پیکر مطهرش به زرقان منتقل و در قطعه دوم گلزار شهدای زرقان در کنار مزار شهید
بزرگوار محمد حسن زمانی که یکی از خادمین صدیق مهاجرین جنگ تحمیلی بود به خاک سپرده
شد.
لازم به ذکر
است که بعد از پایان جنگ تحمیلی تمام جنگ زدگان به شهرهای خود بازگشتند ولی والدین
محترم این شهید بزرگوار برای زیارت دائمی مزار شهید عزیزشان در زرقان ساکن شدند.
نثار ارواح مطهر تمام شهدا
مخصوصاً شهید عبدالامیر دریس صلوات و فاتحه
روحش شاد
و یادش گرامی
بسم رب
الشهداء والصدیقین
زندگینامه شهید بزرگوار حسنعلی
رحمتی
به این طریق دوران نوجوانی او در روستا سپری شد و دوران سربازی او فرا رسید،
دورانی که برای او پر از تجربه بود و ظلم و زورگوئی و اجحاف رژیم ستمشاهی را با
تمام وجود درک کرد. آموزش نظامی را در شهر عجب شیر گذراند و برای ادامه خدمت به
خرامه اعزام شد و اگرچه به او پیشنهاد شده بود که به عنوان درجه دار در ارتش بماند
و رسمی شود ولی نپذیرفته بود.
شهید پس از خدمت سربازی بخاطر اینکه پدرش تغییر شغل داد و به پیله وری و بقالی
رو آورد او نیز مجبور شد برای کار به شهر شیراز برود و در شرکت چکش که یک شرکت
فرانسوی بود به عنوان لوله کش مشغول به کار شود، در این دوره نیز نفوذ و غارتگری و
انحصار طلبی بیگانگان و باج دادن رژیم شاه به اجنبی ها را به وضوح می دید گویا
طبیعت و جامعه و روزگار با نشان دادن سختی ها و نابرابری ها و ظلم ها و تبعیض ها
او را برای مبارزه ای همه جانبه و خالصانه با مظاهر ظلم و فساد و طاغوتها آماده می
کرد.
شهید رحمتی در سالهای قبل از انقلاب یکی از فعالین مذهبی و انقلابی و عمرانی
در روستا و منطقه بود و در زمانی که نهضت امام هنوز کاملاً علنی نشده بود اعلامیه
های امام را به روستاها می برد و آشکارا دوستان را برای مبارزه با رژیم تشویق می
کرد.
او بعد از انقلاب برای خدمت و حفاظت از انقلاب و دستاوردهای خون شهدا آرام و
قرار نداشت و خود را یکسره وقف انقلاب و نظام و کشور کرده بود، مدتی در کمیته های
انقلاب مشغول پاسداری شد و قبل از شروع جنگ تحمیلی که گروهکهای سر سپردۀ استکبار
در کردستان مشغول توطئه و خونریزی و جنایات وحشیانه بودند شهید رحمتی به کردستان
رفت و به نبرد با مزدوران پرداخت، پس از شروع جنگ تحمیلی استکبار علیه ایران
اسلامی به سپاه پاسداران پیوست و بارها در جبهه های مختلف حماسه آفرید و کُلاً از
بهمن 57 تا اسفند 62 بیش از چند ماه در محل و در خانواده نبود.
شهید حسنعلی رحمتی
یکی از نیروهای بی باک گردان خط شکن کمیل تیپ المهدی بود که در پستهای مختلف از
جمله فرماندهی انجام وظیفه می کرد ولی به عنوان آرپی جی زن، مهارتی ویژه در شکار
تانک داشت. او از روزهای آغازین جنگ در جبهه حضور داشت و مناطق مختلف غرب و جنوب و
در عملیاتهای مختلف شرکت کرد و به سرکوب متجاوزین بعثی پرداخت. وقتی هم به مرخصی می آمد بیشتر وقتش را دنبال
مطالبات مردم منطقه کربال در ادارات شهرهای اطراف می گذراند و یا با جهاد سازندگی
به خدمت رسانی در روستاها می پرداخت و یا با کمیته امداد امام خمینی (ره) و ستاد
پشتیبانی جبهه و جنگ همکاری می کرد و یا به جذب نیرو برای جبهه می پرداخت. دوستانش
می گفتند در پادگان شبها بیدار می شد و پیش بند می بست و مخفیانه ظرفهای غذا را می
شست و یا خدمات دیگر انجام می داد و همزمان به تهجد می پرداخت.
این شهید دلاور حماسه
ساز در تاریخ ۱۲/۱۲/۱۳۶۲ در حالیکه در منطقه جزیره مجنون هلی برد کرده
بودند مورد اصابت قرار گرفت و در حالی مفقودالاثر شد که دخترانش دو ساله و سه ساله بودند. مدتی شایع شده بود
که او اسیر شده و خانواده در یک بلاتکلیفی دردناک وبی انتها به سر می بُرد، حتی یک
بار گفتند که یکی از رزمندگان شهر سیرجان صدایش را شنیده و از او خبر دارد لذا
خانواده ایشان به سیرجان رفتند ولی به نشانۀ مثبتی دست نیافتند. نهایتاً بعد از هشت سال پیکر مطهرش شناسایی شد و به شیراز
منتقل و در گلزار شهدای دارالرحمه شیراز به خاک سپرده شد.
یکی از خاطرات ماندگاری که در ذهن مردم مانده پیگیریهای مستمر او برای احداث
یک پل روی رودخانه کُر در محدودۀ رحمت آباد بود، آرزوئی که سالها بعد به برکت نظام
مقدس جمهوری اسلامی برآورده شد و نام این سردار خستگی ناپذیر به حق بر پیشانی این
پل بسیار مهم و کاربردی نقش بست و امروزه مردم منطقه کربال با عبور از پل شهید
حسنعلی رحمتی یاد و خاطرات آن اسطورۀ ماندگار خدمت و بصیرت و ایثار و حماسه را
گرامی می دارند. لازم به ذکر است که پدر بزرگوارش مرحوم خسرو رحمتی متولد 1288 در
سال 79 ساکن شیراز شد و در سال 1382 رخ در نقاب خاک کشید و مادر گرامی شهید،
مرحومه حاجیه عطریه عاجز متولد 1300 در سال 1395 به فرزند شهیدش پیوست و در
آرامستان روستای ولایتمدار و شهید پرور رحمت آباد کربال به خاک سپرده شدند. روحشان
شاد و یارشان گرامی
گلزار شهدا: بلوک: قطعه:1 ردیف:7 شماره مزار:9 نام
گلزار:دارالرحمه شهر:فارس – شیراز
نقل قولی از وبلاگ کتابخانه رحمت آباد
پل سردار شهید حسن علی رحمتی رحمت آباد
در طول سالیان گذشته
ارتباط بین رحمت آباد وروستاهای همجوار از طریق یک عدد پل چوبی سیم بکسلی صورت می
گرفت که عبور از آن با پای پیاده واقعا سخت
و بسیار خطرناک بود چه برسد به عبور با ماشین و من خودم شاهد سقوط چندین موتور سیکلت
با راننده آن به داخل رودخانه کر بودم. اما
به برکت انقلاب اسلامی حدود۱۵سالی است که پل بسارخوبی به نام سردار شهید سپاه اسلام حسن علی رحمتی(نامبرده عضو سپاه پاسداران ورحمت آبادی الاصل وبزرگ شده در
شهر شیراز)ساخته شده وتردد در این مسیر کاملا راحت
شده وترددبه سمت شیراز ومرودشت وحتی ارسنجان از این مسیر به راحتی صورت می گیرد.
بسم رب الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار حسین رحیمی
شهید حسین
رحیمی فرزند رضا ویس در سال ۱۳۴۷ در خانواده ای متوسط و مذهبی در روستای
سرنجلک از توابع نور آباد ممسنی دیده به جهان گشود. او فرزند دوم از بین سه خواهر
و پنج برادر بود.
پدرش به کار
کشاورزی و دامداری سنتی اشتغال داشت و فرزندان در این امور به والدین کمک می
کردند، شهید نیز در این مسیر با کمک به خانواده، سختی ها و شیرینی های کسب حلال را
تجربه می کرد.
شهید در هفت
سالگی تحصیلات ابتدائی را روستای زادگاهش شروع کرد و در دهسالگی و اواخر دوره
ابتدایی بود که انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی(ره) به پیروزی رسید.
انقلابی که
جهان را تکان داد، دست جهانخواران را از منابع اقتصادی ایران قطع کرد، نظام دو
هزار پانصدساله
شاهنشاهی را
به زباله دان تاریخ ریخت و برای اولین بار نظام سیاسی جمهوری، آن هم اسلامی، در میهن
باستانی مان روی کار آورد. این پدیده بزرگ تاریخی که به معجزه قرن بیستم مشهور شد
جهانخواران را به تلافی و انتقام واداشت و از همان آغاز پیروزی، آشوبها و توطئه
های خونین دشمنان شروع شد.
در همان
دوران بود که شهید رحیمی تصمیم گرفت برای دفاع از مردم، پلیس
شود، امری که بعد از دوره راهنمائی و گرفتن پایه سیکل محقَق شد و شهید به ارتش
جمهوری اسلامی ایران پیوست در حالیکه ارتش متجاوز عراق به رهبری صدام و حمایت برخی
از کشورهای غربی و عربی در تاریخ اول مهرماه ۱۳۵۹به مرزهای
ایران حمله و صدها شهر و روستا را به خاک و خون کشیده بود.
بر اساس مدارک
تاریخی، صدام با تحمیل جنگی نابرابر به ایران قصد داشت در عرض یک هفته تهران را
تصرف، نظام نوپای جمهوری اسلامی را سرنگون و کشور بزرگ و باستانی ایران را قطعه
قطعه کند اما وجود دریادلان و دلاورانی مثل شهید رحیمی ها و برادرانش باعث شد که
رؤیای فتح یک هفته ای را برای دشمن تبدیل به یک کابوس سیاه و خونین هشت ساله کند و
حتی یک وجب از خاک پاک ایران را به دشمن ندهند.
آری، به این
طریق شهید حسین رحیمی وارد نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی شد و در رسته توپخانه در
جبهه های جنوب به خدمت و دفاع از ناموس و دین و وطن پرداخت.
نهایتاً این
رزمنده حماسه ساز در آخرین روزهای جنگ تحمیلی در تاریخ 3/5/1367 در منطقه غرب کرخه
در حالیکه مسئولیت (پشتیبانی پیاده) و رساندن مهمات به توپخانه داشت از ناحیه
شکم مورد اصابت
ترکش قرار گرفت و به فیض عظمای شهادت نائل شد.
لازم به ذکر
است که پدر بزرگوار ایشان مرحوم رضا ویس رحیمی ۱۵ سال بعد از
شهادت فرزندش و با داغ جانگداز او، دیده از جهان فرو بست و در آرامستان زادگاهش
روستای سرنجلک دشمن زیاری به خاک سپرده شد. مادر گرامی شهید، خانم نازدار فرجی و
برادر معزز شهید نیز سالهاست ساکن شهر زرقان فارس هستند.
با آرزوی
سلامتی برای ایشان و علو درجات برای پدر و گروهبان یکم شهید حسین رحیمی و تمام
شهدای گرانقدر ایران و اسلام
روحشان شاد و یادشان گرامی
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار عبدالحسین رحیمی
شهید عبدالحسین رحیمی، نام پدر : حاج حسین،
شماره شناسنامه10 متولد2/7/1328 جهرم ،
سکونت بندامیر، متأهل و دارای 6 فرزند، میزان
تحصیلات دوم نهضت، شغل : کارگر شرکت آرد مسئولیت در جبهه : رزمنده، محل شهادت
شلمچه- کربلای 4 تاریخ شهادت 4/10/1365 یگان اعزامی بسیج محل دفن شیراز- مرودشت
شهید عبدالحسین رحیمی فرزند حاج حسین در
تاریخ 2/7/1328 در جهرم در خانواده ای متوسط و متدین پا به عرصه هستی گذاشت و در آغوش
پر مهر و عطوفت والدینی زحمتکش و دوستدار اهلبیت پرورش یافت. او فرزند سوم از بین سه
پسر و دو خواهر بود.
پدرش که به بندامیر مهاجرت کرده بود کارگری و
کشاورزی می کرد و از طریق کسب نان حلال زندگی خانواده اش را تأمین می نمود و
فرزندانش از دوران طفولیت به والدینشان در امور کشاورزی و دامداری کمک می کردند.
شهید رحیمی دوران ابتدائی را بخاطر مشکلات
مالی نتوانست تمام کند همانگونه که در آن دوران اکثریت پسران و دختران فقط سواد
خواندن و نوشتن داشتند و برخی حتی از همین مقدار سواد هم محروم بودند، شهید رحیمی
نیز گرچه کم سواد بود ولی معرفتی عالی داشت و با همان سواد کم خیلی دانا و کاردان
و مسئولیت پذیر بود. ایشان با خانواده بسیار مهربان و دلسوز بود و در خانه و جامعه و محل کار روحیه
ای لطیف و فداکار و با
گذشت داشت.
ایشان پس از خدمت سربازی و ازدواج مدتی به
کارهای کشاورزی و کارگری پرداخت تا اینکه در شرکت دادلی استخدام شد و به همین خاطر محل سکونت خود را به شهر مرودشت منتقل کرد و با خانواده
اش در آنجا ساکن شد.
در دوران انقلاب در برنامه های مذهبی و انقلابی
شرکت می کرد و هیچگاه صحنه را خالی نمی گذاشت. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی به
رهبری امام خمینی (ره) وقت و زندگی اش را وقف انقلاب کرد و با تمام وجود در مسجد و
پایگاه مقاومت محله و کارخانه دادلی فعالیت می کرد.
پس از شروع جنگ تحمیلی جهانخواران علیه ایران اسلامی ایشان از اولین کسانی بود که
به ندای امام خمینی لبیک گفت و به عضویت بسیج در آمد. در آن دوران که صدام با کمک اربابان خارجی اش و نوکران داخلی
اش قصد داشت در عرض یک هفته تهران را بگیرد جوانمردان شجاع و با غیرتی مثل شهید عبدالحسین
رحیمی بدون هیچ چشمداشتی به دفاع از ناموس و دین و وطن برخاستند و هشت سال مقاومت
و ایثار کردند ولی نگذاشتند حتی یک وجب از خاک پاک ایران در تصرف دشمن باقی بماند.
شهید رحیمی اگرچه یک کارگر ساده بود و با
داشتن ۶ فرزند هیچکس از او توقع نداشت که به جبهه برود ولی بخاطر غیرت و تعصبی که
داشت زندگی و خانواده را رها کرد و به رزمندگان دلاور و گمنام اسلام پیوست و
مردانه با دشمنان دین و میهن ما جنگید و در عملیات کربلای ۴ در حالیکه تیربارچی
بود از ناحیه پا مورد اصابت قرار گرفت و به اسارت دشمن در آمد. طبق شواهد موجود و روایت
همرزمانش، این رزمنده مجروح اسیر پس از مقاومت و تحمل شکنجه های بعثیون کافر زنده
زنده توسط دشمن دفن شد و پیکر مطهرش
چهار ماه بعد کشف و پس از احراز هویت و شناسائی از طریق لباسش در مرودشت تشییع و در
گلزار شهدا به خاک سپرده شد.
لازم به ذکر است که پس از چندین سال مرحوم حاج
حسین رحیمی پدر بزرگوار شهید عبدالحسین رحیمی دیده از جهان فرو بست و در آرامستان
شهر مرودشت در جوار گلزار شهدا دفن گردید و مادر گرامی اش مرحومه خاتون جان زارع
از دنیا رفت و در آرامستان روستای تاریخی بندامیر به خاک سپرده شد. روحشان شاد و
یادشان گرامی
بسم رب الشهداء والصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار محمود رحیمی
خاطراتی
به نقل از خانواده محترم شهید :
ایشان
در عملیات کربلای 4 شرکت داشته و از ناحیه کمر مجروح می شوند و ما یعنی خانواده
هیچ خبری از او نداشتیم لذا با سفارشهای مکرر به دوستانش که از محمود چه خبر؟ هر
کی چیزی می گفت تا اینکه یکی از رفقا که محمود را در نقاهتگاه گلف اهواز دیده بود
گفت که من محمود را در آنجا دیدم و به او گفتم که خانواده از تو هیچ خبری ندارند. برو
یک سری به خانواده بزن. محمود در جواب گفته بود که یک عملیات دیگر در پیش داریم
اگر توفیق باشددر آن عملیات نیز شرکت کنم بعد از آن اگر خدا خواست به دیدار
خانواده خواهم رفت، حتی خبرهایی که از ایشان در نقاهتگاه توسط دوستان و نامه های
دوستانش بدست ما رسید او نیز مانند همیشه از فعالیت انسانی خود کوتاهی نمی کرده،
او خود با اینکه مجروح بوده است هر کمکی از دستش می آمده به مجروحان دیگر می کرده
است که یکی از دوستان خود اهل تبریز می باشد در نامه ای که برای ما فرستاد چنین می
نویسد من مجروح شده بودم محمود نیز خودش مجروح شده بود با اینکه برای اولین بار
مرا دیده بود همیشه موقع رفتن به دست شویی مرا به پشت خودش می گذاشت و به من کمک
می کرد و از تمام مجروحان مانند یک پرستار، پرستاری می کرد. خاطرات از ایشان زیاد
است یادم است یک شب من حقیر ( خواهرش) در پهلوی ایشان نشسته بودم با هم داشتیم
تلویزیون تماشا میکردیم تلویزیون برنامه جبهه را نشان می داد یکدفعه من ناخودآگاه
گفتم چقدر شهید می دهیم ایشان نگاه عجیبی به من انداخت و خیلی ناراحت شد و گفت:
اینقدر شایعه پراکنی نکنید. خلاصه از هر دقیقه از عمرش خاطره ای است همیشه من می
گفتم محمود اگرچه سنش کم است اما بس روح و فکری والا دارد.
خاطرات دوستان و همرزمان شهید محمود
رحیمی
یکی از پاسدارهای عضو سپاه زرقان به نام
جمشیدی چنین می نویسد؟ خاطره ای که از وی دارم این است که یک شب قبل از شهادتش به
مأموریتی که از طرف فرماندهی به محمود شده بود رفتیم. در حین راه رفتن خمپاره می
زدند من دراز می کشیدم وقتی بلند می شدم می دیدم که محمود راه می رود می گفتیم چرا
نمی خوابی، می گفت که اینها با ما کاری ندارند هر زمان که سعادت رو به ما آورد
هرکجا که برویم و بخوابیم باز ما را پیدا می کنند. چند متری که جلوتر رفتیم قسمت
خط خاکریز بود ایشان به من گفت از اینجا بخواب و سینه خیز بروید وقتی که مقداری
سینه خیز رفتیم نگاه کردم دیدم که او ایستاده می رود گفتم تو که به من می گوئی
سینه خیز برو پس چرا خودت نمی خوابی؟ گفت آخر تو 15 روز بیشتر نیست که برادرت شهید
شده است ظلم است به همین زودی خودت هم شهید شوی ولی من مسئله ای نیست چون اولین
شهید خانواده ام. یکی دیگر از همرزمانش که او نیز عضو سپاه پاسداران زرقان است به
نام قاسم زارع چنین می نویسد: شهید محمود رحیمی یکی از بزرگان مهندسی لشکر 33
المهدی بود ایشان در سِمت معاونت اطلاعات مهندسی لشکر 33 المهدی حماسه ها آفریدند.
شهید محمود رحیمی در یکی از مأموریتهایشان که برای شاخص گذاری جهت خاکریز زدن در
شصت متری دشمن جهت تانک نیروهای این لشکر رفته بودیم یکی چند مورد را چنین بیان
کردند من از خداوند این آرزو را داشتم که روزی برسد من به عنوان یک پاسدار بتوانم
در جبهه های حق علیه باطل قدمی برداشته باشم و حال که این توفیق نصیب من شده است. باید
چنان به آرزویم پابند باشم که یا با پیروزی به آغوش ملت برگردم و یا به شهادت برسم
من به ایشان گفتم تو هنوز نوجوانی و مدت 17 سال از عمرت را سپری کرده ای و حال که
مدت 2 ماه است به خط مقدم شلمچه پاگذاشته ای لااقل جهت انجام امور شخصی خود سری به
شهر بزن و خانواده ات را در جریان سلامتی خودت قرار بده گفتند به چه روئی به
خانواده ام سری بزنم من که هنوز چند روزی بیش نیست که آمده ام اسیران و مفقودین که
چندین سال است که خانواده هایشان از آنان اطلاعی ندارند، بگذار تا نروم چون فضای
شهر مرا دلگیر می کند. به حق حرفهای ایشان از صمیم قلب بود.
بالاخره شب
موعود فرا رسید. در مقّر فرماندهی لشکر خدمت برادر حاج اسدی بودیم، رو به من کرد و
چنین گفت: مواظب این برادرمان باشید، هیچ گونه اعتنایی در مأموریتهایش به دشمن نمی
کند، خیلی حواست باشد. هنوز یکی دو ساعت از این سخن نگذشته بود که مأموریت جدید را
به ما محول کردند. جهت مأموریت به سنگر فرماندهی مهندسی رفتیم، تا از آنجا با
برادران جهاد خراسان باختران و مازندران که جهت همکاری با خاکریز زدن در شب پاتک
آمده بودند به خط مقدم که انگشتی نام داشت اعزام شدیم. بعد از خوردن کمی شام با
برادر شهید محمود رحیمی و برادر خراسانی و مسئولین جهاد مازندران و باختران سوار
ماشین شدیم و به راه افتادیم و تعداد 37 دستگاه بلدوزر و لودر پشت سر ما می آمدند
به چند صد متری دشمن که نزدیک شدیم از ماشین پیاده شدیم چون دشمن از صدای شنی بولدوزر
وحشت داشت خیال می کرد تانکها هستند و شروع به زدن منور و انواع گلوله های جنگی و
زمانی کرد. یکی چند ترکش به اطراف ما خورد و چون مأموریت حساس بود مجبور شدیم
ادامه راهمان را با راهنمایی بولدوزرها ادامه بدهیم در آن شب بجز خاک و دود هیچ
چیز پیدا نبود و دشمن از ترس و وحشت هر دقیقه چندین گلوله منور بالای سر ما روشن
می کرد به علت گرد و خاک زیادی که از لودر و بولدوزرها بلند می شد هیچ چیز شناخته
نمی شد و اولین خاکریزی که در صد متری دشمن بود رسیدیم ناگهان گلوله کاتیوشای جلوی
پای ما خورد و من و برادر خراسانی سمت چپ لودر بودیم و شهید محمود رحیمی در سمت
راست لودر بود و صدای یا حسین گفتن راننده لودر و برادر شهید محمود رحیمی بلند شد
و سریع خود را بالای سر آن رساندم و ایشان فقط یا حسین می گفتند و بر اثر اصابت
چندین ترکش به سر و سینه اش روحش به ملکوت اعلی پیوست این بود چند خاطره از خاطره
های این شهید. روحش شاد و راهش پر رهرو باد.
وصیت نامه شهید محمود رحیمی
بسم الله
الرحمن الرحیم
شهادت
هدیه ای است گرانبها از جانب خداوند تبارک و تعالی برای بندگان خالص خود که نصیب
هرکس نمی شود. انسان باید در راهی قدم بردارد که سعادتش در آن خط باشد و به خدا
سوگند من سعادت خویش را جز در پیمودن خط خونین اباعبدالله الحسین(ع) نمی یابم که
این خط راه تمامی شهدای انقلاب اسلامی می باشد. انتظاری که از پدر و مادر خود دارم
این است که وقتی شهید شدم هیچ ناراحتی از خود نشان ندهند امت حزب ا. . . از شما می
خواهم با هر قیمتی که شده است رزمندگان اسلام این جان برکفان انقلاب اسلامی را کمک
کنید اگر می توانید با کمک جانی و اگر نمی توانید با کمک مالی به رزمندگان یاری
دهید تا رزمندگان با دلی روشن و آگاه و روحیه ای قوی ضربه ای محکم به یزیدیان
زمانه بزنند.
بسم الله الرحمن الرحیم
پرتوی از زندگینامه حضرت آیت الله
حاج شیخ رحیم رحیمی رحمه الله
دروس مکتب
و مقدمات حوزوی را در زادگاهش گذراند و سپس برای تحصیل سطوح عالیه در حدود سال
۱۳۲۵ هـ ش به شهر مقدس قم عزیمت نمود و نزد اساتید بزرگی همچون حضرت آیت الله
العظمی بروجردی ، حضرت امام خمینی ، حضرت آیت الله العظمی اراکی ، حضرت آیت الله
العظمی گلپایگانی ، حضرت آیت الله العظمی مرعشی و علامۀ
طباطبائی و بزرگان دیگر
(رحمة الله علیهم اجمعین) بهره جسته و به تدریس کتب فقهی و اصولی و کلامی پرداختند
و همزمان در مؤسسه دارالتبلیغ شرکت نموده و با رتبۀ دوم بین تمام طلاب فارغ التحصیل شدند تا آنکه به حسب مقدرات الهی در سال
۱۳۵۰ هـ ش که برای تبلیغ به بخش زرقان از توابع شیراز رفته بودند با اصرار اهالی
در آن بخش رحل اقامت افکندند و عمر شریف خود را وقف اعتلای دین و هدایت مردم آن دیار نمودند و پس از پیروزی انقلاب
اسلامی در سال ۱۳۶۰ شمسی از طرف امام
خمینی (ره) به امامت جمعۀ زرقان منصوب شدند و تا چند سال قبل از رحلت در این سنگر
مقدس به اسلام و انقلاب خدمت کردند و آثاری ارزشمند از خود در این شهر بجا گذاشتند
از جمله می توان به تالیف کتاب جواهر
الحکمة و الموعظه و تاسیس دو شعبه صندوق قرض الحسنه و کتابخانه و
بازسازی مسجد جامع و صندوق خیریه صاحب الزمان و غیره اشاره نمود ایشان جهت تبلیغ و
دلگرم نمودن رزمندگان چندین مرتبه به جبهه عزیمت نمود و یکی از فرزندان خود را بنام
محمود تقدیم اسلام نمود (فرزند دیگرشان نیز به نام حمید در نوجوانی رحلت کرد که
مزار هر دو در آرامستان سید نسیمی زرقان است). نهایتاً ایشان پس از عمری مجاهده و تلاش و تحمل رنجها، دردها، غمها و مصیبتها در آذرماه ۱۳۸۲ هـ ش در شهر مقدس قم در سن ۷۸
سالگی دعوت معبود خویش را لبیک گفت و به دیار
فضل و باقی شتافت، سلام و درود خدا بر او باد . به نقل از سایت میانالی https://www.miyanali.com
بسم رب الشهداء والصدیقین
زندگینامه شهید بزرگوار ناصر رضازاده
لازم به ذکر است که مرحوم رضا رضا زاده پدر بزرگوار شهید رضازاده در سال 1359 از دنیا
رفت و در قطعه اول گلزار شهدای زرقان دفن گردید، مادر گرامی شهید، مرحومه سکینه
قدرت نیز در سال 1377 از دنیا رفت و در حدگاه خانوادگی در آرامستان نسیمی به فرزند
شهیدش پیوست.
روحشان شاد و یادشان گرامی
خاطرات شهادت اولین شهید انقلاب اسلامی
، به نقل از حاج جواد رضازاده
یک
روز در ایام انقلاب من و ناصر نزد پدر نشسته بودیم، من میگفتم من شهید میشوم
ناصر میگفت من شهید میشوم. یک شب عروسی یکی از اقوام بود، ما عروسی نبودیم،
تظاهرات که شد ناصر در آرایشگاه بود، موقعی رسید که همۀ مردم در کوچه بغل شهرداری
قدیم جمع شده بودند، سلام کرد. زمانی که تیر اندازی کردند دستش را بالا کرد،
موهایش را کوتاه کرده بود، مثل اینکه خودش آماده شده بود. روی پل 10-20 نفر
ایستادند برادر ما هم ایستاده بود و شعار میدادند که ژاندارمها تیراندازی کردند،
من فکر کردم هوایی است، همه متفرق شدند، من 40-50 متر رفتم و برگشتم و ناصر را با
جیپ بردند. آن شب به هرکس میگفتیم بیا ما را به ژاندارمری ببر یک بهانهای میآورد
تا 1 بعد از نصف شب، سید جلیل همین طور تلفن میزد به پلیس راه شیراز، به جاهای
مختلفی زنگ زد موفق نشد بفهمد او را کجا بردند، بعد فهمیدیم او را به بیمارستان
سعدی منتقل کردهاند، دکترش گفت من کاری را که باید انجام بدهم دادم دیگر هرچه خدا
بخواهد، دو حالت پیش میآید اگر عمرش باقی باشد از ناف به پایین فلج میشود اگر هم
که نه شهید میشود، کلیه سمت چپ از بین رفته بود و کلیه سمت راست تقریبا سالم بود،
روز 2 آذر زخمی شد و 4 آذر به شهادت رسید. آن دو روزی هم که در بیمارستان
بود هوش نداشت؟ ناصر چند تا خواب هم دیده بود و برای مادرم تعریف کرده بود، البته
مادرم هم خوابی دیده بود که عجیب بود، میگفت: در خانه قدیمی بودیم، خواب دیدم دو
سید بزرگوار آمدند یکی آن طرف تشک را گرفته و یکی طرف دیگرش را، به من الهام شد که
یکی از آنها امام حسین و دیگری ابوالفضل بودند و تک تک اسم بچهها را در خواب از
من پرسیدند و از خواب بیدار شدم. شب بعد دوباره خواب دیدم بره سفیدی در خانه هست
که به شکمش تیر خورده و از شکمش خون میآید. پس از چند روز وقتی مادرم فهمید که
ناصر تیر خورده گفت این تعبیر خواب من بوده است. آن موقع شایعاتی هم بود میگفتند
آیت الله محلاتی میخواهد به تشییع جنازه بیاید خیلیها به تشییع جنازه آمدند میخواستند
به هر طریقی جنازه را بگیرند، حکومت وقت هم نمیگذاشت. چند نفر رفتند، یکی از بچههای
زرقان یک پیکان آورد، گفت جنازه را از بیمارستان بگیریم و برویم. جنازه را گرفتیم
در حسینه حیدر او را شستیم و بعد دفن کردیم...... ناصر ازدواج نکرده بود ولی مدتی
بود میگفت دلم میخواهد ازدواج کنم..... جلوی شهرداری چون یک زمین خالی بود یک
تعدادی آنجا نگهبانی میدادند یک تعدادی هم از شهرداری بالا رفته بودند ولی موفق
نشدند در را باز کنند، یکباره نیروهای ژاندارمری آمدند و مردم همه فرار کردند در
کوچه بغل شهرداری تا موقعی که شلیک شد دیگر همه مردم متفرق شدند 3 تا زخمی هم به
نامهای کریمیان، قاسمیپور و اسلامی داشتیم.
جناب
آقای جلیل قدرت درباره شهید رضازاده
شهید
رضازاده جوانی بود که در خانواده مذهبی بزرگ شده بود و همراه برادران دیگرش در
تظاهرات شرکت میکردند. مقدّر خداوند بود که ایشان شهید شوند. شب حادثه بچهها به
سمت شهرداری حرکت کردند همان شب درگیری به وجود آمد و شهید رضازاده و سه تن از
برادران دیگر زخمی شدند. شهید رضازاده را به بیمارستان رسانده و پس از جراحی، یکی
از کلیههایش را برداشته بودند ولی ایشان از نخاع هم صدمه دیده بود و نهایتاً
ایشان شهید شد. برداشت من این است که کلاً بچههایی که به شهادت رسیدند از اول تا
به آخر کسانی بودند که از آغاز دستچین شده بودند و واقعاً هرکسی قابل شهادت نیست. کسانی
که به شهادت رسیدند امتیازهایی داشتند که مردم عادی نداشتند.
درباره
رضایت پدر شهید رضا زاده به قاتل فرزندش
پدر و مادر شهید رضازاده سواد نداشتند ولی از نظر معنوی
واقعاً دو شخص فهمیده بودند. مادر شهید که خواهر بنده است و قصد تعریف ندارم زن
مؤمنه بزرگواری بود. در رابطه با شهادت این شهید زمانی که انقلاب پیروز شد،
دادگاهی تشکیل شد و قاتل ایشان شناسائی گردید. دادگاه حکم اعدام ایشان را صادر
کرد، عدهای به پدر شهید مراجعه کردند و خواستار تجدید نظر شدند و پدر ایشان از
بنده درخواست کمک و نظر کرد و من بیان کردم که قصاص یکی از دستورات دین است ولی در
کنار این دستور مسئله گذشت نیز بیان شده است و تا من این را بیان کردم ایشان گفت:
«به خاطر رضای خدا گذشت میکنم» و پس از رضایت ایشان قاتل آزاد شد.
بسم رب الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار صمد رضایی
شهید اخلاق بسیار خوبی داشت و برای رفاه خانواده اش خیلی تلاش
می کرد. سال 1361 سیل عظیم در روستای بند امیر آمد. در این زمان شهید خیلی به مردم
کمک کرد. وقتی جنگ شروع شد به صورت داوطلب با کامیونش به جبهه های جنوب یعنی
شهرستان آبادن اعزام می گردید. مدتی در جبهه بود، بعد از آخرین خداحافظی از همه با
شوق راهی جبهه شد هنوز چند روزی نگذشته بود که یک شب به طور داوطلب جهت حمل مهمات
برای رزمندگان اسلام روی پل خرمشهر در تاریخ 27/11/65 در حدود ساعت 12 شب بر او
اصابت ترکش خمپاره به کامیونش به درجه رفیع شهادت نائل آمد. روحش شاد و یادش گرامی
شهید صمد رضایی نام پدر : محمد شماره شناسنامه129 تاریخ
تولد2/9/1319 محل تولد: فارس زرقان، کربال روستای بندامیر، متأهل تعداد فرزندان 6 میزان تحصیلات
پنجم ابتدایی، شغل راننده، مسئولیت در جبهه : راننده، محل شهادت : خرمشهر-اروند
رود، تاریخ شهادت 27/11/1365 یگان اعزامی : بسیج ، محل دفن: فارس، گلزار شهدای
مرودشت- نحوۀ
شهادت : اصابت ترکش وسقوط ماشین و سوختگی کامل بدن
هوالجمیل
نظرتان در مورد اين سوژه شهيد چيست؟
يك چوپان يا
كشاورز يا كارگر عادي از يكي از دورافتادهترين روستاهاي كشور به عنوان نيروي
داوطلب براي دفاع از ميهن اسلامي به خيل عظيم رزمندگان ميپيوندد و در اولين روز
حضورش در پشت خط مورد اصابت تركش توپهاي دوربرد دشمن قرار ميگيرد و شهيد ميشود.
حال سؤال اينجاست
كه آيا ميشود درباره اين شهيد بزرگوار كه در هيچ عملياتي شركت نكرده يك كتاب
نوشت؟ آيا درباره چنين شهيدي به اندازه كافي اطلاعات و خاطرات وجود دارد كه تبديل
به يك كتاب يا يك فيلم بشود؟ بر فرض كه پيدا شود آيا درباره شهيدي كه هنوز حتي به
خط مقدم نرسيده و فرصت هيچ گونه فداكاري و رشادتي نداشته بايد تفحص شود و برايش
كتاب و فيلم توليد گردد؟ آيا اصلاً چنين سوژهاي ميتواند روايتگر فداكاريها و
حماسهسازيهاي رزمندگان ما باشد؟ آيا كتاب احتمالي خاطرات او ميتواند حقانيت و
مظلوميت و رشادت جبهه حق را روايتي ماندگار و درخور نماید؟ آيا زندگي قبل از شهادت
او ارزش اين دارد كه ما يكسال از وقتمان را صرف تفحص و تدوين آن كنيم؟ شرمندهام
بخاطر مطرح كردن اين سؤال جاهلانه ولي متأسفانه حتي بعضي از خوديها اينطور فكر ميكنند.
قطعاً اگر ما به عمق معناي حماسه حضور پي بُرده باشيم متوجه ميشويم كه بزرگترين
حماسهاي كه بايد روايت گردد همين دل كندن از كار و زندگي و خانواده و راضي به
رضاي خدا شدن و حركت به سوي جبهه و خود را در معرض انواع خطرها قرار دادن است؛
حماسههاي عظيم ديگر (مثل عبور از اروند و فتح فاو) فرع اين اصلند. اگر همين حماسه
سازان حضور نبودند امام تنها ميماند. هم امام بي ياورانش تنها بود هم ياورانش بي
امام؛ و فرقي نداشت كه ياران امام ساكن پايتخت باشند يا ساكن يكي از دورافتاده
ترين روستاهاي كشور. والسلام / ناشر
بسم رب الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار محمد رضا رضایی
آری بعد از چند ماهی که در جبهه اهواز به نبرد با دشمن پرداخت
در چهارشنبه 28 آبانماه سال 66 ترکش خمپاره ای به شکمش اصابت کرد و به پشت جبهه
منتقل شد و بعد از 24 ساعت هنگامی که مشغول عمل بروی ایشان بودند به فوز عظیم
شهادت نائل آمد. پیکر پاک این شهید در چهارشنبه 5 آذرماه 66 با بدرقه مردم تشییع و
در گلزار شهیدای زرقان به خاک سپرده شد.
روحش شاد و یادش گرامی
بسم رب الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار سیروس رعیت
پدرش کشاورز بود و در روستا به کار زراعت و دامداری اشتغال داشت
شهید نیز از همان کودکی با کمک به پدر و مادرش در کسب روزی حلال در حد خود به آنها
کمک میکرد.
ایشان دوره دبستان را در روستا پشت سر گذاشت، از همان کودکی علاقه و استعداد خاصی
در امور فنی داشت، او دانش آموزی زرنگ و خلاق و منضبط بود و اخلاق بسیار خوبی با
خانواده و دوستان و همسایگان داشت.
سال ورود او به دوره راهنمائی مصادف شد با پیروزی انقلاب اسلامی
به رهبری امام خمینی (ره) که تحول عظیمی در جهان ایجاد کرد و باعث سرنگونی رژیم
ستمشاهی شد. شهید در این دوران اگرچه از سن کمی برخوردار بود ولی در اکثر مجالسی
که در مساجد و مدارس برای بزرگداشت و حفاظت از انقلاب گرفته می شد و همچنین در
مراسم هیئتهای مذهبی و عزاداری شرکت می کرد و آرمانهای اهلبیت علیهم السلام و امام
خمینی (ره) و شهدا را با تمام وجود سر لوحه کار و زندگی و تحصیل خود قرار داده بود.
هنوز چند ماهی از پیروزی انقلاب و عمر نهال نوپای جمهوری اسلامی
نگذشته بود که جهانخواران مشغول توطئه و فتنه علیه میهن ما شدند و مخصوصاً در
کردستان شروع به ایجاد آشوب و نا امنی کردند و هدفشان جداسازی کردستان از آغوش ایران و سرنگونی نظام مقدس جمهوری اسلامی و تجزیه
ایران بزرگ بود، بعد از مدتی صدام، دیکتاتور بغداد، نیز با تحریک نظام سلطه جهانی به ایران حمله کرد و قصدش این بود که تهران را در
عرض یک هفته به تصرف در آوَرَد اما بسیجیان دریادل و از خودگذشته ای مثل سیروس رعیت
به مبارزه با متجاوزین بعثی که بسیاری از کشورهای عربی و غربی از آنها حمایت میکردند رفتند و رؤیای فتح یک هفته ای ایران را برای
تمام دشمنان خارجی و داخلی تبدیل به یک کابوس خونین هشت ساله کردند.
شهید سیروس رعیت در این دوران اگرچه کم سن بود ولی مدرسه را رها
کرد و به عنوان بسیجی به رزمندگان اسلام پیوست و به دفاع از دین و ناموس وطن
پرداخت و در دو دوره در حدود شش ماه در جبهه های جنوب مشغول نبرد
با ارتش بعث عراق شد.
ایشان در سال ۱۳۶۶ مادر گرامی خود مرحومه حلیمه خاتون روستا را از
دست داد و بخاطر اینکه خانواده به شهر مرودشت مهاجرت کرده بودند مادرش در آرامستان
شهر مرودشت دفن گردید.
ایشان پس از مدتی ترک تحصیل، دوباره در شهرهای داریون
و مرودشت به تحصیل ادامه داد و در رشته ای که بسیار دوست داشت یعنی برق و بویژه برق
صنعتی به تحصیل پرداخت.
پس از اتمام جنگ اگرچه قصد ازدواج داشت ولی تصمیم گرفت ابتدا خدمت سربازی خود را
تمام کند و به همین خاطر وارد نظام شد و خدمت سربازی خود را در نیروی انتظامی شروع
کرد.
سرانجام این بسیجی دلاور و سرباز فداکار اسلام و وطن در تاریخ 11/3/1369 حدود دو
سال بعد از پایان جنگ تحمیلی در منطقه ایرانشهر بلوچستان در حالیکه راننده گروه گشت
بود مورد حمله اشرار مسلح و سوداگران مرگ قرار گرفتند و ایشان از سر مورد اصابت واقع
شد و به تقدیری که خداوند برایش رقم زده بود نائل شد.
پیکر مطهر ایشان با استقبال گستردهمردم در مرودشت تشییع و در گلزار
شهدا در کنار یاران و همرزمان بسیجی اش دفن و آسمانی شد.
لازم به ذکر است که پدر بزرگوار ایشان مرحوم ماندنی رعیت در سال
۱۳۹۹ به رحمت ایزدی پیوست و در آرامستان شهر مرودشت در جوار گلزار مطهر شهدا به
خاک سپرده شد.
روحشان شاد و یادشان گرامی
وصیت نامه شهید سیروس رعیت
هوالجمیل
تفاوت بین «از جان گذشته» و «از خود گذشته»
تفاوت اکثریت ایثارگران ما و سربازان
دشمن فقط در یک چیز بود: از خود گذشتگی که صفتی الهی است و در حد کمال در قلب و
روح جبهه ما جریان داشت اما روحیۀ از جانگذشتگی در جبهۀ دشمن هم وجود داشت. بر
اساس یک قضیۀ منطقی، هر از خود گذشتهای حتماً از «از جان گذشته» هم هست ولی هر
«از جان گذشتهای» شاید «از خود گذشته» نباشد.
تفاوت آشکار این دو صفت را در یاران
پیامبر به وضوح میبینیم. عدهای در رکاب پبامبر بارها از جان خود گذشتند ولی بعد
از رحلت پیامبر، از خود نگذشتند مثل طلحه و زبیر اما علی (ع) هم از جان گذشت هم از
خود. اکثر سربازان کشورهای مهاجم دارای صفت «از جان گذشتگی» هستند ولی همینها
برای یک لقمه غذا، یا یک جرعه آب، یا یک قطعه غنیمت جنگی ممکن است یکدیگر را بکشند
چون نمیتوانند پا روی نفس خود بگذارند و از خود بگذرند. تفاوت شهدای ما و کشته
شدگان دشمن نیز در همین است. شهدای ما هم از جان گذشتند و هم از خود ولی دشمنان
برای هدفی باطل و شیطانی فقط از جان گذشتند. بزرگترین و مهمترین درسی که شهدا به
ما میدهند همین درس «از خود گذشتگی» و «نفس کُشی» است. مشکلات عدیده جامعه امروز
ما فقط با این روحیه حل میشود و در چنین شرایطی است که مدینه فاضله محمدی (ص)
تحقق مییابد. بهشت جای «از خود گذشتگان» است و فرقی نمیکند که این بهشت در آخرت
باشد یا در دنیا. به همین علت، دوران دفاع مقدس برای خیلیها تجلیگاه بهشت برین
بود و اگر آنها در دنیای امروز غریبند بخاطر این است که صفت «از خود گذشتگی» از
جامعه ما رخت بربسته و صفتهای دوزخی خودخواهی و خودستائی و خودفریبی جای آن صفت
بهشتی را گرفته است. حتی بسیاری از ما هم اگر درباره شهدا و ایثارگران مطلب
بنویسیم و فیلم بسازیم و شعر بگوئیم فقط برای نشان دادن خودمان است نه نشان دادن
آنها. شهدا و ایثارگران نگران جنگ و دفاع مقدس نبودند و در مورد پیروزی سپاه اسلام
ذرهای شک و تردید نداشتند ولی همیشه نگران آینده بودند. نگران اینکه آیندگان، نه
فقط به هدف و منش و صفات آنها پی نبرند بلکه بخاطر اینکه حتی بعضی از رزمندگان هم
در آینده هدف و سیرت و خصلت خود را فراموش کنند و یا بخاطر عملکرد نادرست بعضی از
مسئولین، آنها به حاشیه جامعه رانده شوند و از یاد بروند و این نگرانیِ امام شهدا
نیز بود. یادشان بخیر، چقدر جایشان در جامعه خودپرست و مصرفزده ما خالی است و
چقدر ما از اهداف و صفات آنها دور افتادهایم. آری داروی دردهای ظاهر و باطن ما،
در گلزارهای شهدا دفن شده است و ما اگر واقعاً دنبال درمان میگردیم باید پیوسته
به آنها متوسل شویم و برای مداوای خود از آنها استمداد بجوئیم و یادمان باشد که هر
شهید نه فقط در بهشت است بلکه خودش یک بهشت است. والسلام / ناشر
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار شعبانعلی رمضانپور
فرزند مرحوم عبدالحسین، تاریخ تولد : 18 اسفند 1339 تاریخ شهادت
: 18 شهریور 1359 محل شهادت : کردستان ، آرامگاه : فارس ، زرقان، آرامستان محل
حیدر
هنوز جنگ تحمیلی عراق علیه ایران شروع نشده بود که گروهکهای
ملحد و معاند با حمایت قدرتهای خارجی به مقابله با نظام نوپای جمهوری اسلامی برخاستند
و جنگی نابرابر را علیه مردم کردستان شروع کردند و بسیاری از مردم را به خاک و خون
کشیدند.
در آن برهه حساس یکی از یگانهائی که برای دفاع از وطن اسلامی به
کردستان اعزام شد و جوانمردانه نقش آفرینی کرد تیپ 55 هوابرد شیراز بود که شهید
شعبانعلی رمضانپور به عنوان سرباز (چترباز) در آن تیپ خدمت میکرد.
رسول رمضانپور، برادر این شهید بزرگوار که خود از یادگاران و
بسیجیان دفاع مقدس است، درباره برادرش میگوید: برادرم قبل از خدمت سربازی به شغل
کارگری و سپس تراشکاری در مرودشت اشتغال داشت و برای تأمین معیشت خانواده تلاش میکرد و لذا موفق به تحصیل نشد ولی پس از
انقلاب و شروع نهضت سوادآموزی، مدرک دوره تکمیلی نهضت را همزمان با کارگری گرفت.
در روز تشییع اولین شهید انقلاب در زرقان (شهید بزرگوار ناصر
رضا زاده) شعبانعلی در مراسم تشییع حضور داشت و اولین بارقهی شهادت در همین مراسم
به قلبش خطور کرد و با دیدن عظمت و تجلیل از شهید رضا زاده آرزو کرد که مثل او
باشد. . . سپس قبل از اعزام به کردستان، همین مکانی که ایشان در آن دفن است به
مادرم نشان داد و تقاضا کرد که اگر شهید شد او را در این مکان دفن کنند و نهایتاً
به آرزویش هم رسید. . . روحش شاد و یادش گرامی
زندگینامه شهید بزرگوار شعبانعلی
رمضانپور
بسم الله الرحمن الرحیم
شهید شعبانعلی رمضانپور در تاریخ 18/12/1339 در خانواده ای
مستضعف و مذهبی در محله حیدر راز شهر زرقان دیده به جهان گشود، دوران کودکی را در
آغوش گرم مادر با ناملایمات و سختی گذارند تا اینکه 6 ساله شد. در این سن که هنگام
ورود به مدرسه بود به علت برخی از مشکلات نتوانست به مدرسه راه
یابد و از درس خواندن محروم بود و تا سن 15 سالگی به کارهای کشاورزی به طور روزمزد
پرداخت. از سن 15 سالگی جهت فراگیری شغل غنی تراشکاری در مرودشت مشغول به کار شد و
این شغل تا هنگام خدمت سربازی ادامه داشت. در این مدت جهت فراگیری سود به سواد به
طور شبانه به درس خواندن مشغول بود و توانست تا حدودی خواندن و نوشتن را بیاموزد. در
18 سالگی جهت گذراندن خدمت سربازی به تیپ 55 هوابرد شیراز اعزام گردید و مدت سه
ماه آموزش خود را در شیراز گذراند پس از گذراندن این دوره به اتفاق این تیپ راهی
کردستان برای سرکوبی حزب کوموله و دمکرات که در آن زمان باعث ناامن کردن استان
کردستان شده بودند اعزام گردید و در اولین درگیری بین این تیپ با این دو حزب به
درجه رفیع شهادت نائل گردید. شهید رمضانپور قبل از شهادت جای دفن خود را به
خانواده نشان داده بود و گفته بود که من را در کجا به خاک بسپارید. یکی از دوستان
شهید نقل می کند که زمان تشییع جنازه شهید رضازاده من و شهید رمضانپور با هم بودیم
ایشان می گفت چه خوب است که انسان را اینطور تشییع کنند. ( منظور وی ازدحام جمعیت
بود که در مراسم شرکت کرده بودند) و سرانجام در 19/6/59 پیکر پاک این شهید را در
ازدحام جمعیت بر دوش مردم تشییع و همان مکان که وصیت کرده بود به خاک سپردند.
بسم رب الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید بزرگوار عبدالرضا رنجبر
شهید عبدالرضا رنجبر
فرزند مرحوم مصطفی، متولد 1345 زرقان، شهادت 19/11/1365 شلمچه
شهید عبدالرضا رنجبر
فرزند مرحوم مصطفی علاوه بر دارا بودن اکثر صفتهای خوب و تقوای الهی در چند صفت
اجتماعی شاخص و برجسته بود: پُرکاری و خستگی ناپذیری، بیتوقعی، خوشزبانی و
حاضرجوابی، حیا و کمروئی، تقید کامل به اطاعت از فرماندهی، آمادگی دائمی، حساسیت
بسیار زیاد بر رعایت حجاب (زن و مرد) و بیاعتنائی به دنیا و مخالفت با هرگونه
اسراف و تشریفات و تجملات. او آنچنان در این
صفتها برجسته بود که هرکس به محض شنیدن نام او، به یاد این صفتها میافتاد و یا به
محض شنیدن یکی از این صفتها، رضا را فوراً به خاطر میآورد. البته این صفات
اجتماعی در اکثر رزمندگان دفاع مقدس وجود داشت ولی میزان و درجه این صفات در آنها
متفاوت بود. تمام بچههای جبهه، پرکار و خستگی ناپذیر و بیتوقع
بودند ولی ممکن بود حاضرجواب نباشند. اکثر بچهها نسبت به دنیا بیاعتنا بودند ولی
ممکن بود کمرو نباشند. اکثر بچهها تقید کامل به دستورات فرماندهی داشتند ولی
ممکن بود گاهگاهی آمادگی دائمی و عجله ذاتی نداشته باشند ولی رضا تمام این صفتها
را با هم در حد اعلی داشت. البته صفتهای اخلاقی
دیگر مثل راستگوئی، دیانت، تواضع، احترام به والدین و بزرگترها و دوستان و غیره
جزو این صفات قرار نگرفتهاند چون اکثر رزمندگان، این صفتهای اخلاقی را در حد کمال
در وجود خود داشتند.
اگرچه رضا از لحاظ سن
و هیکل، تقریباً از همه کوچکتر بود ولی چنان توانائیهای خودش را به اثبات رسانده
بود که جزو بزرگان به حساب میآمد و برای بسیاری از مأموریتهای سخت پیشقدم میشد.
در اصل او سالها از سن طبیعی خودش بزرگتر بود.
رضا همیشه عجله داشت. حتی وقتی که خواب
بود به نظر میرسید در خواب هم عجله دارد، به محض اینکه صدایش میزدیم بیدرنگ بر
میخواست و در کوتاهترین زمان ممکن آماده میشد و بدون اینکه اثری از خواب در او
وجود داشته باشد میگفت: یالا، زود باشین، دیر میشه، چکار باید بکنیم؟ کجا باید
بریم؟ این خصوصیت رضا، باعث میشد که بعضی وقتها بچهها
سربهسر او بگذارند و در خواب صدایش کنند. هیچوقت هم اخم و قهر نمیکرد. وقتی که
میدید بچهها فقط سربهسرش گذاشتهاند با یک حرف خوشمزه، به نشاط بچهها میافزود
و دوباره به خواب میرفت و مثل این بود که اصلاً بیدار نشده است. وقتی هم که بچهها
را از اینکار منع میکردیم، رضا میگفت: بذار خوش باشن، نوبت ما هم میرسه. در عین
حال هیچوقت جواب شیطنتهای آنها را نمیداد. عجلۀ او به معنی عجول
بودن نبود بلکه ذاتاً همیشه در حال «آمادهباش» به سر میبرد و همیشه نگران تکلیفی
بود که فکر میکرد برای انجام دادن آن خلق شده است. شاید به خاطر همین عجله بود که خیلی
زودتر از همسنهای خودش از دوران زیبای کودکی عبور کرد و به دوران نوجوانی رسید و
به رزمندگان اسلام پیوست. اما چیزی که او برایش عجله داشت و همیشه دنبال آن میدوید
«شهادت» بود و همه این را میدانستند. عجله ذاتی رضا در راه
رفتن او هم کاملاً مشهود بود. اگر حتی برای یک کار عادی هم میخواست چند قدم حرکت
کند به نظر میرسید که میخواهد بدود و البته این حالت همیشه آمیخته با شوخی و
خوشمزگی و شیرینزبانی بود. به همین خاطر، در انجام مأموریتهای عادی و نظامی،
هیچکس «آمادهتر» از او نبود. بسیاری از عجلهها معمولاً با بیدقتی و بیاحتیاطی
و بینظمی همراه است ولی عجله او همراه با احتیاط و دقت و نظم بود و خیلی سریع و
ساده به اصل و هدف مأمویت پی میبرد و به اصطلاح سریعاً توجیه میشد و این نشاندهنده
قدرت ذهنی او برای درک برنامهها بود. یعنی نه نیازی به ساعتها توجیه داشت و نه
کارها را خراب میکرد.
این روحیه به او خصلتی
دیگر هم بخشیده بود و آن خصلت «امدادرسانی سریع و خدمت به همرزمان و دوستان» بود. به
محض اینکه در حیطه کاری و نظامی نیاز به چیزی یا کاری پیدا میشد رضا اولین نفری
بود که بیاغماض و بیریا برای انجام آن پیشقدم میشد و هیچگاه منتظر دیگران نمیماند
و منتظر تشکر و سپاسگزاری هم نبود. او خودش را وقف خدمت به دیگران کرده بود و از
این روحیه لذتی میبرد که با هیچ چیز دیگری قابل حصول نبود. روح ناآرام و خوشطبع
او که همیشه باعث عجله او در کارها میشد فقط در یک زمان به آرامش و اطمینان میرسید
و آن در هنگام نماز بود. برای رسیدن به نماز اول وقت عجلهای مضاعف داشت ولی پس از
آن دیگر عجله بیمفهوم بود و نمازش را با آرامش میخواند تا جائی که بعضی وقتها
بچهها از او میخواستند که در نمازش هم مثل بقیه کارهایش عجله کند و او با
طمأنینهای خاص، نماز را با تمام مستحبات و تعقیباتش به جا میآورد و پس از نماز
دوباره عجلهکاریهایش گل میکرد.
خاطرات بسیاری از
اراده قوی و راسخ رضا در خاطر خانواده و همرزمان وجود دارد که به یک نمونه آن
اشاره میکنیم: رضا در دو لشکر بعنوان بسیجی و پاسدار وظیفه و پاسدار رسمی خدمت
کرد. یکی لشکر 19 فجر و دیگری لشکر المهدی که اکثر بچههای فارس و مخصوصاً زرقانیها
در آن لشکرها بودند. در لشکر 19 در قسمت مهندسی خدمت میکرد. مهندسی لشکر وظایف
متفاوتی داشت از جمله راهسازی و سنگرسازی با ماشینهای بزرگ و رضا مدتی چنین
مسئولیتی داشت. خاطره زیر بیان یکی از شاهکارهای اوست:
زمستان بود و لودر در منطقهای باتلاقی
به گِل نشسته بود و منطقه زیر آتش شدید دشمن قرار داشت. جای لودر هم شناسایی شده
بود و آتش دشمن کمکم به سمت آن هدایت میشد. بچهها تلاش خود را کرده بودند ولی
لودر هر لحظه بیشتر در گِل فرو میرفت. لودری که قرار بود برای بچهها سنگرسازی
کند و خیلیها منتظرش بودند حالا تبدیل شده بود به هدفی مشخص برای دشمن و این نکته
رضا را که فقط برای تأمین همراهشان رفته بود شدیداً آزار میداد. دیگر هیچ کاری از
هیچکس ساخته نبود. مسئول گروه دستور داد که بچهها به جاهای امن بروند و جان خود
را نجات دهند و دیگر کاری به لودر نداشته باشند. چارهای هم غیر از این نبود. در
این میان فریاد رضا بلند شد که: من تا لودر را بیرون نیاورم نمیروم. و حرفهایش چنان قاطع و امیدوار کننده بود که بار دیگر بچهها را
به طرف لودر کشاند. در حالیکه رضا نه راننده لودر بود و نه مسئولیت قانونی آن را
بعهده داشت. آتش دشمن هم داشت بیشتر میشد. از پلههای لودر بالا رفت و پشت آن
نشست و با همکاری بچهها کار نجات لودر را آغاز کردند. رضا که دید بچهها دوباره
به طرف او آمدهاند با نشاط و امید کامل چند یا علی و یا حسین گفت و روحی تازه در
گروه دمید. بعد از چند دقیقه با امدادهای الهی لودر از منطقه باتلاقی بیرون آمد و
همه سوارش شدند و از زیر آتش بیرون رفتند. چند لحظه بعد دقیقاً جائی که لودر در آن
چپیده بود زیر آتش شدید قرار گرفت و اگر عملیات نجات لودر فقط چند دقیقه به تأخیر
افتاده بود لودر و خدمههای آن مورد اصابت خمپارهها و توپهای دشمن قرار میگرفتند.
وقتی که بچهها این صحنه را دیدند، رضا را در آغوش گرفتند و سر و روی او را بوسه
باران کردند. حالا رضا به آرزویش رسیده بود و داشت به همراه گروهی که عضو آن بود
به سمت خاکریزهائی میرفتند که دوستان آنها منتظر لودر و گروه مهندسی بودند.
رضا با آن جثه کوچکش
ارادهای قوی داشت و انجام هیچکاری در نظرش سخت نبود. اگر به او گفته میشد که میخواهیم
این کوه را برداریم و روی آن کوه بگذاریم میگفت: یالا، چرا معطلید. البته این
حرف، یک مثل غیر واقعی و غیر منطقی است ولی بسیاری از کارهائی که در دوران دفاع
مقدس انجام شد، کمتر از جابجا کردن یک کوه نبود و مهم این است که ارادههائی قوی و
استوار مثل اراده رضا، پشتوانه چنین عملیاتهای متهورانه و برنامههای خارقالعادهای
بودند. وقتی که هدف مشخص بود و بچهها میدیدند که فرماندهان و برنامهریزان نیز
پابهپای آنها در عملیاتها شرکت میکنند، هیچ تردیدی برای شکست دادن دشمنی که دین
و وطن آنها را مورد تعرض و تجاوز قرار داده بود به خود راه نمیدادند و لذا خود را
بیمهابا به آب و آتش میزدند.
مادرش میگوید: رضا، هفت هشت ساله بود با
خالهاش رفتیم مرودشت، هنوز انقلاب نشده بود، برای رسیدن به داروخانه باید از جلو
سینما عبور میکردیم. جلو سینما شلوغ بود، رضا که متوجه قضیه شده بود یکباره جلو
ما ایستاد و گفت: سرتان را به طرف سینما برنگردانید تا از اینجا رد شویم. ما اصلاً
در فکر سینما نبودیم، هیچوقت هم به سینما نرفتهایم. خالهاش برای اینکه سربهسر
رضا بگذارد با خنده گفت: ما میخواهیم برویم سینما. رضا چسبید به چادر ما و
نگذاشت جلوتر برویم گفت باید از همین جا برگردیم به زرقان. خالهاش وقتی
دید رضا خیلی جدی است و حتی میخواهد گریه کند، گفت: خاله، ما چکار به سینما
داریم، میخواهیم برویم داروخانه، رضا گفت: پس باید از آن طرف خیابان رد شویم. هر
کار کردیم راضی نشد. خیابان هم بخاطر عبور و مرور ماشین شلوغ بود. به او قول دادیم
که اصلاً به طرف سینما نگاه نکنیم و رضا قبول کرد. از جلو سینما که عبور میکردیم،
رضا هم مواظب ما بود که به سینما نگاه نکنیم هم مواظب بود که دیگران به ما نگاه
نکنند. هنگام بازگشت هم دوباره غیرت دینیاش گل کرد و از ما خواست سریعتر از جلو
سینما رد شویم.
آب و قرآن آماده کرده
بودیم تا رضا را برای رفتن به جبهه بدرقه کنیم، دفعه اولش نبود، همیشه اینکار را
میکردیم. آن روز در حالیکه داشت پوتینهایش میپوشید. به او گفتم: آقا رضا ترا به
خدا، مواظب خودت باشد. اگر عراقیها گرفتنت چکار کنم، من طاقت اسیر شدن تو ندارم. رضا
که پوتینهایش را پوشیده بود و داشت با خواهر کوچکش که هنوز به مدرسه نمیرفت
خداحافظی میکرد، با لبخند و آرامش و اطمینان گفت: طاقت همه چیز داشته باش ولی از
همه اینها مهمتر این است که مواظب حجاب خواهرم باشید، چون حجاب و عفت او از خون من
مهمتر است. سپس خواهرش را بوسید و گفت برو چادرت را بپوش.
رضا از کودکی علاقهای خاص به سالار
شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین(ع) داشت و روحیه ایثار و مقاومت و شهادتطلبی را از
مجالس روضه و تعزیه یاد گرفته بود و از کودکی آرزوئی جز شهادت در راه حق نداشت. یکی
از بازیهای رایج او در کودکی، تعزیهخوانی بود. معمولاً در خانه چند چادر سیاه را
به هم وصل میکرد و به اصطلاح خیمه درست میکرد و با بچههای کوچه و محل، مشغول
تعزیه خواندن میشدند. یکبار مرحوم میرزا جلال هاشمی تعزیهخوان که همسایه ما
بود بازی آنها را دید و مدتی غرق عزاداری آنها شد. سپس به رضا گفت: بیا تا تو را
برای «بچهخوانی» به تعزیه ببرم؟ و رضا گفت: من روم نمیاد جلو مردم بخوانم. چندین
بار دیگر هم مرحوم میرزا جلال به او پیشنهاد داد ولی رضا نپذیرفت.
مادر رضا میگوید:
تقریباً چهل روز از شهادت رضا گذشته بود، یک روز دامادم، شهید حسین بنیپری به
خانه ما آمد و گفت: میخواهم چیزی بگویم ولی باید قول بدهی گریه نکنی.
گفتم: باشه، گریه نمیکنم.
گفت: دیشب خواب رضا
دیدم. در عالم خواب به من گفت: لباسهایم خونی هستند، میترسم بروم خانه و مادرم از
دیدن لباسهای من هول کند. حالا نمیدانم تعبیر این خواب چیست؟
گفتم من هم تعبیرش نمیدانم
ولی بهتر است تمام لباسهای او را به همراه حوله و کفش و جوراب، شستشو دهیم و پاک
کنم و به فقرا بدهیم. همین کار را کردم و تمام لباسها و وسائل او را به برادرش،
مرحوم ابوالقاسم، دادم تا به نیازمندان بدهد.
هنوز چلهاش تمام نشده
بود که یک شب به خوابم آمد و دیدم بسیار خندان و نورانی و راضی است و فهمیدم که در
رابطه با لباسهایش، کار درست و خداپسندانهای انجام دادهایم.
رضا هر بار که به مرخصی میآمد، بیشتر
احساس غربت میکرد و دلش میخواست زودتر به جبهه بازگردد. در عرض چند روز به همه
اقوام سر میزد و قبل از اینکه مرخصیاش تمام بشود برمیگشت. نمیتوانست فضای شهر
را تحمل کند در همین چند روز مرخصی هم اکثراً با همان لباس نظامی به گروه مقاومت
شهید کاویانی میرفت و در آنجا خدمت میکرد. میگفت: این لباس آنقدر برایم مقدس
است که دیگر نمیتوانم لباس عادی بپوشم و میترسم این لباسهای نو و زیبا مرا نسبت
به دفاع مقدس غافل کند. در زمانهائی که به مرخصی میآمد، کمتر به تلویزیون نگاه میکرد
و از دیدن بعضی از صحنهها (که عادی هم بودند) رنج میبرد. البته وضع شهرها و
برنامههای تلویزیونی هم هنوز مثل حالا نبود ولی دیدن همان وضعیت هم برایش سخت و
ناگوار بود. اکثراً اخبار را از طریق رادیو گوش میداد. به همین خاطر همیشه نگران
خانواده بود از آنها میخواست به برنامههای نامناسب نگاه نکنند. البته اعتراض او
فقط نسبت به بدحجابی نبود بلکه نسبت به جَوّ مصرفزدگی و اسراف و تشریفات نیز
انتقاد داشت.
رضا پس از شهادتش مدتی
مفقودالاثر بود و بخاطر اینکه پیکر او و تعدادی از شهدای دیگر چندین روز در
منطقه، زیر آتش خمپارهها و توپهای دشمن مانده بود و بچهها هم نمیتوانستهاند
پیکر شهدا را به عقب بیاورند از روی قیافه قابل شناسائی نبودند. بعد از آوردن پیکر
شهدا، بعضی از آنها را از طریق پلاکشان شناسائی کردند ولی رضا پلاک هم نداشت، شاید
در شب عملیات پلاکش را دور انداخته بود، تنها چیزی که میتوانست هویت رضا را معین
کند این بود که شهید مرتضی جاویدی، فرمانده گردان فجر، شهادت او را دیده بود و با
ماژیک روی فانسقهاش نوشته بود: عبدالرضا رنجبر.
حاج عبدالخالق رنجبر
که خود از جانبازان و یادگاران دفاع مقدس است، در این باره میگوید: هر روز برای
شناسائی برادرم به ستاد معراج شهدا در شیراز میرفتیم و اثری از او نمییافتیم. در
این برنامهها، دامادمان شهید حسین بنیپری همیشه با ما بود و برای یافتن جسد
برادرم خیلی تلاش میکرد. پس از مدتی به اهواز رفتیم و در ستاد معراج آنجا دنبال
عبدالرضا میگشتیم. یکی از شهدا که شباهتی با عبدالرضا داشت را مشخص کردیم و قرار
بود او را به زرقان بیاوریم ولی مادرم بدون اینکه او را دیده باشد مطمئن بود که او
عبدالرضا نیست. وقتی که او را متقاعد کردیم که خود عبدالرضا است گفت: خدایا من
راضی نیستم که مادری دیگر تا ابد در انتظار فرزندش باشد.
در این چند روز او فقط دعا میکرد و از
خدا میخواست که جنازه اشتباهی برای آنها نیاورند.
خلاصه، در آخرین روز
که در اهواز بودیم در لحظه آخر شهید عباس حاجیزمانی هم به کمک ما آمد. ایشان به
مسئول ستاد گفت اگر ممکن است آلبوم شهدا را بده تا یک بار دیگر نگاه کنیم. پس از
رؤیت آلبومها متوجه شدیم که جسد عبدالرضا در همان جاست و انتخاب قبلی ما اشتباه
بوده است. شناسائی شهدا بخاطر اینکه چند روز زیر آتش بودند سخت بود، تنها چیزی که
کلید اولیه شناسائی پیکر او شد همان دستخط شهید مرتضی جاویدی بود که روی فانسقه
عبدالرضا نام او را نوشته بود و لذا از طریق لباسهایش متوجه او شدیم و پیکرش را
پیدا و به زرقان منتقل کردیم.
مادرش میگوید: یکبار خواب دیدم که یک زن
بسیار نورانی و مقدس به خانه ما آمده و من که خیلی از دیدار او شاد و غافلگیر و
شرمنده شده بودم دنبال جائی مناسب میگشتم تا او بنشیند. یک وقت متوجه شدم روی یک
صندلی عالی نشسته است، ما هیچوقت صندلی در خانه نداشتیم و تعجب میکردم که آن صندلی
از کجا آمده بود ولی عظمت حضور او به من اجازه نمیداد که درباره صندلی سؤال کنم. من
بیاندازه خوشحال و دلواپس بودم و میخواستم به بهترین نحو از پذیرائی کنم. آن
خانم نورانی که متوجه شرمندگی من شده بود با لبخندی پر از مهر و عطوفت به من نگاه
و اشاره کرد که چیزی را که در دستش بود از او بگیرم. به طرف او رفتم و یک برگه
مقوائی مثل دعوتنامه را که در دست او بود گرفتم و آن را بوسیدم و روی چشمهایم
گذاشتم و در همین حال از خواب بیدار شدم و با چشمانی اشکبار در خانه به دنبال آن
خانم نورانی گشتم. فرزندانم که متوجه حیرت و نگرانی من شده بودند علت آن را
پرسیدند و من چیزی نگفتم. چند روز بعد رضا به مرخصی آمد و دوباره به جبهه رفت. از
حالاتش فهمیده بودم که با آن دعوتنامه نورانی باید خودم را آماده کنم و لذا هنگام
رفتنش خیلی نگران بودم. گفتم: ایشالا برگردی برات زن میگیریم. رضا با خندهای
معنیدار گفت: تا جنگ تموم نشه، من زن نمیگیرم. یکی از بچهها گفت: برات زمین میخریم،
خونه میسازیم: و رضا گفت: من از این دنیا حتی یه وجب خاک هم نمیخوام.
رضا رفت و من به
دعوتنامهای فکر میکردم که آن خانم نورانی به من داد. . . بعد از مدتی فهمیدیم که
رضا دعوت حق را لبیک گفته و مفقود شده است.
رضا و همرزمان او در
سراسر کشور به این دنیا تعلق خاطر نداشتند. آنها متعلق به دنیائی بودند که از آن
برای آنها دعوتنامه ارسال شده بود. اگرچه رضا هم مثل تمام همسنگرانش همیشه آماده
شهادت بود و مادر او و مادران بقیه شهیدان به راه و هدف خود ایمان داشتند ولی
اعطای دعوتنامه به مادر شهید، بدون شک برای آماده کردن او و اطمینان کامل به درستی
راه آنها بوده است.
لازم به ذکر است که شهید عبدالرضا رنجبر پنج برادر و چهار خواهر
داشت که دو برادر گرامی ایشان به نامهای ابوالقاسم و عبدالواحد از دنیا رفته اند،
پدر گرانقدرشان مرحوم مصطفی رنجبر و مادر گرامی شان مرحومه حاجیه خانم نرگس خُدامی
نیز در سالهای گذشته به فرزندان متوفی و شهیدشان پیوستند و آسمانی شدند. روحشان
شاد و یادشان گرامی
گروه مصاحبه: قاسم هادی، علیرضا
زارع و محمد حسین صادقی - اردیبهشت 1387- زرقان فارس
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار سید هادی رنجکش
شهید سید هادی رنجکش فرزند
سید رضا در سال ۱۳۴۴ در روستای کوهک ۱ کربال زرقان در خانواده ای متدین و کم
بضاعت دیده به جهان گشود ، او اولین فرزند از بین دو خواهر و پنج برادر بود و از
همان کودکی با کار و تلاش و همدلی و تعاون و امور مذهبی و کسب نان حلال آشنا شد. شهید در دوران طفولیت
را با عزمی کودکانه به والدین خود در کشاورزی و دامداری کمک میکرد تا در حد خود
مددکار پدر و مادرش باشد.
خانواده ایشان بخاطر انتساب به سلسله جلیله سادات شدیداً مورد احترام
تمام مردم روستا و بلکه اکثر اهالی روستاهای کربال بود و مردم به آنها ارادت خاصی
داشتند و هنوز نسبت به این خانواده و مزار این سید شهید ارادت دارند.
شهید رنجکش دوران تحصیلات
ابتدائی را در مدرسه روستای کوهک گذراند و بخاطر اینکه باید تحصیلات دوره راهنمائی
را در شهر می گذراند دیگر نتوانست ادامه دهد و رسماً همکار پدر گردید و مشغول به
کار کشاورزی شد.
دوران
نوجوانی ایشان مصادف بود با پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی، که شهید در
حد توان خود در امور مذهبی و انقلابی منطقه حضوری فعال داشت و از صمیم قلب به امام
خمینی عشق می ورزید و خود را سرباز و فدایی او میدانست.
هنوز چیزی از
پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی ایران و قطع ایادی جهانخواران نگذشته بود که دشمنان ایران جنگی
نابرابر را به وطن ما تحمیل کردند و اکثر شهرها و روستاهای مرزی غرب و جنوب کشور
را با سلاحهای اهدایی ابرقدرتها به خاک و خون کشیدند و صدها هزار نفر را داغدار و
آواره کردند، در این دوران، شهید رنجکش با ستاد پشتیبانی جبهه و جنگ و پایگاههای
مقاومت روستاهای همجوار مثل محمودآباد و بندامیر همکاری می کرد، این تلاش اگرچه
بسیار مهم بود ولی او را راضی نمی کرد لذا تصمیم گرفت برای مبارزه مستقیم با
متجاوزین بعثی به خطوط مقدم نبرد برود ولی از آنجا که فرزند اول خانواده بود و
والدین او نیاز به حضور و کار او داشتند تا مدتی موفق به حضور در جبهه نشد اما به
هر طریقی که بود توانست پدر و مادر را راضی کند و مثل پرنده ای سبکبال به جبهه های
غرب و جنوب بال گشاید. پس از مدتی
مأموریتش تمام شد و به روستا باز گشت و مشغول به کمک به والدین خود شد که قصد
داشتند برایش همسر بگیرند تا پایبند زندگی شود و اتفاقاً دختری نیز برای او نشانه
کردند اما باز به جبهه رفت و در منطقه جنوب و در چند عملیات و مناطق مختلف پدآفندی
مشغول به خدمت شد.
شهید سید هادی رنجکش اواخر سال ۱۳۶۶ به مرخصی آمد و برایش مجلس عقد گرفتند، او نیز نسبت به این ازدواج و
وصلت موافق و متعهد بود، اما خداوند برای او سرنوشتی دیگر رقم زده بود و مقرر شده
بود او جزو کاروان شهدای اسلام و مدافعین ناموس و وطن باشد و مادرش نیز با توجه به
خوابهائی که دیده بود چنین سرنوشتی را برای فرزند مؤمن و دلاور خود پیش بینی
میکرد، خودش نیز دل از دو جهان کنده بود و راضی به رضای خدا و مقدرات او بود،
بالاخره، حدود یک ماه قبل از عید نوروز عقد کرد و دوباره به جبهه رفت و یک هفته
بعد از نوروز ۱۳۶۷ خاک خونین
خوزستان و بهار شلمچه از خون این سید عاشق خالص و همرزمانش تبدیل به دشت شقایق شد.
تا یک هفته خانواده
از او هیچ اطلاعی نداشتند و منتظر بازگشت داماد بودند ولی بعد از روز ۱۳ فروردین ۱۳۶۷ به خانواده اش اطلاع داده شد و پیکر پاک شهید سید
هادی رنجکش در حالیکه تیر به چشم راستش خورده بود به پشت جبهه منتقل و در زادگاهش
روستای کوهک یک آسمانی شد.
لازم به ذکر است که مادر
بزرگوار شهید، «مرحومه سحرناز با لطف» در سال ۱۳۹۴ به رحمت ایزدی پیوست در آرامستان روستای کوهک در
جوار فرزند شهیدش به خاک سپرده شد.
اگرچه این شهید دارای
اخلاق عالی و اسلامی بود و مردم منطقه و دوستان و اقوامش از او به عنوان الگوی خود یاد می کنند ولی
«برگزاری نماز و احترام به والدین و راضی به رضای خدا بودن» را از برجسته ترین
صفات و فضایل شهید سید هادی رنجکش ذکر می کنند.
روحشان
شاد و یادشان گرامی
بسم رب الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار محمد رضا روحانی پور
و در
زیر سایه پرمهر و محبت مادر و سرپرستی عموی بزرگوار خود زندگی را شروع نمود. دوره
دبستان و کلاس اول راهنمایی در شهر مرودشت سپری کرد و سپس ترک تحصیل نمود و مشغول
کار در کارگاه آهنگری و جوشکاری شد. همیشه در مجالس مذهبی و مساجد و تکایا شرکت
فعال داشت. جوانی مؤمن و خوش اخلاق بود به نماز و روزه خود اهمیت فراوانی می داد. مردم
کوچه آباده ایها (در شهر
مرودشت) خاطره این یار امام را فراموش نمی کنند.
با شروع
قیام امام خمینی (ره) و ملت بزرگ ایران و تکلیف شرکت در راهپیمایی های ملت علیه
ظلم و ستم طاغوت زمان با راهنماییهای روحانیت ملت بپا خواستند محمدرضا با آن سن کم
در راهپیمایی ها شرکت فعال و خستگی ناپذیری نمود در 22 بهمن سال 57 با از
خودگذشتگی جوانان برومند و تمامی ملت ایران که فریاد می زند استقلاب، آزادی،
جمهوری اسلامی و اهداء خون هزاران شهید که شهادت را افتخار می دانستند نور بر ظلمت
خون بر شمشیر حق بر باطل پیروز شد. پس از
12 فروردین که روز رأی گیری جمهوری اسلامی در ایران بود دوره سازندگی به فرمان
امام شروع شد. جوانان بسیج شدند تا زندگی جدیدی در محیطی آرام و مذهبی و با
راهنمایی امام به فریاد قشرهای محروم جامعه برسند.
محمدرضا
در این بسیج شرکت فعال می نمود در جهاد سازندگی و جمع آوری محصولات کشاورزان و
کسانی در هر جا نیاز به کمک داشتند به یاری آنها می شتافت شبها جهت نگهبانی خیابان
و کوچه های شهر با برادران سپاه همکاری فعال داشت.
اما
جهان خوران نمی خواستند ایران سرمشق دیگر ملتهای دربند و زیر سلطه خود باشد. لذا
دیوانه قدرت در صدام بی خبر از همت ملت ایران را تا دندان مسلح کردند تا در یک جنگ
ناجوانمردانه ایران را به زانو در آوردند و به خیال خام خود کمتر از یک هفته کار
جنگ را به پایان برسانند جوانان به فرمان امام بسیج شدند روزهای اول جنگ با آنکه
با سازو برگ جنگی آشنایی نداشتند با ایثار جان خود جلو دشمن را سد کردند. محمدرضا
هم، راهی جبهه ها شد تا بتواند دین خود را ادا نموده پس از گذشت سه ماه که در جبهه
های حق علیه باطل شرکت نموده بود جهت دیدن آشنایان به مرودشت مراجعت کرد اما نمی
توانست جبهه و رزمندگان دلیر و از جان گذشته را لحظه ای از جلو چشمان خود دور کند.
در اسفند ماه 65 با دیگر رزمندگان عازم جبهه ها شد تا بتواند قدمی هرچند کوچک برای
دفاع از انقلاب اسلامی بردارد پس از دوره آموزشی جدید در جبهه، در بهار سال 66 به
مرخصی آمد و برای برگشتن به جبهه روزشماری می کرد. روز نهم فروردین ماه مجدداً
عازم جبهه شد در سحرگاه روز 18 فروردین سال 66 با شروع عملیات کربلای هشت در شلمچه
به دست بعثیون عراقی به درجه رفیع شهادت رسید.
روحش شاد و یادش گرامی
بسم الله الرحمن الرحیم
وصیت نامه شهید محمد رضا روحانی پور
با
سلام و درود بر منجی عالم بشریت که تمامی جهانیان چشم امیدشان به دیدار آقا امام
زمان (عج) روشن شود و نائب برحق او که همانا جانشین بر حق امام زمان (عج) است یعنی
امام خمینی و با سلام و درود به تمامی مردم شهید پرور ایران که از جان و مال خود
گذشته و هرگونه فداکاری و جانبازی را برای نابود کردن دشمنان ایران و دین مبین
اسلام که همانا خط سرخ شهیدان است ادامه می دهند و با سلام به خانواده شهیدانی که
بهترین عزیزان خود را در راه خدا از دست داده و می گویند که چند فرزند دیگر هم
داریم که اگر ببینیم دین اسلام و کشور اسلامی در خطر است روانه جبهه می کنیم اگر
لازم باشد جان و مال خود هم فدای این انقلاب می کنیم لذا دیگر هیچ جای ناراحتی
نیست و با سلام و درود به خانواده خود امیدوارم که همیشه در زیر سایه امام زمان
(عج) بخوبی و خوشی بگذرانید. آری همشهریان عزیز چون می دیدم که دین و کشور اسلامی
ما در خطر است و کفر جهانی می خواهد که آن را نابود کند و خون تمامی شهدا را
پایمال کند لذا من وظیفه انسانی خود دیدم که از آن دفاع کنم و از جان خود بگذرم و
فدای اسلام کرده و از جنگیدن خسته نمی شوم و با منافقان و دشمنان کور چشم نشان می
دهیم که ملت قهرمان ایران از هیچگونه فداکاری در راه اسلام دست بر نمی دارد و تا
آخر ایستاده اند.
در
خاتمه از عموی عزیزم و بزرگوارم که جای پدرم است و از اینکه زحمت بسیاری برای من
کشیده است و چندین سال راه راست را به من آموخت و نگذاشت راه باطل بروم خیلی ممنون
هستم و از برادر بزرگ خود که تا سرحد امکان من را راهنمایی می کرد و از مادر عزیز
و بزرگوارم که تمامی عمر خود را صرف تربیت کردن و خوب و به راه بد نرفتن من بوده
است و حق زیادی بر گردن من دارد از اینکه فرزند خود را در راه خدا از دست داده اید
ناراحت نباشید. اگر من شهید شدم مرا در زرقان دفن کنید.
از همه
شماها و برادر و خواهران دیگرم که اگر از من بدی دیده اید مرا حلال کنند و ببخشید.
از خانواده خود و تمامی ملت شهید پرور ایران می خواهم که راه تمامی شهیدان را
ادامه دهند و خسته نشوند و اسلحه شهدا را بر زمین نگذارند. والسلام - محمد رضا روحانی پور
بسم رب الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار اکبر روستا
شهید دوران تحصیل ابتدائی را در مدرسه پسرانه دودج گذراند و در کلاس سوم ابتدائی
بود که انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی (ره) به پیروزی رسید، این حادثه عظیم
تاریخی که نقشی عظیم در بیداری جهانیان داشت روح مردم را متحول کرد و به عرصه های
ایثار و حماسه و سازندگی و خودکفائی کشاند، شهید روستا نیز علیرغم سن کم همدوش
خانواده و همشهریان خود در به ثمر رسیدن این انقلاب الهی تلاش و جانفشانی کردند.
ورود
ایشان به دوره راهنمائی با پدیده عظیم تری مصادف شد که نقش آن تا ابد در تاریخ خواهد
ماند و شهید یکی از تأثیرگذاران این عرصه بود، در این دوره جهانخوارانی که دستشان از
غارت منابع و بیت المال ایران قطع شده بود برای شکست دادن انقلاب و تجزیه کشور عزیزمان
جنگی نابرابر را با تحریک صدام و کمک همه جانبه به او بر ایران تحمیل کردند و
آنقدر به پیروزی خود اطمینان داشتند که صدام قول داده بود در یک هفته کشور ایران
را تصرف و در تهران سخنرانی کند ولی حضور شیرمردان و دریادلانی مثل شهید اکبر
روستا باعث شد که رؤیای شیرین فتح یک هفته ای تهران تبدیل به یک کابوش هشت ساله سیاه
و خونین برای صدام و اربابانش و نوکران داخلی اش شود و آرزوی فتح ایران زخمی و سربلند
را برای ابد به گور ببرند.
شهید در
دوره راهنمائی فعالیتهای مذهبی و انقلابی در مدرسه صاحب الزمان و مسجد جامع دودج و
پایگاه مقاومت شهید محمدیهای دودج داشت و روح بلندش برای پیوستن به حماسه سازان
دفاع مقدس و مدافعین دین و ناموس و وطن بیقراری میکرد و اجازه اعزام به او داده
نمی شد.
پس از آن برای ادامه تحصیل وارد دبیرستان شهید چمران زرقان شد و در کنار درس و کمک
به خانواده، فعالیتهای مذهبی و انقلابی اش را گسترش داد و شهیدان گلگون کفنی که هر روز بر شانه های مقاوم
شهر تشییع و در گلزارها دفن می شدند روح او را شیداتر و بیقرارتر می کردند تا سر انجام
در اولین سال دبیرستان با توجه به کارائی و اشتیاق و اصرار و همچنین قد رشید و بلندی
که داشت توانست خانواده را نیز راضی کند و وارد نبرد مستقیم با متجاوزین بعثی شود.
اولین حضورش (پس از گذراندن دوره های عمومی و تخصصی آموزش نظامی) در دوم بهمن ۱۳۶۴
در جبهه همزمان شد با عملیات محیرالعقول والفجر ۸ و عبور از اروند وحشی و فتح فاو
عراق که چشم جهانیان را خیره کرد و صدام و اربابانش و نوکران داخلی اش را به وحشت
انداخت و آنها را متقاضی آتش بس و مذاکره با ایران کرد و حتی حاضر شدند به ایران
غرامت بپردازند. شهید اکبر روستا نیز به همراه لشکر ۱۹ فجر استان فارس در این
عملیات حماسه سازی کرد و فرماندهی یکی از دسته های خط شکن را به عهده داشت.
پس از
آن بصورت مداوم در جبهه های مختلف نبرد حضور داشت و همزمان تحصیلاتش را از طریق
مجتمع آموزشی رزمندگان ادامه می داد ولی چنان عاشق شهادت و لقای پروردگار و کسب
مقام قرب شهدا و مجاهدان فی سبیل اله بود که هیچ مدرک و مقام دنیوی را با آن برابر
نمی کرد و همه دوستان و اقوام نور شهادت را در چهره و رفتارهای او می دیدند.
حدود
یکسال پس از عملیات والفجر ۸ دوباره به عنوان غواص خط شکن گردان امام علی (ع) در
تاریخ 3/10/65 در عملیات کربلای ۴ شرکت کرد و از آنجا که این
عملیات توسط مزدوران وطن فروش لو رفته بود و دشمن از عملیات خبر داشت بسیاری از
رزمندگان از جمله شهید اکبر روستا مظلومانه به شهادت رسیدند و زمینه ساز فتوحات
بعدی و سربلندی و عزت و اقتدار ایران اسلامی شدند.
این
شهید با بصیرت و دریادل حدود چهار ماه مفقودالاثر بود و پیکر مطهرش در عملیات
کربلای ۵ کشف و به ستاد معراج شهدا منتقل شد و نهایتاً این اسطوره با صفای عشق و ایثار
در زرقان و دودج تشییع شد و در کنار دوستان و همرزمانش در گلزار شهدای دودج به جمع
افلاکیان خاک پیوست و آسمانی شد.
لازم به
ذکر است که پدر او مرحوم حاج احمد روستا و مادر گرامی اش مرحومه گلی محمدی از دنیا
رفته اند و در آرامستان دودج در جوار مزار شهدای گلکون کفن دفن شده اند.
شهید اکبر روستا فردی بسیار آرام، متدین، مقید به احکام اسلامی، محجوب و با حیا،
ساده زیست و پر کار، مهربان و مردم دار و خوش برخورد بود و همیشه لبخندی زیبا بر
چهره داشت که بر وقار و جمال او می افزود.
«ادامه
دادن راه شهدا، پشتیبانی از ولایت فقیه و حضور در مساجد و حمایت همه جانبه از
انقلاب اسلامی» از نکات مهم در وصیت نامه این شهید است.
روحش شاد و یادش گرامی
من
المومنین رجال صدقواماعاهدوا الله علیه فمنهم من قضی نحبه
(
بعضی از مؤمنان بزرگ مردانی هستند که به عهد و پیمانی که با خدای خود بستند کاملا
وفا کردند ، بعضی هم بر آن ایستادگی کردند تا در راه او شهید شدند )
بسیار
خوشحالم که در خانواده ای متدین و مذهبی به دنیا آمدم و بزرگ شده ی خانواده ای
مسلمان هستم و اکنون نیز به مسلمان بودن خود افتخار می کنم اما برادران و خواهران!
مسلمان بودن تنها به اسم نیست بلکه ایثار و از خودگذشتگی می خواهد. مؤمنان زمان
امام حسین (ع) به ندای امام خویش لبیک گفتند و برای جهاد با کفار به صحنه ی نبرد
رفتند حالا ما هم باید
به ندای هل من ناصر ینصرنی حسین زمان لبیک بگوییم و برویم و اسلام و مسلمانان جهان
را از چنگال ستمگران شرق و غرب نجات دهیم. به گفته ی برادر شهید غلامرضا قائد شرف
ما همه این مطلب ر امی دانیم که انسان می میرد و باید بمیرد ولی چرا مردن با
افتخار و سربلندی نباشد ؟! البته در راه خدا. ومن این مطلب را آگاهانه پذیرفته ام. برادران و
خواهران پیام من به شما این است که با وحدت کامل خود دشمنان اسلام را نابود کنید. والسلام
وصیتی
دیگر از شهید
فا
الّذین هاجرو و اخرجوا من دیارهم و اوذوا فی سبیلی و قاتلوا و قتلوا لا کفرنّ عنهم
سیّئاتهم و لا دخلنّهم جنّات تجری من تحت الانهار ثوابا من عند الله
( پس
آنانکه مهاجرت کردندو بیرون رفتن از دیارشان و رنجانیده شدند در راه من و کارزار
کردند و کشته شدند ،از بدیهای ایشان در می گذرم و در بهشتهایی که نهر ها در آن
جاری است داخلشان می کنم ) وصیتم برای مردم این است که شما مانند پروانه به دور
امام بگردید و لحظه ای از یاری او و انقلاب دست بر ندارید و دعا کنید تا خدا فرج
آقا امام زمان (عج)را نزدیک کند.
و ای کاش
خدا به من جان بیشتری می داد تا نثار راه یاری انقلاب و مهدی زهرا (عج)و نائبش کنم.
امیدوارم که خدا این جان ناقابل را از من
روسیاه گناهکار قبول کند. کاری نکنید که خون شهدا هدر برود که فردای قیامت شهدای
صدر اسلام و حال جلویتان می ایستند و پدر و مادر شهیدان و آن بچه ای که پدرش را از
دست داده می گوید پدر من خون خود را ریخته است ،آن وقت شما توجهی نداشتید. من این
راه را با آگاهی اتخاب کردم،امت شهیدپرور در این انقلاب کوتاهی نکنید و هر نوع توطئه را سرکوب
کنید و امام را تنها نگذارید حال که حسین زمان هل من ناصر ینصرنی گفته است مردم
بشتابید مانند اهل کوفه نشویدو با تمام و جودتان لبیک گفته و یاریش دهید و برای
فرج ولی عصر(عج) هر شب و روز دعا کنید.
پدر و
مادر عزیز وگرامی مبادا
که در هنگام نبودن من در خانه ایجاد ناراحتی نمائید صبور باشید. امام و تمام رزمندگان
را دعا کنید و یار و یاور او باشید. مبادا
به خاطر از دست دادن من منتی بر کسی بگذارید و از انقلاب انتظار داشته باشید و همیشه
این آیه را به یاد داشته باشید «انا لله و انا الیه راجعون». والسلام - مورخ 11/9/64
امام را دعا کنید مهدی را صدا کنید
بسم رب الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار علی اکبر روستا
شهید از
اخلاق خوبی برخوردار بود، بسیار مهربان و با گذشت و مددکار دیگران مخصوصاً والدین
و خانواده بود و به همین خاطر تمام اقوام و خویشاوندان و همسایگان او را دوست می
داشتند.
شهید علی اکبر
روستا دوران تحصیلات ابتدائی را در مدرسه شهید عضدی و دوره راهنمائی را در مدرسه سید
جمال الدین اسد آبادی روستای بندامیر با موفقیت به پایان رساند و بخاطر اینکه دبیرستان
در بندامیر وحود نداشت، ادامه تحصیل را به آینده موکول کرد و وارد بازار کار شد.
ایشان بصورت فعال
در مراسم مذهبی مسجد و مدرسه شرکت می کرد و یکی از اعضای فعال پایگاه مقاومت بود.
در سال ۱۳۶۶ برای دفاع از ایران اسلامی که مورد
هجوم صدام با کمک ایادی استکبار جهانی و دشمنان داخلی قرار گرفته بود به سپاه
پاسداران پیوست و به عنوان پاسدار وظیفه به جبهه های نبرد حق علیه باطل اعزام شد و بیش از یکسال در مناطق مختلف
جنگی خدمت کرد، سرانجام در تاریخ 4/4/1367 در آخرین روزهای جنگ تحمیلی و قبل از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ سازمان ملل متحد در جزیره مجنون مورد هجوم دشمنان
بعثی قرار گرفت و به همراه تعداد دیگری از همرزمانش به شهادت رسیدند.
این شهید عزیز پس از شهادت، مفقودالاثر شد و تا سالها خانواده اش منتظر
بازگشت پیکر او بودند و نهایتاً باقیمانده پیکر مطهرش که توسط گروه تفحص شهدا کشف
شده بود بعد از سالها به وطن بازگشت و با حضور تعداد کثیری از اهالی مرودشت و
روستاهای کربال تشییع و در گلزار شهدای مرودشت دفن گردید.
لازم به ذکر
است که مرحوم سردار روستا پدر بزرگوار شهید علی اکبر روستا و مادر گرامی ایشان
مرحومه رخشنده امیری نیز به رحمت ایزدی پیوستند و در آرامستان شهر مرودشت در جوار
گلزار شهدا به خاک سپرده شدند.
روحشان شاد و یادشان گرامی
هوالجمیل
و اما اينكه ما بعد از شهدا چه كردهايم و چه
اندازه راه آنها را ادامه داده يا ندادهايم بحثي ديگر است. قطعاً شهدا به هدفهاي
ظاهري و باطني در دنيا و آخرت رسيدند و خون پاكشان به هدر نرفته و پايمال نشده است.
آنها با خداي خويش معامله كردند و براي رفاه و سعادت و امنيت كشور و مردم خود جان
دادند و ما امروزه هرچه داريم از بركت خون آنهاست. اگر ما از خون و از صفات
ايثارگري آنها سوءاستفاده كردهايم، تقصير آنها نيست تقصير ماست. راه و هدف و برنامه
آنها عيب و نقص نداشت، هر عيب و نقصي كه مشاهده ميشود به ما بر ميگردد.
آنها
حسينوار رفتند تا ما سجادوار و زينبوار راه و هدفشان را ادامه دهيم و ما آنها را
فراموش كرديم و مشغول به دنيا شديم و فكر كرديم كه آنها كارها را تمام كردهاند و
ما ديگر تكليف و مسئوليتي نداريم و همين فكر باطل باعث شد كه ما ميدانهاي حقطلبي
را ترك كنيم و دوباره در بعضي از موارد فساد و پارتيبازي و باندبازي و اختلاس و
كارشكني و تكاثر و زيادهطلبي بر جامعه حاكم شود و تمام فرصتطلبان نيز چهره مقدس
و شهيد پرور به خود بگيرند.
آنچه
در بسياري از جريانهاي سياسي و اجتماعي و اداري و اقتصادي ما جريان دارد هيچ
تناسبي با اهداف و آرمانهاي شهدا ندارد و خود ما مقصريم كه به همه با عينك خوشبيني
نگاه كرديم و فراموش كرديم كه ميدان سياست و مديريت و اقتصاد، هميشه نياز به نقد
دلسوزانه و نظارت خالصانه دارد. اگر امروزه پيشكسوتان جهاد و شهادت به حاشيه
رانده شدهاند تقصير خودشان است. هيچ شكي نيست كه بسياري از مسئولين ما، حضور
ايثارگران را بر نميتابند و فقط شهيد مرده را دوست ميدارند نه شهيد زنده. مردم
نيز توقعي كه از ايثارگران دارند از ديگران ندارند و وقتي كه ايثارگران ساكت نشسته
باشند و روحيه حقطلبي و ايثارگري خود را در مواجهه با نابسامانيهاي اجتماعي بروز
ندهند، آنها هم ساكت مينشينند و روز به روز اوضاع بدتر و وخيمتر ميشود. بدون شک
دلسوزان باید همیشه در حالت آتش به اختیار فرهنگی باشند. . . . . والسلام / ناشر
بسم رب الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار کُردی روستا
شهید دوران تحصیلات
ابتدائی را در روستای فیروزی پشت سر گذاشت و پایان دوره دبستان او مصادف بود با
پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی (ره) که معادلات جهان را به هم ریخت و
دست جهانخواران را از منابع ملی ایران کوتاه کرد. شهید در این دوران در مراسم
مذهبی و انقلابی روستا که عمدتاً در دبستان برگزار می شد شرکت می کرد. ایشان اگرچه
در روستا زندگی می کرد ولی با توجه به محل کار پدرش که در مرودشت بود ارتباط کاملی
با تحولات شهرها و روستاها داشت و تأثیر انقلاب اسلامی را به وضوح می دید و با
مراکز فرهنگی و نظامی از جمله بسیج و سپاه در ارتباط بود.
ورود ایشان به دوره
تحصیلات راهنمائی با تهاجم گسترده صدام به ایران همزمان بود.
تهاجمی که با دستور استکبار جهانی و همکاری بسیاری از کشورهای عربی و غربی و خیانتهای
وطن فروشان و نوکران داخلی صدام انجام شد. صدام با توجه به نوپا بودن نظام مقدس جمهوری
اسلامی و نفوذ خیانتکاران در دولت و ضعف نیروهای نظامی در اول مهرماه ۱۳۵۹ با
تجهیزات گسترده و نیروهای کامل به مرزهای غرب و جنوب کشور عزیزمان حمله و بسیاری
از شهرها و روستاها را تخریب کرد و جمع کثیری از هموطنان غرب و جنوب کشور ما را
آواره نمود، گروهکهای ضدانقلاب نیز بصورت مستقیم و غیر مستقیم با متجاوزین بعثی به
همکاری پرداختند و با قصد جداسازی کردستان و بلکه تجزیه ایران زمین شهرها و آبادی
ها و ساکنین آنها را به خاک و خون کشیدند.
شهید کردی روستا که دانش آموزی بسیار شجاع و با غیرت بود و علاقه ای خاص به شخصیت
امام خمینی و شهدا داشت یک از اولین بسیجیانی بود که به ندای امام خمینی (ره) لبیک
گفت و تحصیلات خود را نیمه تمام گذاشت و علیرغم سن کم به جبهه رفت و به نبرد
رودررو با گروهکهای خودفروخته و متجاوزین عراقی در استانهای غربی کشور پرداخت.
این رزمنده دریادل و حماسه
ساز که از طریق سپاه پاسداران انقلاب اسلامی مرودشت به اسلام آباد غرب و سرپل ذهاب
و قصر شیرین اعزام شده بود پس از مبارزه با دشمنان و دفاع از دین و ناموس و وطن
سرانجام در بیستم مهرماه یکهزار و سیصد و شصت در منطقه سرپل ذهاب به شهادت رسید. این شهید گرانقدر
که هنگام شهادت حدود پانزده سال و نیم سن داشت و از ناحیه گردن و پشت سر و بازو مورد
اصابت ترکش قرار گرفته بود به زرقان و مرودشت منتقل شد و با توجه به اینکه والدینش
در مرودشت ساکن بودند در گلزار شهدای مرودشت آسمانی شد و به جمع عاشورائیان زمان پیوست.
لازم به ذکر است که مادر بزرگوار ایشان، مرحومه مخمل امیری چندین سال بعد
در حالیکه داغ سنگین نوجوان رشید و رعنایش را در دل داشت از دنیا رفت و در
آرامستان شهر مرودشت در جوار مطهر شهدا به خاک سپره شد. روحشان شاد و یادشان گرامی
وصیت نامه شهید کردی روستا
به نام خداوند درهم کوبنده ستمکاران
پدر و مادر عزیزم
اززحمتهای که درراه بزرگ کردنم کشیده اند خیلی خیلی ممنون هستم وممنون از اینکه
مرا بزرگ کرده اند. این است که فرزندی فداکاردرراه اسلام بزرگ کرده اید پدرعزیزم
ازتو می خواهم که گهگاهی تورا ناراحت می کردم مرا ببخشی ومادر عزیزم مادری که میان
مادرها هستید وآن شیر پاک توراخوردم ویک فرزند فداکار برای خدا بزرگ شدم مادر هرگز
آن مهرووفای تورا فراموش نخواهم کرد از تو پدرم می خواهم درفکرمن زیاد نباشید من
اگر کشته شدم افتخاربرای شمااست وبا خون خود درخت اسلام را آبیاری می کنم
پدرومادرعزیز ومهربان ازشما خداحافظی می کنم درضمن ازخواهرانم وبرادرانم خداحافظی
می کنم دیگرعرضی ندارم، کردی روستا
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار رضا قلی روستا
همسر شهید : زمان
اعزام به جبهه به علت بارندگی شدید نتوانسته بودند اعزام شوند و آنها را چند روز
در شاهچراغ نگه داشته بودند برای دیدن او رفتم و هنگام خداحافظی از من خواست که عروسکی را برای
دختر کوچکش بخرم و ببرم چون به او گفته بود که دارم می روم مسافرت برایت عروسک
بخرم. هنگامی که جسد شهید رضاقلی را آوردند با توجه به اینکه چهار ماه مفقود شده
بود سالم و فقط از ناحیه سر چون مورد اصابت گلوله قرار گرفته بود مورد شناسایی
نبود و از روی نشانه اش بود و پیراهنی که برادرش به او هدیه داده بود شناسایی اش
کردیم.
همرزم شهدای کربلای چهار:
در تاریخ 9/9/65 بعد از چند روز تاخیر به علت بارندگی به جبهه اعزام شدیم ، ما را
به نزدیکی سد گوتفند جهت آموزش بردند. تعدادی از هم محلی ها با هم بودیم از جمله
شهید رضا قلی روستا ،شهید اکبر روستا ،شهید محمد محمدی ،شهید علی شکریزاده ،
شهید محمد علی محمدی. در آنجا عده ای به عنوان غواص و عده ای به عنوان پشتیبانی و
افراد مسن تر را به عنوان پاسدار و نگهبان تقسیم کردند که شهید رضا قلی، شهید اکبر
روستا، شهید محمد محمدی به عنوان غواص و شهید علی شکریزاده و شهید محمد علی محمدی
به عنوان نیروهای پشتیبانی معرفی شدند. چادری به ما دادند که هجده نفر در آن چادر
بودیم صبح تا ظهر ما را به محلی جهت تمرین غواصی می بردند. شهید رضا قلی مثل یک
پدر بالای سر بچه های کم سن و سال بودند و پیوسته می گفت که این بچه ها به دست من
سپرده شده اند و من این بچه ها را تنها نمی گذارم و ما را هیچ گاه تنها نمی گذاشت.
چون شهید علی شکریزاده و شهید محمد علی در مکان دیگری بودند، شب همراه شهید رضا
قلی به دیدن آنها رفتیم و با اصرار علی آن شب در کنار او بودیم و آنجا خوابیدیم. صبح
که به منطقه برگشتیم تمام نیروها را برای اعزام به خط مقدم تجهیز کرده بودند. شب
ما را با ماشین به خط بردند و چون شهید رضاقلی قبلا به جبهه آمده بود سریع فهمید و
به بچه ها گفتند که ما خط مقدم هستیم. ما را داخل سنگری بردند و یکی از فرماندهان
بعد از سخنرانی مختصری گفت که قسمتی از مسیر عملیات سیم خاردار است و باز نشده است
آیا کسی هست که داوطلب شود و روی این سیم خاردار ها قرار بگیرد که گردان از روی او
عبور کند در این لحظه تمام گردان از جمله شهدای ذکر شده داوطلب شدند. قبل از شروع
عملیات بچه ها همه دست به گردن هم انداختند و با گریه و زاری از هم حلالیت طلبی می
کردند در آن شب محمد ، اکبر، رضاقلی حال عجیبی داشتند و انگار می دانستند که دیگر
برنمی گردند. حتی بارها فرماندهان به شهید رضا قلی گفتند که شما همسر و بچه داری و
به خط نرو، ایشان قبول نکردند و می گفت که من باید بروم و با گروهان بندی که شده
بود شهید رضا قلی و من در یک گروهان و شهید محمد و شهید اکبر در گروهان دیگری قرار
گرفتیم. در نیمه شب گردان را به رودخانه ی اروند صغیر که توسط خود عراقی ها درست
شده بود بردند و به آب زدیم بعد از طی مسافتی نزدیک کمینگاه دشمن رسیدیم که از
بتون ساخته شده و ما باید این کمینگاه را می گرفتیم و از روی آن به سوی مقر دشمن
حمله می کردیم (با توجه به اینکه منافقین عملیات را لو داده بودند ) مزدوران عراق
به دلیل تسلط مکانی ،بچه های گروهان سمت راست که محمد و اکبر نیز در آن بودند و
همچنین گروهان سمت چپ ما را با تیربارهای خود مورد هدف قرار دادند در همان جا بود
که محمد و اکبر و تعداد زیادی از بچه ها نزدیک خاکریز دشمن به شهادت رسیدند. با
توجه به اینکه گروهان ما هنوز لو نرفته بود و دشمن با گروهان های دیگر درگیر بود
ما فرصت کردیم که از روی موانع سختی که دشمن با سیمهای ضخیم درست کرده بود عبور
کنیم و خود را به خاکریز دشمن برسانیم و تا حدودی عراقی ها را پراکنده کنیم شهید
رضا قلی در جلوی من حرکت می کرد و هنگامی که بر روی خاکریز رسید، با صدای بلند از
بچه ها خواست که جمع شوند و پراکنده نشوند و دشمن دارد شکست می خورد. هنگامی که
صدای شهید رضاقلی را شنیدم خواستم خود را به نزدیک او برسانم، هنوز چند قدمی
نمانده بود که به او برسم که از ناحیه سر مورد اصابت گلوله تیربار دشمن قرار گرفت
و به شهادت رسید من نیز از ناحیه پا مورد اصابت گلوله قرار گرفتم و مجروح شدم. متاسفانه
به خاطر تعداد شهدای بالا و با آتش سنگینی که دشمن روی نیروی پشتیبانی می ریخت
نیرو به جلو نرسید همین امر باعث شد تا شهید علی شکریزاده نیز که یکی از این
نیروهای پشتیبانی بودند، داخل قایق تیر خورده و داخل آب افتاده و شهید شدند. روحشان
شاد و یادشان گرامی
از جوانان عزیز می
خواهم که تقوا پیشه کنند زیرا راه رستگاری در تقواست.
وصیت نامه شهید رضا قلی روستا
وصیت نامه اینجانب
رضا قلی روستا ساکن دودج اعزامی از بسیج سپاه پاسداران انقلاب اسلامی زرقان. با
درود فراوان به مولا امام زمان و نایب بر حقش قلب تپنده ی مستضعفان جهان امام
خمینی و با درود به ارواح طیبه ی شهدا که با نثار خون پاک خود نهال انقلاب اسلامی
را به ثمر رسانیدند و با مبارزه ی بی امان خود کافران و ظالمان را در سطح عالم به
ستوه آوردند. این بنده ی حقیر به امید خدای متعال
قصد دارم در اولین فرصت مناسب به جبهه های جنگ حق علیه باطل جهت کسب فیض از محضر
یاران حسین زمان عزیمت نمایم. بنده با تمام وجود اذعان دارم که لایق این محبت و
نعمت های خداوندی نبوده و واقعا خود را شرمنده الطاف الهی می دانم. خدایا صد هزار
مرتبه شکر که ما را از ظلمات طاغوت به روشنایی ملکوت انقلاب اسلامی رساندی و از
اینکه افتخار زیستن در زمان انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی نصیبم شد مباهات می
کنم. این حقیر از امت شهید پرور دودج تقاضا دارم که دست از مبارزه ی حق علیه باطل
بر ندارند و همیشه در صحنه باشند که با حضور خود در صحنه انقلاب را یاری کنند و
منافقین را سرکوب و رسوا سازند. با وجود اینکه این حقیر دارای همسر و پنج فرزند که
سه دختر و دو پسر هستند در آینده نزدیک خداوند فرزند دیگری به من خواهد داد، احساس
کردم که مسئله ی مقلد بودن و مسئله ی دین اسلام در این برهه ی حساس از زمان،
مسائل زندگی برای من مقدم تر است با این وجود از همه علایق خود دست کشیده و به سوی
جبهه ی نبرد روانه شدم تا شاید ذره کوچکی از وظیفه ی خود را ادا کرده باشم. از تو
همسر زحمت کشم تقاضا دارم به طریقی فرزندان مرا تربیت کنی که در خط اسلام راستین
قرار گیرند و از شما برادرانم تقاضا دارم که دست از یاری امام بر ندارید و اگر در
این راه خداوند شهادت را نصیبم کرد صابر باشید، هیچگونه ناراحت نباشید. در خاتمه
از جوانان عزیز می خواهم که تقوا پیشه کنند زیرا راه رستگاری در تقوا است. خدایا
خدایا تا انقلاب مهدی حتی کنار مهدی خمینی را نگهدار ، رزمندگان اسلام نصرت عطا
بفرما.
رضا قلی
روستا فرزند مرحوم عزیز / والسلام
وصیت نامه شهید قبل از شهادت
وقاتلوا فی سبیل الله
و اعملوا ان الله سمیع علیم (البقره 243)
جهاد کنید در راه خدا
و بدانید که خدا به گفتار و کردار خلق شنوا و داناست به نام او به نام خدا که از
اویم و برای اویم، هستی ام برای اوست رفتنم برای اوست و بازگشتم به سوی اوست. بعضی
از آن مؤمنان بزرگ مردانی هستند که به عهد و پیمانی که با خدای خود بستند کاملا
وفا کردند و بر آن عهد ایستادگی کردند تا در راه او شهید شدند و برخی با انتظار
مقاومت کرده و به هیچ وجه عهد خود را تغییر ندادند. شهادت هدیه ای است گرانبها از
جانب خداوند تبارک و تعالی برای بندگان خالص خود که نصیب هرکس نمی شود. خداحافظ :
رضا قلی روستا
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار ابراهیم زارع فرزند قاسمعلی
شهید از همان آغاز تا آنجا که می توانست در تظاهراتهای شهرهای اطراف شرکت می
کرد و کارهای فرهنگی انجام میداد و پس از پیروزی انقلاب به شرکت در مراسم ومجالس
مذهبی به پاسداری از دستاوردهای انقلاب می پرداخت و در کارهای مسجد امام جعفر صادق
(ع) و بسیج و گروه مقاومت امام علی پیشقدم بود. چیزی نگذشت که جنگ تحمیلی هم علیه
ایران شروع شد و دشمن متجاوز بعثی با کمک اربابان جنایتکار بین المللی خود و با
همکاری بسیاری از کشورهای عربی و غربی به خاک ایران حمله کرد و کشور عزیز ما را
مورد تاخت و تاز وحشیانه خود قرار داد و هدفش این بود که در یک هفته تهران را به
تصرف در آورد و انقلاب را سرنگون کند ولی شیرمردان ایران زمین و دلاورانی مثل شهید
ابراهیم زارع از اقصی نقاط کشور به سوی جبهه ها سرازیر شدند و دشمن بعثی را هشت
سال زمینگیر و سرکوب کردند.
ابراهیم اولین بار به عنوان بسیجی راهی جبهه های نبرد شد و علیرغم اینکه دارای
کار بود و مادرش اصرار داشت که برای او همسر بگیرد ولی نتوانست حضور دشمن را تحمل
کند و با توجه به اینکه بسیار با غیرت و شجاع بود از کار و زندگی دست کشید و در
سال 1362 سبکبال به جبهه نبرد پر گشود و چندین ماه در ارتفاعات مهاباد در غرب کشور
به دفاع از دین و وطن و ناموس کشور پرداخت و پس از اتمام مأموریت به روستا بازگشت،
در همین زمان اصرار خانواده برای ازدواج او زیاد شد و شهید می گفت تا وطنم درگیر
جنگ باشد من نمی توانم حضور دشمن را در خاک خود تحمل کنم و مگر خون من رنگین تر از
آنهائی است که دارند برای دفاع از نانوس ما با دشمن می جنگند؟
پس از مدتی به عنوان سرباز مجدداً وارد خدمت شد و بخاطر بدن ورزیده و مهارتهای
رزمی و تجارب دفاعی به ارتش قهرمان ایران پیوست و به عضویت نیروی مخصوص کلاه
سبزهای تکاوری لشکر 23 نوحد درآمد و یکسال و نیم در مناطق مختلف خدمت نمود،
نهایتاً در عملیات بدر شرکت کرد که در مرحلۀ دوم این عملیات در اواخر اسفند 1363
که در منطقۀ شمال- غرب روخانه دجله هِلی بُرد شده بودند بخاطر شرایط بسیار سختی که
برای نیروهای ما فراهم شده بود ابتدا به اسارت نیروهای بعثی درآمد و پس از آن نیز
غریبانه به شهادت رسیده بود و هنوز مفقودلاثر می باشد.
چندین سال قبل فیلمی از اسارت او در حالیکه دستش از پشت بسته بودند در سپاه
خرامه نشان دادند و از مادرش آزمایش دی ان ای گرفتند، در سال گذشته از طریق بنیاد
شهید خبر دادند که احتمالا بقایای پیکر او شناسائی شده ولی دیگر خبری نشد.
پدر شهید مرحوم حاج قاسمعلی زارع حدود سی سال پیش، یعنی پس از شهادت فرزندش از
دنیا رفت و مادرش مرحومه قمیس. . . . که سالها داغ جوان رعنایش را به دل داشت در
چند سال گذشته جان به جان آفرین تسلیم کرد وبه دیدار فرزند غریب و شهید و گمنامش
رفت.
روحشان شاد و یادشان گرامی
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار علی زارع
شهید در سال
1360در کلاس دوم راهنمایی از پادگان شهید عبداله مسگر شیراز پادگان امام حسین
کنونی برای اولین بار به جبهه اعزام شد و در فروردین ماه 1366در عملیات غرورآفرین
کربلای 8 در میدان مین که هنوز پاکسازی نشده بود برای قیچی نشدن رزمندگان سایر
یگانها بی پروا و عاشقانه دل به دریای خطر زد و به پیمانی که با سید و سالار
شهیدان داشت وفا کرده و بقول شهید آوینی باقی و ابدی ماند و غبار زمان ما را با
خود برد.
این آر پی جی
زن ماهر گردان خط
شکن امام مهدی عج از لشکر همیشه پیروز 19 فجر فارس در زمان شهادت دانش آموز
دبیرستان شهید صمدصالحی شیراز بود، آرامگاه ابدی ایشان نیز در گلزار شهدای
دارالرحمه شیراز است. شهید علی زارع عضو پایگاه مقاومت شهید عرشی سعدی شیراز بود و
هر وقت به مرخصی می آمد بیشتر اوقات خود را صرف حراست از انقلاب و دستاوردهای خون
شهدا و آرمانهای انقلاب اسلامی میکرد. . . در اولین اعزامها هنوز گردانها بدرستی
تشکل نیافته بود و بتدریج نامشان عوض شده. اما لشکر 19 فجر و تیپ مستقل المهدی که
بعدها تبدیل به لشکر شد از محل های عمده خدمت این شهید بزرگوار بودند. او در
پادگان مسگر آموزش نظامی مقدماتی دید و آموزشهای تکمیلی و تخصصی را در یگانهای
عملیاتی در خوزستان و کردستان طی کرد.
موقع شهادت
در پرونده ایشان که هنوز بیست ساله بود پنجسال سابقه حضور مداوم ذکر شده بود که از
جبهه های جنوب تا غرب خدمت کردهاند. شهید در نوجوانی هم کار میکرد و کمک حال
خانواده بود. هرچه درآمد داشت صرف لباس
خواهر و برادران میشد. یک زمانی که برای امتحان دبیرستان از جبهه برگشته بود پدر
به دلیل جاری شدن سیل به دردسر افتاده بود شهید پمپ آبی تهیه کرد آبی که پشت چند
خانه محله جمع شده بود را تخلیه کرد و قید امتحانش را زد.
موقع حکومت
نظامی که گارد شاه مردم ناراضی در صف نفت را با گاز اشک آور مصدوم و متفرقه کرد
شهید علی زارع که یازده ساله بود همراه باچند نفر دیگر که نمی توانستند لرزیدن بچه
هایشان را در سرمای شب و روزهای دی و بهمن سرد57 نظاره گر باشند مناطق مختلف شهری
که زیر سایه حکومت نظامی یخ بسته بود را تا صبح سر زدند و نفت تهیه کردند. در
حالیکه پدرش از چشم مجروح شده بود.
ایشان به
ورزش جودو علاقمند بود اما بخاطر گرفتاریهای جبهه نمی توانست ادامه دهد و همیشه
آرزوی حرفه ای ورزش کردن را به زمانی دیگر موکول میکرد اما برادران و دوستان را به
این ورزش رزمی برای دفاع از آرمانها تشویق میکرد. والسلام/ راه شهیدان مستدام و درجاتشان متعالی
داستان-خاطره
ای از شهید علی زارع
بنام خدا
مقر گردان در
روستای تُرکالکی در منطقه ای از درختان انبوه کُنار در دامنه کوهی بود که انگار از
به هم چسباندن میلیاردها دانه شن به قدرت خداوندی برپا شده بود. قبرستان ده مجاور
ما و همگی همسایه امامزاده ای عظیم الشان بنام امامزاده محمد ابن زید بودیم. علی را دیدم که سخت سرگرم نوشتن
وصیتنامه اش بود. بخاطر هیکل قرص و محکم و چهره مردانه با صلابتش او را به حسین
گیل بازیگر فیلم جنگی پلاک تشبیه میکردیم. با رسیدن من وصیت نامه هم تمام شده بود.
آهی کشید و نگاهش را به دور دستها سپرد. غروب خونین خوزستان بس دیدنی بود. گفت
رفیق شفیقی داشتم، مثل یک روح در دو بدن، بنام سلیمان که قوم و خویش و همسایه
بودیم و آقا سلیم صدایش میکردیم و حالا در دارالرحمه شیراز است. . . سپس اضافه کرد
که قبری هم دُرست پایین پای آقا سلیم برای خودش گرفته و بی قرار وصل است. . . و
باز از رؤیای صادقه ای گفت که دیده بود. . . . . . هیچ چیز به اندازه یک زیارت نمی توانست بار دل
هر دومان را از فراق دوستان سفر کرده سبک کند.
بارگاه امام
زاده اتاقک مکعب شکل کوچکی ساخته شده بر سکوی سیمانی بود با در و دیواری سبز رنگ،
روی سنگ قبر بزرگ قدیمی هم پارچه سبز کشیده بودند. در هوای بهاری گنجشکهایی هم روی
قالیهای رنگ باخته لاکی رنگ آن به هم می پریدند و صدای روضه حضرت زهرا طنین انداز
شد:
فاطمه آن که بار غم تکیه زده به شانه اش - فدک ندیده مانده بر صورت او نشانه اش
صدای محسن آید از صحن و سرای خانه اش - دفاع کرده از علی زدند تازیانه اش
علی صد ایی بس زیبا داشت،
می خواند و با هم می گریستیم، چقدر در آن حال و هوای غربت بیکرانه گریه می چسبید.
. . . .
عملیات
کربلای هشت با مراحلی دشوار با پیروزی به پایان رسید.
دشمن چنان با
بارش خمپاره و آتشبار زمین را شخم زده بود که هیچ جای منطقه عملیاتی شلمچه شباهتی
با قبل نداشت، خیلی از بچه ها آسمانی شده بودند و من از زنده بودن و جان سختی خودم
متعجب بودم یکی از بچه های گروهان علی را دیدم میدانستم پاکسازی میدان مین به سختی
پیش رفته و فرمانده گروهان به شهادت رسیده بود، بسرعت جویای احوال علی شدم گفت در
ساعات اولیه عملیات با اصابت ترکش خمپاره به پشت سر و شانه اش به شهادت رسید، یاد
خوابی که دیده بود افتادم، خواب حضرت زهرا. . . سلام الله علیها. . . .
* به نقل از دوستان شهید، و حاج رنجبر فرمانده گردان امام مهدی عج
راوی سید
حمید اسدزاده همرزم شهید
بسم رب
الشهداء و الصدقین
زندگینامه شهید
بزرگوار رضا زارع
شهید از
کودکی در خانواده با محیط کار و کشاورزی و کسب نان حلال آشنا شد و در مسجد و
حسینیه با معارف دینی و معرفت عاشورائی پرورش یافت.
او تحصیلات
ابتدائی خود را در دبستان مهرداد، دوره راهنمائی را در مدرسه قاآنی و تحصیلات
متوسطه را در مدرسه شهید چمران زرقان با موفقیت و پشتکار و علاقه پشت سر گذاشت وموفق
به اخذ دیپلم شد.
دوره تحصیلات
راهنمایی ایشان مصادف شد با پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی مردم ایران به رهبری
امام خمینی (ره). شهید در این برهه حساس از زمان علیرغم سن کم در مراسم انقلابی و
مذهبی شرکت می کرد و با عشق و ارادتی خاص از آرمانهای امام و شهدا دفاع می کرد.
شهید رضا زارع به علت
تحصیلات شغل خاصی نداشت ولی در تابستانها به کار طاقت فرسای بوریابافی که یکی از
مشاغل سنتی شهر تاریخی و باستانی زرقان است می پرداخت و تا حدی هزینه های تحصیل
خود را کسب می کرد.
پس از شروع
جنگ تحمیلی جهانخواران علیه ملت مظلوم ایران و حمله صدام به شهرها و روستاهای جنوب
و غرب کشور ایشان بارها برای حضور در مناطق جنگی داوطلب شد ولی به علت کمی سن پذیرفته
نشد، نهایتاً با اصرار ایشان، به عنوان بسیجی پس از آموزش در پادگان امام علی (ع)
باجگاه به اهواز اعزام شد و در گردان امام سجاد (ع) لشکر المهدی به مدت شش ماه
مشغول نبرد با متجاوزین بعثی شد ولی خداوند شهادت مظلومانه او را در سنگر و مکان و
زمان دیگری رقم زده بود.
سرانجام
ایشان به خدمت سربازی رفت و پس از گذراندن دوره آموزشی به استان سیستان و بلوچستان
اعزام و در پاسگاه طیس چابهار مستقر شد. این پاسگاه مرزی و ساحلی در آن زمان یکی
از مناطق تحت نفوذ اشرار و قاچاقچیان و سوداگران مرگ بود. نهایتاً این شهید
بزرگوار در تاریخ 6/7/1364 در این پاسگاه بر اثر انفجار دو کانتینر تی ان تی به شهادت می رسد، تعدادی
از همرزمان ایشان نیز بر اثر تخریب پاسگاه مجروح می شوند. پیکر مطهر این شهید گرانقدر
در زادگاهش زرقان تشییع و در گلزار شهدای آرامستان نسیمی در کنار دوستان شهیدش به خاک
سپرده شد.
شهید رضا زارع شخصیتی
بسیار آرام، صبور، راضی و مهربان داشت و تواضع و فروتنی و ادب در رفتار ایشان موج
می زد. پاکی و صفای باطن و ساده زیستی او در بین دوستان و همسایگان زبانزد بود و
داغ و مظلومیت شهادت ایشان برای خانواده و دوستانش بسیار جانگداز بود. دیانت و
دفاع ایشان از آرمانهای امام و انقلاب نیز از او چهره ای انقلابی و با بصیرت
ساخته بود.
لازم به ذکر
است که پدر بزرگوار این شهید عزیز در تاریخ 11/5/1394 با داغ فرزند جوانش از دنیا رفت و در قطعه والدین گرامی شهدا به خاک سپرده
شد. (بدون پرونده در بنیاد شهید).
روحشان شاد
و یادشان گرامی
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار محمدعلی زارع
شهید محمدعلی زارع بسیجی بوده تا دوم دبیرستان خوانده و هنگام شهادت، پسرش به
نام عبدالرضا شش ماهه بوده و دخترش سه ساله که هر دو ازدواج کرده اند، عبدالرضا
دفتر خدماتی در رحمت آباد دارد.
با شروع جنگ تحمیلی به فعالیتهای انقلابی و امدادی در گروه مقاومت پرداخت ولی
کار در پشت جبهه او را راضی نمی کرد و علیرغم ممانعت خانواده به عنوان بسیجی به
جبهه های نبرد حق علیه باطل اعزام شد و پس از رشادتها و جانفشانی های زیاد نهایتاً
در تاریخ 4/5/1365 در جزیره مجنون آسمانی شد و کاروان شهدای کربلا پیوست. یکی از
برادرانش نیز به نام ابراهیم که مدتی طلبه بوده به شهادت رسیده که مجرد بوده است. شهید محمد علی بیسیمچی بوده و در جزیره مجنون به
فیض عظمای شهادت تائل شده ولی برادرش شیخ ابراهیم در شلمچه شهید شده است.
خانم زمرد رعیت همسر گرامی شهید محمد علی زارع در مورد ایشان می گوید: محمد
علی بسیار مؤمن و با تقوا بود، خیلی به انقلاب و امام خمینی علاقه داشت، انسان
بسیار مهربان و متواضعی بود و به همه احترام می گذاشت، هنگام شهادت ایشان دو فرزند
داشتم در 17 سالگی، وقتی هم که جبهه نبود پشت جبهه خدمت میکرد، جمع آوری کمکهای
مردمی برای رزمندگان، گاهی هم آرد می آورد نان می پختیم برای جبهه، می گفت از این
نانها نخورید مال بیت المال است، شهید ابراهیم هم بعد از محمدعلی درس طلبگی را رها
کرد و به جبهه رفت.
توضیحات عبدالرضا زارع فرزند شهید
شهید
محمدعلی زارع فرزند میرزا ابوالقاسم زارع درتاریخ 4/5/1365 در جزیره مجنون عملیات
کمین سنگر یک تیر بارچی بود و از گردان امام مهدی (عج) به فرمانده گردان اقای عباس
پور ۱۹ فجر به شهادت رسید. شهید ۲ فرزند دارد به نام عبدالرضا زارع و معصومه زارع
موقع شهادت پدر شان معصومه ۲
ساله بود و عبدالرضا ۶
ماهه بود که حسرت دیدن پدر عزیزشان به دلشان ماند. و شهید داری ۲ خواهر و ۵ برادر بودند که بعد از شهادت محمدعلی و برادرش
ابراهیم که وابستگی بسیاری نسبت به او داشت گفت که باید راه برادرم را ادامه داده
و سنگر برادرم را خالی نگذارم و بر سر مزار برادرش رفت و در کنار قبر او برای خود
با آهک جای خود را مشخص نمود و به برادرش گفت من میروم راهت را ادامه می دهم و به
پیش تو می آیم و طولی نکشید که به جبهه رفت و به شهادت رسید و در کنار برادرش به
خاک سپرده شد.
سخنانی از همسر شهید : خبر شهادت
محمدعلی
برادر
محمدعلی ، ابراهیم که از طرف فرمانده فرستاده شده بود تا خبر شهادت را بدهد و عکس ها و مدارک شهید را به فرمانده برساند
چون شهادت محمدعلی طوری بود که جنازه ایشان در زمین عراق افتاده بود و بعد از یک هفته
به کمک همسنگرانش به سختی توانستن که شهید را به وطن خودش برگردانند مردم به ابراهیم
میگفتن که تو موجی شده ای و موقعی که شهید محمدعلی را آوردن آنوقت مردم شهادت
محمدعلی را باور کردند و اما همسر او که هنوز شهادتش را باور نداشت چون که واقعا
به خاطر سوختن صورت و بدن شهید محمدعلی قابل تشخیص نبود و همیشه با خود فکر میکرد
که همسرش اسیر شده و به خانه باز میگردد تا که یک شب شهید به خواب همسرش آمد و
جنازه او در دست مردم بود و او را باخود میبردند و او در خواب که پریشان و ناراحت
بود از آنها خواست جنازه را روی زمین بگذارند تا شهید را ببیند و وقتی نگاهش کرد
شهید سالم و خالهایی را که در صورت و در پشت دستش داشت را نگاه کرد و آن شد که
شهادت همسرش را باور کرد.
وصیت نامه شهید محمد علی زارع
بسم الله الرحمن الرحیم
بنام الله که آفریننده جهان هستی و به وجود آورنده جن و انس و به نام او که
عارفان بر درگاهش رخسار به خاک می سایند و عاشقان به خاطر رسیدن به درگاهش اشک از
دیده جاری می سازند و مجاهدان الهی برای رضای خاطرش در خون خویش می غلطتند. به نام
بی نیازی که آدم را به خاطر ارتکاب گناهش از بهشت بیرون رانده وحربن ریاحی را در
واپسین لحظات زندگی به سوی جنت رهنمون می گردد و عارفانی که با او
عاشقانه راز و نیاز می کنند و مجاهدانی که به خاطر رضایش در خاک وخون غلطیدند گوی
سبقت را ربوده و به سعادت رسیدند.
خواهش من از خواهران و مادران این است که اگر من شهید شدم برای من گریه نکنید
چون اگر برای من گریه کنند دشمن خوشحال می شود اما باید با شعار خود مشتی بر دهان
امریکا و اسرائیل و صدام و یاران او بزنند که خورد شوند.
خداوندا تو خود می دانی که من از سن 5 سالگی مادر نداشتم و اگر شهید شدم مادر
ندارم که برای من گریه کند، ای مادران و خواهران شما به جای مادر من وخواهر من
هستید و از برادران و پدرم می خواهم که شبهای جمعهه و شبهای چهارشنبه دعای کمیل و
توسل را حتماً بخوانند. شماها مسجد ها را
باید پر کنید، چون مسجد سنگر است، نباید سنگرها را خالی بگذارید برادران و پدران و
خواهران ومادران عزیز الان زمان امتحان امت است، مثل یاران امام حسین ( ع ) تا
آخرین قطره خونی که داریم باید بایستیم و تنها خواهشی که من دارم این است از خواهران و
مادران که حجاب اسلامی را رعایت کنند و هم چنین از تمامی برادران و
خواهران می خواهم که جبهه ها را خالی نگذارند. البته من خیلی کوچکتر از آنم که این صحبت ها را
به قلم بیاورم این را می دانم که خودتان وظیفه خودتان را می دانید و هم چنین از
دوستان بسیجی می خواهم که جبهه ها را خالی نگذارند و از برادران ایرانی می خواهم
که پشت جبهه ها را خالی نگذارند و معتقد به سلسله مراتب باشید در مقابل کوچک ترین
توطئه علیه انقلاب به امام عزیز حسین زمان لبیک بگوئیم. من امیدوارم خداوند گناهان
ما را آمرزیده باشد البته با دعای دوستان. و ما باید به ندای هل من ناصر ینصرنی
حسین زمان پاسخ مثبت دهیم و چون دفاع از میهن اسلامی و جمهوری اسلامی جهاد
در راه خداست و وظیفه خود دانستم که به جبهه حق علیه باطل بروم تا به یاری الله
بتوانم صدام و صدامیان و منافقین و کومله و دمکرات را نابود کنم یا به شهادت برسم
اگر لایق باشم یا پیروز شوم و همه با هم به کربلا رفته و آقا امام حسین
( ع ) را زیارت کنیم و بعد از کربلا به قدس عزیز به امید آن روز انشاء الله.
خداوندا تو خود می دانی که هدف ما در جنگ جزء اعتلای کلمه حق و انتقام از
ستمگران چیزی نیست اگر با کشته شدن من این اسلام عزیز این قرآن کریم به جای خواهد
ماند پس ای خمپاره ها و ای گلوله ها مرا دریابید که مرگ شرافتمندانه هزار بار از
زندگی با ذلت ستوده تر است و تنها خواهشی که از برادرانی که در سپاه و گروه مقاومت
دارم این است که اگر شهادت نصیب من شد در شب های جمعه فاتحه برایم بخوانند و بعد
که مرا خاک کردند روضه امام حسین (ع) بالای سر من بخوانند و چون امام حسین (ع) با
لب تشنه شهید شد ما همه فدای تو ای امام حسین (ع) ما همه پیرو خط تو هستیم و جان
ما هم فدای تو ای امام حسین و از برادران می خواهم که اگر من شهید شدم چنانچه مقدور
باشد مرا در پایگاه حتما ًبه خاک بسپارید، خدا می داند که دلم گواهی نمی دهد که
جای دیگر بروم البته اگر در پایگاه اشکال ندارد و اگر نشد که حتما نمی شود مرا
پهلوی مزار برادر شهید فتحعلی زارع به خاک بسپارید، روضه حتماً بالای سر من
بخوانید و از تمامی برادران و پدران و خواهران و مادران که اگر حقی بر گردن من
دارد مرا حتماً حلال کنند.
و بر سر نماز همیشه امام عزیز را دعا کنند ان شاء الله که همیشه اسلام عزیز
پیروز است و کفرنابود است. و همسر من اگر من شهید شدم زن باید شوهر کند هر وقت دلت
می خواهد شوهر کن و بعد خانه ام را بنام فرزند کنید و باید یک کاری کنید که همسرم
هم راضی باشد.
اینان که
به خُلق و خوی اسماعیلند - در حادثه آبروی اسماعیلند
در گفتن
لبیک به پیغمبر تیخ - بی تاب تر از گلوی اسماعیلند
والسلام علیکم و رحمة الله وبرکاته
خدا حافظ مرا حلال کنید ، دعا به جان امام یادتان نرود ، خدایا خدایا تا
انقلاب مهدی حتی کنار مهدی خمینی را نگهدار، والسلام - محمد علی زارع
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار ابراهیم زارع
لازم به ذکر است که پیکر مطهر این شهید گرانقدر در گلزار شهدای رحمت آباد در کنار
مزار برادرششهید محمد علی زارع، جائی که خودش از قبل تعیین کرده بود به خاک سپرده
شد.والسلام روحشان شاد و یادشان گرامی
وصیت نامه شهید ابراهیم زارع فرزند
ابوالقاسم
درود و سلام بر خالقی که عاشقان به خاطر وصالش در خون خود آغشته می شوند و از
بذل مال و جان خویش در راه معشوقشان دریغ ندارند و با سلام بیکران به منتظَری که
منتظران در انتظار اویند و در سوز و گدازند و با درود به قلب تپنده عالم اسلام و
انسانیت، خمینی ابراهیم گونه که بت زمان را با بازوان پر توان حق فرو کشاند.
سخنانی که از سرچشمه قلبم جاری شد، سخنانی که بخاطرشان قلمفرسائی می کنم تا شاید
کسانی که هنوز در خواب غفلتند لحظه ای به فکر آیند و تجدید نظر کنند.
از شما ملت عزیز خواهانم که پشتیبان
ولایت فقیه باشید و امام را تنها و مظلوم نگذارید، سخنان امام را از گوش و جان خود
بپذیرید، و نکته آخر، اسلحه دفاع از شهیدان را روی زمین نگذارید که لوله هایشان
سرد و خموش شود، و توصیه من به جوانان عزیز این است که هر کاری را برای رضای
خداوند با خلوص نیت و بدون ریا و منت گذاشتن انجام دهید و بطور دائم تذکر دهید و
راه شهیدان را ادامه داده و نگذارید خون آنها هدر رود، پشتیبان ولایت فقیه باشید و
از میهن عزیزمان با خون خویش پاسداری کنید، و در آخر از پدر و مادرم می خواهم که
مرا حلال کنند و اگر احیاناً نافرمانی یا بدی از من دیده اند مرا منت گذارند و ببخشند،
و از برادرانم می خواهم که سجادوار همچون کوه استوار باشند و از خواهرانم می خواهم
که همچون زینب اسلحه صبر را علیه ضد انقلاب به کار ببرند و همواره در تمام زندگی
الگوی خود را حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها قرار دهند و همیشه برای رضای خداوند
حجاب کامل اسلامی خود را برابر نا محرمان حفظ کنند، زیرا ارزش سیاهی چادر شما از
سرخی خون ما بالاتر است چرا که حجاب مجوز ورود شما به بهشت است و درخواستم این است
که مرا جلو برادرم به خاک بسپارند و از برادرانم و آشنایان عزیز می خواهم که اگر
از من بدی دیده اند مرا ببخشند، امیدوارم که خداوند از شما در گذرد.
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار صادقعلی زارع
شهید دوره
تحصیلات ابتدائی را در دودج با موفقیت پشت سر گذاشت، او دارای استعداد و پشتکار
فوق العاده ای بود و از همان دوران کودکی تصمیم داشت معلم شود و برای رسیدن به این
هدف مقدس شبانه روز با سختی تلاش می کرد. ایشان تحصیلات دوره راهنمائی را در زرقان
گذراند و ورودش به این دوره مصادف بود با پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری امام
خمینی (ره) در بهمن ماه ۱۳۵۷ که دست جهانخواران را از منابع اقتصادی ایران کوتاه
کرد، رژیم دو هزار و پانصد ساله شاهنشاهی را سرنگون و نظام مقدس جمهوری اسلامی را
بنیانگذاری کرد. هنوز چیزی از پیروزی انقلاب نگذشته بود که دشمنان و جهانخوارانی
که دستشان از ثروتهای خدادادی ایران کوتاه شده بود با کمک مزدوران خود فروخته داخلی
دست به آشوبهای خونین و فتنه های بزرگ و پیچیده در سراسر کشور مخصوصاً در کردستان زدند
و پس از آنها صدام با حمایت بسیاری از کشورهای عربی و غربی در اول مهرماه ۱۳۵۹
جنگی خانمانسوز و نابرابر را بر کشور ما تحمیل کرد، جنوب و غرب کشور عزیزمان را مورد تاخت و تاز
وحشیانه قرار داد، صدها شهر و روستا را به خاک و خون کشید و هزاران نفر از هموطنان
ما را شهید و مجروح و اسیر و آواره کرد. بر اساس مدارک و اسناد موجود صدام قصد
داشت تهران را هفت روزه تصرف کند، جمهوری اسلامی را سرنگون و کشور بزرگ و باستانی
ایران را تجزیه و قطعه قطعه نماید ولی وجود حماسه سازان گمنام و از خود گذشته ای
مثل صادقعلی ها رؤیای فتح یک هفته ای را برای دشمن تبدیل به یک کابوس سیاه هشت
ساله کرد و نگذاشتند حتی یک وجب از خاک پاک میهن در چنگ دشمن باقی بماند. شهید
صادقعلی زارع در تاریخ 30/11/1364 به عنوان بسیجی به رزمندگان اسلام پیوست و در
مناطق مختلف به دفاع از دین و ناموس و وطن پرداخت.
نهایتاً در
تاریخ 12/11/1365 در عملیات والفجر هشت در منطقه عملیاتی فاو بر اثر اصابت ترکش به
مقام جانبازی نائل آمد. او از ناحیه هر دو پا و دست چپ مجروح شد که منجر به قطع
پای چپ از زیر زانو شد. علاوه بر این، اگرچه بدنش پر از ترکش بود ولی ترکش در ران
راست باعث قطع شدن عصب پای راست و ترکش در دست چپ نیز منجر به اختلالات تحرکی در
دست او شد.
شهید در
رابطه با مقام جانبازی بسیار حساس و مراقب بود و همیشه می گفت: رفتم جبهه که یا
سالم برگردم یا شهید بشم، برعکس جانباز شدم و خداوند سختترین امتحان را از من
گرفت.
شهید صادقعلی زارع پس از پایان دفاع مقدس و اخذ دیپلم علوم انسانی
ازدواج کرد و به شغل شریف معلمی که از آرزوهای دوران کودکی او بود مشغول شد و
هیچگاه هیچ حقوقی از بنیاد شهید دریافت نکرد، او همیشه می گفت: من برای خدا جنگیده
ام و با خدا معامله کرده ام و نیازی به تقدیر ندارم چون خداوند پاداشم را خواهد
داد. البته بعدها با توجه به مشکلات مجروحیت و معلولیت، بنیاد مبلغی به عنوان حق
پرستاری به ایشان اختصاص داد که طبعاً بعد از شهادت قطع شد. شهید در مدارس دودج، لپویی و زرقان خدمت
کرد و سالها بخاطر مشکلات جانبازی و حرکتی به عنوان انباردار هنرستان شهید قاسمی
زرقان فعالیت داشت. ایشان در زمینه ورزش
هم فعال بود مخصوصاً در تیم فوتبال دودج بازی می کرد، بعد از جانبازی نیز در اکثر
میدانها حضور داشت و بچه ها از وجودش نیرو می گرفتند.
او اگرچه
جانباز هفتاد درصد بود اما همانطور که خودش دوست داشت خیلی گمنام بود و معمولاً
کسی نمی دانست که یک پای او قطع شده و بدنش پر از ترکش است. هیچ وقت و هیچ جا هم
نگفت که به جبهه رفته و جانباز شده است.
جانباز شهید
صادقعلی زارع یکی از نمونه های تربیت شده مکتب اهلبیت و عاشورا بود و در هر کاری سعی
می کرد شناخته نشود و گمنام بماند. او بسیار ساکت، مظلوم، با معرفت، کار درست کن، خوش
اخلاق و مهربان بود و همیشه آرزوی وصال یاران شهیدش داشت که پس از سالها درد و رنج
ناشی از جراحات سرانجام در مورخ ۱۴ شهریور ۱۳۹۳ در بیمارستان به شهادت رسید و در
گلزار شهدای دودج دفن و به یاران شهیدش پیوست. روحش شاد و یادش گرامی
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار اسماعیل زارع
اما او رفت و
دیگر برنگشت. در خاطرات او می خوانیم: من باید بروم و برای من گریه نکنید او
دقیقاً می دانست پایان راهی که برگزیده چیست؟ معنای واقعی انسان بودن را به همه ما
آموخت او که خمپاره ورگبار مسلسل را به راحتی در کنار خانواده برگزید ودر مقام یک
شهید پرافتخار به دعوت حق لبیک گفت. وپس
از آن افتخاری بلند را برای اعضای خانواده خود به جای گذاشت.
شهید اسماعیل زارع ، نام پدر قاسمعلی، شماره
شناسنامه4647 میزان تحصیلات سوم راهنمایی، محل تولد بخش زرقان بندامیر کربال، تاریخ
ولادت 26/7/1344 عضویت :سرباز، مسئولیت در جبهه رزمنده، تاریخ شهادت 23/12/1365 محل
شهادت سومار، یگان اعزامی ارتش، مفقودالجسد
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار الماس زارع
پدر و مادرش اهل روستای فتوح آباد بودند. و هر دو بیسواد بودند پدرش در
تاریخ 1379 فوت نموده ولی مادرش خانه دار است.
شهید. دارای 7 خواهر و 3 برادر است که ایشان فرزند پنجم و پسر دوم خانواده هستند
پس از پایان تحصیلات ابتدایی بعلت فقر مادی حاکم
بر خانواده ناچار دست از تحصیل کشید. هنگامی که سیزده ساله شد برای یافتن کار به
شیراز رفت و حدود یکسال در این شهر اقامت گزید. آنگاه به روستای خویش بازگشت و
برای کمک به خانواده و امرار معاش شغل چوپانی را انتخاب نمود و مدت سه سال به این
کار اشتغال داشت ولی دوباره راهی شیراز شد و به کار بنائی پرداخت. بعلت استعدادی که
داشت زود در این رشته استاد شد و به خدمت یکی از شرکتهای ساختمانی در آمد. پس از
مدتی به روستای خود بازگشت و ازدواج نمود و آنگاه با همسرش به شیراز بازگشت. با
فرا رسیدن دوران سربازی و دریافت دفترچه اعزام همسرش را به ده بازگرداند و خود به
تهران عزیمت کرد و دوره آموزشی را در پادگان تهران گذرانید و سپس جهت ادامه خدمت
به لشکر 21 حمزه رهسپار گشت. آنگاه عازم جبهه های نبرد حق علیه باطل شد و در شهرک
شرهانی به دفاع از میهن اسلامی مشغول شد.
هوالجمیل
نفرين به جنگ،
درود بر دفاع مقدس
آيا كسي ميتواند هم عاشق فرهنگ جبهه باشد هم مخالف
جنگ و از آن متنفر؟ ما اينگونه بوده و هستم، اين تضاد روحي شخصيت ما را شكل داده
است. در همان زماني هم كه در جبهه بودیم همينگونه بودیم، با جنگ مخالف بوديم ولي
چارهاي هم جز دفاع نداشتيم. در حقيقت تمام معشوقهاي ما و حتي بزرگترين معشوقمان
(امام راحل) هم همينگونه بودند. ما جنگ طلب نبوديم اما استكبار جهاني ما را در
وضعيت و شرايطي قرار داد كه مجبور به جنگيدن با متجاوزين بعثي شديم در حاليكه تازه
انقلاب كرده بوديم و نياز شديد به صلح و آرامش و سازندگي داشتيم. اما در همان جنگي
كه به ما تحميل شد مدينه فاضله فكري و فرهنگي ما به منصه ظهور رسيد. جبهههاي ما
تنها ميدان نبرد با دشمنان متجاوز نبود، ميدان جهاد اكبر و مبارزه با نفس بود. جنگ،
بسياري از خوبان ما را گرفت اما مدينه فاضله ما در جبهه متجلي شد. چيزي كه آن
فرهنگ را آفريد، خود جنگ نبود زيرا در عراق هم جنگ بود ولي اين فرهنگ در سربازان
آنها بوجود نيامد و بلكه با اين فرهنگ بيگانه بودند. زيباترين جلوههاي فرهنگي و
آرماني و اخلاقي ما در آن دوران به بار نشست و پس از آن به فراموشي سپرده شد. البته
قرار نبود و نيست آن وضعيت بحراني تا ابد ادامه يابد ولي قرار هم نبوده و نيست كه
اهالی قلم و رسانه آن را فراموش كنند و براي امان ماندن از تهمت جنگ طلبي هيچ حرفي
از آن دوران نزنند. جالب است، كار به جائي رسيده و خواهد رسيده كه ما حتي داغدار
آن فرهنگ نميتوانيم باشيم و اگر باشيم عقبافتاده و مرتجع به حساب ميآئيم. . . و من داغدار آن فرهنگم، فرهنگي كه سوخته و
خاكسترش تا هفت دريا آنطرفتر پر كشيده است و در قلمرو آفتاب دنبال آئينه شكستههاي
آن فرهنگ ميگردم. قلمرو آفتاب يعني جائي كه سايهها جرأت آفتابي شدن نداشتند و
ندارند. قلمرو آفتاب يعني اقليم صداقت، پاكي، يكرنگي، معرفت، رضا، محبتهاي بي
فلسفه و عشقهاي بي شائبه. يعني قلمرو برگشت به خود و «او»، يعني قلمرو توجه و
توبه. قلمرو آفتاب يعني منطقهي يكرنگيهاي منقرض شده، قلمرو جوانمرديهاي فراموش
شده، قلمرو غيرتها و شهامتها و فداكاريها و از خودگذشتگيهاي از ياد رفته. زندگي
در قلمرو آفتاب سخت است و من مدتي در اين قلمرو زيستهام و هنوز تركشهاي پر فروغش
را در گرمگاه سينه دارم براي تحمل اين شبهاي سرد بي عاطفه و بي احساس. قلمرو آفتاب
جائي بود كه هر كس را ميديدي «خودش» بود نه سايهاش، ظاهر و باطن همه يكي بود و
امروز نميتواني كسي را پيدا كني كه واقعاً «خودش» باشد، يعني نميتواني كسي را
پيدا كني كه واقعاً «خودت» باشد. همه در لاكند، همه نقاب زدهاند، همه زير لايههاي
ضخيم منيت غير قابل كشف، پنهانند. حالا براي شناخت طرف مقابلت نميداني بايد چند
لايه را بشكافي تا به عمق وجودش پي ببري. اينجا هيچكس خودش نيست، همه مجهولند، اما
در آن قلمرو، يادش بخير، همه خودشان بودند، خود واقعيشان، بدون هيچ لايه و حجابي
و بدون هيچ نيازي براي كشف درونشان. آري من داغدار آن فرهنگم، آن فرهنگ سوخته و از
ياد رفته و بر باد رفته. يادش بخير. والسلام/ ناشر
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار حیدر زارع
شهید به معنای حاضر، ناظر، گواه، و گواهی دهنده، خبر دهنده راستین و امین،
آگاه و نیز به معنی محسوس و مشهود، کسی که همه چشم ها به او است. نمونه، الگو و
سرمشق است.
بسیجی شهید حیدر زارع در سال ۱۳۰۷ در روستای رحمت آباد کربال متولد شد و
زندگی با برکت خود را در کانون مهر و محبت خانواده و در کنار پدر و مادرش آغاز کرد.
بر خلاف دیگر هم سن و سالانش که در اوایل کودکی راهی مدرسه یا مکتب می شدند، حیدر
به علت مشکلات خانواده نتوانست بهره ای از علومی که در مکتب و مدارس آن زمان داده
می شد، ببرد. مانند خیلی از کودکان که مشکلات اقتصادی آنها را اجبارا ًبه کار
مشغول می کرد، ایشان نیز به کار در مزرعه و کارگری روی آورد. در ایام جوانی در
مغازه بقالی مشغول به کار شد، با شروع جنگ تحمیلی او نیز احساس وظیفه کرد و بیش از
پنج بار به جبهه رفت تا دین خود را به سرزمین و مملکت خود
ادا کرده باشد، آخرین اعزامش اوایل تابستان سال ۱۳۶۵ بود. آخرین سفر، آخرین حضور و
آخرین وداع..... پس از مدتی در میعادگاه های شهدای عزیز، جزیره مجنون حضور پیداکرد،
او با تدارک توشه آخرت در روز ۲۲/۵/۶۵ ندای
لبیک یا الله را سرود و هنگام برگشتن از خط مقدم به همراه تعدادی از همرزمانش مورد
اصابت گلوله توپ ۱۳۵ قرار گرفت و به سوی معشوق ازلی پرواز کرد و به شهادت رسید. روحش شاد و یادش
گرامی باد
خصوصیات شهید حیدر زارع:
شهید حیدر زارع انسانی مومن، فردی مبارز و اسوه ای نمونه در اخلاق و ادب برای
همه اهل خانواده و بخصوص فرزندان خود بوده و هست. به صله رحم اهمیت زیادی می داد، در
ماههای محرم همیشه علمدار بود و به اهل بیت علاقه خاصی داشت.
پیام خانواده شهید:
مردم باید بدانند که هرچه دارند از شهدا دارند. ای مردم! نگذارید انقلاب به
دست نااهلان بیفتد.
وصیت نامه شهید حیدر زارع فرزند محمدنبی
بسم الله الرحمن الرحیم
بنام او که عرشش به قطره های اشک یتیمان به لرزه در آید و به یاد آنکه عشقش
قلب عاشقان بیفزاید. بنام ا. . . و بیاد مهدی عزیز و یاد حسین شهید و شهدای کربلا و
کربلاهای ایران.
خداوند می فرماید هرگاه هرچه از شما بگیرم یا مثل آن یا بهتر از آن را به شما
می دهیم و همچنین این گرفتن ها و دادن ها برای امتحان شماست مرگ و موتها انسان را تحت
تأثیر قرار می دهد که آری بسیار و بسیار باید به فکر رفتن بود تا بحال هرچه بفکر مرگ
بودیم اکنون باید آن را در لحظات عمر خود ضرب کنیم و بسیار بیاد مرگ خود باشیم و حبیب
ابن مظاهر گونه در راه خدا قدم برداریم. اینجانب حیدر زارع فرزند نبی اهل روستای رحمت
آباد کربال از امت حزب ا. . . میخواهم که حداقل شبهای چهارشنبه و جمعه دعای کمیل و
توسل بیاد من و شهدای دیگر برگزار نمائید و همچنین از امت شهیدپرور روستای رحمت آباد
و حومه می خواهم نگذارند پیر جماران تنها باشد و مشت محکمی در دهان صدام و منافقین
داخلی بزنید و جبهه ها را خالی نگذارید و از کمکهای پشت جبهه دریغ نورزید و همیشه دعای
خیرتان برای امام و رزمندگان اسلام باشد.
از امت حزب ا. . . که زحمت می کشند و در هوای گرم در تشییع جنازه من شرکت می
کنند تشکر می کنم و انشاا. . . که همگی شما را سرور شهیدان حسین ابن علی اجر دهد.
روحش شاد و یادش گرامی
بسم رب الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار رجب علی زارع
پدرش به کارهای
کشاورزی و دامداری مشغول بود و شهید از همان دوران کودکی طعم کار سخت و کسب نان حلال
از خانواده آموخت و تا هنگام شهادت به این صفات و فضائل متخلق بود.
شهید دوران
ابتدائی را در مدرسه ابتدائی بندامیر پشت سر گذاشت و علیرغم سن کم هر روز فاصله بین
روستای عبدالکریمی و بندامیر را در سرما و گرما، پیاده و گاهی با دوچرخه و یا وسایل
نقلیه عبوری طی می کرد و به همین خاطر تحصیلات ابتدائی را به سختی پست سر گذاشت و
بخاطر مشکلات متعدد ادامه تحصیل را به آینده موکول کرد اما علاقه او به قرآن و مفاتیح
و کتابهای مذهبی و شعر و ادبیات و علوم مختلف باعث شد که در کنار کار کشاورزی به مطالعه
نیز بپردازد، شهید دستخط بسیار زیبائی هم داشت و هر کس با او همصحبت می شد و خط و
رفتار و افکار او را می دید فکر می کرد تحصیلکرده دانشگاه باشد.
آخرین سال تحصیل
او در دوران ابتدائی مصادف شد با پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی و شهید اگرچه توان و
فرصت حضور در صفوف انقلابیون نداشت ولی با تمام وجود به امام خمینی (ره) عشق می
ورزید و با جان و دل از انقلاب اسلامی و آرمانهای شهدای گرانقدر تاریخ اسلام و
انقلاب دفاع می کرد و با دستخط زیبایش روی دیوارهای روستا شعارهای انقلابی می نوشت.
شهید رجبعلی زارع بعد از دوران ابتدائی برای کمک به معیشت خانواده به کار کشاورزی
مخصوصاً در منطقه آهوچر زرقان مشغول شد و هر ماهه قسمتی از در آمد و پس اندازش را
صرف نیازمندان می کرد.
پس از شروع
جنگ تحمیلی جهانخواران علیه ایران اسلامی شهید برای پیوستن به رزمندگان اسلام
داوطلب شد ولی او را بخاطر کم سن و سال بودن نپذیرفتند اما او با عضویت در پایگاه
مقاومت و مساجد بندامیر و مرودشت مخصوصاً مسجد امام رضا (ع) و مسجد جامع که محل
برگزاری نماز جمعه مرودشت بود به دفاع از آرمانهای امام و شهدا می پرداخت و با
ستاد پشتیبانی جبهه و جنگ همکاری می کرد. در همین دوران نیز ازدواج کرد و تشکیل
خانواده داد ولی صاحب فرزند نشد.
اگرچه رژیم
بعث عراق با استفاده از حمایت جهانخواران و برخی از کشورهای عربی و غربی و نوکران
داخلی خود قصد داشت در عرض یک هفته تهران را تصرف و جمهوری اسلامی را سرنگون کند
ولی حضور رزمندگان و شهیدان حماسه سازی مثل شهید رجبعلی زارع باعث شد که دشمنان
متجاوز به اهدافشان نرسند و رؤیای فتح یک هفته ای ایران سربلند را برای صدام تبدیل
به یک کابوس هشت ساله سیاه و خونین کنند و حتی یک وجب از خاک پاک ایران را تحویل دشمن
جنایتکار و تا دندان مسلح ندادند.
شهید رجبعلی زارع
نهایتاً برای دفاع از دین و ناموس وطن عازم جبهه های نبرد حق علیه باطل شد و به
عنوان پاسدار وظیفه در لشکر ۱۹
فجر به خدمت و دفاع مقدس مشغول شد و در آخرین روزهای خدمتش و همچنین در آخرین
روزهای جنگ تحمیلی در تاریخ 4/4/1367 در سالروز تولدش در جزیره مجنون به شهادت که
آرزوی دیرینش بود رسید و پیکر مطهرش که شیمیائی شده بود در گلزار شهدای مرودشت به
خاک سپرده شد.
لازم به ذکر
است که پدر بزرگوار شهید رجبعلی زارع مرحوم محمد زارع در سال ۱۳۸۳ و مادر گرامی ایشان مرحومه فاطمه قاسمی
در سال ۱۳۹۲ به فرزند شهیدشان
پیوستند و در آرامستان شهر مرودشت در جوار گلزار مطهر شهدا به خاک سپرده شدند. روحشان شاد و یادشان گرامی
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار فغانعلی زارع
شهید فغانعلی زارع
وی تا کلاس پنجم
ابتدایی تحصیلات خود را در روستای فوق به پایان رساند. پدرشهید بیش از حد نتوانست
جور و ظلم مالکین را تحمل کند بر اثر فقر و تنگدستی مجبور شد به روستای
رحمت آباد زادگاه خود برود. که کم کم مصادف بود با اوج گیری قیام امت حزب اله
ایران به رهبری امام راحلمان که در همین راستا شهید فغانعلی زارع در هر کوی برزن دوشادوش
ملت ایران علیه رژیم ستم شاهی در تظاهرات فعالانه شرکت می نمود تا اینکه جمهوری
اسلامی ایران به رهبری امام امت به پیروزی رسید و همچنین با شروع جنگ تحمیلی و
حمله ناجوانمردانه صدام به ایران اسلامی برادر عزیزمان را بر آن داشت تا به جبهه
های حق علیه باطل برود و مدت سه ماه در جبهه بسر برد. با توجه به اینکه عشق خدمت
به وطن و روح شهادت طلبی توانست ایشان را اندکی آرام سازد با جمعی از برادران خود
در سال 18/1/63 به خدمت مقدس سربازی اعزام شد. که بلافاصله به خط مقدم اعزام گردید
و در جبهه چم هندی در تاریخ 10/7/63 در ماه محرم به ندای آقایش امام حسین لبیک گفت
و به خیل شهدای انقلاب اسلامی پیوست.
بسم رب الشهداء
والصدیقین
زندگینامه شهید بزرگوار
لطف الله زارع
پس از شروع جنگ تحمیلی و لشکرکشی جهانخواران
به ایران اسلامی که از طریق صدام اجرا شد و دشمنان داخلی و خارجی در صدد براندازی
نظام مقدس جمهوری اسلامی و تجزیه ایران بودند شهید لطف الله زارع با توجه به غیرت
و تعصبی که روی انقلاب و دفاع از ناموس و وطن داشت داوطلب حضور درجبهه های نبرد حق
علیه باطل شد و از طریق سپاه زرقان و مرودشت به رزمندگان اسلام پیوست و به عضویت
لشکر ۱۹ فجر استان فارس درآمد.
این شهید بزرگوار پس از حضور در مناطق مختلف
جنگی و دفاع از آرمانهای امام و شهدا و سرکوب متجاوزین بعثی سرانجام در عملیات رمضان
شرکت کرد و در تاریخ ۲۱ رمضان ۱۳۶۱ در کربلای شلمچه با اصابت ترکش به پهلویش
به درجه رفیع شهادت رسید.
لازم به ذکر است که پدر بزرگوار این شهید
گرانقدر در سال ۱۳۹۰ دیده از جهان فرو بست و در آرامستان شهر مرودشت در
جوار مزار مطهر شهدا به خاک سپرده شد.
روحشان شاد و یادشان
گرامی
بسم الرحمن الرحیم
وصیت نامه شهید لطف اله زارع
انالله
وانا الیه راجعون ، بنام خداوند متعال و در هم کوبیده ظالمان و ستمکاران
بار دیگر
خداوند یکتا این محبت را بمن عطا فرمود که به جبهه حق علیه باطل اعزام شوم و به
رزمندگان کفرستیز اسلام ملحق شوم و علیه دشمن بزرگ اسلام یعنی آمریکا و نوکرانش
بجنگم و از خداوند پیروزی اسلام و مسلمین جهان را آرزومندم و ازکلیه برادران و خواهران
حزب الهی. . میخواهم که ادامه راه شهدا و
راه امام واین اسطوره مقاومت در جهان و باشند و هرچه می توانند این ضد انقلاب ها را
سرکوب و نابود سازند و مشت محکمی به دهان ایادی آمریکا که منافقین می باشند بزنند
و برای ادامه راه شهدا و پیروزی رزمندگان اسلام تا آخرین قطره خون خود برای آبیاری
کردن انقلاب اسلامی و صدور آن به کل جهان کوشا باشیم. و از خانواده خود می خواهم
که اگر من به آرزوی خودکه شهادت در راه خدا می باشد رسیدم به سر وصورت خود نزنند و
دنباله رو خط ولایت فقیه باشند تا انقلاب مهدی موعود. والسلام لطف الله زارع
بسم رب الشهداء
والصدیقین
زندگینامه شهید بزرگوار لطفعلی زارع
شغل پدرش
کشاورزی بود و او در کار کشاورزی و دامداری به والدین خود کمک می کرد.
او دوران
تحصیلات ابتدائی را زادگاهش و ادامه تحصیلات را در مرودشت و محله سعدی شیراز تا دیپلم
ادامه داد.
سال آخر
تحصیل او مصادف شد با انقلاب بزرگ مردم که در سال ۱۳۵۷ با رهبری امام خمینی به
پیروزی رسید و شهید علاوه بر دروس دبیرستانی دروس حوزوی را در حوزه علمیه آقاباباخان
شیراز شروع کرد.
گاهی
اوقات در شبانه روز اصلاً نمی خوابید و دروس حوزوی و دبیرستانی را با هم می خواند.
او در این
دوران کارگری و کشاورزی نیز انجام میداد و از آنجا که خودش را وقف انقلاب کرده بود
در مساجد سعدی و اباالفضل (در جوار شاهچراغ) فعالیت داشت و در پایگاه مقاومت نیز
کارهای فرهنگی میکرد نگهبانی نیز می داد.
طلبه بسیجی
شهید لطفعلی زارع پس از شروع جنگ تحمیلی چهار بار به جبهه رفت و بار آخر در عملیات
والفجر ۸ و فتح فاو به عنوان غواص خط شکن و آرپی جی زن حماسه ها آفرید و در تاریخ
25/11/1364 پس از شکستن خط اول دشمن، گلوله دشمن به قلب عاشق و پاکش نشست و او را
آسمانی کرد، پیکر مطهر این شهید سعید در گلزار شهدای دارالرحمه شیراز به خاک سپره
شد. این شهید گرامی با شهید عزیز سید صفدر کشاورز (که حدود یکسال بعد به شهادت
رسید) همراز و همرزم و هم محله ای بودند و با هم ارتباط بسیار خوبی داشتند
لازم به
ذکر است که مادر بزرگوار شهید لطفعلی زارع مرحومه مهتاب حسینی در سال ۱۳۸۲ از دنیا
رفت و در آرامستان محله سعدی شیراز به خاک سپره شد.
روحشان شاد و یادشان گرامی
وصیت نامه شهید لطفعلی زارع
بسم الله الرحمن الرحیم
السلام
علیک یا ابا عبدالله الحسین
فَلْيُقَاتِلْ
فِي سَبِيلِ اللَّهِ الَّذِينَ يَشْرُونَ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا بِالْآخِرَةِ وَمَنْ
يُقَاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيُقْتَلْ أَوْ يَغْلِبْ فَسَوْفَ نُؤْتِيهِ أَجْرًا
عَظِيمًا – نسا 74
پس بايد
نبرد کنند در راه خدا آنان که می فروشند زندگانی دنیا را به آخرت و کسیکه پیکار
کند در راه خدا پس کشته شود یا پیروز گردد به زودی دهیمش پاداشی گران.
با یاری
خداوند متعال و سلام و درود فراوان خدمت حضرت حجت (ع) و نائب بر حقش امام خمینی و
با سلام فراوان به ملت شهید پرور ایران بالاخص خانواده شهدا، مفقودین، معلولین و
اسرا، چند جمله ای را بر خود لازم دیدم به عنوان وصیت برای خانواده ام بنویسم، من
از مال دنیا چیزی ندارم تنها وصیتم برای حلال بودی از خانواده است. اول از هر چیز
باید خداوند را شکر کنیم که ما را همعصر با چنین رهبری کرد که از ولایتش بهره مند
باشیم، بزرگترین نعمتی که خداوند در این زمان به ما داد رهبری این سلاله زهرا (س)
امام عزیز است، از خانواده محترم می خواهم که همیشه برای امام دعا کنند و دنباله
رو او باشند و همچنین جامعه روحانیت، چون قلم این علما بود که این شهدا را پرورش
داد و نگذاشت جوانها جان خود را در راههای غیر خدا به هدر دهند. به هر حال هرچه به
جان امام و دیگر کسانی که خودشان را وقف اسلام کرده اند بکنید کم است.
پدر و
مادرم این را بدانید که انسان همیشه باید در راهی سیر کند که سعادتش در آن راه
باشد و هر کس دنبال هر هدفی می رود فکر می کند سعادتش در آن راه است، و بخدا سوگند
من سعادت خویش را نمی یابم مگر در پیمودن خط خونین اباعبدالله الحسین (ع) و راه
تمامی شهدای انقلاب اسلامی که آن شهادت است و آن گذشتن از علائق نفسانی و سریعترین
راه تکامل انسان است، بنابراین از خداوند می خواهم که شهادت، این فیض عظیم را
نصیبم گرداند.
اگر
خداوند گناهانم را بخشید و شهادت را نصیبم کرد از شما میخواهم که صبور باشید مانند
پدر و مادر همه شهدا و همچنین اگر اسیر یا مفقود شدم به هر حال برایم مهم نیست چه
می شوم مهم این است که خداوند از من راضی
باشد، از شما می خواهم هرچه نصیبم شد خدا را شکر کنید و دنباله رو امام و یارانش
باشید و کاری را که زینب کرد بکنید، مبادا حرفی از نارضایتی در بین خانواده یا قوم
خویشان باشد (در رابطه با شهادت من) که انشاءالله نیست که راضی نیستم، من این راه
را خودم انتخاب کردم و بخدا می دانم کجا می روم، از شما می خواهم که در تربیت
برادر کوچکم رضا و همچنین خواهرانم دقت بکنید و به آنها احترام بگذارید و قدر دو
برادرم بهزاد و شیرزاد را بدانید مبادا با آنها برخوردی کنید که رنجیده شوند، خدا
را شکر کنید که چنین فرزندانی به شما داده و همچنین از برادرانم و خواهرانم می
خواهم که قدر همدیگر را بدانند و بخصوص به پدر و مادرم احترام زیاد بگذارند چون
برای ما خیلی زحمت کشیده اند و حق زیادی بر گردن ما دارند.
پدر و
مادر عزیزم می دانم 19 سال برایم زحمت کشیده اید تا مرا به اینجا رسانده اید و
حالا می خواهید زحمت 19 ساله را یکباره از دست بدهید (البته از دست دادن نیست)
مشکل است اما بدانید اجر شما از من بیشتر است چون رنجهائی که به پای من کشیده اید
خیلی زیاد است و از ما هم جز نافرمانی و کم لطفی چیزی ندیدید و از شما می خواهم که
هرچند من حق فرزندی را ادا نکردم ولی به بزرگواری خودتان حلالم کنید و همچنین از
برادرانم و خواهرانم می خواهم که هرچند حق برادری را ادا نکردم به بزرگواری خودشان
حلالم کنند، و همچنین از تمام قوم و خویشان که نمی توانم تک تک اسم ببرم می خواهم
که اگر ناراحتی از من دیده اند حلالم کنند و برایم دعا کنند. در آخر همه عزیزان را
به خدا می سپارم و برایتان دعا می کنم و از همه التماس دعا دارم. در ضمن این وصیت
نامه حدود چند ساعت قبل از عملیات نوشته شده و وقتم کم بود اگر اشتباهی در آن است
ببحشید و حلالم کنید. والسلام- در ضمن مرا در دارالرحمه شیراز دفن کنید.
20/11/1364 - 5 ساعت قبل از عملیات- اروند کنار - لطفعلی
زارع
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار محمود زارع
او به حجاب و
نماز و روزه و احسان به والدین اهمیت بسیار می داد و نسبت به خانواده و همسایگان
خود بسیار مهربان و دلسوز بود.
این رزمنده دلاور در تاریخ
26/12/1363 در منطقه عملیاتی هورالعظیم اروند از ناحیه شقیقه و پا مورد اصابت
گلوله و ترکشهای دشمن بعثی قرار گرفت و به شهادت رسید و در گلزار شهدای امام زاده ابراهیم، در خاک داریون
آسمانی شد.
لازم به ذکر
است که فرامرز یا کاکاجان پدر بزرگوار این شهید عزیز در ۲/۷/۱۳۸۹ از دنیا رفت و مادر گرامی ایشان مرحومه
ربابه فتوح آبادی در اردیبهشت ۱۳۹۰
دیده از جهان فرو بست و هر دو در آرامستان روستای فتوح آباد به خاک سپرده شدند.
روحشان
شاد و یادشان گرامی
محمود زارع فرزند فرامرز
یا کاکاجان، متولد ۱۳۴۳ فتوح آباد ۲۶/۱۲/۱۳۶۳ ارتشی / داریون
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار محمد زمان زارع
ایشان فردی دلسوز و مؤمن و متعهد و شجاع
بود و هیچ گونه هراسی از دشمن نداشت و بیشتر به نماز علاقه داشت و همیشه برای
پیروزی اسلام می کوشید و برای نصرت و عزت ملسمین دعا می کرد و ما را به تقوی و
پرهیزگاری دعوت می کرد و همیشه دعا به جان امام ( قدس سره شریف) می نمودند و لباس ساده
می پوشید در نمازهای جماعات و مراسمات مذهبی شرکت می نمود و همیشه یاری از مظلوم
می کرد و با ستمگران دشمنی می ورزید. با خانواده خود بسیار مهربان بود با اقوام و
خویشان صله رحم به جا می آورد و با خداوند نزدیک شده بود تا اینکه در سال 67 در عملیات
بیت المقدس 7 به شهادت و سعادت خویش رسید.
شهید محمدزمان زارع، فرزند عسکر، تاریخ
تولد ۱۳۴۷ محل تولد رحمت آباد، تاریخ شهادت 1367 محل شهادت : شلمچه، آرامگاه: گلزار شهدای
رحمت آباد کربال
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار مهراب زارع
پدرش کشاورز بود،
دامداری سنتی هم داشت و شهید از همان کودکی در حال و هوای روستا به پدر و مادرش در
تمام امور کمک می کرد، زندگی ساده
و با صفای خانواده در ساختن شخصیت او تأثیری به سزا داشت و به همین خاطر بود که او
روحی لطیف و اراده ای محکم و ایمانی قوی داشت و سختی های کسب حلال را از کودکی تجربه
کرد.
شهید مهراب زارع دوران
ابتدائی را در حالی شروع کرد که پدر زحمتکش و بزرگوارش را از دست داده بود، لذا از
همان آغاز تحصیل طعم تلخ یتیمی را چشید اما خانواده و برادرانش نگذاشتند که او دچار
فقر و محرومیت شود، بلکه زمینه ادامه تحصیل او را فراهم آوردند، شهید نیز در تابستانها
با انجام کار کشاورزی و دامداری به اقتصاد خانواده کمک و زحمات برادران را جبران
می کرد. به این طریق، او تحصیلات راهنمائی خود را در مرودشت ادامه داد و دوره
متوسطه را در دبیرستان جم مرودشت با اخذ دیپلم به پایان رساند.
شهید مهراب زارع از کودکی
عاشق پرواز و خلبانی بود و پس از گرفتن دیپلم با توجه به قد و هیکل مناسب در آزمون
خلبانی شرکت کرد که بخاطر وضعیت مملکت در دوره انقلاب، به آینده موکول شد.
سال اخذ دیپلم شهید
مهراب زارع مصادف شد با پیروزی انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی (ره) که در
بهمن ماه ۱۳۵۷ باعث سرنگونی رژیم طاغوتی پهلوی شد. شهید نیز در
حد خود در فعالیتهای انقلابی در جامعه و دبیرستان و مساجد شهر شرکت داشت و با جان
و دل از آرمانهای شهدا و امام راحل دفاع می کرد.
شهید برای رسیدن به
هدفش که پرواز بود ابتدا وارد دوره سربازی شد و خدمت نظام وظیفه را در نیروی زمینی
ارتش جمهوری اسلامی در تهران شروع کرد، هنوز چند ماهی از خدمت او نگذشته بود که
جنگ تحمیلی شروع شد و یگان آنها برای مقابله با ارتش حزب بعث که با کمک جهانخواران
و برخی از کشورهای غربی و عربی به مرزهای غرب و جنوب کشور عزیز ما حمله کرده
بودند، اعزام شد.
استکبار جهانی بخاطر از
دست دادن ثروتهای خدادادی و منابع
نفتی ایران با تحریک صدام و کمک همه جانبه به او در صدد از بین بردن نظام نوپای
جمهوری اسلامی برآمد و صدام قصد داشت در عرض یک هفته تهران را تصرف کند و انقلاب
ایران را نابود سازد و کشور را با کمک نوکران داخلی اش تجزیه کند اما رزمندگان
دلاور ایران و شهیدان حماسه سازی مثل شهید مهراب زارع رؤیای فتح یک هفته ای ایران
را برای دشمنان تبدیل به یک کابوس سیاه و وحشتناک هشت ساله کردند تا جائی که پس از
هشت سال نبرد نابرابر حتی یک وجب از خاک پاک ایران را به دشمنان متجاوز ندادند.
یگان خدمتی شهید که
به نام لشکر ۲۱ حمزه شهرت داشت برای دفاع از دین و ناموس وطن در
جبهه های مختلف خدمت کرد و شهید بدترین شرایط را در روزها و ماههای آغاز جنگ
تحمیلی پست سر گذاشت.
نهایتاً این دلاور دریادل
در روز 20/7/1360 در جبهه دُبّ حَردان با اصابت گلوله و ترکش به پهلویش به ملکوت اعلی
پرواز کرد و چند روز بعد در زادگاهش روستای حسین آباد کربال زرقان به خاک سپرده شد.
بعد از شهادت این
سرباز حماسه ساز ، برای تجلیل از مقام شهید و شهادت، چند اثر عمرانی و فرهنگی و
نظامی در روستای حسین آباد کربال به اسم شریف ایشان نامگذاری شد، از جمله: دبستان،
خیابان و پایگاه مقاومت شهید مهراب زارع
لازم به ذکر است که
مرحوم «امیر حسین زارع» پدر بزرگوار شهید مهراب زارع در سال ۱۳۴۶ در دوران
طفولیت شهید از دنیا رفت و در آرامستان روستای حسین آباد دفن شد.
مادر گرامی ایشان
مرحومه «همین بس رحیمی» نیز در سال ۱۳۸۷ به فرزند شهیدش پیوست و در جوار او آسمانی
شد.
روحشان شاد
و یادشان گرامی
از خداوند بزرگ
پیروزی ایران را آرزو دارم
بسم الله
الرحمن الرحیم
خداوندا مرا در این
راه پیروزی عنایت کن و در راه هدف مقدسم که با نهایت ایمان و هستی ام به پیش می
روم یاری ام ده. در این موقعیت که به طور آشکارا تجاوز ناجوانمردانه عراق به خاک
عزیز کشورمان را می بینیم و من به عنوان یک انسان معتقد به خدا و با تمام وجود
ایمانم این راه حق و حقیقت را طی می کنم و خون خود را در این راه هدیه می کنم. و
من وقتی خون به زمین ریخته برادران عزیزم را در راه حق و خاک وطن می بینم با تمام
وجود به پیش می تازم و تا آخرین قطره خون خودم را در راه خاک پاک وطن و راه خداوند
فدا خواهم کرد. و از خداوند بزرگ صبر و بردباری مادر و برادرانم را از خداوند بزرگ
آرزو دارم. چنانچه من در این راه مقدس شهید شدم هیچ ناراحت نباشید. چون من اگر در
این راه خونم ریخته شود به نزد خدا خواهم رفت و زندگی جاودانه را آغاز خواهم کرد و
به هیچ وجه مرا مرده نپندارید و در پایان به شما توصیه می کنم که این شهید شدن من
در این راه مقدس مایه افتخار شماست.
چو ایران نباشد
تن من مباد - بدین بوم و بر زنده یک تن مباد
به تاریخ
6/8/59 - وصیت نامه مهراب زارع
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار ولی زارع
بسم رب
الشهداء و الصدیقین
زندگینامه شهید
بزرگوار فرهاد زارعی
شهید فرهاد زارعی فرزند گرام در تاریخ 2/6/1341 در روستای رحمت آباد کربال در
خانواده ای مؤمن و متعهد چشم به جهان گشود. پس از سپری نمودن دوران طفولیت در 6
سالگی در روستای محل تولد خود تحصیل را شروع کرد و پس از اینکه دوران دبستان را با
موفقیت تمام پشت سرگذاشت برای گذراندن مقطع راهنمایی عازم داریون گردید و پس از
اتمام دوره راهنمایی چون در رحمت آباد و روستاهای اطراف کلاس بالاتر وجود نداشت
ترک تحصیل نمود و مدت 2 سال را به کمک پدر به کارهای کشاورزی مشغول بود و بعد از
آن چند سال به شیراز رفت و مشغول به شغل شیشه بری شد. بعد از چند سال که شاگرد بود
پدرش مغازه ای خرید و در دسترس فرزند خود قرار داد تا در این مغازه مشغول به کار
شود. در سال 1360 ازدواج کرد و پس از مدتی همسر خود را به شیراز برد و در آنجا
سکنی گزید که ثمره این ازدواج فرزند دختری است. پس از تلاش برای امرار معاش نوبت
تلاش در جبهه و جنگ شد. بنابراین در تاریخ 15/1/63 به خدمت مقدس سربازی رفت و بعد
از آموزش راهی جبهه گردید که در جبهه راننده آمبولانس بود و شهیدان و مجروحان را
از خط مقدم به پشت جبهه انتقال می داد و سرانجام در تاریخ 15/4/64 در پادگان حمید
نزدیکی خرمشهر مورد هجوم و بمباران دشمن بعثی قرار گرفت و به شهادت رسید.
روحش شاد و یادش گرامی
Comments
Post a Comment